دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 7 2 2015 02 20 The effect of eight weeks resistance training in response to PYY hormone in nonathletic fat women تاثیر هشت هفته تمرین مقاومتی بر پپتید YY در زنان چاق غیر فعال 98713 10.48308/joeppa.2015.98713 FA محمدرضا اسد داﻧﺸﮕﺎه ﭘﯿﺎم ﻧﻮر علی آهور داﻧﺸﮕﺎه ﭘﯿﺎم ﻧﻮر مهناز نجفی داﻧﺸﮕﺎه ﭘﯿﺎم ﻧﻮر ناهید اسماعیلی داﻧﺸﮕﺎه ﭘﯿﺎم ﻧﻮر Journal Article 2015 12 09 PYY is an intestinal peptid that has a basic role in control of receiving food. However, changes of PYY after adaptaion to resistance training has not been examined. The purpose of this research is examining of the effect of eight weeks resistance training on PYY levels of the plasma in nonathletic fat women in the fast conditions. For this purpose, 24 fat women with average age (33/08±2/24 year) that had not antecedent in a specific sickness accidentally divided into experimental group (n=13) and control group (n=11). The amount of weight, eight, percent of fat and body mass index (BMI) as primary data were measured by specific instruments. Then, experimental group did circle training with weight and by using main muscles and regarding excess load principle for eight weeks and 3 sessions of a week. Two procedures of blooding was done, one was done in the morning while all subjects had not eaten anything for 12 hours and the other one was done 48 hours after the last session of training (2cc from left forearm). The results show that resistance training significantly changesPYY levels of experimental group (p=0/001) in compare to control group and decreased level of this hormone in the fast conditions. This shows increased appetite and desire to eat to compensate the amount of energy that is used during the training. هدف: پپتیدYY، پپتید روده ای است که در تنظیم دریافت غذا نقش اساسی دارد. با این حال تغییرات پپتیدYY پس از سازگاری با تمرینات مقاومتی تا کنون مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف از این پژوهش بررسی اثر هشت هفته تمرین مقاومتی بر سطوح پلاسمایی پپتیدYY ناشتایی در زنان چاق غیر فعال بود. روش‌شناسی: در این راستا 24 نفر زن چاق با میانگین سن (24/2 ±08/33 سال) که سابقه بیماری خاصی نداشتند، به طور تصادفی در دو گروه تجربی (13n=) و کنترل (11n=) قرار گرفتند. اطلاعات اولیه دو گروه مثل قد، وزن، درصد چربی و شاخص توده بدن با وسایل مخصوص اندازه گیری شد. سپس گروه تجربی با برنامه تمرینی به صورت دایره ای با وزنه و با بکارگیری عضلات اصلی و با رعایت اصل اضافه بار به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه تمرین نمود. دو مرحله خون گیری در حالت 12 ساعت ناشتایی، قبل از شروع تمرین و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین از تمامی افراد انجام گرفت (2سی سی از ساعد دست چپ). نتایج: نتایج بدست آمده از این پژوهش بیانگر این موضوع بود که تمرین مقاومتی باعث تغییر معنی دار سطوح هورمون پپتید YYگروه تجربی نسبت به گروه کنترل و باعث کاهش سطح ناشتایی این هورمون گردیده است (001/0(p=. نتیجه‌گیری: این نتایج احتمالا خود بیانگر افزایش اشتها و تمایل بیشتر به دریافت غذا به علت جبران انرژی از دست رفته طی تمرینات می باشد .

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98713_3ecb35965128f680f21b1c2f717d3824.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 7 2 2015 02 20 Effect of coenzyme Q10 consumption before one session of resistance exercise on serum AST and Delayed Onset Muscle Soreness in male college athletes اثر مصرف کوآنزیم Q10 متعاقب یک جلسه فعالیت مقاومتی بر غلظت سرمی AST و کوفتگی عضلانی تأخیری دانشجویان پسر ورزشکار 98715 10.48308/joeppa.2015.98715 FA مهدی چنگیزی دانشگاه سمنان محسن ابراهیمی دانشگاه سمنان سید محسن آوندی دانشگاه سمنان 0000-0002-5627-0435 Journal Article 2015 12 09 Consumption of anti-oxidant supplement decrease oxidative stress due to intensive exercise. The aim of this study was to investigate the effect of acute supplementary consumption of coenzyme Q10 on serum aspartate aminotransferase (AST) and Delayed Onset Muscle Soreness (DOMS) after a session of resistance exercise in male college athletes. eighteen male college athletes (age: 21.1±1.2 yr, weight: 72.5 ± 8.1 kg, height: 177.4 ± 7.3 cm, body mass index: 23.2 ± 2.1 kg/m2) with at least 6 months of regular exercise training, divided into Q10 supplement and placebo groups randomly. 