دانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-37106120130421Effects of endurance training and supplementation of fenugreek seed aqueous extract on plasma antioxidants in male diabetic ratsاثر تمرین استقامتی و مکمل سازی عصاره آبی بذر شنبلیله بر آنتی اکسیدان های پلاسما در رت های دیابتی شده نر9864710.48308/joeppa.2013.98647FAسکینهادیبیدانشگاه آزاد اسلامیمحمدعلیآذربایجانیدانشگاه آزاد اسلامیمقصودپیریدانشگاه آزاد اسلامیJournal Article20150517
Purpose: The present study was designed to investigate the effects of endurance training and aqueous extract of fenugreek supplementation (AEFS) on plasma Superoxide dismutase (SOD) and Catalase (CAT) in diabetic male rats. Methods: 80 diabetic rats in standard conditions of 12 hours of light and 12 hours of darkness divided to 8 groups: endurance training (ET), ET and 0٫87 g٫kg dose of fenugreek extract (ET-F1), ET and 1٫74 g٫kg of fenugreek extract (ET-F2), fenugreek dosage 0٫87 g٫kg (F1), fenugreek dosage 1٫74 g٫kg (F2), glibenclamide (G), glibenclamide and ET (ET-G) and diabetic control (CD) groups. All groups have same food and water Endurance exercises include swimming in the standard tank and 5 sessions (1h) per week for 8 weeks. Blood samples were taken from the animal's heart 48h after last training session and used for measuring SOD and CAT. Results: One way analysis of variance showed AEFS without exercise (F1) increased superoxide dismutase activity in diabetic rats compared with the control group (p=0.001), but the increase in CAT and SOD in diabetic rats when comparing 0٫87 g٫kg and 1٫74 g٫kg doses groups were not significant (p>0.05), but the combination of ET and AEFS caused a significant increase in CAT and SOD activities (p<0.05). Conclusion: The overall results of the present study showed that swim training and fenugreek supplementation in male diabetic rats improves antioxidant capacity separately, but if endurance training is concurrent with consumption of aqueous extract of fenugreek both of them will have synergistic effects and antioxidant system capacity improvement will be more evident.
هدف: از این مطالعه، بررسی اثر تمرین استقامتی و مکمل سازی عصاره آبی بذر شنبلیله (AEFS) بر سوپراکسیداز دیسموتاز (SOD) و کاتالاز (CAT) در موشهای دیابتی شده نر بود. روش شناسی: 80 سر موش نر پس از دیابتی شدن به روش تزریق درون سفاقی در شرایط استاندارد 12 ساعت نور و 12 ساعت تاریکی همراه با آب و غذای یکسان به 8 گروه: تمرین استقامتی (ET)، تمرین استقامتی و دوز g/kg87/0 از عصاره شنبلیله (ET-F1)، تمرین استقامتی و دوز g/kg74/1 از عصاره شنبلیله (ET-F2)، دوز شنبلیله g/kg87/0 (F1)، دوز شنبلیله g/kg74/1 (F2)، گلی بن کلامید (G)، گلی بن کلامید و تمرین استقامتی (ET-G) و کنترل دیابت (CD) تقسیم شدند. تمرینات استقامتی شامل شنا در تانکر به مدت 8 هفته و 5 جلسه یک ساعتی در هفته بود. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، نمونههای خون از قلب حیوان گرفته شده و برای اندازه گیری سوپر اکسیداز دیسموتاز (SOD) و کاتالاز (CAT) مورد استفاده قرار گرفت. نتایج: تحلیل واریانس یک راهه نشان داد یک دوره مصرف شنبلیله بدون فعالیت بدنی (F1 و F2) نیز موجب افزایش سوپراکسیداز دیسموتاز گروه F1 در مقایسه با گروه CD (001/0 >P ) و نه F2 (05/0 >P ) میگردد، اما میزان افزایشCAT و SOD در موشهای دیابتی که دوزهای g/kg87/0 و g/kg74/1 شنبلیله مصرف کرده بودند متفاوت نبود. ترکیب تمرین شنا و شنبلیله در دوزهای مختلف باعث افزایش معنادار و خیلی بیشتری در فعالیت آنزیمهای SOD و CAT شد (05/0 >P ). نتیجه گیری: در کل نتایج تحقیق حاضر نشان داد تمرین شنا و مکمل دهی شنبلیله در موشهای دیابتی نر هر یک به صورت جداگانه ظرفیت آنتی اکسیدانی را بهبود میبخشند، اما در صورتی که تمرین شنا و مصرف عصاره آبی شنبلیله همزمان باشد این دو اثر هم افزایی داشته و اثرات تقویت کننده سیستم آنتی اکسیدانی بیشتر.