دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 2 2015 11 22 Effect of eight weeks continues and HIIT exercises on VEGF-A and VEGFR-2 levels in stratum, hippocampus and cortex of wistar rat brain تاثیر هشت هفته تمرین هوازی تداومی و تناوبی شدید بر مقادیر VEGF-A و VEGFR-2 بافت مغز موش‌های صحرایی نر ویستار 1213 1221 98757 10.48308/joeppa.2015.98757 FA رسول رضایی داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻬﯿﺪﺑﻬﺸتی مریم نورشاهی داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻬﯿﺪﺑﻬﺸتی محمد رضا بیگدلی داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻬﯿﺪﺑﻬﺸتی فریبا خداقلی داﻧﺸﮕﺎه ﻋﻠﻮم ﭘﺰﺷﮑﯽ ﺷﻬﯿﺪ ﺑﻬﺸﺘﯽ عباس حق پرست داﻧﺸﮕﺎه ﻋﻠﻮم ﭘﺰﺷﮑﯽ ﺷﻬﯿﺪ ﺑﻬﺸﺘﯽ Journal Article 2016 06 19 The purpose of this study was to investigate the effect of eight week continues and HIIT exercise on VEGF-A and VEGFR-2 levels in stratum, hippocampus and cortex of wistar rat brain. Methods: for this purpose, 24 wistar rats (age: 9 weeks, weight: 200±20gr) were selected. After one week of familiarization with laboratory environment, they were randomly divided into three groups consisted of: control, continuous training and high intensity interval training. They did continuous and high-intensity interval training for eight-weeks. Twentyfour hours after last section of exercise they sacrificed and sampling of stratum, hippocampus and cortex were performed. Then, for assessment of VEGF-A and VEGFR-2 level, western blot method was used and for statistical analysis of the data's, the one-way ANOVA was used. Data of this study illustrated that VEGF-A protein in the stratum in HIIT and in hippocampus, the continuous training and in the cortex HIIT group was higher than the control group (P< 0/..5). Also VEGFR2 protein in the stratum and hippocampus area in both groups were higher than control group. While this difference was not significant in cortex. The results showed that both continuous and high-intensity interval training can increase the amount of VEGF-A and VEGFR2 proteins. Thus HIIT because of the time advantage can هدف: تحقیق حاضر، بررسی تاثیر هشت هفته تمرین استقامتی در مقایسه با تمرین تناوبی با شدت بالا بر مقادیر VEGF-A و VEGFR2 در سه ناحیه استراتوم، هیپوکامپ و قشر بافت مغز موش صحرایی نر ویستار بود. روششناسی: بدین منظور از 24 سر موش نر نژاد ویستار (9 هفته،20±200 گرم) استفاده شد. موشها پس از یک هفته آشنایی با محیط آزمایشگاه به روش تصادفی به سه گروه: کنترل (Cont)؛ تمرین تداومی استقامتی؛ تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) تقسیم و پروتکل هشت هفتهای تمرین تداومی و تناوبی را انجام دادند. 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین حیوانات کشته و نمونهگیری در سه ناحیه استراتوم، هیپوکامپ و قشر بافت مغز انجام گرفت. میزان پروتئین VEGF-A، VEGFR2 از طریق روش وسترن بلات انجام شد. برای بررسی اختلاف معناداری در مقادیر VEGF-A و VEGFR2در سه گروه از آنالیز واریانس یکطرفه استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد که مقادیر پروتئین VEGF-A در ناحیه استراتوم در گروه HIIT، در ناحیه هیپوکامپ در گروه تمرین تداومی استقامتی و در ناحیه قشر هر در گروه HIIT بیش از گروه کنترل بود (5/0>P). همچنین مقادیر پروتئین VEGFR2 در دو ناحیه استراتوم و هیپوکامپ در هر دو گروه بیش از گروه کنترل بود. در حالی که در ناحیه قشر این تفاوت معنیدار نبود. نتیجهگیری: یافتههای پژوهش حاضر نشان داد که هر دو روش تمرین تداومی استقامتی و تناوبی با شدت بالا می تواند باعث افزایش مقادیر پروتئینهای VEGF-A و VEGFR2 گردد . با این حال ورزش تناوبی با شدت بالا به علت مزیت زمانی میتواند جایگزینی مناسب برای تمرین تداومی استقامتی باشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98757_5e082165b043f3061d5fefb0fd50b4fd.