دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 1 2015 04 21 Effect of sleep deprivation on health-related fitness factors of active male college تأثیر بی‌خوابی بر عوامل آمادگی جسمانی وابسته به تندرستی در مردان فعال دانشگاهی 1139 1148 98731 10.48308/joeppa.2015.98731 FA سعید دباغ نیکو خصلت داﻧﺸﮕﺎه ﺗﺒﺮﻳﺰ، وحید ساری صراف داﻧﺸﮕﺎه ﺗﺒﺮﻳﺰ، مسعود عبدالله پور داﻧﺸﮕﺎه ﺗﺒﺮﻳﺰ، Journal Article 2016 02 09 Effect of sleep deprivation on health-related fitness factors of active male college Introduction: Because sleep effects on most of the functions of daily life, it is an important aspect of life. Purpose: The aim of this study was to investigate the effect of 12 hours of sleep deprivation (30 hours wake) on health-related fitness factors including: muscular strength, muscular endurance, cardiovascular endurance, flexibility and body composition in active male college. Methodology: thirthy two active male college, with range of age 20 to 26 years, Height 1.64 to 1.90 meter, weight 58 to 85 kilograms and BMI 18.9 to 27.4 kg/m2, were randomly divided into two groups of insomnia (n=16) and control (n=16). After the first day fitness tests administered to both groups, Subjects rested for three days and from 6:00 am fourth day to 12:00 am on the after day the experimental group spent a sleepless period. Then again on the fifth day both groups were performed of every fitness test. Average and range of differences were analyzed using independent t-test and software SPSS17. Results: After 12 hours of sleep deprivation, muscular endurance (P<0.003) subjects had significantly decrease, While had no significant change on muscular strength, cardiovascular endurance, flexibility and body fat of sleepless athletes (P>0.05). Conclusion: 12 hours of sleep deprivation cannot much cause reduction in physical performance. Therefore, athletes and non-athletes should get enough sleep at night to prevent performance decline in activities that require muscular endurance. مقدمه: خواب یک جنبۀ مهم زندگی است که بر بیشتر عملکرد‌های روزانۀ زندگی تأثیر می‌گذارد. هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 12 ساعت بی‌خوابی (30 ساعت بیداری) بر عوامل آمادگی جسمانی وابسته به تندرستی شامل: قدرت عضلانی، استقامت عضلانی، استقامت قلبی‌تنفسی، انعطاف‌پذیری و ترکیببدن مردان فعال دانشگاهی بود. روش شناسی: 32 مرد فعال دانشگاهی با دامنۀ سنی 20 تا 26 سال، قد 64/1 تا 90/1 متر، وزن 58 تا 85 کیلوگرم و شاخص توده بدنی 9/18 تا 4/27 کیلوگرم بر متر مربع) به طور تصادفی به دو گروه بی‌خواب (16 نفر) و کنترل (16 نفر) تقسیم شدند. پس از انجام آزمون‌های آمادگی جسمانی از هر دو گروه در روز اول، آزمودنی‌ها سه روز استراحت کردند و از ساعت 6:00 صبح روز چهارم تا ساعت 12:00روز بعد گروه آزمایش دوره‌ی بی‌خوابی را سپری کرد. سپس در روز پنجم تمامی آزمون‌های آمادگی جسمانی دوباره از دو گروه به‌عمل آمد. میانگین و دامنۀ اختلافات با استفاده از آزمون t مستقل و نرم‌افزار SPSS17 بررسی شد. یافته‌ها: 12 ساعت بی‌خوابی تأثیر معنی‌داری در کاهش استقامت عضلانی (003/0P<) آزمودنی‌ها داشت، در حالی که تأثیر معنی‌داری در قدرت عضلانی، استقامت قلبی‌تنفسی، انعطاف‌پذیری و درصد چربی آزمودنی‌ها نداشت (05/0P>). بحث و نتیجه گیری: 12 ساعت بی‌خوابی باعث کاهش اجرای بدنی آنچنانی نمی‌گردد. بنابراین، ورزشکاران و غیر ورزشکاران بایستی خواب کافی شبانه جهت جلوگیری از افت اجرا در فعالیت‌هایی که نیازمند استقامت عضلانی هستند را داشته باشند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98731_2b7d0b49a6b934707efbde23aa16a9a7.