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98647_14709cf20125119d29858b9e88ec3270.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-37106120130421Effects of six weeks of aerobic training on level of IL-10 and lipid profile in obese women.تاثیر 6 هفته تمرین هوازی بر سطوح اینترلوکین 10 و نیمرخ لیپیدی در زنان چاق9864910.48308/joeppa.2013.98649FAعلیبنایی فردانشگاه آزاد اسلامیشهرامسهیلیدانشگاه آزاد اسلامیرسولاسلامیدانشگاه علامه طباطباییمجتبیایزدیدانشگاه آزاد اسلامیJournal Article20150517
Purpose: The aim of this study was to evaluate the effect of 6 weeks of aerobic exercise on changes in serum IL-10 levels and lipid profile in sedentary obese women. Methods: 31 healthy, sedentary obese women (age 42.156.3 years and BMI = 32.45±5.2 kg٫m2) were randomly divided to two groups [(exercise, n = 17) and (control, n=14)]. Aerobic exercise program was consisted of three session aerobic exercise (75 min) for six week. Subjects was performed aerobic exercise training with intensity rang of %55 to %70 of maximum heart rate. 12 hours before and 24 Hours after last session of exercise, blood samples was accumulated. Also analyze variance with repeated measure was used for data analysis (p≤0.05).
Results: The result of this study was showed that 6 weeks of aerobic exercise can significantly increase serum IL-10, HDL. Also BMI, fat percentage, and weight were decreased after aerobic exercise (p<0.05). Whereas
the levels of triglyceride, total cholesterol and low-density lipoprotein cholesterol did not change significantly. Conclusion: The aerobic exercise training can improve Anti inflammatory state and lipid profile in obese women.
هـدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر 6 هفته تمرین هوازی بر تغییرات سطح اینترلوکین 10 سرم و نیمرخ لیپیدی در زنان چاق غیرفعال بود. روششناسی: 31 زن چاق (کیلوگرم بر متر مربع 2/5± 45/32 = نمایه توده بدنی) سالم و غیرفعـال با میانگین سن 3/6±51/42 سال، به صورت تصادفی در دو گروه تجربی (17 نفر)، و گروه کنترل (14 نفر) قرار گرفتند. برنامه تمرین هوازی شامل سه جلسه 75 دقیقه ای در طول هفته برای مدت شش هفته اجرا گردید. شدت اجرای تمرینات ورزشی در دامنه 55 تا 70 درصد ضربان قلب بیشینه قرار داشت. 24 ساعت پیش از شروع دوره تمرینی و 48 ساعت پس از 6 هفته تمرین هوازی، از همه آزمودنیها خونگیری در حالت ناشتا به عمل آمد. همچنین، جهت تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون آنالیز واریانس با اندازهگیری تکراری استفاده شد (05/0 ≥ P). نتایج : نتایج نشان داد که 6 هفته تمرین هوازی باعث افزایش معناداری در سطح اینترلوکین 10 سرم (07/0=p )و لیپو پروتئین پرچگال گردید(006/0=p )، همچنین وزن، شاخص توده بدنی، درصـد چـربی بدن آزمودنیها نسبت به گروه کنترل کاهش معنیداری نشان داد(05/0 ≥ P). هرچند، سطوح تری گلیسرید، کلسترول توتال و لیپوپروتئین کم چگال تغییر معنیداری نیافت (05/0 > P). بحث و نتیجه گیری : تمرینات ورزشی هوازی میتواند وضعیت ضد التهابی و نیمرخ لیپیدی را در زنان چاق بهبود بخشد.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98649_50fdedfc471ab6186cc3f2a6b01c1b36.