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 2 2015 11 22 Comparison the effect of high-intensity interval training in hypoxia condition on aerobic performance مقایسه تأثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید در شرایط هایپوکسی بر عملکرد هوازی 1223 1231 98759 10.48308/joeppa.2015.98759 FA فریبرز هوانلو داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻬﯿﺪ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﺗﻬﺮان حمید رجبی داﻧﺸﮕﺎه ﺧﻮارزﻣﯽ 0000-0002-3276-1598 ناصر عسگر زاده داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻬﯿﺪ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﺗﻬﺮان محمد علی بحرینی پور داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻬﯿﺪ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﺗﻬﺮان Journal Article 2016 06 19 The aim of the this study is comparing the effect of twelve-session high intensity interval training in hypoxic and normoxic conditions on anaerobic performance. Therefore sixteen volunteer students of Shahid Beheshti University by the average age of 23.27±2.94, and BMI 23.37± 2.74 participated in this research. Subjects were divided to two groups of exercising in hypoxic condition in 3300 meter, and in normoxic condition by maximum power output (W max). Aerobic factors (VO2max, WVO2max,VEmax,Wmax)were measured by an incremental examination on a cycle ergo meter test in hypoxic after 24 hours, and Aerobic factors(VO2max, WVO2max,VEmax,Wmax) were measured in normoxic condition after 48 hours. Subjects were divided to two equal groups via Wmax. The exercise program was equalized for both groups (80-85% Wmax for 1 minute and 50% for 2 minutes, in30-minute exercise).Just the hypoxic group did the exercise in hypoxic14% condition. Training exercise program contained12 sessions for two continuous weeks (2 to 6 continuous sessions with an off day between these). After 2 weeks the measured parameters were evaluated again. The results of this research showed that there is no difference (α≤0.05) between twelve-session high intensity interval training in hypoxic and normoxic conditions on aerobic performance. As a result it can be say that the used exercised time can causes the improvement of anaerobic performance in this research, but the time and the gravity of used hypoxia weren’t enough to improve the aerobic performance in hypoxic to normoxic condition. هدف: پژوهش حاضر مقایسه تأثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید در شرایط هایپوکسی و نورموکسی بر عملکرد هوازی بود. بدین منظور 16 نفر از دانشجویان مرد با میانگین سن 94/2±27/23سال ، قد 86/5±13/178 سانتی متر، وزن87/7±06/74 کیلوگرم،درصد چربی بدنی70/3±33/19 و BMI 74/2± 37/23 به طور داوطلب در این مطالعه شرکت کردند. آزمودنیها بر اساس توان بیشینه (Wmax) به دو گروه همگن هشت نفره، تقسیم و در شرایط هایپوکسی(3300 متر) و نورموکسی به تمرین پرداختند. ابتدا پس از اندازه گیری شاخص‌های ترکیب بدن ، Vo2max و Wmax با یک آزمون فزاینده در شرایط هایپوکسی و نورموکسی با فاصله 48 ساعت از یکدیگر اندازهگیری شد. برنامه تمرین ورزشی بر روی چرخ کار سنج، برای هر دو گروه از نظر شدت (یک دقیقه با شدت80%-85%Wmax و دو دقیقه با شدت 50% Wmax) و مدت تمرین (30 دقیقه ) یکسان سازی شده بود. بعد از 2 هفته متغیرهای اندازهگیری شده در پیش آزمون مجدداً مورد اندازه‌گیری قرار گرفت. این تحقیق از نوع نیمه تجربی و کاربردی بود. نتایج: نتایج این پژوهش نشان داد فاکتورهای هوازی در هر دو گروه بهبود یافته، اما بین 12 جلسه تمرین مستمر شدید در شرایط هایپوکسی و نورموکسی بر عملکرد هوازی مردان ورزشکار( 05/0≥ α ) تفاوت معنی داری وجود نداشت. در نتیجه می توان بیان کرد، دوره تمرینی به کار گرفته شده در این پژوهش باعث بهبود در عملکرد هوازی شد. اما مدت و شدت هایپوکسی به کار گرفته شده به اندازهای نبوده که بتواند به طور معنی‌داری عملکرد هوازی را در گروه هایپوکسی نسبت به گروه نورموکسی بهبود بخشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98759_94cee8732c8c965e11657c0334d9a0a0.