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 1 2015 04 21 Effect of resistance training on mTOR and P70S6K Signaling pathway in skeletal muscle of rats تأثیر اجرای یک دوره تمرین مقاومتی بر مسیر پیام رسانی mTOR و p70s6k در عضله اسکلتی موش‌های صحرایی 1149 1156 98733 10.48308/joeppa.2015.98733 FA جواد نعمتی داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻴﺮاز، مهدی صمدی داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻴﺮاز، وحید حدیدی داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻴﺮاز، برایان مکین تاش داﻧﺸﮕﺎه ﻛﻠﮕﺮی کانادا Journal Article 2016 02 09 Introduction: Elucidating cell signaling mechanisms involved in muscle hypertrophy is one of the challenges of sport biologists. Purpose: The mammalian target of Rapamycin (mTOR) is the most important factor in this process that regulated through phosphorylated the ribosomal protein S6 kinase of 70 kDa (p70S6K) and increases protein synthesis in skeletal muscle. The purpose of this study was to determine the effect of resistance training (RT) on total (TmTOR) and phosphorylated (PmTOR) mTOR protein content and total (TP70) and phosphorylated p70s6k (PhP70) protein content, as markers of hypertrophy regulation in flexor hallucis longus (FHL) in normal male rats undergoing RT. For this purpose, 12 male Sprague Dawley rats were randomly divided into control (6 = n) and RT (6 = n). The RT consisted of climbing a ladder carrying a load suspended from the tail for 8 weeks (5 session week). The load of training was progressively changed 30- 200 % of subject's bodyweight. To investigate muscle samples, 48 hour after the last training session, FHL muscle was removed while animals were anestheitized. TmTOR, PmTOR, TP70PC and PhP70PC was measured by ELISA in muscle extract. One-way ANNOVA was used. Results:The results showed RT muscle had a significantly greater Pour and p70s6k (P=0.001) (P=0.04).but no significant difference in TmTOR and p70s6k (p=0.421) (p=0.94). Totally, these Conclusion: findings, demonstrate that RT causes hypertrophy with increased phosphorylation of mTOR and p70s6k fitted. مقدمه: شناخت سازوکارهای پیام رسانی سلولی درگیر در فرایند هایپرتروفی عضلانی یکی از چالش‌های بیولوژیست‌های ورزشی می‌باشد. در این مورد عنوان شده است هدف راپاماسین در پستانداران (mTOR)" مهمترین عامل تنطیمگر این فرایند است که از طریق فسفریله کردن "پروتئین ریبوزومی 70 کیلو دالتونی S6 کیناز (p70 S6K)" سنتز پروتئین را در عضله اسکلتی افزایش می‌دهد.هدف: هدف از پژوهش حاضر، تعیین تأثیر اجرای یک دوره تمرین مقاومتی بر بیان پروتئین‌های تام و فسفریله mTOR و p70s6k به عنوان تنظیمگر اصلی هایپرتروفی در عضله خم کننده طویل انگشتان پا (FHL) رت‌های نر سالم بود. روش شناسی: به همین منظور 12 سر رت نر اسپرادوگولی به دو گروه کنترل (6=n) و تمرین (6=n) تقسیم شدند. گروه تمرین مقاومتی طی هشت هفته و هر هفته پنج جلسه بالا رفتن از نردبان یک متری با وزنه‌ای آویزان به دم اجرا کردند. افزایش بار به صورت هفتگی بر اساس وزن بدن موش‌ها به طوری بود که در هفته اول از 30% به 200% در هفته هشتم رسید. 48 ساعت پس از آخرین جلسه‌ تمرین، عضله FHL استخراج شد و میزان بیان پروتئین‌های مربوطه به روش الایزا اندازه‌گیری گردید و برای تحلیل آماری از روش آنوا یکطرفه استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد، اجرای تمرین مقاومتی موجب افزایش معنا‌دار شکل فسفریله پروتئین‌های mTOR و p70s6k می‌شود (001/0P=) (04/0P=). اما موجب افزایش معنادار محتوی پروتئینی تام mTOR و p70s6k نشد (421/0P=) (94/0P=). بحث و نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های پژوهش حاضر، می‌توان عنوان کرد که هایپرتروفی ناشی از تمرین مقاومتی با افزایش فسفریلاسیون mTOR و p70s6k همراه است. https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98733_068c5991dfdde6fa075b36abb1a085a7.