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-37106120130421Effect of Endurance training with garlic supplement on serum glutathione and some cellular damage markers in non-active men in response to one session of exhaustive exerciseتاثیر تمرین استقامتی و مصرف سیر بر گلوتاتیون سرم و برخی شاخصهای آسیب سلولی مردان غیرفعال در پاسخ به یک جلسه فعالیت وامانده ساز9865110.48308/joeppa.2013.98651FAرضاغنیمتیخسروابراهیمبهنامسالاریسمیراغلامیانلالهحقوقی رادJournal Article20150517Effect of Endurance training with garlic supplement on serum glutathione and some cellular damage markers in non-active men in response to one session of exhaustive exercise
Purpose: The purpose of this study was to investigate the effect of endurance training with garlic supplement on serum glutathione and lactate dehydrogenase and creatine kinase in non-active men in after one session of exhaustive exercise. Methods: In this study thirty two non smoker men with mean age of (25.7±2.1 yr) participated voluntarily and divided randomly into four groups; (placebo, garlic, placebo-training, garlic- training). During one month, all groups took 500 mg٫day garlic and placebo. The two training group participated in a training protocol (running on treadmill with intensity of 65-75 HRmax for 30-45 min). All four groups participated in one session of exhaustive exercise considering Bruce protocol before and 48 hr after last training session and supplement consumption. Four blood sample ware collected from subjects before and after exhaustive exercise. Result: Statistical analysis revealed no significant difference in resting glutathione between four groups. The serum glutathione concentration in response to exhaustive exercise showed significant decrease in three group compare to placebo group (P-0.001). The resting LDH level (P-0.022), CK (P=0.001) in garlic, placebo-exercise and garlic-exercise group compare to control group showed significant decrease. Lactate dehydrogenase and creatine kinase in response to one session of exhaustive exercise was not influenced by endurance training and the use of garlic. Conclusion: Endurance training and garlic can by increasing the activity of glutathione anti-oxidative system be reduce resting cellular damage in non-active men.
هدف پژوهش: هدف از مطالعهی حاضر بررسی اثر تمرین استقامتی و مصرف سیر بر گلوتاتیون سرم و آنزیمهای لاکتات دی هیدروژناز و کراتین کیناز مردان غیر فعال پس از به یک جلسه فعالیت وامانده ساز بود. روش پژوهش: در این پژوهش 32 مرد سالم غیرفعال و غیرسیگاری با میانگین سنی (1/2±7/25 سال) به صورت تصادفی در چهار گروه (دارونما، سیر، دارونما- تمرین و سیر- تمرین) تقسیم شدند. چهار گروه، به مدت یک ماه، هر روز 500 میلی گرم سیر یا دارونما مصرف کردند. علاوه بر این دو گروه تمرین در مدت یک ماه مصرف مکمل، سه جلسه در هفته به اجرای تمرینات استقامتی برروی نوارگردان پرداختند. شدت تمرین، 75-60 درصد حداکثر ضربان قلب و مدت آن 45-30 دقیقه تعیین گردید. هر چهار گروه قبل و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین و مصرف مکمل یک فعالیت وامانده ساز را که پروتکل بروس در نظر گرفته شده بود انجام دادند. در این تحقیق چهار نمونه خونی قبل و بعد از جلسه فعالیت واماندهساز از آزمودنیها به صورت ناشتا گرفته شد. نتایج: تحلیل آماری دادهها، بین مقدار استراحتی گلوتاتیون چهار گروه تفاوت معناداری را نشان نداد. با این حال غلظت گلوتاتیون سرمی در پاسخ به یک جلسه فعالیت وامانده ساز در سه گروه سیر، دارونما- تمرین و سیر- تمرین نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری داشت (001/0=P). سطوح استراحتی لاکتات دهیدروژناز (022/0=P) و کراتین کیناز (001/0=P) در سه گروه نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری داشت. غلظت لاکتات دهیدروژناز و کراتین کیناز سرمی در پاسخ به یک جلسه فعالیت وامانده ساز تحت تأثیر تمرین استقامتی و مصرف سیر قرار نگرفت. نتیجهگیری: تمرین استقامتی و مصرف سیر احتمالاً میتواند با افزایش فعالیت سیستم ضد اکسایشی گلوتاتیونی موجب کاهش آسیب سلولی استراحتی در مردان غیر فعال شود.