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 2 2015 11 22 Effect of exercise on appetite and energy intake in normal and overweight women اثر دو روز فعالیت ورزشی بر اشتها و انرژی دریافتی در زنان با وزن طبیعی و دارای اضافه وزن 1233 1240 98761 10.48308/joeppa.2015.98761 FA حمید محبی داﻧﺸﮕﺎه ﮔﯿﻼن محسن ابراهیمی داﻧﺸﮕﺎه ﺳﻤﻨﺎن سپیده اصغر پور ﮐﺎرﺷﻨﺎس ارﺷﺪ ﻓﯿﺰﯾﻮﻟﻮژی ورزﺷﯽ Journal Article 2016 06 19 Purpose: The purpose of this study was to determine the impact of exercise on appetite and energy intake in normal and overweight females. Method: Seven normal weight (20<BMI<25), and 7 overweight (25<BMI<30) inactive women (mean age 23.28 ±1.68) participated in a 6-days semi-experimental study. First 2 days were assigned as control with no exercise. On the third and fourth days, participants were asked to run on a treadmill at 60% maximum heart rate reserve for 1 h. Others subsequent 2 days were consider as post-exercise days with no exercise. Subjects recorded dietary intake using a food diary and self-weighed intake during each 6 days. Visual analogue scale (VAS) completed at each morning in fasted state. Results: In normal weight women, average energy intake significantly reduced on postexercise days (1498.42±336.60 kcal) compare with exercise days (1897.14±342.61 kcal) (p<0.01). However, in overweight women, relative energy intake significantly reduced in exercise days compare with control days (p<0.05). There was no significant differences in food compositions across conditions in both groups and differences in appetite rate were not significant across the days. Interaction effect between two groups was not significant in all variables. Conclusion: In conclusions, moderate intensity exercise can create a negative energy balance in overweight women. This result indicated a favorable clinical implication of exercise on weight control in overweight women. هدف تحقیق: هدف از این تحقیق بررسی اثر فعالیت ورزشی بر اشتها و انرژی دریافتی در زنان با وزن طبیعی و دارای اضافه وزن بود.روش‌ تحقیق: هفت زن با وزن طبیعی (20>BMI>25) و 7 زن دارای اضافه وزن (25>BMI>30) غیر فعال (میانگین سنی 68/1±28/23 سال) در یک پروتکل 6 روزه نیمه تجربی شرکت کردند. دو روز اول به عنوان شرایط کنترل بدون فعالیت ورزشی در نظر گرفته شد. در روز 3 و 4 از آزمودنی ها خواسته شد تا به مدت 1 ساعت با شدت 60 درصد حداکثر ضربان قلب ذخیره روی نوارگردان بدوند. دو روز بعدی به عنوان شرایط پس از فعالیت در نظر گرفته شد. آزمودنی‌ها غذای مصرفی خود را در طول هر شش روز وزن کرده در برگه روزانه ثبت کردند. اشتهای آزمودنی‌ها هر روز صبح با مقیاس دیداری ثبت شد. نتایج: در زنان وزن طبیعی، میانگین انرژی دریافتی در روزهای پس از فعالیت (60/336±42/1498 کیلوکالری) به طور معنیداری پایین تر از روزهای فعالیت (61/342±14/1897 کیلوکالری) بود (01/0>p). اما در زنان دارای اضافه وزن، انرژی دریافتی نسبی به طور معنی داری در روزهای فعالیت کمتر از روزهای کنترل بود (05/0>p). تفاوت معنی داری در ترکیب غذای مصرفی بین شرایط مختلف مشاهده نشد و تغییرات اشتها در بین روزها معنی دار نبود. اثر تعاملی گروه نیز در هیچ یک از متغیر ها معنی دار نبود. نتیجهگیری: در مجموع، فعالیت با شدت متوسط موجب ایجاد تعادل منفی انرژی در زنان دارای اضافه وزن می شود و این نتایج نشان دهنده اثر مطلوب ورزش بر کنترل وزن در زنان دارای اضافه وزن است.