دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 4 2 2011 04 21 Effect of caffeine supplementation on anaerobic power, time to exhaustion and exercise performance in martial arts girls اثر مصرف مکمل کافئین بر توان بی‌هوازی، زمان رسیدن به واماندگی و عملکرد ورزشی در دختران رزمی‌کار 98614 10.48308/joeppa.2011.98614 FA امیرحسین حقیقی دانشگاه حکیم سبزواری 0000-0002-7258-9737 پروانه اصغری اردیزی دانشگاه حکیم سبزواری سید علیرضا حسینی کاخک دانشگاه حکیم سبزواری Journal Article 2015 05 17 Purpose: The purpose of this study was to determine the effect of caffeine supplementation on anaerobic power, time to exhaustion and exercise performance in martial arts girls. Method: Thirteen martial arts girls (with the mean age: 21.46±2.78 years, height: 161±8.16 cm and weight: 52.54±7.17 kg) were selected voluntarily. In a crossover study design subjects were participated in three states: control, caffeine supplementation (5 mg٫kg) and placebo (starch powder as capsule). Then, subjects performed 30- s Wingate anaerobic test, maximal test (90% maximal heart rate) on treadmill for measuring time to exhaustion and martial simulated test for assessing exercise performance. The data were analyzed using repeated measures analysis of variance and Bonferroni post hoc tests. Results: The results showed that there was a significant increase (p<0.003) in time to exhaustion for the caffeine group compared to the control and placebo group. While, caffeine ingestion had no significant effect on anaerobic power and exercise performance. Conclusion: It can be concluded that martial arts girls can intake caffeine supplementation (5 mg٫kg) one hour prior to exercise for improving endurance but, additional research is needed to elucidate the effect of caffeine supplementation on anaerobic power and exercise performance هدف از این تحقیق، بررسی اثر مصرف مکمل کافئین بر توان بی‌هوازی، زمان رسیدن به واماندگی و عملکرد ورزشی در دختران رزمی‌کار بود.‌‌‌ روش‌شناسی: تعداد 13 دختر رزمی‌کار با میانگین سنی 78/2±46/21 سال، قد 16/8±161سانتی‌متر و وزن 17/7±54/52 کیلوگرم، به طور داوطلبانه انتخاب شدند. طرح تحقیق متقاطع بود و آزمودنی‌ها در سه حالت کنترل، مصرف مکمل کافئین (5 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) و دارونما (پودر نشاسته به‌صورت کپسول) قرار گرفتند. سپس آزمودنی‌ها، آزمون 30 ثانیه وینگیت را جهت محاسبه توان بی‌هوازی، آزمون بیشینه (90 درصد حداکثر ضربان قلب) روی نوارگردان برای اندازه‌گیری زمان واماندگی و آزمون شبیه‌سازی شده‌ی تکنیک‌های رزمی را جهت محاسبه عملکرد ورزشی انجام دادند. داده‌ها با استفاده از آنالیز واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تجزیه و تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد که مصرف کافئین در مقایسه با کنترل و دارونما باعث افزایش معنادار زمان رسیدن به واماندگی گردید در حالی که بر توان بی‌هوازی و عملکرد ورزشی تاثیری نداشت. بحث و نتیجه‌گیری: در مجموع می‌توان گفت دختران رزمی‌کار برای بهبود استقامت خود می‌توانند از مکمل کافئین (5 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، یک ساعت قبل ورزش) استفاده کنند اما در رابطه با تاثیر کافئین بر توان بی‌هوازی و عملکرد ورزشی در این ورزشکاران، به تحقیقات بیشتری نیاز است.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98614_4686d69758c2188e392b52d4e5bf0877.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 4 2 2011 04 21 Comparison the effects of an active recovery period with three different water temperatures in blood lactate & heart rate changes after a maximal activity مقایسه اثر بازگشت به حالت اولیه فعال در آب با سه دمای متفاوت بر تغییرات سطح لاکتات خون و ضربان قلب پس از یک فعالیت بیشینه 98616 10.48308/joeppa.2011.98616 FA اسماء طاهری دانشگاه آزاد اسلامی عبدالحمید حبیبی دانشگاه شهید چمران اهواز محسن قنبرزاده دانشگاه شهید چمران اهواز وازگن میناسیان دانشگاه اصفهان Journal Article 2015 05 17 Background: One of the