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98651_ffd068b53b93e3072487b75b7b7d4ca8.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-37106120130421Effect of a period of strength training on serum chemerin concentration and insulin resistance in inactive young obese menتاثیر یک دوره تمرین قدرتی بر غلظت کمرین سرم و مقاومت انسولینی در مردان جوان چاق غیرفعال9865310.48308/joeppa.2013.98653FAفتاحمرادیدانشگاه آزاد اسلامیویانوثوقیدانشگاه آزاد اسلامیاعظمحیدرزادهدانشگاه آزاد اسلامیJournal Article20150517<br /><br />Purpose: The purpose of present study was to survey effect of a period of strength training on serum chemerin concentration and insulin resistance in inactive young obese men. Materials & Methods: In a semi- experimental study, twenty one inactive young obese men were randomly placed at two groups: strength training (n=10, 26.7 ± 3.3 yr, 96.15.5 kg, 31.22.9%, 32.6 2.8 kg/m2) and control (n=11, 28.1 ± 3.7 yr, 95.75.7 kg, 30.9 3.2 %, 32.1 ± 3.7 kg/m3). Weight, fat percent, body mass index, circulating levels of chemerin, insulin, and glucose, and insulin resistance index (HOMA-IR) were assessed before and after the training. Strength training protocol consisted of twelve weeks weight training. Data were analyzed by SPSS16 software and using Independent and Paired t-tests and Pearson's correlation analysis. Results: Strength training significantly decreased serum concentrations of chemerin (P-0.011), insulin (P-0.013) and HOMA- IR (P=0.007), while scrum glucose concentration didn't change significantly. Also, changes of serum chemerin concentration following the training was directly correlated to changes of serum insulin concentration (r-0.51, p=0.012) and HOMA-IR (r=0.52, p=0.027), while didn't show significant correlation with serum glucose concentration. Conclusion: It appears that, via decrease of circulating levels of chemerin and insulin and insulin resistance, strength training can reduce the risk of cardiovascular and metabolic diseases in inactive young obese men. According to findings of the study, changes of serum chemerin levels following strength training has direct correlations with changes of serum levels of insulin and insulin resistance.<br /><br />هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر یک دوره تمرین قدرتی بر غلظت کمرین سرم و مقاومت انسولینی در مردان جوان چاق غیرفعال بود. روش شناسی: در یک کارآزمایی نیمهتجربی، 21 مرد جوان چاق غیرفعال بطور تصادفی به دو گروه تمرین قدرتی (10 نفر، 3/3 ± 7/26 سال، 5/5 ± 1/96 کیلوگرم، 9/2 ± 2/31 درصد چربی، 8/2 ± 6/32 کیلوگرم بر متر مربع) و کنترل (11 نفر، 7/3 ± 1/28 سال، 7/5 ± 7/95 کیلوگرم، 2/3 ± 9/30 درصد چربی، 7/3 ± 1/32 کیلوگرم بر متر مربع) تقسیم شدند. وزن، درصد چربی، نمایه توده بدن، سطوح در گردش کمرین، انسولین و گلوکز و شاخص مقاومت انسولینی (HOMA-IR) قبل و پس از دوره تمرین اندازهگیری شد. پروتکل تمرین قدرتی شامل دوازده هفته تمرین با وزنه بود. تجزیه و تحلیل دادهها با بکارگیری نرمافزار آماری SPSS-16 و با استفاده از آزمونهای t همبسته و مستقل و ضریب همبستگی پیرسون صورت گرفت. نتایج: تمرین قدرتی غلظت سرمی