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98761_85fb4da8bddb3a2b378510ae96299064.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 2 2015 11 22 The effect of 8-weeks circuit judo training on the AGRP amount and functional characteristics of trained judo males تاثیر هشت هفته تمرین دایره ای اختصاصی جودو بر مقادیرAGRP و شاخص های عملکردی مردان جودوکار تمرین کرده 1241 1248 98763 10.48308/joeppa.2015.98763 FA حمیدرضا زاهدی داﻧﺸﮕﺎه ﻓﺮدوﺳﯽ ﻣﺸﻬﺪ مهرداد فتحی داﻧﺸﮕﺎه ﻓﺮدوﺳﯽ ﻣﺸﻬﺪ امیر رشید لمیر داﻧﺸﮕﺎه ﻓﺮدوﺳﯽ ﻣﺸﻬﺪ Journal Article 2016 06 19 Purpose: Judo is one of the weight categorized combat sports which keeping the ideal weight or reducing it, is vital for athletes. Many obstacles involved in energy hemostasis and storage which seems that AGRP or agouti related protein is one of them. AGRP is appetite-related neuropeptide which affects food consumption, obesity and energy hemostasis. Thus, the aim of this study was to compare the effect of 8 weeks judo-based circuit training versus common judo training on AGRP amounts. Methods: for this purpose 20 trained judo athletes voluntarily participated in this study and randomly placed in 2 groups (judo technique based circuit training, common judo training). Blood sampling was performed 24 hours before 1st and after the last training session. Comparing of AGRP changes among groups had performed using t-student and the levels of significance differences defined as (p<0.05).Results: AGRP increase and body fat percent loss were significantly higher in circuit training compare with common judo training. In addition this group experienced more increase in VO2max, max power, mean power and fatigue index.Discussion: The observed decrease in the AGRP can be related to the negative energy balance occurred in training that secretion of AGRP would be as a compensating way for restoring the energy stores. Thus this method of training could be used as a better conditioning program for weight loss and achieving higher level of physical fitness for judo athletes. هدف: هیپو تالاموس به واسطه ترشح نروپپتایدهای مختلف به عنوان مرکز اصلی هموستاز انرژیبه نظر میرسد که یکی از آنان AGRP یا پروتئین وابسته به آگوتی باشد. لذا تحقیق حاضر با هدف مقایسه اثر 8 هفته تمرینات دایره ای مبتنی بر فنون جودو و تمرینات عادی جودو بر مقادیر AGRP پلاسمای جودوکاران تمرین کرده انجام پذیرفت. روش‌تحقیق: بدین منظور20 جودوکار تمرین کرده مرد به صورت داوطلباته (میانگین ± انحراف معیار، وزن: 94/4±10/82کیلوگرم، درصد چربی: 83/1±59/12درصد و BMI: 25/26±38/1 کیلوگرم بر متر مربع) در تحقیق شرکت نموده و به صورت تصادفی در 2 گروه تمرینات دایره ای مبتنی بر فنون جودو و گروه تمرین عادی جودو قرار گرفتند. اندازه گیری مقادیر AGRP پلاسما 24 ساعت قبل از اولین و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین انجام شد. برای مقایسه مقادیر AGRP از آزمون T استفاده شد و سطح معناداری معادل(0.05p<) در نظر گرفته شد. نتایج: تمرین دایره ای سبب افزایش معنی دار AGRP پلاسما و کاهش معنی دار درصد چربی در مردان جودوکار تمرین کرده گردید (05/0 p<). همچنینBMI نیز کاهش یافت اما این کاهش معنی دار نبود. علاوه براین تمرین دایره ای موجب بهبود بیشتری در شاخصهای توان هوازی، توان بی هوازی بیشینه، توان بی هوازی متوسط و شاخص خستگی ورزشکاران گردید. بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج، افزایش مقادیر AGRP را میتوان به تعادل منفی ایجاد شده در اثر تمرین نسبت داد. این عامل تعادل انرژی را در بدن برهم میزند که بدن به منظور جبران منابع از دست رفته ترشح پپتایدهای اشتها آوری مثل AGRPرا افزایش میدهد. لذا این پروتکل میتواند موجب افزایش بیشتری در سطح آمادگی جسمانی و مهارتی ورزشکاران به همراه چربی سوزی بیشتر نسبت به روش‌های تمرینی سنتی شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98763_595b10c9a6e8f45762263186d8e779bb.