major barriers to successful and optimal implementation of exercise activities is fatigue, which is an inevitable consequence of strenuous activities. It seems that one of the possible reasons of fatigue in strenuous exercises is accumulation of lactic acid. Methods: A number of 13 female PE students with the mean age of 21.84±1.86 year, height of 162 ±3.85 cm and weight of 57.46±8.44 kg were chosen voluntarily to participate in this study. The subjects performed the 200m Crawl swimming high intensity exercises in three different days, then one of the recovery methods, including 5 minutes of walking in cold water (20°C), walking in warm water (39 °C) and walking in mild water (28 °C) have been implemented. The blood lactate levels of subjects were measured in time intervals of before, immediately after, and at 2 and 4 minutes of recovery times with a Lactometer and lactate kits. For Data analysis we used repeated measure ANOVA and Bonferroni post hoc tests. Results: Findings of this study revealed that there were significant differences between blood lactate levels of three recovery protocols, and active recovery in cold water caused significant decrease in lactate levels compared to warm and mild water (P = 0.01). The results also showed that in recovery with cold water, there was more decrease in heart rate compared to warm and mild water temperatures (P=0.001). Conclusion: This study revealed that recovery in cold water causes more lactic acid removal from blood and highest decrease in heart rate. هدف: یکی از موانع مهم در اجرای مطلوب و موفقیت‌آمیز فعالیت‌های ورزشی بروز خستگی است، که از پیامدهای اجتناب‌ناپذیر فعالیت‌های شدید جسمانی است. به نظر می‌رسد که از علل احتمالی بروز خستگی در فعالیت‌های شدید، تجمع اسید لاکتیک باشد. روش‌شناسی: تعداد 13 نفر از دانشجویان دختر با میانگین سن 86/1±84/21 سال، قد 85/3±162 سانتی‌متر و وزن 44/8±46/57 کیلوگرم به طور داوطلب انتخاب شدند. آزمودنی‌ها در سه روز جداگانه مسافت 200 متر شنای کرال سینه را با شدت بیشینه انجام، و سپس یکی از روش‌های برگشت به حالت اولیه شامل 5 دقیقه راه رفتن در آب سرد (C˚20)، راه رفتن در آب گرم (C˚39) و راه رفتن در آب معتدل (C˚28) انجام شد. سطوح اسید لاکتیک خون آزمودنی‌ها در فواصل زمانی قبل، بلافاصله پس از اجرا، و در دقیقه 2 و 4 از برگشت به حالت اولیه از طریق خون‌گیری با استفاده از کیت‌های لاکتات و دستگاه لاکتومتر اندازه‌گیری گردید. برای تحلیل داده‌ها از آزمون‌های آماری تحلیل واریانس اندازه‌های مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. نتایج: نتایج مطالعه نشان داد که بین میزان اسیدلاکتیک خون در سه روش برگشت به حالت اولیه تفاوت معناداری وجود دارد و برگشت به حالت اولیه در آب سرد در مقایسه با آب گرم و معتدل باعث کاهش معناداری در اسیدلاکتیک گردید (01/0 =p). همچنین یافته‌ها نشان داد که در برگشت به حالت اولیه فعال با آب سرد در مقایسه با آب معتدل و گرم بیشترین کاهش در ضربان قلب وجود دارد (001/0=p). بحث و نتیجه‌گیری: برگشت به حالت اولیه در آب سرد باعث دفع بیشتر اسید لاکتیک و نیز بیشترین کاهش ضربان قلب می‌گردد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98616_4c33b61f3c92b18eec9548ae80e43df0.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 4 2 2011 04 21 The effect of concurrent training on ghrelin, growth and insulin hormones in obese men تأثیر تمرین موازی بر سطح هورمون‌های گرلین، انسولین و رشد مردان چاق 98618 10.48308/joeppa.2011.98618 FA محسن اکبرپور دانشگاه قم 0000-0002-3565-4851 Journal Article 2015 05 17 Purpose: The aim of this study was to investigate the effect of 12-week Concurrent resistance -endurance training on the acylate Ghrelin, Growth and Insulin Hormones in Obese Men. Methods: 30 non-athlete obese men were randomly classified in two experimental and control groups. The experimental group performed the Concurrent resistance -endurance training protocol three sessions per week for 12 weeks while the control