120 minutes before exercise, subjects received either of the following regimens: Coenzyme Q10 (200 mg per subject) or placebo (Flour). All subjects underwent a circuit resistance exercise include 5 stations that performed in 3 sets with 75% of 1RM. AST concentration was measured before supplementation and immediately, 24, 48 hours after the exercise. DOMS, in addition of these times, were assessed within 72 hours after exercise. Data were analyzed by ANOVA with repeated measure, Bonferroni and independent t test at P≤0.05. The results shown that change in AST was not significantly different between two groups (Р=0.072). But changes in DOMS between the two groups was significant (Р=0.032). Based on the results, it seems that acute Q10 supplements can reduce DOMS (fatigue index) and serum AST (index of cellular damage) in male college athletes after resistance exercise. هدف: استفاده از مکملهای ضد اکسایشی، از فشار اکسایشی ناشی از تمرینهای شدید میکاهد. از اینرو، هدف از تحقیق حاضر، بررسی اثر مصرف حاد مکمل کوآنزیم Q10 بر غلظت آسپارتات آمینو ترانسفراز (AST) و کوفتگی عضلانی تأخیری (DOMS) متعاقب یک جلسه فعالیت مقاومتی در دانشجویان پسر ورزشکار انجام شد. روش‌شناسی: به این منظور 18 نفر دانشجوی ورزشکار با سابقه حداقل 6 ماه فعالیت ورزشی منظم (سن: 2/1±1/21 سال، وزن: 1/8±5/72 کیلوگرم، قد: 3/7±4/177 سانتیمتر و شاخص توده بدن: 1/2±2/23 کیلوگرم بر مترمربع) و با آرایش تصادفی به دو گروه مکمل کوآنزیم Q10 و دارونما تقسیم گردیدند. در این مطالعه آزمودنیها 120 دقیقه قبل از انجام فعالیت، مکمل کوآنزیم Q10 (200 میلیگرم به ازای هر آزمودنی) یا دارونما (آرد) به روش دو سوکور مصرف کردند و در یک جلسه فعالیت مقاومتی دایرهای شامل پنج ایستگاه شرکت نموده که در سه دوره با 75 درصد یک تکرار بیشینه انجام شد. غلظت AST در چهار مرحله قبل از مصرف مکمل یا دارونما، بلافاصله، 24 و 48 ساعت پس از فعالیت اندازهگیری شد. DOMS علاوه برا ین زمانها در فاصله 72 ساعت پس از فعالیت ارزیابی شد. برای تحلیل دادهها از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه با اندازهگیریهای مکرر، آزمون‌های تعقیبی بونفرنی و آزمون t مستقل استفاده شد. نتایج: نتایج پژوهش نشان داد تغییرات سطوح آنزیمی AST بین گروه مکمل و دارونما تفاوت معنیداری نداشت (072/0=p). اما تغییرات DOMS بین دو گروه معنیدار بود (032/0=p). نتیجه‌گیری: بر اساس یافتههای حاضر به نظر میرسد که مصرف حاد مکمل Q10 ممکن است باعث افت DOMS (شاخص خستگی) و غلظت AST (شاخص آسیب سلولی) در دانشجویان پسر ورزشکار پس از انجام فعالیت مقاومتی شود. https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98715_fcb71c67fc706abc3c9e9d81675f7542.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 7 2 2015 02 20 The effect of cold water immersion after eccentric exercise on myogenic, inflammatory and muscle damage responses In FHL skeletal muscle in rats تاثیر شناوری در آب سرد پس از فعالیت ورزشی اسنتریک پاسخ های رشدی، التهابی و آسیب عضلانی عضله اسکلتیFHL موش های صحرایی 98717 10.48308/joeppa.2015.98717 FA گلنوش صدق روحی داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان عباسعلی گائینی داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان محمد رضا کردی داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان مهدی هدایتی داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان مریم زرکش ﻋﻠﻮم ﭘﺰﺷﮑﯽ ﺷﻬﯿﺪ ﺑﻬﺸتی رعنا فیاض