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 2 2015 11 22 The Effect of 8 Weeks Combined Training on The Ratio of Growth hormone to Insulin-like growth factor1 of Elderly Women تاثیر هشت هفته تمرین ترکیبی بر نسبت هورمون رشد به عامل رشد شبه انسولین یک سرم زنان سالمند 1249 1256 98765 10.48308/joeppa.2015.98765 FA لاله باقری داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻬﺮﮐﺮد، محمد فرامرزی داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻬﺮﮐﺮد، ابراهیم بنی طالبی داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻬﺮﮐﺮد، اکبر اعظمیان جزی داﻧﺸﮕﺎه ﺷﻬﺮﮐﺮد، Journal Article 2016 06 19 Purpose: The use of different models of training, especially combined training exercises are common among the elderly. The effect of combined training exercises on hormones and growth factors levels have been little studied in aging. The purpose of this study was to investigate the effect of 8 weeks concurrent training on growth hormone, IGF-1 serum concentration and GH/IGF-1 ratio in elderly women.Methods: In this quasi-experimental study with pre test and post test design, twenty-one healthy elderly women (55- 70 years) were randomly placed into two groups, concurrent training (n=12) and control (n=9) groups. Training program was done eight weeks, 3 times per week. In order to compare data within and between groups, dependent t-test and independent t-test was used respectively. Results: The data showed GH, IGF-1 and GH/IGF-1 ratio were not significantly changed (P≥0.05) following combined training. Also, a significant decrease observed in body mass(P=0.005), BMI(P=0.005) and body fat percentage (P=0.001) following 8 weeks combined training (P≤0.05) . VO2max increase significantly (P = 0.024) Conclusion: In this study, 8 weeks of combined training led to non-significant increase in GH/IGF-1. Maybe, this training in long-term leads to changes in GH and IGF-1. Therefore, Due to improvements in body composition and aerobic power, maybe performing the long-term training program have a beneficial effect on the performance of the cardiovascular system and can be prevented from developing atherosclerosis. هدف: امروزه استفاده از الگوهای متفاوت تمرین بویژه تمرینات ترکیبی در بین سالمندان متداول است. تاثیر تمرینات ورزش ترکیبی بر سطوح هورمون ها و عوامل رشدی سالمندان مورد بررسی چندانی قرار نگرفته است. هدف تحقیق حاضر تاثیر 8 هفته تمرین ترکیبی بر سطوح هورمون رشد، IGF-1 و نسبت GH به IGF-1 سرمی زنان سالمند بود. روش تحقیق: در این تحقیق نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون، تعداد 21 نفر از زنان سالمند 70- 55 سال انتخاب و بطور تصادفی ساده در دو گروه تمرین ترکیبی (12n=) و کنترل (9n=) تقسیم شدند. برنامه تمرینی به مدت 8 هفته و 3 روز در هفته انجام شد. از آزمون تی وابسته جهت تغییرات درون گروهی و از آزمون تی مستقل جهت بررسی اختلاف بین دو گروه استفاده شد. نتایج: نتایج این تحقیق نشان داد مقدار GH، IGF-1 و نسبت GH/IGF-1 پس از تمرین ترکیبی تغییر معنیداری نیافت (05/0 ≤p ). وزن (005/0=p)، شاخص توده بدنی (005/0=p) و درصد چربی بدن (001/0=)p، پس از 8 هفته تمرین ترکیبی کاهش معنیداری یافت. افزایش معنیداری در میزان VO2max مشاهده شد (024/0=p ). نتیجه‌گیری: در این تحقیق به واسطه انجام 8 هفته تمرین ترکیبی نسبت GH/IGF-1 اندکی افزایش داشت، هرچند معنیدار نبود. ممکن است انجام این تمرین در طولانی مدت منجر به تغییر GH و IGF-1 گردد. با توجه به بهبود ترکیب بدنی و توان هوازی، ممکن است انجام این تمرین در طولانی مدت بر نحوه عملکرد دستگاه قلبی عروقی اثر مفیدی داشته باشد و از بروز بیماری آتروسکلروزیس جلوگیری نماید.