group did not do the training program during the research performance. Five ml of venous blood was taken from the participants at the beginning of the period, and at the end of week six and week 12 in order to measure Ghrelin, Growth and Insulin Hormones. Result: Findings showed that 12 weeks Concurrent resistance-endurance training led to the increase of acylate Ghrelin (p-0.0001), Growth Hormone (p=0.045) and decrease of Insulin Hormone (p=0.001) in the experimental group compared with the control group. While after week six Concurrent training this variables haven't significantly changed. Also, in the experimental group there is significant increase in the levels of acyl ghrelin and Growth hormone and significant decrease in insulin levels between post-test phase and pre- test phase. Conclusion: According to the results of this study, it was determined that regular Concurrent resistance-endurance training decrease the Weight and body fat percentage because of improving the levels of plasma Ghrelin, Growth and Insulin Hormones. Also, increased acylate Ghrelin concentrations in adaptatio with the exercise program are probably in a delay process and the duration of the training program and reduce fat and body weight change Ghrelin levels in plasma and is an effective weight control. هدف: هدف مطالعه حاضر، تعیین اثر 12 هفته تمرین موازی مقاومتی-استقامتی بر سطح سرمی هورمون‌های گرلین آسیل‌دار، انسولین و رشد مردان چاق بود. روش‌شناسی: بدین منظور30 مرد چاق غیر ورزشکار به صورت تصادفی در 2 گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. گروه تجربی پروتکل تمرین موازی قدرتی-استقامتی را سه جلسه در هفته به مدت 12 هفته اجرا کرد، درحالی‌که گروه کنترل در طول اجرای تحقیق هیچ برنامه تمرینی نداشت. 5 میلی‌لیتر خون سیاهرگی در آغاز دوره، پایان هفته ششم و هفته دوازدهم جهت سنجش هورمون‌های گرلین، انسولین و رشد از آزمودنی‌ها جمع‌آوری شد. نتایج: یافته‌ها نشان داد 12 هفته تمرین موازی مقاومتی-استقامتی موجب افزایش گرلین آسیل‌دار (0001/0=p)، هورمون رشد (045/0=p) و کاهش هورمون انسولین (0001/0=p) در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل شد درحالی‌که این تغییرات پس از اجرای 6 هفته برنامه تمرینی معنادار نبود، همچنین در گروه تجربی افزایش معناداری در سطح گرلین آسیل‌دار و هورمون رشد و کاهش معناداری در سطح هورمون انسولین بین مرحله پس آزمون و پیش آزمون وجود داشت. بحث و نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه مشخص شد که تمرینات موازی مقاومتی-استقامتی، به واسطه بهبود مقادیر گرلین آسیل‌دار، هورمون رشد و انسولین می‌تواند منجر به کاهش وزن و درصد چربی بدن شود، همچنین افزایش سطح گرلین آسیل‌دار پلاسما در سازگاری به برنامه تمرینی احتمالاً از یک روند تأخیری برخوردار است و در این روند طول مدت برنامه تمرینی در کنار کاهش درصد چربی و وزن بدن می‌تواند در تغییر سطح گرلین پلاسما و کنترل وزن موثر باشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98618_5586facc6810994cb2fe0957f77978b8.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 4 2 2011 04 21 Effects of concurrent training and detraining on leptin and insulin concentrations in obese children تأثیر تمرینات ورزشی همزمان (استقامتی- قدرتی) و بی تمرینی بر غلظت لپتین و انسولین پلاسما در کودکان چاق 98620 10.48308/joeppa.2011.98620 FA سعید فاضلی فر خسرو ابراهیم Journal Article 2015 05 17 Aim: The aim of this study was to examine the effect of 12 weeks (3 days/week) concurrent training followed by 4 weeks detraining on leptin and insulin levels in obese boys. Methods: The 24 obese children boys (body mass index> 28 kg/m2, age 11- 13 year old) were randomly divided into two experimental (n=12), and control (n=12) groups. Experimental group participated 12 weeks concurrent training (3 days/ week). Intensity, duration and volume of concurrent trainings were gradually and progressively increased. At the end of the 12 week concurrent training, EG participants