میلانی ﻋﻠﻮم ﭘﺰﺷﮑﯽ ﺷﻬﯿﺪ ﺑﻬﺸتی 0000-0002-7493-037X Journal Article 2015 12 09 Purpose: cold water immersion is considered to accelerate the recovery from damaging exercise for athletes. Given the importance of satellite cells and the role of inflammatory responses in regeneration process, the purpose of this study was to investigate the effect of cold water immersion on MyoD gene expression as an activation marker of satellite cells, CK as an indirect marker of damage and IL-6, IL-10 as inflammatory markers after eccentric exercise in male rats. Methods: 30 young and healthy male Wistar rats (Weight range= 300±10) were assigned randomly in 5 groups each consisting of 6 subjects. It was an experimental research and subjects participated in eccentric exercise protocol (90min). Then they were compared in tow groups with and without cold water immersion (10min), in 3 and 48 hours after exercise in changes of MyoD gene expression in FHL skeletal muscle and the level of serum CK,IL-6 and IL-10. We used Rest software for analyzing MyoD gene expression and independent T test for analyzing serum data's. Results: Results showed that mRNA MyoD has been increased three hours after eccentric exercise in cold water immersion group and the level of IL-6, IL-10 decreased significantly in that group in compare with the group of three hours after eccentric exercise without cold water immersion. There is no significant change in CK. There was no significant changes in mRNA MyoD and serum CK,IL-6,IL-10 in 48 hour after eccentric exercise and cold water immersion. Conclusion: Based on findings of the present study, cold water during recovery may cause the activation of satellite cells and decrease the inflammatory responses after eccentric exercise in early phase of damage. هدف:شناوری در آب سرد برای سرعت بخشیدن به بازیافت پس از تمرینات شدید و آسیب زا مورد توجه ورزشکاران قرارگرفته است. با توجه به اهمیت سلول های ماهواره ای و نقش پاسخ های التهابی در روند ترمیم، هدف از این پژوهش بررسی تاثیر شناوری در آب سرد پس از فعالیت ورزشی اسنتریک بر بیان ژن MyoD به عنوان شاخص فعال سازی سلول های ماهواره ای ،CK به عنوان شاخص غیر مستقیم آسیب و IL-6 و IL-10 بعنوان شاخص های التهابی در موش های نر بود. روش شناسی: 30 سر موش جوان سالم ونژاد ویستار (دامنه وزنی 10±300 گرم) به طور تصادفی درپنج گروه شش تایی به عنوان نمونه انتخاب شدند. طرح تحقیق تجربی بود و آزمودنی ها پروتکل فعالیت ورزشی اسنتریک به مدت 90 دقیقه را اجرا کردند. دو گروه دروهله های زمانی 3 و 48 ساعت بازیافت از فعالیت به همراه 10 دقیقه شناوری در آّب سرد و دو گروه با همان دوره های زمانی بازیافت بدون شناوری در آب سرد و یک گروه به عنوان کنترل بررسی شدند. تغییرات بیان ژن MyoD در عضله اسکلتی FHL و سطوح سرمی CK، IL-6 و IL-10در چهار گروه مقایسه شد. داده های بیان ژن با نرم افزار Rest و داده های سرمی با استفاده از آزمون t مستقل تجزیه و تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد mRNA MyoD در گروه سه ساعت پس از فعالیت ورزشی اسنتریک همراه با شناوری در آب سرد افزایش یافت و سطوح IL-6 و IL-10 در این گروه نسبت به گروه سه ساعت بعداز فعالیت اسنتریک بدون شناوری در آب سرد کاهش معنی دار داشتند ولی تغییرات CK معنی دار نبود.تغییر معنی داری در mRNA MyoD و Ck, IL-6, IL-10 سرمی در 48 ساعت پس از فعالیت اسنتریک همراه با شناوری مشاهده نشد. نتیجه گیری: بر اساس یافته های این تحقیق احتمالا استفاده از آب سرد در زمان بازیافت موجب فعال سازی سلول های ماهواره ای و کاهش پاسخ های التهابی درفاز اولیه آسیب پس از فعالیت ورزشی اسنتریک می شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98717_db3601e80ebcf3c64905637a6a3be8e6.