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98765_2bb9fed1dc79cb3000683997ad69cef6.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 2 2015 11 22 Effect of two different energy drinks on anaerobic power and fatigue index of teenager football players تأثیر دو نوشیدنی انرژی‌زای متفاوت بر توان بی‌هوازی و شاخص خستگی نوجوانان فوتبالیست 1257 1264 98767 10.48308/joeppa.2015.98767 FA جواد وکیلی داﻧﺸﮕﺎه ﺗﺒﺮﯾﺰ منیره حرفت داﻧﺸﮕﺎه آزاد اﺳﻼﻣﯽ واﺣﺪ ﮐﺮج فرید پاکزاد داﻧﺸﮕﺎه ﺗﺒﺮﯾﺰ Journal Article 2016 06 19 Aim: Consumption of sport drinks is common among athletes and are used to improve exercise performance. The purpose of this study was to investigate the effect of two kinds of energy drinks (hype and big bear) on anaerobic power of teenager football players. Methods: The present study was a semiexperimental. For this reason, 12 football players [Age (16.6±0.63 yrs.); height (167.7±6.07 cm); BMI (22.9±4.2 kg/m2)] who had a two-year football experience, voluntarily participated in this study. After completing a health and physical activity questionnaire all subjects were present at the National Olympic Academy. They drunk energy drink big bear, hype and placebo (containing C vitamin and Saccharin NA) in 3 consecutive weeks in a cross over design following breakfast intake (6ml per weight). After a 5 minute warm-up with a uniform pattern, RAST test was obtained to determine peak anaerobic power, anaerobic power average and fatigue index in all subjects. To analyze the data, one-way ANOVA test and post hoc LSD tests at a significance level of 0.05 > were used. Results:There was no significant difference between peak(p=0.31), mean(p=0.22) anaerobic power and fatigue index(p=0.81) during 3 stage of RAST test.Conclusion: Based on the Results ofstudy, it seems that Hype and Big Bear energy drinks could not improve the anaerobic powers and decline of fatigue of teenager football players during RAST test performance. هدف: مصرف نوشیدنی‌های ورزشی در میان ورزشکاران شایع است و برای بهبود عملکرد ورزشی استفاده می‌شوند. هدف از این پژوهش بررسی تأثیر دو نوشیدنی انرژی‌زای هایپ و بیگ‌بیر بر شاخصه‌های بی‌هوازی نوجوانان فوتبالیست بود. روش‌تحقیق: پژوهش حاضر از نوع نیمهتجربی بود. بدین منظور 12 فوتبالیست پسر با میانگین و انحراف استاندارد سن 65/0 ± 67/16 سال، قد 87/5 ± 33/167 سانتیمتر، وزن 70/9 ± 84/61 کیلوگرم و شاخص توده بدنی 82/2 ±17/22 که 2 سال سابقه تمرین و مسابقه در رشته ورزشی فوتبال داشتند، به عنوان نمونه آماری انتخاب و پس از تکمیل پرسشنامه تندرستی و فعالیت بدنی در محل آکادمی ملی المپیک حاضر شدند. آزمودنی‌ها در سه هفته متوالی و در یک طرح تحقیقی متقاطع، بعد از مصرف وعده صبحانه استاندارد، مقدار 6 میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم وزن بدن یکی از سه نوشیدنی بیگ‌بیر، هایپ یا دارونما(پودر ویتامین Cو سدیم ساخارین) را مصرف کردند. پس از 5 دقیقه گرم کردن با الگوی یکنواخت، آزمون رست به منظور تعیین توان بی‌هوازی اوج، توان بی‌هوازی متوسط و شاخص خستگی از کلیه آزمودنی‌ها گرفته شد، برای تحلیل داده‌ها از آزمون آنوای یک راهه با اندازهگیری‌های مکرر و آزمون تعقیبی LSD در سطح معنی داری 05/0>α استفاده شد. یافتهها: داده‌های مطالعه‌ی حاضر نشان داد بین توان بی‌هوازی اوج (31/0=p)، متوسط توان بی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هوازی (22/0=p) و شاخص خستگی(81/0=p) در 3 مرحله مصرف مکمل یا دارونما تفاوتی مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: براساس نتایج تحقیق، به نظرمی‌رسد مصرف نوشیدنی‌های انرژی‌زای هایپ و بیگ بیر نمی‌تواند موجب بهبود شاخصه‌های توان‌های بی‌هوازی و کاهش خستگی نوجوانان فوتبالیست شوند. https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98767_f54367225abb659057347204ee880f6e.