were asked to return to their daily lifestyle for the future 4 weeks without any exercise training (detraining phase). Blood samples were collected in three stages (baseline, after 12 week's combined endurance and resistance training and 4 week's detraining in experimental group; baseline and after 12 weeks in control group). Results: Data analysis showed that 12 weeks concurrent training leads to significant decrease of leptin and insulin in Experimental group compared to Control group (p<0.05). It was shown that at the end of 16th week (following 4wk detraining) insulin and leptin again significantly increased (p<0.05). Conclusion: These results suggest that concurrent training leads to significant decrease of leptin and insulin in obese children. The results suggest that adaptations resulting from regular exercises following 4wk detraining can be reversible. Therefore, recommend that overweight and obese children should be encouraged for regular participation in exercise training program. هدف: هدف تحقیق حاضر، بررسی اثر تمرینات ورزشی همزمان (استقامتی، قدرتی) و بی تمرینی بر میزان لپتین و انسولین پلاسما در کودکان چاق بود. روش‌شناسی: 24 نفر از پسران چاق (با شاخص توده بدنی بیشتر از 28 و دامنه سنی 11 تا 13 سال) داوطلبانه به عنوان ‌آزمودنی در این تحقیق شرکت کردند و به طور تصادفی به دو گروه تجربی (12 نفر) و کنترل (12 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت 12 هفته و هر هفته 3 جلسه تمرینات استقامتی و مقاومتی را انجام دادند. شدت، حجم و مدت تمرینات به تدریج و فزاینده افزایش یافت. پس از پایان 12 هفته تمرینات ورزشی از گروه تجربی خواسته شد تا به شیوه زندگی کم‌تحرک قبلی خود برای 4 هفته آینده بدون فعالیت ورزشی برگردند (مرحله بی تمرینی). در شرایط مشابه خون‌گیری و سنجش ترکیب بدن در گروه تجربی در 3 مرحله(پیش آزمون، پس از برنامه تمرینی و بعد از بی تمرینی) و در گروه کنترل در 2 مرحله (پیش آزمون و پس از برنامه‌ تمرینی) انجام شد. نتایج: یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که 12هفته تمرینات استقامتی و مقاومتی موجب کاهش معنی‌دار سطوح لپتین و انسولین در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل شد (05/0P

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98620_1ca5c9f27db8e32f4f84a9f8e545abb5.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 4 2 2011 04 21 Effect of selective circulate exercise traning on serum myeloperoxidase in females تأثیر یک دوره تمرین ایستگاهی منتخب بر میلوپراکسیداز پلاسما در زنان 98622 10.48308/joeppa.2011.98622 FA زینب عسگری دانشگاه الزهرا (س) مهدی هدایتی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی افسانه شمشکی دانشگاه الزهرا (س) Journal Article 2015 05 17 Purpose: The purpose of presentthis study was the investigation of effect of selected circuit exercises on serum Myeloperoxidase levels (MPO) in the untrained females. Methodology: 30 women students in fields other than physical education in Sabzevar Payamenur University were randomly selected and divided randomly into two groups: Experimental group (n-15, age: 20.7±0.88 year and body mass index: 24.3±4.19) and Control group (n-15, age: 20.7±1.8 year and body mass index: 21.4±3.33). Experimental group performed circuit training three days in per week in during 8 weeks. Sets increased from three repetitions in the first week to six repetitions in the final week. Training contained three parts: Warm up, anaerobic circuit and cool down. Control group didn't have any activity. Blood samples were obtained from both groups in two turns (before and 24 hour after exercise training) to measuring of changes in the serum myeloperoxidase levels. Sandwich Elisa method was used to measuring of changes in the serum myeloperoxidase levels. Normality of distribution was assessed by Kolmogorov-Smirnov test. Comparisons within groups and between groups were performed by 1 test. Result: The results showed that changes of MPO serum level (experimental group: pre: 64.5±14.67, post: 70.4±8.3, control group: pre: 63.5±24.88, post: 65.7±25.35) wasn't significant in both experimental and control groups (P>0.05) and also the changes of inter-group weren't statistically significant. Conclusion: From results of present study can conclude that selected circuit training of this study cannot creates the necessary effect for improved and increased of efficiency of immune system in the non-trained females. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر یک دوره تمرینات ایستگاهی منتخب بر عوامل دستگاه ایمنی شامل آنزیم‌های میلوپراکسیداز (MPO) در زنان تمرین نکرده بود. روش‌شناسی: برای این منظور 30 نفر دانشجوی زن رشته‌های غیر تربیت بدنی دانشگاه پیام نور سبزوار به طور تصادفی به دو گروه تجربی (تعداد: 15 نفر، سن: 88/0 ± 7/20 سال، و میانگین شاخص توده بدنی 19/4±3/24 کیلوگرم بر مترمربع) و گروه کنترل (تعداد: 15 نفر، میانگین سن :8/1±7/20 سال و شاخص توده بدنی: 3/3 ± 4/21 کیلوگرم بر مترمربع) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت هشت هفته، هفته‌ای سه روز، تمرینات ایستگاهی منتخب را اجرا کردند. هر ایستگاه از 30 تا 60 دقیقه با 30 ثانیه استراحت بین ایستگاه‌ها اجرا شد. تعداد دورها از سه تکرار در هفته‌ی اول به شش تکرار در هفته‌ی آخر افزایش یافت. تمرین شامل سه بخش گرم کردن، حرکات ایستگاهی بی‌هوازی و سرد کردن بود. گروه کنترل فعالیتی نداشت. از هر دو گروه در دو نوبت (یک ساعت قبل از فعالیت و 24‌ ساعت پس از انجام فعالیت) نمونه‌های خونی برای سنجش میزان تغییرات میلوپراکسیداز اخذ گردید. نرمال بودن داده‌ها با استفاده از آزمون کلموگراف اسمیرنوف بررسی شد. برای مقایسه‌ی تغییرات درون و برون گروهی از آزمون t استفاده شد. از روش الایزای ساندویچی برای سنجش سطوح میلوپراکسیداز سرم استفاده شد. نتایج: یافته‌ها نشان داد که میزان تغییرات سطوح میلوپراکسیداز سرم (گروه تجربی: قبل از تمرین: 67/14±5/64، بعد از تمرین: 83/28±4/70، گروه کنترل: قبل از تمرین: 88/24±5/63 ، بعد از تمرین: 35/25±7/65 )(392/0p=) در هیچ یک از گروه‌های تجربی و کنترل معنی‌دار نبود (05/0P≥). تغییرات بین گروهی (گروه تجربی: 9/5+، گروه کنترل: 3/2+) نیز از نظر آماری معنی‌دار نبود. بحث و نتیجه‌گیری: از یافته‌های پژوهش حاضر می‌توان نتیجه گرفت که تمرینات ایستگاهی منتخب این پژوهش نمی‌تواند تأثیر لازم را برای بهبود و افزایش کارایی دستگاه ایمنی در افراد غیرفعال ایجاد نماید.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98622_01a88049c6c3c11cf94e1921a042a2f4.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 4 2 2011 04 21 The Effect of regular aerobic exercise accompanied by omega-3 supplementation on serum Homocysteine levels and fibrinogen in obese elderly women تأثیر تمرین هوازی منظم و مصرف مکمل امگا-3 بر سطوح هموسیستئین و فیبرینوژن سرم در زنان سالمند چاق 98624 10.48308/joeppa.2011.98624 FA غفور غفاری اصغر توقیقی صابر ساعد موچشی Journal Article 2015 05 17 Purpose: Inflammation plays a major role in all phases of atherosclerosis. Homocysteine and fibrinogen is two inflammatory markers predictor of atherosclerosis risk. The purpose of this study was to investigate the effect of regular aerobic exercise and consumption of omega-3 supplementation on serum Homocysteine levels and fibrinogen in obese elderly women. Method: In a double-blind study, 40 obese women (BMI≥30) 61.65+7.42 years old were selected as easily-accessible way and randomly categorized into 4 groups of 10 subjects an exercise, supplementation, exercise-supplementation (combination), and placebo (control) groups. Subjects in the supplement and combination groups consumed 2080 mg omega- 3 supplement daily for 8 weeks and control groups used sunflower oil as placebo produced in Zachariah Company. Exercise program included aerobic activity at 45 to 55 percent of maximum heart rate for 8 weeks, 40 minute and 3 sessions per week. Blood samples before and 24 hours after the training period in the