کمرین (011/0=P) و انسولین (013/0=P) و HOMA-IR (007/0=P) را بطور معنیداری کاهش داد، اما غلظت گلوکز سرم تغییر معنیداری نیافت. همچنین، تغییرات غلظت کمرین سرم متعاقب تمرین با تغییرات غلظت انسولین سرم (012/0=P، 51/0=r) و HOMA-IR (027/0=P، 52/0=r) همبستگی مستقیم داشت، اما همبستگی معنیداری با تغییرات غلظت گلوکز سرم نشان نداد. بحث و نتیجهگیری: به نظر میرسد تمرین قدرتی از طریق کاهش سطوح کمرین و انسولین سرم و مقاومت انسولینی میتواند خطر ابتلا به بیماریهای قلبی-عروقی و متابولیکی را در مردان جوان چاق غیرفعال کاهش دهد. بر اساس یافتههای مطالعه حاضر، تغییرات سطوح کمرین سرم متعاقب دوره تمرین قدرتی با تغییرات سطوح انسولین سرم و مقاومت انسولینی همبستگی مستقیم دارد.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98653_0c1a493f5c236d1832ed603dfcf583a5.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-37106120130421Prediction of aerobic and anaerobic capacity from lactate relative change during isocapnic buffering phase in elite athletesپیشبینی ظرفیتهای هوازی و بیهوازی ورزشکاران نخبه با استفاده از تغییرات نسبی لاکتات در مرحله بافرینگ ایزوکاپنیا9865510.48308/joeppa.2013.98655FAروح اللهنیکوییدانشگاه شهید باهنر کرمانمحسنحسن لیدانشگاه شهید باهنر کرمانJournal Article20150517<br /><br />Purpose: The aim of this study was to investigate the prediction of aerobic and anaerobic capacity from lactate relative change during isocapnic buffering phase in elite athletes. Methods: eight endurance and six sprint elite cyclists participated in the present study and performed one standard incremental test and a supramaximal exercise test on a cycle ergometer until exhaustion in 2 separate sessions. During the incremental test Breath-by-breath measurement of respiratory gas was performed and during the last 30 seconds of each 3-minute stage, blood samples were collected for lactate measurement. Lactate threshold (LT) and respiratory compensatory threshold (RCT) were defined as abrupt increase in blood lactate concentration in lactate - workload and abrupt increase in CO2 respiratory equivalent. Isocapnic buffering phase was defined as the time between LT and RCT. Two independent sample t-test was used for all comparison between groups and the relationship between variables was measured by Person correlation test. Results: lactate relative changes during isocapnic buffering phase in anaerobic cyclists were significantly higher than endurance group (p<0.05). Significant correlation was found between lactate relative changes during isocapnic buffering phase and VO2max (p<0.05) and maximum accumulative oxygen deficiency (p < 0.05). Conclusion: In summery our results showed lactate relative changes during isocapnic buffering phase is different between endurance and anaerobic athletes. Also the significant correlations that found between lactate changes during this phase and aerobic and anaerobic indexes point the note that this variable could be used for prediction of aerobic and anaerobic capacity.