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 1 2015 04 21 Effect of 8 weeks of aerobic interval training on levels of lipocalin-2, glucose, insulin and insulin resistance in Obesity women ثرهشت هفته تمرین تناوبی هوازی بر سطوح پلاسمایی لیپوکالین 2، انسولین، گلوکز و میزان مقاومت به انسولین در زنان چاق 1157 1166 98736 10.48308/joeppa.2015.98736 FA مریم جعفر زاده دهنوی داﻧﺸﮕﺎه اﻟﺰﻫﺮا محمد رضا کوردی داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان مهدی هدایتی داﻧﺸﮕﺎه ﻋﻠﻮم ﭘﺰﺷﻜﻲ شهید بهشتی Journal Article 2016 02 09 Introduction: Obesity is associated with many cardiovascular and metabolic diseases including insulin resistance. NGAL, as an adipockin secreted from fat tissues, has been recently indicated to be particularly related to obesity and insulin resistance. The purpose of this study was to examine the effect of an interval period of aerobic training on plasma levels of lipocalin-2, insulin ,glucose and Homeostatic model assessment ( (HOMA-IR) in obese women. Methodology: 18 sedentary obese women (BMI30 Kg/m2) were randomly assigned into experimental and control groups and were asked to participate in interval aerobic training sessions with moderate intensity (60-75% of Reserve Heart Rate)(HRR) for 8 weeks(three days a week,60 min per session). Plasma levels of lipocalin2, insulin, glucose and (HOMA-IR) Two blood samples were taken ( after 12 hours fasting ) before and 48 hours after final trianing session. Data were analyzed by using (ANCOVA), paired dependent t-test and Pearson correlation at the (P <0.05). Results: The result while 8 weeks of interval aerobic training with moderate intensity showed a significant change in insulin (P <0.05) and HOMA-IR (P <0.05), changes in plasma levels NGAL (P>0.05) and glucose (P>0.05) tuned out insignificant. Moreover, there was no significant relationship between the level of lipocalin 2 and values of glucose, insulin and HOMA-IR (P>0.05). Conclusion: the results of this study indicated that this kind of training improved insulin resistance; however, a definite statement about the changes in NGAL levels warrants further research. هدف: چاقی با بسیاری از بیماری‌های قلبی عروقی و متابولیکی از جمله مقاومت به انسولین مرتبط است. اخیرًا نشان داده شده است که لیپوکالین2(NGAL) به عنوان یک آدیپوکین مترشحه از بافت چربی با چاقی و مقاومت به انسولین رابطه دارد. هدف این پژوهش تعیین اثر یک دوره تمرین متناوب هوازی بر سطوح پلاسماییNGAL، انسولین، گلوکز و شاخص مقاومت به انسولین ( HOMA-IR)در زنان چاق است. روش‌شناسی: 18 زن چاق غیرفعال(شاخص توده بدنی ≥30 کیلوگرم بر مترمربع( به طور تصادفی در دو گروه تجربی(9 نفر) و گروه کنترل (9 نفر) تقسیم شدند و به مدت هشت هفته در جلسات تمرین تناوبی هوازی با شدت متوسط( 75-60% ضربان قلب ذخیره ( HRR)، سه جلسه درهفته شرکت کردند. سطوح پلاسمایی NGAL، انسولین و در پیش آزمون (پس از 12 ساعت ناشتایی) و 48 ساعت پس از پایان تمرینات اندازه‌گیری شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با آزمون آنالیز کوواریانس (ANCOVA)، تی همبسته و آزمون همبستگی پیرسون در سطح معنی‌داری 05/0>P انجام گرفت. یافته‌ها: اجرای هشت هفته تمرین تناوبی هوازی با شدت متوسط برسطوح انسولین پلاسما بین دو گروه و هم چنین مقادیر HOMA-IR تغییر معنی دار ایجاد کرد (05/0> P). اما تغییرات سطوح NGAL و گلوکز پلاسما معنی دار نبود (05/0 > P). هم چنین بین سطح NGAL با مقادیر گلوکز، انسولین و HOMA-IR رابطه معنی‌داری دیده نشد(05/0 > P). بحث و نتیجه گیری: یافته‌های پژوهشی نشان داد که این نوع تمرین، مقاومت به انسولین افراد را بهبود می‌بخشد ولی در مورد تغییرات سطوح NGAL جهت اظهار نظر قطعی به تحقیقات بیشتری نیاز است.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98736_64b1275c2335f101e3ce2dd4e11abd8c.