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 7 2 2015 02 20 Accuracy of a regression model to predict maximal oxygen consumption based on non-exercise data in female college students دقت مدل رگرسیونی برآورد بیشینه‌ی اکسیژن مصرفی بر اساس داده‌های غیرورزشی در دانشجویان دختر 98719 10.48308/joeppa.2015.98719 FA حنا غفاری ﮐﺎرﺷﻨﺎس ارﺷﺪ ﻓﯿﺰﯾﻮﻟﻮژی ورزشی علی کاظمی داﻧﺸﮕﺎه ﺧﻮارزمی ﺗﻬﺮان Journal Article 2015 12 09 aim: The purpose of this study was to develop and investigate the accuracy of regression equation to predict VO2max and estimate cardiorespiratory fitness (CRF) based on non-exercise (N-EX) data in adult women. Research Methodology: In order to achieve the purpose of research, 30 female students studying at Kharazmi University, Tehran; Iran, with the average age 24.96±2.41 yr., weight 57.07±7.08 kg, and height 162.55±5.15 cm were selected as the research sample. At first, the subjects filled in the consent for participation in research form and revised physical activity readiness questionnaire (rPar-Q). The N-EX data were collected just before the maximal graded exercise test (GXT)included the participant’s age, body mass index (BMI), perceived functional ability (PFA) to walk, jog, or run given distances, and current physical activity (PA-R) level. Then, all participants (N = 30), aged 18-30 years old, successfully completed a Bruce maximal GXT on treadmill using gas analyzer to assess VO2max.The data were analyzed by multiple linear regression, ANOVA R.M, Pearson correlation, cross validation using predicted residual sum of squares (PRESS), and LSD post hoc test statistical methods. Results: The data analysis revealed a high correlation, minimal shrinkage and difference; thus, Jackson, George and Bradshaw regression models yield relatively accurate results and are a convenient way to predict VO2maxand estimate CRF in adult women (18-30 yr.).In order to predict VO2max and estimate CRF in adult women, the three new regression equations (Ghafari-Jackson, Ghafari-George, and Ghafari-Bradshaw models) should yield acceptable accuracy when applied to an independent sample of adult women (aged 18-30 yr.) with a similar cardiorespiratory fitness level. It should be mentioned that non-exercise regression equations are not as accurate as gas analyzer criterion test and cannot be used instead of this criterion test. But they would predict VO2max and estimate CRF in adult women accurately if they were used correctly and can be used instead of Bruce treadmill equation criterion test. Conclusions: The new established regression equations or the old developed ones are safe and quite accurate, easy, fast, and inexpensive for large groups, elders, and persons with cardio-vascular diseases. هدف: هدف از اجرای آزمونهای برآورد کنندهی حداکثر اکسیژن مصرفی VO2max، اندازهگیری آمادگی هوازی است. آزمون حداکثر اکسیژن مصرفی راهی برای شناخت عملکرد دستگاه قلبی- تنفسی فراهم میکند. بر همین اساس پژوهشگر در نظر دارد دقت استفاده از معادلات رگرسیونی جهت برآورد VO2max و ارزیابی آمادگی قلبی- تنفسی براساس دادههای غیرورزشی در زنان بزرگسال را مورد بررسی قرار دهد. روششناسی: به منظور دستیابی به اهداف پژوهشی تعداد30 نفر از دانشجویان دختر دانشگاه خوارزمی تهران با میانگین سن، وزن و قد 41/2±96/24 سال، 08/7±07/57 کیلوگرم و 15/5 ±55/162 سانتیمتر به عنوان آزمودنیهای تحقیق انتخاب شدند .