<br /><br />هدف تحقیق: هدف از مطالعه حاضر پیش بینی ظرفیتهای هوازی و بی هوازی ورزشکاران نخبه با استفاده از تغییرات نسبی لاکتات در مرحله بافرینگ ایزوکاپنیا بود. روش شناسی: 8 دوچرخه سوار استقامتی و 6 دوچرخه سوار سرعتی نخبه به ترتیب با میانگین سن 29/3±5/22و 33/2±33/21، BMI 97/1±21/24 و 18/1±49/22 در دو جلسه مجزا با فاصله زمانی یک هفته یک آزمون فزاینده استاندارد و یک آزمون فرابیشینه یکنواخت را روی دوچرخه کارسنج تا سر حد واماندگی انجام دادند. در خلال آزمون فزاینده گازهای تنفسی به طور مداوم و نمونه خونی هر سه دقیقه یک بار جهت اندازه گیری لاکتات جمع آوری شد. آستانه لاکتات و آستانه تنفسی جبرانی به ترتیب به عنوان افزایش ناگهانی در نمودار لاکتات – بار کار و معادل تهویه ای دی اکسید کربن تعریف و تعیین شدند. مرحله بافرینگ ایزوکاپنیا به عنوان فاصله بین آستانه لاکتات و آستانه تنفسی جبرانی تعیین گردید. همبستگی بین متغیرها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون تعیین و معنی دار بودن تفاوت بین متغیرها با آزمون T- student مشخص گردید. سطح معنی داری برابر با 05/0 انتخاب شد. نتایج: تغییرات نسبی لاکتات در مرحله بافرینگ در گروه سرعتی به طور معنی دار نسبت به گروه استقامتی بالاتر بود (05/0 >P ). همبستگی معنی دار بین تغییرات لاکتات در مرحله بافرینگ و میزان کسر اکسیژن ( 05/0 >P ) و VO2max (05/0 >P ) بدست آمد. بحث و نتیجه گیری: به طور خلاصه نتایج تحقیق حاضر نشان داد که تغییرات نسبی لاکتات در مرحله بافرینگ ایزوکاپنیا بین ورزشکاران استقامتی و سرعتی متفاوت میباشد. همچنین همبستگی معنی دار یافت شده بین تغییرات لاکتات در این مرحله با شاخصهای هوازی و بی هوازی مؤید این نکته است که میتوان از این شاخص در جهت پیش بینی ظرفیتهای هوازی و بی هوازی استفاده نمود.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98655_cd51af581101fb4dd90ab31d17b72bdb.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-37106120130421The influence of age on the responses of serum visfatin and insulin resistance to a single session of endurance exerciseتاثیر سن بر پاسخ غلظت سرمی ویسفاتین ومقاومت به انسولین به یک جلسه فعالیت استقامتی9865710.48308/joeppa.2013.98657FAهیوارحمانیدانشگاه شهید بهشتی0000-0002-0202-7384سجاداحمدی زاددانشگاه شهید بهشتی0000-0001-5859-3556مینوباسامیدانشگاه علامه طباطباییمهدیهدایتیدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیJournal Article20150517
Purpose: The purpose of this study was to investigate the effects of age on the responses of serum visfatin and insulin resistance index to a single session of endurance exercise. Methods: For this reason, 45 male subjects were allocated to three age groups (n=15) of young (20-30 уг, ВМІ:22.9), middle-aged (40-50 yr, BMI:25.9) and old (60-70 yr, ВМІ:26.4). After determining the maximal oxygen consumption (Vo,max), all subjects performed an exercise trial in a separate session encompassed performing 30 minutes of cycling at 60% of Vo₂max which was followed by 30 minutes of passive recovery. Before exercise, immediately after and at the end of 30 minutes recovery three blood samples were taken and were analyzed for determining the glucose, insulin, IL-6 and visfatin concentrations. Insulin resistance index was calculated using the glucose and insulin concentrations. To determine the effects of age on responses of all parameters to exercise and recovery, one way independent ANOVA was used. Results: Data analysis revealed that responses of visfatin to endurance exercise was affected by age (P<0.001). However, effects of age on responses of glucose, insulin, IL-6 and insulin resistance index were not significant (P>0.05). Irrespective of age, a single session of endurance exercise induced significant (P<0.05) changes in all parameters except for IL-6. Conclusion: It could be concluded that age is an effective factor on responses of visfatin to acute endurance exercise and that visfatin has no effect on reductions in insulin resistance index but it might be more an effective factor for energy balance through other pathways.