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 1 2015 04 21 Effect of High Intensity Interval Training (HIIT) on Level of Irisin and Insulin Resistance Index in Rats اثیر تمرینات تناوبی پرشدت (HIIT) بر سطوح آیریزین و شاخص مقاومت انسولین در موش‌های صحرایی 1167 1174 98738 10.48308/joeppa.2015.98738 FA سعید حضرتی مولائی داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان رحمن سوری داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان علی اصغر رواسی داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان علی گرزی داﻧﺸﮕﺎه زﻧﺠﺎن Journal Article 2016 02 09 Aims: The aim of this study was to investigate the effects of 10 week high intensity interval training on serum levels of irisin and insulin resistance index (HOMA-IR) in male rats. Methodology: sixteen male wistar rats were randomly divided in two control (n=8) and training (n=8) groups. Training group performed high intensity interval training (1 min/sprint, 6~10 sets/day and 5~6 days/week) for 10 weeks. Blood samples were collected 48 hours after last training session and serum levels of irisin, insulin and glucose were measured using ELISA and glucose oxidase method. Statistical analysis was done by ANOVA and Pearson correlation and (P<0.05) was considered significant. Results: serum levels of irisin (P=0.004) significantly increased following 10 week high intensity interval training. In addition serum levels of fasting glucose and HOMA-IR were decreased in the trained group but were not significant (P>0.05). Also serum levels of insulin in the trained group were more than control group but were not significant (P>0.05). Hence there were not significant correlations between irisin levels and insulin and HOMA-IR (P>0.05) but correlations between irisin and glucose were not significant (P=0.029). Conclusion: high intensity interval training increases irisin levels and improves insulin resistance index in male rats هدف: هدف از اجرای پژوهش، بررسی تاثیر 10 هفته تمرین اینتروال پرشدت را بر سطوح سرمی آیریزین و شاخص مقاومت انسولین (HOMA-IR) در موش‌های صحرایی نر بود. روش شناسی: 16 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی به دو گروه کنترل (8 سر) و تمرینی (8 سر) تقسیم شدند. گروه تمرینی، تمرینات اینتروال پرشدت (یک دقیقه دوی سرعت و 2-5 دقیقه استراحت، 6-10 بار در روز، 5-6 روز در هفته، با سرعت 30-80 متر بر دقیقه) را به مدت 10 هفته، روی تردمیل اجرا کردند. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی نمونه‌های خونی جمع‌اوری و سطوح سرمی آیریزین و انسولین به روش الایزا و سطوح گلوکز به روش گلوکز اکسیداز اندازه‌گیری شدند. تجزیه و تحلیل داده‌ها با آزمون آنالیز واریانس یک سویه و آزمون همبستگی پیرسون در سطح معنی‌داری 05/0>P انجام گرفت. نتایج: اجرای 10 هفته تمرینات تناوبی پرشدت افزایش معنی دار سطوح سرمی آیریزین (004/0=P) را در پی داشت. علاوه بر این در گروه تمرین سطوح گلوکز ناشتا و HOMA-IR کاهش یافت ولی این کاهش معنادار نبود(05/0<P)؛ سطوح انسولین سرمی در گروه تمرین بیش از گروه کنترل بود ولی این مقدار نیز معنی‌دار نبود(05/0<P). ضمناً رابطه‌ی معنی‌داری بین سطوح سرمی آیریزین با سطوح سرمی انسولین و شاخص مقاومت انسولین مشاهده نگردید ولی رابطه‌ی بین سطوح سرمی آیریزین با سطوح سرمی گلوکز معنی‌دار بود (029/0=P). بحث ونتیجه‌گیری: تمرینات اینتروال پر شدت سبب افزایش سطوح آیریزینی و بهبود شاخص مقاومت انسولینی در رت‌های نر می‌شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98738_92aecb5fe123bda0ad4cb77504a7b98f.