ابتدا آزمودنیها، فرم رضایتنامه و پرسشنامهی داشتن آمادگی جهت انجام فعالیتبدنی rPar-Q را تکمیل نمودند. قبل از اجرای پروتکل ورزشی مرحلهای بیشینه، دادههای غیرورزشی که شامل ثبت سن، برآورد شاخص تودهی بدن، تکمیل پرسشنامهی N-EX که شامل دو بخش درک تواناییهای عملکردی PFA و میزان فعالیتبدنی PA-Rبود، جمعآوری شد. سپس تمام شرکتکنندهها (30 نفر) با دامنهی سنی 30-18 سال آزمون ورزشی مرحلهای بیشینهی بروس بر روی نوارگردان را همراه با استفاده از گاز آنالایزر انجام دادند. جهت تجزیه و تحلیل دادههای پژوهش از آزمونهای آماری رگرسیون خطی چندگانه، تحلیل واریانس برای اندازهگیریهای تکراری، آزمون تعقیبیLSD ، همبستگی پیرسون و روش آماری PRESS استفاده شدهاست. نتایج: نتایج تحقیق نشان داد که هر سه معادلهی رگرسیونی جکسون، جورج و برادشاو از دقت و پایایی لازم جهت برآورد VO2maxو ارزیابی آمادگی قلبی- تنفسی در گروه مورد پژوهش برخوردار بوده به خصوص وقتی که با معادلهی تردمیل بروس مقایسه شوند. همچنین هر سه معادلهی رگرسیونی به دست آمده از تحقیق حاظر، نسبت به معادلات رگرسیونی جکسون، جورج و برادشاو از دقت و پایایی لازم بیشتری جهت برآورد VO2max و ارزیابی آمادگی قلبی- تنفسی در گروه مورد پژوهش برخوردار بوده به خصوص وقتی که با معادلهی تردمیل بروس مقایسه شوند. نتیجهگیری: براساس نتایج به دست آمده میتوان چنین نتیجهگیری کرد که معادلات رگرسیونی جدید بهدست آمده از تحقیق حاظر نسبت به معادلات مدل جکسون، مدل جورج و مدل برادشاو از دقت و پایایی بیشتری برای ارزیابی VO2max و آمادگی قلبی- تنفسی برخوردار است و میتوان آنهارا به عنوان جایگزین مناسبی برای مدلهای ذکر شده معرفی کرد. https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98719_616c176464f3ec232802c82eb29d7617.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 7 2 2015 02 20 The effect of continuous and interval muscular endurance training on some cardiorespiratory variables and trained runners’ records تاثیر تمرینات تداومی و تناوبی استقامت عضلانی بر برخی متغیرهای قلبی‌ـ تنفسی و رکورد دوندگان تمرین کرده 98721 10.48308/joeppa.2015.98721 FA مهرزاد عبادی قهرمانی داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﯽ واﺣﺪ ﺗﻬﺮان ﻣﺮﮐﺰ بهمن تاروردی زاده داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﯽ واﺣﺪ ﺗﻬﺮان ﻣﺮﮐﺰ مقصود پیری داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﯽ واﺣﺪ ﺗﻬﺮان ﻣﺮﮐﺰ حمید آقا علی نژاد داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﯽ واﺣﺪ ﺗﻬﺮان ﻣﺮﮐﺰ Journal Article 2015 12 09 purpose: This study was designed to investigate the effect of continuous and interval muscular endurance training on some structural and functional cardio respiratory variables and trained runners’ records. Methodology: 27 young men voluntarily participated in this study. After the introduction session, based on the one-mile record, the subjects were randomly assigned to three groups, namely, interval group, continuous group, and control group, with a mean (±SD) (19.89 ± 3.40 yr , 186.04 ± 5.23 cm , 77.97 ± 8.55 kg). In order to measure the structural and functional cardiac variables, two-dimensional and Doppler echocardiograms were used. All The Participants performed the exercises in three sessions per week for 8 weeks. For statistical analysis, a one-way ANOVA and the Bonferroni post hoc test were utilized. Results: The eight- week continuous and interval muscular endurance training had a significant effect on the variables under study (p< 0.05). The results indicated that it had the greatest effect on maximal oxygen consumption, maximum aerobic speed, anaerobic threshold velocity, and left ventricular ejection fraction, and runners’ records in the interval group, and on the stroke volume in the continuous group. With regard to the intra ventricular septum and maximum exhaustion, there was no statistically significant difference among groups. Conclusion: The results indicated that for the purpose of enhancing some variables, which have been strengthened via continuous training, interval training can also be as beneficial. هدف: هدف از تحقیق حاضر، تعیین تاثیر تمرینات تداومی و تناوبی استقامت عضلانی بر برخی متغیرهای ساختاری و عملکرد قلبی تنفسی و رکورد دوندگان تمرین کرده بود. روش شناسی : 27 مرد جوان بصورت داوطلبانه در تحقیق حاضر شرکت نمودند.