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 2 2015 11 22 A comparison of the effects of plyometric and resistance power training programs on physical performance of volleyball players مقایسه تأثیر یک دوره تمرینات پلایومتریک و مقاومتی - توانی بر عملکرد جسمانی بازیکنان والیبال 1265 1275 98769 10.48308/joeppa.2015.98769 FA مرتضی ناصری کوشکی داﻧﺸﮕﺎه ﺣﻜﻴﻢ ﺳﺒﺰواری، امیر حسین حقیقی داﻧﺸﮕﺎه ﺣﻜﻴﻢ ﺳﺒﺰواری، محمدرضا حامدی نیا داﻧﺸﮕﺎه ﺣﻜﻴﻢ ﺳﺒﺰواری، Journal Article 2016 06 19 Purpose: Different training methods can affect the athletes’ physical performance in different ways. The purpose of present study was to compare the effects of plyometric and resistance power training programs on physical performance of volleyball players. Methods: Twenty-seven male players of a local team in Esfarayen, Iran, volunteered. The participants were randomly assigned into two groups; polymetric (n=13) and resistance power training (n=14). Training period lasted 6 weeks, 3 days per week. Physical performance included vertical jump, spike jump, agility, sprint (9 and 18 meters) and repeated effort test for volleyball was measured before training programs and 48 hours after the last session through special tests. Data were analyzed using shapiro-wilk, paired and independent samples t-tests at the level of 0.05. Results: Results showed that both training methods can increase vertical jump, spike jump, agility, sprint (9 & 18 m) and repeated effort test for volleyball (ideal time, actual time, ideal jump, actual jump) in volleyball players (P<0.05). There was no difference between the groups in the above parameters. Volleyball players can use both polymetric and resistance power training programs to improve their performance. Conclusion In general it can be claimed that volleyball players can use both polymetric and resistance power training programs to improve their performance هدف: روشهای تمرینی مختلف میتواند تاثیرات متفاوتی بر عملکرد جسمانی ورزشکاران داشته باشد. هدف تحقیق حاضر مقایسه اثرات برنامههای تمرینی پلایومتریک و مقاومتی توانی بر عملکرد جسمانی بازیکنان والیبال بود. روش‌ها: 27 بازیکن مرد تیم والیبال فولاد شهرستان اسفراین داوطلب شدند. این افراد بهطور تصادفی در دو گروه تمرینی پلایومتریک (13 نفر) و تمرین مقاومتی توانی (14 نفر) قرار گرفتند. تمرینات به تعداد 3 جلسه در هفته و برای مدت 6 هفته انجام شد. عملکرد جسمانی شامل پرش عمودی، پرش اسپک، چابکی، سرعت جابجایی (9 و 18 متر)، و آزمون عملکردی تلاش تکراری والیبال، قبل از اجرای تمرینات و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین با استفاده از آزمونهای ویژه اندازهگیری شد. دادهها با استفاده از آزمون های شاپیرو ویلک، t مستقل و t همبسته در سطح معنی‌داری (05/0P<)، تجزیه و تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد هر دو روش تمرینی میتواند باعث افزایش پرش عمودی، پرش اسپک، چابکی، سرعت (9 و 18 متر) و آزمون عملکردی تلاش تکراری والیبال (زمان ایده آل، زمان واقعی، پرش ایدهآل و پرش واقعی) در بازیکنان والیبال شود (05/0P<). بین دو گروه در هیچیک از شاخصهای فوق تفاوت معنی‌داری مشاهده نگردید (05/0P<). نتیجه گیری: در مجموع میتوان گفت بازیکنان والیبال میتوانند برای بهبود عملکرد جسمانی خود از هردو برنامه تمرینات پلایومتریک و مقاومتی-توانی استفاده کنند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98769_4f464f17b7d2136c980c0b5cae744903.