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 1 2015 04 21 The Analysis of time to exhaustion in soccer players based on the slop of heart rate change and blood lactate changes in a gradually incremental test تحلیل زمان رسیدن به خستگی بازیکنان فوتبال مبتنی بر شیب تغییرات ضربان قلب و تغییرات لاکتات خون در آزمون فزاینده تدریجی 1175 1180 98740 10.48308/joeppa.2015.98740 FA اصغر جلالی داﻧﺸﮕﺎه ﭘﻴﺎم ﻧﻮر ﻫﻤﺪان مهدی عباس پور داﻧﺸﮕﺎه ﻛﺮدﺳﺘﺎن فاطمه احمدی داﻧﺸﮕﺎه ﭘﻴﺎم ﻧﻮر ﻫﻤﺪان Journal Article 2016 02 09 Aim: The purpose of this study was to evaluate time to exhaustion analysis in soccer players based on their heart rate changes slope and blood lactate changes in a gradually increasing test. Methodology: the participants in this research project were 20 soccer players of the first division club with an average age of 19 ±1.58 yr, 179 ±6.26 height cm and 66±8.64 kg weight. Time to exhaustion and blood lactate changes were measured during the incremental ramp test. Likewise during the steps of heating, running ramp protocol and cooling the Subjects Heart rate First Division clubs in the country were the participants in this research project. Laboratory tests increased time to exhaustion, lactate changes during the ramp incremental test were measured. Heart rate at all stages of heating, and cooling ramp protocol run by a Polar heart rate meter and recorded Measurement Was and heart rate threshold and slope changes using Mathematical software and Dmax method for individual subjects were calculated. Running The Kolmogorov Smirnov test and ensuring the availability of the application of parametric statistical test, Pearson correlation coefficients were calculated between the variables. All statistical procedures using SPSS software and survey data at a significance level of 0.05 was used. Results: based on results of research the correlation heart rate changes slop were r= - 0.76 with blood lactate and r = - 0.67 with the time to exhaustion. Conclusions: The Research findings showed that, Because of using accurate mathematical methods in Calculating and plotting the Heart rate changes slope, utilizing such heart rate changes slope to measure the fitness of athletes by coaches and athletes is recommended. هدف: پژوهش حاضر به منظور بررسی تحلیل زمان رسیدن به خستگی بازیکنان فوتبال مبتنی بر شیب تغییرات ضربان قلب و تغییرات لاکتات خون در آزمون فزاینده تدریجی انجام گرفت. روش‌شناسی: 20 بازیکن تیم فوتبال با میانگین سنی 58/1±19 سال، قد 26/6± 179 سانتی متر و وزن 64/8±66 کیلوگرم که در لیگ دسته اول باشگاههای کشور حضور داشتند شرکت کنندگان این طرح پژوهشی بودند. زمان رسیدن به خستگی و تغییرات لاکتات در طول آزمون فزاینده رمپ اندازه‌گیری شد. ضربان قلب آزمودنی‌ها در تمام مراحل گرم کردن، اجرای پروتکل رمپ و سرد کردن به وسیله ضربان سنج پلار انداز‌ه‌گیری و ثبت شد و ضربان قلب آستانه و شیب تغییرات با استفاده از نرم افزار Mathematica و روش D-max برای تک تک آزمودنیها محاسبه گردید. با اجرای آزمون کلموگروف اسمیرنف و پس از اطمینان از مهیا بودن شرایط کاربرد آزمون آماری پارامتری، ضریب همبستگی پیرسون بین متغیرهای تحقیق محاسبه گردید. کلیه مراحل آماری داده‌های تحقیق با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و در سطح معنی‌داری 0.05 انجام شد. یافته‌ها: بر اساس نتایج تحقیق همبستگی بین شیب تغییرات ضربان قلب با لاکتات خون 76/0- r= و با زمان رسیدن به خستگی 67/0- r= بود. بحث و نتیجه‌گیری: در مجموع یافته‌های پژوهش نشان داد، به علت روش دقیق ریاضی به کار گرفته شده در محاسبه و رسم شیب ضربان قلب به مربیان و ورزشکاران توصیه می‌شود از این شیب تغییرات ضربان قلب برای سنجش آمادگی ورزشکاران استفاده شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98740_06cf17c6e88ae8e8649deb646463c95b.