آزمودنی پس از جلسه آشنائی، بر اساس رکورد یک مایل و بطور تصادفی در دو گروه تناوبی و تداومی و یک گروه کنترل (سن،40/3±89/19سال؛ قد، 23/5±04/186سانتی متر؛ وزن، 55/8±97/77 کیلوگرم (قرار گرفتند. جهت سنجش متغیرهای ساختاری و عملکردی قلب، از دستگاه اکوکاردیوگرافی دو بعدی و داپلر استفاده شد. کلیه آزمودنی ها به مدت 8 هفته و سه جلسه در هفته در تمرینات حضور یافتند. جهت تجزیه و تحلیل آماری داده ها، ازآزمونهای آنالیز واریانس یکطرفه آنوا وآزمون تعقیبی بانفرونی استفاده شد. نتایج: اجرای هشت هفته تمرینات تداومی و تناوبی استقامت عضلانی، بر متغیرهای تحقیق تاثیر معناداری داشت (05/0>p). نتایج نشان داد که بیشترین تاثیر بر متغیرهای حداکثر اکسیژن مصرفی، حداکثر سرعت هوازی، سرعت درآستانه بی هوازی و درصد کسر تخلیه ای و رکورد دوندگان، مربوط به گروه تناوبی و در خصوص حجم ضربه ای مربوط به گروه تداومی بود. در رابطه با سپتوم بین بطنی و حداکثر زمان رسیدن به واماندگی ،بین گروههای تحقیق اختلاف معنی داری وجود نداشت. بحث و نتیجه گیری : نتایج نشان داد که جهت تقویت برخی متغیرهایی که قبلا از تمرینات تداومی استفاده می شد می توان از تمرینات تناوبی نیز بهره گیری نمود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98721_ea2b1be20fdec1fa2fe390be42315d0a.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 7 2 2015 02 20 The effect of intensity exercises training on Catalase Enzyme Gene Expression in soccer players تاثیر فعالیت تمرینی شدید بر بیان ژنی آنزیم کاتالاز لنفوسیتی بازیکنان فوتبال 98723 10.48308/joeppa.2015.98723 FA محسن اکبر پور دانشگاه قم 0000-0002-3565-4851 حمید امینی دانشگاه آزاد اسلامی جواد آقازاده دانشگاه آزاد اسلامی احترام عیسی نژاد دانشگاه آزاد اسلامی Journal Article 2015 12 09 Purpose: Studies have shown that intense exercise training associated conditions with increases levels of free radicals and oxidative stress thus the aim of this study was to investigate effect of intense exercises on Catalase Enzyme Gene Expression in soccer players. Method: Nine male soccer players amateur (16-18age) for Among the players who participated in the study volunteers were randomly selected and participated in this study. blood samples were taken in three stages, before GXT exercise test (graduate exercise test), immediately and 3 hours after exercise to determine mRNA of catalase. Results : Findings showed no significant increase in the mRNA catalase of lymphocyte in young soccer players immediate (p=0.17) and 3 hour after incremental exercise (p=0.08). Conclusion: According to the results of this study, it was determined that intense exercise training causes no significant increase in the mRNA catalase of lymphocyte in young soccer. This may be due to the adaptation process of catalase mRNA transcription lymphocytes in football players. هدف: مطالعات نشان داده است که تمرینات ورزشی شدید با افزایش سطح رادیکال های آزاد و ایجاد شرایط استرس اکسیداتیو همراه است، لذا هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر فعالیت تمرینی شدید بر تغییرات بیان ژنی آنزیم کاتالاز لنفوسیتی در بازیکنان فوتبال بود. روش شناسی: در این پژوهش 9 نفر فوتبالیست جوان آماتور (16-18سال) از میان بازیکنانی که داوطلب شرکت در این تحقیق بودند به صورت تصادفی ساده انتخاب شد. در سه مرحله قبل از انجام آزمون ورزشی شدید GXT (Graduate Exercise Test )، بلافاصله بعد از آزمون ورزشی و 3 ساعت بعد از آن در هر بار به مقدار4میلی لیتر خون از آزمودنی های جهت سنجش سطوح mRNA کاتالاز جمع آوری شد. نتایج: یافته ها نشان داد سطوح mRNAکاتالاز لنفوسیتی فوتبالیست های جوان بلافاصله پس از فعالیت( 17/0 = p) و 3 ساعت پس از فعالیت ورزشی ( 08/0 = p) به طور غیر معنی داری افزایش یافت. بحث و نتیجه گیری: بر اساس نتایج تحقیق مشخص شد که فعالیت ورزشی شدید باعث افزایش غیر معنی دار سطح mRNAکاتالاز لنفوسیتی بازیکنان جوان فوتبال می شود که این امر احتمالا به دلیل سازگاری در فرایند پس از رونویسی mRNAکاتالاز لنفوسیتی در بازیکنان فوتبال می باشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98723_a669456a130440595812562f87bc690d.