fasting state were collected. Data analysis was done by paired-t test and two-way ANOVA test using SPSS software (version 16). Result: The results showed that interaction effects of exercise and supplementation has co-increment impact on significant reduction of Homocysteine and fibrinogen means (P<0.05). Conclusion: The results of this study showed that acrobic training combined with omega-3 supplements can by reducing body fat percent and restrict of upstream inflammation signals decreased cardiovascular risk factors and minimize the negative effects of inflammation in obese elderly women. هدف: التهاب نقش مهمی را در تمام مراحل آترواسکلروز بازی می‌کند. هموسیستئین و فیبرینوژن دو مارکر التهابی پیشگوی خطر آترواسکلروز می‌باشند. بنابراین، هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر تمرین منظم هوازی و مصرف مکمل امگا-3 بر سطوح هموسیستئین و فیبرینوژن سرم در زنان سالمند چاق بود. روش‌شناسی: در یک مطالعه دو سویه کور، 40 زن چاق (30 BMI≥) با میانگین سنی 42/7±65/61 سال به صورت نمونه‌ی در دسترس انتخاب‌شده و به طور تصادفی در 4 گروه 10 نفری تمرین، مکمل، تمرین ـ مکمل (ترکیبی) و دارونما (کنترل) قرار گرفتند. آزمودنی‌های گروه‌های مکمل و ترکیبی روزانه 2080 میلی‌گرم امگا-3 ، و آزمودنی‌های گروه کنترل نیز از شبه داروی روغن آفتابگردان تولیدی شرکت زکریا به مدت 8 هفته مصرف کردند. برنامه تمرینی شامل تمرینات هوازی با شدت 45 تا 55 درصد ضربان قلب بیشینه به مدت 8 هفته، 40 دقیقه و 3 جلسه در هفته بود. نمونه‌های خونی آزمودنی‌ها قبل از شروع دوره در وضعیت ناشتا و 24 ساعت پس از اتمام تمرینات جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها توسط آزمون تی همبسته و آنالیز واریانس دو راهه با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه‌ی 16 انجام گردید. نتایج: نتایج آزمون آماری نشان داد که در گروه‌های تمرین، مکمل و ترکیبی میزان هموسیستئین و فیبرینوژن سرم به شکل معناداری کاهش یافت و مداخله‌ی توأمان تمرین- مکمل اثر هم افزایی بر کاهش این متغیر ها داشت (05/0P

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98624_3e08d7eef506229cbb3cc4b75fe42988.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 4 2 2011 04 21 Comparison the effects of six weeks of high intensity interval training and moderate continuous training on insulin resistance in overweight men مقایسه تأثیر 6 هفته تمرین تناوبی شدید و تداومی آهسته بر مقاومت به انسولین در مردان دارای اضافه‌وزن 98626 10.48308/joeppa.2011.98626 FA منصور قاسمی کرم علیرضا سلیمی آوانسرا سجاد احمدی زاد 0000-0001-5859-3556 Journal Article 2015 05 17 Purpose: The purpose of this study was to investigate the comparison the effects of 6 weeks of high- intensity interval training (HIIT), moderate-intensity continuous training (MCT) and one week recovery on insulin resistance in overweight men. Method: Twenty-four sedentary overweight men (age, 25.4± 0.6 years) were divided into three (n=8) body mass index matched groups. The subjects in two training groups performed either HIIT or MCT exercise training protocols 3 days a week for 6 weeks followed by one week of recovery. Fasting blood samples were collected from a forearm vein to assay insulin and glucose levels. The ANOVA with repeated measures were used to compare the data in three groups. Result: Insulin resistance significantly decreased in both training groups compared to the control group (P<0.05). In addition, after a week of recovery insulin resistance did not return to pre-training levels in both training groups (P<0.05). Conclusion: In the present study no significant difference was found on changes of insulin resistance in both training types. It seem that improve in insulin resistance was not related to volume and type of training and regular exercise training in sufficient time and frequency can significantly change insulin resistance. هدف: هدف از تحقیق حاضر مقایسه تأثیر 6 هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT)، تمرین