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 1 2015 04 21 Influence of sleep deprivation on indices of skill related physical fitness in female athletes during morning and evening تاثیر کم‌خوابی بر عوامل آمادگی حرکتی دختران ورزشکار در صبح و عصر 1181 1188 98742 10.48308/joeppa.2015.98742 FA زهرا عباسی داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻴﺮاز فرهاد دریا نوش داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻴﺮاز شهرزاد اصغری داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻴﺮاز Journal Article 2016 02 09 Introduction: Many studies indicated that sleep deprivation has several different effects on athletic performance. However, there are controversies in findings and little attention has been on the interaction of sleep deprivation with circadian rhythm. Purpose: The aim of this study was to investigate the effect of 4 hours of sleep deprivation on indices of skill related physical fitness during morning and evening. Methodology: Twenty three female collegiate athletic students with at least 2 years’ experience of regular participation in sport activities (age: 21.47±0.73yr, height: 160.4±4.82 cm, weight: 56.25±1.07 kg) participated in this study voluntarily. Study variables were measured during 4 testing sessions with one week interval. Measurements were performed after 8 hours sleep deprivation during morning (0:700-0:800) and evening (18:00-19:00). Measured study variables and tests included neuromuscular coordination (stick test), reaction time (nelson test), balance (static balance test) and agility (Illinois test). Results: Four hours of sleep deprivation induced negative effects on reaction time and balance during morning (p=0.01 and 0.035 respectively). But did not cause significant effect on agility during morning and evening (p>0.05). Conclusions: It was concluded that short-term sleep deprivation adversely affects reaction time and balance in the morning. مقدمه: برخی تحقیقات نشان‌دهنده تاثیر کم‌خوابی بر عملکرد ورزشکاران در جنبه‌های مختلف می‌باشد. اما نتایج موجود متفاوت است و همچنین کمتر به تعامل کم‌خوابی با نواخت شبانه روزی توجه کمتری شده‌است. هدف: هدف این تحقیق بررسی اثر چهار ساعت محرومیت از خواب بر برخی عوامل مرتبط با آمادگی حرکتی دختران ورزشکار در صبح و عصر بود. روش‌شناسی: آزمودنی‌های این تحقیق شامل 23 نفر از دختران رشته تربیت بدنی با سابقه حداقل دو سال فعالیت ورزشی منظم (سن: 73/0 ± 47/21 سال، قد: 82/4 ± 4/160 سانتی‌متر، وزن: 07/1 ± 26/56 کیلوگرم) بودند که به طور داوطلبانه در تحقیق شرکت کردند. متغیرهای تحقیق طی چهار جلسه با فاصله یک هفته و پس از هشت ساعت خواب کامل وچهار ساعت کم‌‌‌خوابی در صبح (7-8) و عصر (18-19) اندازه‌گیری شدند. متغیرهایی که طی آزمون‌های مربوطه اندازه‌‌‌گیری شد، عبارت بودند از: هماهنگی عصبی‌–‌عضلانی (آزمون استیک)، زمان عکس‌العمل (آزمون خط‌کش نلسون)، تعادل (تعادل ایستا) و چابکی (آزمون اینیلویز). به منظور کنترل تاثیر یادگیری آزمودنی‌ها در هر جلسه به دو گروه خواب کامل و بی‌خوابی تقسیم شدند. در این پژوهش از روش آماری اندازه‌گیری مکرر با آزمون تعقیبی بن‌فرونی برای ارزیابی یافته‌ها استفاده شد. نتایج: چهار ساعت محرومیت از خواب بر زمان عکس‌العمل (01/0P=) و تعادل (035/0P=) دختران ورزشکار در صبح تاثیر منفی معنی‌داری داشت ؛ اما بر هماهنگی عصبی-‌عضلانی و چابکی آزمودنی‌ها تاثیر معنی‌داری نداشت(05/0P>). بحث و نتیجه‌گیری: محرومیت کوتاه مدت از خواب موجب کاهش زمان عکس‌العمل و تعادل دختران ورزشکار در صبح می‌شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98742_4b5eadb7b0b2152aa1418cd91aed6d40.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 1 2015 04 21 Effect of endurance training on novel insulin resistance indices and some of cardio metabolic risk factors in inactive lean men تاثیر تمرین استقامتی بر شاخص‌های جدید مقاومت انسولینی و برخی عوامل خطرزای قلبی-متابولیکی در مردان لاغر غیرفعال 1189 1200 98744 10.48308/joeppa.2015.98744 FA فتاح مرادی داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼ ﻣﻲ، Journal Article 2016 02 09 Aim: Inactivity can adversely affect on health of lean subjects. A few findings are available about novel insulin resistance indices. The purpose of this study was to investigateeffect of endurance training on novel insulin resistance indices and some of cardio metabolic risk factors in inactive