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 7 2 2015 02 20 Effect of four- and eight-week concurrent training on inflammatory markers, muscular strength, and cardiorespiratory function in inactive adolescent girls تاثیر تمرین موازی به مدت چهار و هشت هفته بر شاخص‌های التهابی، قدرت عضلانی و عملکرد قلبی-تنفسی در دختران نوجوان غیرفعال 98725 10.48308/joeppa.2015.98725 FA ویان وثوقی بانه دانشگاه آزاد اسلامی فتاح مرادی دانشگاه آزاد اسلامی حمید آقا علی نژاد دانشگاه تربیت مدرس مقصود پیری دانشگاه آزاد اسلامی Journal Article 2015 12 09 Effect of concurrent training on inflammatory status and physical fitness of inactive adolescent girls has less been studied. The purpose of this study was to survey effect of four- and eight-week concurrent training on inflammatory markers, muscular strength, and cardio respiratory function in inactive adolescent girls. In a semi-experimental study, twenty three inactive adolescent girls were randomly placed at two groups: training (n=11, 17.07±0.28 yr, 53.45±8.7 kg, 20.98±3.9 kg/m2) and control (n=12, 17.16±0.25 yr, 56.50±9.1 kg, 21.44±3.1 kg/m2). General characteristics of subjects and serum levels of inflammatory markers C-reactive protein (CRP) and tumor necrosis factor-alpha (TNF-α) were assessed before and after fourth and eighth weeks of training period. Concurrent training protocol was included eight weeks rhythmic aerobics and weight training (3 sessions per week, aerobics with intensity 60-75% of maximum heart rate and duration of 15-30 min and weight training with intensity of60-70% of one repetition maximum and duration of 25-55 min per each session). Data were analyzed by two-factor ANOVA with repeated measures test.Statistical significance was accepted at P<0.05. Body weight, body mass index, body fat percent, and serum concentrations of CRP and TNF-α didn’t change after training period. Muscular strength and cardio respiratory function were increased at end of fourth week, and more, eighth week of training period (P<0.05). Performing concurrent training has no effect on anthropometrics and inflammatory markers of inactive adolescent girls, while improved the health-related physical fitness and this improvement was more following eight- than fourweek training. هدف: تاثیر تمرین موازی بر وضعیت التهابی و آمادگی جسمانی دختران نوجوان غیرفعال کمتر تحت مطالعه قرار گرفته است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرین موازی به مدت چهار و هشت هفته بر شاخصهای التهابی، قدرت عضلانی و عملکرد قلبی-تنفسی در دختران نوجوان غیرفعال بود. روش‌شناسی: در یک مطالعه نیمهتجربی بیست و سه نفر از دختران نوجوان غیرفعال بطور تصادفی به دو گروه تمرین (11=n، 28/0±07/17 سال، 7/8±45/53 کیلوگرم، 9/3±98/20 کیلوگرم بر مترمربع) و کنترل (12=n، 25/0±16/17 سال، 1/9±50/56 کیلوگرم، 1/3±44/21 کیلوگرم بر مترمربع)تقسیم شدند. ویژگیهای عمومی آزمودنیها و سطوح سرمی شاخص‌های التهابی پروتئین واکنشگر C (CRP) و عامل نکروز تومور-آلفا (TNF-α) قبل، پس از هفته چهارم و پس از هفته هشتم دوره تمرین اندازهگیری شد. پروتکل تمرین موازی شامل هشت هفته حرکات هوازی موزون و تمرین با وزنه (3 جلسه تمرین در هفته، حرکات هوازی با شدت 60 تا 75 درصد حداکثر ضربان قلب و به مدت 15 تا 30 دقیقه و تمرینات با وزنه با شدت 60 تا 70 درصد یک تکرار بیشینه و به مدت 25 تا 55 دقیقه در هر جلسه) بود. نتایج: تجزیه و تحلیل دادهها با آزمون تحلیل واریانس دو عاملی با اندازهگیریهای مکرر صورت گرفت. سطح معنیداری 05/0>P در نظر گرفته شد. وزن، نمایه توده بدن، درصد چربی بدن و غلظتهای سرمی CRP و TNF-α آزمودنیها پس از دوره تمرین تغییری نکرد. قدرت عضلانی و عملکرد قلبی-تنفسی در پایان هفته چهارم و به میزان بیشتری در پایان هفته هشتم دوره تمرین افزایش یافت(05/0>P). نتیجه گیری: اجرای تمرین موازی تاثیری بر اندازههای آنتروپومتریکی و شاخصهای التهابی دختران نوجوان غیرفعال ندارد، اما آمادگی جسمانی وابسته به سلامت را بهبود بخشید و بهبودی حاصله متعاقب هشت هفته تمرین بیشتر از چهار هفته تمرین بود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98725_7cc8784c44498a205bf556c094237903.