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 8 2 2015 11 22 Effect of eight-week aerobic continuous and high intensity interval training on levels of SIRT3 in skeletal muscle tissue of Wistar rats تاثیر هشت هفته تمرین هوازی تداومی و تناوبی شدید بر سطوح SIRT3 بافت عضله اسکلتی موش های صحرایی چاق ویستار 1277 1289 98771 10.48308/joeppa.2015.98771 FA ایمان فتحی مریم نورشاهی عباس حق پرست حسن فلاح حسینی Journal Article 2016 06 19 Purpose: SIRT3 is a member of the sirtuin family of protein deacetylases that is localized in mitochondria and regulates mitochondrial function. The aim of this study was to investigate the effect of eight-week aerobic continuous and high intensity interval training on levels of SIRT3 in Wistar rat’s skeletal muscle tissue. Methods: 24 Wistar rats were randomly divided into four groups of six animals each, namely: 1) Obese- High-intensity interval training (HIIT), 2) Obese- Continues training (CT) 3) Obese control (OB) and 4) Non-Obese control (Cont.). During the study, groups of rat 1, 2 and 3 were given a high-fat diet. After familiarization, CT and HIIT rats performed aerobic continuous training and high intensity interval training three times a week for eight weeks, respectively. 48 hours after the last training session, the rats were sacrificed. Results: Western blot analysis showed that the amount of SIRT3 protein of Soleus muscle in HIIT and CT groups was higher than OB and Cont. groups significantly (p< 0.05). Also, SIRT3 content was higher in HIIT than CT group, though insignificant. Also, no significant difference was observed between SIRT3 content of OB and Cont. However, SIRT3 content was lower in OB group. Conclusion: It seems that using HIIT exercise can be as effective as continuous training on muscle mitochondrial function and ultimately contribute to longevity, especially in obese patients and raises important factors such as SIRT3. هدف: سیرت 3 یکی از اعضای خانواده پروتئین دی استیلازهای سیرتوئین است که در میتوکندری قرار دارد و عملکرد میتوکندری را تنظیم می کند. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین هوازی تداومی و تناوبی شدید بر سطوح SIRT3 بافت عضله اسکلتی موش صحرایی چاق ویستار بود. روش پژوهش: 24 موش صحرایی بطور تصادفی به چهار گروه 6 تایی: 1) چاق- تمرین تناوبی (HIIT)؛ 2) چاق- تمرین تداومی (CT)؛ 3) کنترل چاق (OB) و 4) کنترل غیرچاق (Cont.) تقسیم شدند. طی دوره تحقیق به موشهای گروه های 1، 2 و 3 غذای پرچرب داده شد. پس از آشناسازی، موش های گروه CT و HIIT به مدت هشت هفته سه جلسه در هفته به ترتیب تمرین تداومی هوازی و تمرین تناوبی با شدت بالا را انجام دادند. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، موشها تشریح شدند. نتایج: بررسی وسترن بلاتینگ نشان داد که میزان سیرت 3 عضله نعلی در گروه های HIIT و CT نسبت به گروه های OB و Cont. بطور معنی داری بیشتر بود (05/0< P). همچنین میزان سیرت 3 گروه HIIT نسبت به گروه CT بیشتر بود که البته معنی دار نبود. همچنین تفاوت معنی داری بین میزان سیرت 3 گروه OB و Cont. مشاهده نشد؛ با این‌حال میزان سیرت 3 در گروه OB کمتر بود. نتیجهگیری: به نظر می‌رسد استفاده از تمرینات HIIT می تواند به اندازه تمرینات تداومی بر عملکرد میتوکندری بافت عضلانی و در نهایت بر طول عمر بویژه در افراد چاق موثر باشند و باعث افزایش فاکتورهای مهمی همچون سیرت 3 شوند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98771_36ed96396210890e86e3404f62a5b1be.pdf