هدف: هدف از این تحقیق بررسی تاثیر سن بر پاسخ سرمی ویسفاتین و مقاومت به انسولین به یک جلسه فعالیت استقامتی بود. روش شناسی: چهل و پنج آزمودنی مرد به سه گروه سنی 15 نفری جوان (20- 30 سال. 9/22BMI:)، میانسال (40-50 سال،9/25:BMI) و مسن (60-70 سال، 4/26:BMI) تقسیم شدند. آزمودنیها در همه گروهها ، پس از تعیین حداکثر اکسیژن مصرفی، 30 دقیقه فعالیت را با شدت 60 درصد توان هوازی خود بر روی دوچرخه انجام دادند و متعاقب آن 30 دقیقه ریکاوری غیر فعال داشتند. سه نمونه خونی قبل از فعالیت، بلافاصله بعد از فعالیت و نیز پس از 30 دقیقه گرفته شد و برای اندازهگیری گلوکز، انسولین، اینترلوکین-6 ویسفاتین آنالیز شدند. مقاومت به انسولین نیز با استفاده از غلظت گلوکز و انسولین محاسبه گردید. جهت بررسی اثر سن بر پاسخ فاکتورهای مختلف از آنوای یک راهه مستقل استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که بین پاسخ سرمی ویسفاتین به فعالیت حاد استقامتی در گروهای سنی تفاوت معنیداری وجود دارد (001/0 =P) در حالی که تاثیر سن بر پاسخ گلوکز، انسولین، اینترلوکین -6 و شاخص مقاومت به انسولین به فعالیت معنی دار نبود (05/0P). بحث و نتیجه گیری: بر اساس نتایج تحقیق سن عامل موثری بر پاسخ سرمی ویسفاتین به فعالیت حاد استقامتی میباشد، و اینکه ویسفاتین در کاهش مقاومت به انسولین نقش ندارد بلکه احتمالا از طریق مسیرهای دیگری در تعادل انرژی نقش دارد.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98657_b6bd9a3f86f59c7c58916b4aa946a239.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-37106120130421The effect of 2 weeks tapering period on plasma cortisol, GH and performance in female swimmersاثر دو هفته تی پر بر سطوح هورمون رشد و کورتیزول پلاسمای خون و عملکرد شناگران زن9865910.48308/joeppa.2013.98659FAمونارضاییمسلمبایسمیهنامدار طجریJournal Article20150517<br />Purpose: The purpose of this study was to compaire the different training stress on fasting concentrations on plasma cortisol, GH and performance in female swimmers. Method: Thirty female swimmers underwent a 12-weeks period of heavy training in and out of the water and then, divided into two equally control (n=15) and experimental (n=15) groups. Control group continued their past training but the experimental underwent a 2-weeks taper period with same intensity and reduced volume and frequency. The fasting blood samples were obtained to measuring hormones before and after the heavy training period and after the following tapering period. The 50 & 100 m performance of all subjects were measured in each section. The Independent-Samples T Test and Paired-Samples T test were used to analyze data (P<0.05). Findings: The findings showed that the mean of samples cortisol decreased because of 2 weeks tapering. And on the other hand we had a fewer increase in the mean of GH. Similarly, swimming performance was significantly improved (P>0.05). Conclusion: In general, we concluded that a good tapering period can be suggested to improve athlete's performance.<br /><br />هدف : هدف از اجرای تحقیق حاضر، بررسی اثر دو هفته تی پر بر سطح هورمون رشد و کورتیزول خون و عملکرد شناگران زن شهر اراک بود. روش شناسی: در این تحقیق تعداد 30 آزمودنی 12 هفته تحت برنامه تمرینی بیشینه در آب و خشکی قرار گرفتند، سپس به طور تصادفی به دو گروه کنترل (15n=) و آزمایشی (15n=) تقسیم شدند، گروه کنترل با همان رویه سابق به تمرین ادامه دادند و گروه آزمایشی دوره تی پر 2 هفتهای را گذراندند. در طول دوره تیپر شدت تمرین ثابت ماند اما حجم تمرین کاهش پیدا کرد. در ابتدای دوره تمرین، قبل و پس از اجرای دوره تیپر، آزمون سنجش بیشینه اکسیژن مصرفی، خونگیری به منظور ثبت تغییرات هورمونی(کورتیزول و هورمون رشد) در اثر دوره تیپر و تست گیری از عملکرد( 50 و 100 متر) همه نمونهها انجام گرفت.جهت تجزیه و تحلیل داده های حاصل، از آزمون آماریt همبسته و مستقل در سطح معناداری (05/0Phttps://joeppa.sbu.ac.ir/article_98659_953e28c175c8264c4541fc5e32070d60.