lean men. Methodology:In a semi-experimental study, twenty inactive lean men were randomly placed at two groups: endurance training (n=10, 21.2±2.2 yr) and control (n=10, 21.4±2.7 yr). General characteristics of subjects, Adiponectin-Resistin (AR), homeostasis model assessment-Adiponectin (HOMA-AD) and insulin resistance index(IRAR), blood pressure, and lipid profile were assessed before and after training. Endurance training consisted of twelve weeks pedaling on ergometer cycle(3 sessions per week, intensity 60-70% of reserved heart rate, duration of each session 20-40 min). Data analyzed by paired- and independent-t tests. Statistical significance was accepted at P<0.05. Results:After the training period, HOMA-AD (P=0.043), IRAR (P=0.029), systolic blood pressure (P=0.022), diastolic blood pressure (P=0.038), and serum triglyceride (P=0.019) were reduced, while serum Resistin, AR, total cholesterol, high density lipoprotein, and low density lipoprotein did not change significantly (P>0.05).Conclusion:Decreases of HOMA-AD and IRAR indices, systolic blood pressure, diastolic blood pressure, and serum triglyceride after twelve weeks endurance training in inactive lean men indicate that endurance training can be useful for metabolic and cardiovascular health of inactive lean men via improving insulin resistance, blood pressure, and circulating levels of triglyceride. هدف: غیرفعال بودن می‌تواند بر سلامت افراد لاغر نیز اثر معکوس بگذارد. یافته‌های اندکی در زمینه اثر تمرین ورزشی بر شاخص‌های جدید مقاومت انسولینی موجود است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرین استقامتی بر شاخص‌های جدید مقاومت انسولینی و برخی عوامل خطرزای قلبی-متابولیکی در مردان لاغر غیرفعالبود. روش شناسی: در یک کارآزمایی نیمه‌تجربی، 20 مرد لاغر غیرفعال بطور تصادفی به دو گروه تمرین (10 نفر، 2/2± 2/21 سال) و کنترل (10 نفر، 7/2 ± 4/21 سال) تقسیم شدند. ویژگی‌های عمومی، شاخص آدیپونکتین-رسیستین(AR)، مدل ارزیابی هومئوستاز-آدیپونکتین (HOMA-AD) و شاخص مقاومت انسولینی(IRAR)، فشار خون و نیمرخ چربیقبل و پس از دوره تمرین اندازه‌گیری شد. تمرین استقامتی شامل دوازده هفته تمرین رکاب زدن روی چرخ کارسنج (3 جلسه تمرین در هفته، شدت 60 تا 70 درصد ضربان قلب ذخیره، مدت 20 تا 40 دقیقه در هر جلسه) بود. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های t همبسته و t مستقل تجزیه‌وتحلیل شد. سطح معنی‌داری 05/0>p در نظر گرفته شد. یافته‌ها: پس از دوره تمرین، HOMA-AD (043/0=P)، IRAR(029/0=P)، فشار خون سیستولیک (022/0=P)، فشار خون دیاستولیک(038/0=P) و تری‌گلیسرید سرم (019/0=P) کاهش یافت، اما رسیستین سرم، AR، کلسترول تام، لیپوپروتئین با چگالی بالا و لیپوپروتئین با چگالی پایین تفاوت معنی‌داری نشان نداد(05/0<P). بحث ونتیجه‌گیری: کاهش شاخص‌های HOMA-AD، IRAR، فشار خون سیستولیک، فشار خون دیاستولیک و غلظت تری‌گلیسرید سرم به‌دنبال دوازده هفته تمرین استقامتی در مردان لاغر غیرفعال نشان می‌دهد که تمرین استقامتی از طریق بهبود مقاومت انسولینی، فشار خون و سطوح تری‌گلیسرید خون می‌تواند برای سلامت متابولیکی و قلبی-عروقی مردان لاغر غیرفعال مفید باشد. https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98744_a3a20e6b3f23125fba5196a56aae657d.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 1 2015 04 21 Effect of acute and high- intensity interval training period in normal and hot conditions on serum levels of glutathione peroxidase and HSP72 in active men مقایسه تاثیرات حاد و مزمن تمرین تناوبی با شدت بالا در محیط‌های گرم و نرمال بر سطوح سرمی گلوتاتیون پراکسیداز و HSP72 در مردان فعال 1201 1212 98746 10.48308/joeppa.2015.98746 FA حسین صحرا گرد داﻧﺸﮕﺎه ﺧﻮارزﻣﻲ حمید رجبی داﻧﺸﮕﺎه ﺧﻮارزﻣﻲ 0000-0002-3276-1598 Journal Article 2016 02 09 Aim: Anti oxidative enzymes and heat shock protein72 (HSP72) are two important