تداومی آهسته (MCT) و یک هفته ریکاوری متعاقب آن بر شاخص مقاومت به انسولین در مردان دارای اضافه‌وزن می‌باشد. روش‌شناسی: بیست و چهار مرد دارای اضافه‌وزن با سن، 6/0±4/25 سال بر اساس شاخص توده‌ی بدنی به سه گروه 8 نفره تقسیم شدند. آزمودنی‌های دو گروه تمرین سه روز در هفته و به میزان 6 هفته به تمرین HIIT یا MCT و یک هفته ریکاوری بعد آن پرداختند. خون گیری به منظور ارزیابی سطوح پلاسمایی انسولین و گلوکز در حالت ناشتا از ورید بازویی جمع‌آوری شد و آنالیز واریانس مکرر (ANOVA) نیز برای مقایسه داده‌ها در سه گروه بکار برده شد. نتایج: مقاومت به انسولین به طور معناداری در هر دو گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافت (05/0p

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98626_e1741f0bad89f0857719fc1417441087.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 4 2 2011 04 21 The effect of aerobic dance training on mood state profile and salivary alpha amylase in non-athlete students تأثیر تمرینات هوازی موزون بر نیم‌رخ وضعیت خلقی و آلفا آمیلاز بزاقی در دانشجویان غیر ورزشکار 98628 10.48308/joeppa.2011.98628 FA مینا سهامی دانشگاه شهید بهشتی مظفر یکتایار دانشگاه آزاد اسلامی شیرکو احمدی دانشگاه رازی کرمانشاه Journal Article 2015 05 17 Purpose: The purpose of this research was to study the effect of aerobic dance training on profile of mood state and salivary alpha amylase in non-athlete male and female students. Method: 80 non-athlete students (40 females, age: 21±2, weight: 58±8, height: 163±5 and 40 males; age: 21±2, weight: 68±10, height: 176±5) which were healthy and had no history of diseases or drug selected and based on mood scores regimented into control (20 female and 20 male) and training group (20 female and 20 male). Training group did the aerobic dance for 10 weeks. Control group had no physical training throughout the study. Throughout the training protocol saliva samples taken and mood questionnaire (BRUMS) filled out 5 times. ANOVA repeated measures and Bonferroni post hoc test used to analyze data. Result: Results showed that mood statue improved in females and males training group (females; p=0.007 F=62.50, df=19, 1 and males; p=0.008, F=62.50, df=19,1) Additionally alpha amylase decreased after 10 weeks of aerobic dance training (females; p=0.021, F=65.37, df-19, 1 and males; p=0.019, F-61.89, df=19, 1). Conclusion: Totally doing aerobic dance, because of its special nature, suggested for reaching health. هدف: هدف از انجام این پژوهش بررسی تأثیر تمرینات هوازی موزون بر نیم‌رخ وضعیت خلقی و آلفا آمیلاز بزاقی در دانشجویان دختر و پسر بود. روش‌شناسی: 80 دانشجو غیر ورزشکار (40 دختر؛ سن:2±21، وزن: 8±58، قد:5±163 و 40 پسر؛ سن:2±21، وزن:10±68، قد: 5±176)که از لحاظ جسمانی در سلامت کامل به سر برده و سابقه بیماری یا مصرف دارو را نداشتند انتخاب شدند و بر اساس نمرات خلق و خو در پیش آزمون به صورت بلوک‌بندی تصادفی به دو گروه کنترل (20 دختر و 20 پسر) و تمرینی (20 دختر و 20 پسر) تقسیم شدند. گروه تمرینی به مدت 10 هفته به انجام تمرینات هوازی موزون پرداخت. گروه کنترل در طول پژوهش در هیچ برنامه تمرینی شرکت نکردند. در طی 10 هفته، 5 مرتبه نمونه‌گیری بزاق و 5 مرتبه تکمیل پرسشنامه خلق و خوی برونل (BRUMS) قبل از تمرین انجام گرفت .جهت تجزیه و تحلیل آماری داده‌ها از تحلیل واریانس با اندازه‌های تکراری و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که خلق و خوی هر دو گروه دختر و پسر بعد از 10 هفته تمرین بهبود معنی‌داری یافت (دختران،007/0p=، 50/62F=، 1و 19df=؛ پسران،008/0p=، 50/62F=، 1و19df=). همچنین میزان آلفاآمیلاز بزاقی (دختران، 021/0p=، 37/65F=، 1و 19df= و پسران، 019/0p=، 89/61F=، 1و 19df=) متعاقب 10 هفته تمرین هوازی موزون کاهش یافت. بحث و نتیجه‌گیری: به طور کلی گنجاندن تمرینات هوازی موزون، به دلیل ماهیت خاص و ویژه‌اش، در برنامه سلامت افراد جامعه توصیه و پیشنهاد می‌گردد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98628_4d478fa28ecfe8bcc0bff4147fa3f80d.pdf