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-37106120130421The effect of intermittent hypoxia on insulin and ghrelin concentrations and VO2max in obese patients with type2 diabetesتاثیر هیپوکسی تناوبی بر میزان انسولین، گرلین و حداکثر اکسیژن مصرفی در بیماران چاق مبتلا به دیابت نوع 29866110.48308/joeppa.2013.98661FAداریوششیخالاسلامی وطنیدانشگاه کردستان0000-0002-9771-8806سکینهنیک سرشتدانشگاه کردستانوحیدتادیبیدانشگاه رازی0000-0003-4560-5006احسانحسینی بیدختیدانشگاه رازیساراغریبشیدانشگاه رازیJournal Article20150517<br />Purpose: Exposure to altitude and hypoxia environment cause to weight loss and variety of endocrine adaptations, that found this mechanisms could be a new tool for the treatment of obesity and diabetes prevention in the future. The aim of this study was to investigate the effects of intermittent hypoxia on serum ghrelin, insulin, fast blood sugar and VO2max in obese patients with type 2 diabetes. Methods: 10 obese subjects with type II diabetes, mean BMI: 32.02 ± 2.4 kg/m2 and the age range 50 to 70 years, volunteered to participate in the study. The intervention consisted of fifteen sessions of intermittent hypoxia, each day one hour, for fifteen consecutive days. Ghrelin, fast blood sugar and insulin were measured three times (pretest, 7th day, and posttest), while, BMI and VO2max in the pre and post-tests were evaluated. VO2max was estimated using single stage treadmill walking test. Serum concentrations of insulin and ghrelin were measured using ELISA kits. Blood glucose was measured by the calorimetric method. Paired t test and ANOVA with repeated measures were used to evaluate changes in indicators. Results: The results showed that short-term (7 days) and medium term (15 days) of intermittent hypoxia exposure does not effect on serum levels of ghrelin, glucose and insulin hormones, as well as body mass index. But, significant change was seen in VO2max (P<0.002). Conclusion: The findings of this study indicate that despite intermittent hypoxia positive effect on Vozmax, changes in serum insulin and ghrelin hormones and BMI in diabetic patients was not significant.<br /><br />هدف: قرار گرفتن در معرض ارتفاع و محیط هیپوکسی باعث کاهش وزن و انواع مختلف سازگاریهای اندوکرینی میشود، که کشف مکانیسمهای آن میتواند ابزار جدیدی را برای درمان چاقی و پیشگیری از دیابت در آینده فراهم کند. هدف از این تحقیق بررسی اثر هیپوکسی تناوبی بر میزان گرلین سرم ، انسولین ، قند خون حالت ناشتا و حداکثر اکسیژن مصرفی افراد چاق مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روش شناسی: 10 آزمودنی چاق و مبتلا به دیابت نوع 2، با میانگین شاخص توده بدن 4/2±02/32 کیلوگرم بر متر مربع، و دامنه سنی 50 تا 70 سال، داوطلب شرکت در پژوهش بودند. مداخله شامل 15 جلسه هیپوکسی تناوبی در 15 روز مداوم و در هر روز یک ساعت بود. گرلین ، انسولین و قند خون حالت ناشتا در 3 نوبت (پیش آزمون ، روز هفتم ، و پس آزمون) ، در حالی که BMI و Vo2max در 2 نوبت (پیش و پس آزمون) اندازهگیری شدند. حداکثر اکسیژن مصرفی به کمک آزمون تک مرحله ای راه رفتن روی تریدمیل برآورد گردید. غلظت های سرمی گرلین و انسولین به کمک کیت های الایزا اندازه گیری شدند. غلظت گلوکز خون نیز با روش کالری متری مورد سنجش قرار گرفت. جهت بررسی متغیرهای تحقیق از روش های آماری t همبسته ، و آنالایز واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد. نتایج: نتایج تحقیق حاضر نشان داد قرارگیری در معرض هیپوکسی تناوبی کوتاه مدت (7 روز) و میان مدت (15 روز) تاثیر معنی دار بر سطوح سرمی هورمون های گرلین ، انسولین ، گلوکز و همچنین شاخص توده بدن ندارد. اما، تغییرات Vo2max معنی دار بود (002/0= p). نتیجهگیری: یافتههای تحقیق حاضر بیانگر آن است که هیپوکسی تناوبی علیرغم تأثیر مثبت بر Vo2max ، باعث تغییر غلظت هورمونهای انسولین ، گرلین و نمایه توده بدن در افراد دیابتی نمیشود.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98661_f43156850d0224d57ee4f6fca59b5fe3.pdf