internal body protective factors. The purpose of present study was to determine the effects of 1 and 12 sessions of high intensity interval training in warm and normal environment on serum levels of Glutathione peroxidase and HSP72 in active men (at least 8 hours per week). Methodology: Twenty four physical education students of Kharazmi university were divided into three equal and homogenous groups include: exercise in warm environment(temperature 40± 1, humidity 35 ± 5),exercise in normal environment(temperature 24, humidity 35 ±5) and control group. Training protocol included running on treadmill with 85% vVO2max intensity in 5 sets per 150 second. Training sets separated from each others by running with 50% vVO2max intensity as a recovery time (150 second). Blood samples were taken before and after first activity session and 24 hours after last training session and Glutathione peroxidase (GPX) and HSP72 levels measured via ELISA method. Data was analyzed using the independent and dependent t tests and one way ANOVA at significance level of p<0.05. Results: Serum levels of GPX and HSP72 increased significantly after 1 and 12 sessions of high intensity interval training compared to pre-test in both of warm and normal environment groups. However any between group significant differences was not observed in these two groups . Furthermore, after 12 session of practice the serum level of GPX in both warm and normal environment training groups increased significantly in comparison with control group, but the serum level of HSP72 was not significant in two training groups when compared with control group. Conclusion: In general result of present study showed that 1 session and 1 high intensity interval training period is stimulator of GPX and HSP72 and arising the environmental temperature has no effect on response and adaptation values of mentioned factors. هدف: آنزیم‌های ضداکسایشی و پروتئین شوک گرمایی72-(HSP72) دو شاخص مهم در دفاع درونی بدن می‌باشند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر یک و 12 جلسه تمرین تناوبی با شدت بالا در محیط گرم و معتدل بر سطوح سرمی گلوتاتیون پراکسیداز و HSP72 در مردان فعال (در طول هفته حداقل 8 ساعت فعالیت) بود. روش‌شناسی: بیست‌وچهار دانشجوی تربیت‌بدنی دانشگاه خوارزمی در گروه‌های تمرین در محیط گرم (دمای 1±40، رطوبت 5±35)، تمرین در محیط نرمال (دمای 24، رطوبت 5±35) و کنترل به‌طور مساوی و همگن تقسیم شدند. پروتکل تمرین شامل 5 نوبت150 ثانیه‌ای دویدن روی نوار گردان با شدت 85 درصد vVO2max بود که هر نوبت، با 150 ثانیه دویدن با شدت 50 درصد vVO2max به‌عنوان ریکاوری از هم جدا می‌شد. نمونه‌های خون پیش و پس از اولین جلسه فعالیت و 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین گرفته شد و مقادیر گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) و HSP72به روش الایزا سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های T مستقل، T وابسته و تحلیل واریانس یک‌سویه در سطح معناداری 05/0 > P تحلیل شد. یافته‌ها: سطوح سرمی GPX و HSP72در هر دو گروه تمرین در محیط گرم و نرمال پس از یک و 12 جلسه تمرین تناوبی با شدت بالا نسبت به پیش‌آزمون افزایش معناداری داشت؛ اما تغییرات بین گروهی در دو محیط تفاوت معناداری را نشان نداد. علاوه بر این پس از 12 جلسه تمرین افزایش سطوح سرمی GPX در دو گروه تمرین در محیط گرم و نرمال نسبت به گروه کنترل معنادار بود، اما افزایش سطوح سرمی HSP72 در دو گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل معنادار نبود. بحث و نتیجه‌گیری: به‌طورکلی نتایج پژوهش نشان داد یک جلسه و یک دوره تمرین تناوبی با شدت بالا محرک GPX و HSP72بوده و اضافه کردن دمای محیطی اثری بر اندازه پاسخ و سازگاری این دو فاکتور ندارد. https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98746_329f50926338baeecdc563d4ce65c199.pdf