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 7 2 2015 02 20 The Effect of 12-Week Yoga Selected Exercise on Fasting Glucose, Glycosylate dHemoglobin and Lipid Profile in Patients with Type 2 Diabetes تأثیر 12 هفته تمرین منتخب یوگا بر گلوکز ناشتا، هموگلوبین گلیکوزیله و نیم‌رخ لیپیدی در زنان مبتلا به دیابت نوع 2 98728 10.48308/joeppa.2015.98728 FA طیبه نظری گیلان نژاد دانشگاه سمنان محسن ابراهیمی دانشگاه سمنان روح الله حق شناس دانشگاه سمنان 0000-0002-0560-6306 تهمینه سعیدی ضیابری دانشگاه سمنان Journal Article 2015 12 09 Background: The aim of the present study is the effect of 12 weeks of yoga selected exercises on fasting glucose, glycosylated hemoglobin and lipid profile in premenopausal women with diabetes type 2. Methodology: Thirty females with diabetes type 2 and a mean age of (46/8±3/3 years), weight (69/7±17/1 kg), height (155/0±5/0 cm), BMI (29/6±5/0 kg per square meter) and with 6/4±2/6 years of illness were selected based on specific criteria in research and were divided in two groups of yoga practice (n=15) and control group (n=12). Experimental group’ exercise program lasted for 12 weeks, three sessions per week and each session 90 minutes. Fasting glucose levels (FBS), Glycosylated hemoglobin (HbA1c), triglyceride (TG), lipoprotein with high density (HDL-C), lipoprotein with low-density (LDL-C), lipoprotein with very low density (VLDL) and total cholesterol of the participants were measured 48 hours before the exercise and 48 hours after the exercise protocol. Results: This results of the study showed that yoga practice for 12 weeks significantly decreased fasting glucose concentration (p=0/000), Glycosylated hemoglobin (p=0.034), LDL (p=0/009), VLDL (p=0/027) and significantly increased in the concentration of HDL (p=0/003) in females with diabetes type 2. Conclusion: 12-weeks yoga exercise improves glucose levels, Glycosylated hemoglobin and HDL, LDL and VLDL of the blood and probably the period of practice in these patients should be increased for a greater impact on triglycerides and total cholesterol. هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر 12 هفته تمرینات منتخب یوگا بر گلوکز ناشتا، هموگلوبین گلیکوزیله و نیمرخ لیپیدی در زنان مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روششناسی: سی زن مبتلا به دیابت نوع 2 با میانگین سن (3/3±8/46 سال)، BMI (0/5±6/29 کیلوگرم بر متر مربع) و با 6/2±4/6 سال سابقة بیماری بر اساس معیارهای مشخص در پژوهش انتخاب شدند و در گروه‌های تمرین یوگا (15 نفر) و کنترل (12 نفر) قرار گرفتند. برنامه تمرین گروه تجربی مدت 12 هفته هر هفته سه جلسه و هر جلسه 90 دقیقه به طول انجامید. سطوح گلوکز ناشتا (FBS)، هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c)، تریگلیسرید (TG)، لیپوپروتئین با چگالی زیاد (HDL-C)، لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL-C)، لیپوپروتئین با چگالی بسیار کم (VLDL) و کلسترول تام آزمودنیها 48 ساعت قبل از شروع تمرین و 48 ساعت بعد از اتمام دوره تمرین اندازهگیری شد. یافتهها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که 12 هفته تمرین یوگا موجب کاهش معنیداری در غلظت گلوکز ناشتا (000/0p=)، هموگلوبین گلیکوزیله (034/0p=)، LDL (009/0p=)، VLDL (027/0p=) و افزایش معنیداری در غلظت HDL (003/0p=) در زنان مبتلا به دیابت نوع 2 شد. نتیجهگیری: 12 هفته تمرین یوگا موجب بهبود در سطوح گلوکز، هموگلوبین گلیکوزیله و HDL، LDL و VLDL خون میشود و احتمالاً برای تأثیر بیشتر بر تری گلیسرید و کلسترول تام باید مدت دورهی تمرین در این بیماران بیشتر شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98728_c975374f1d3d7b673e98ac033149a49e.pdf