دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 11 2 2019 01 21 The effect of different Intensities of circuit resistance training on plasma neuregulin and leptin concentrations in young men اثر شدت های مختلف تمرین مقاومتی دایرهای بر سطوح پلاسمایی نورگلین و لپتین در مردان جوان 1 12 98926 10.48308/joeppa.2019.98926 FA عباس قنبری نیاکی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران نجمه رضایی نژاد دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران 0000-0002-9272-3817 رستم علیزاده گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران Journal Article 2018 02 11 Purpose: The purpose of this study was to investigate the effect of different Intensities of circuit resistance training on plasma neuregulin and leptin concentrations in young men. Methods: Forty-five healthy young men [21.55± 0.17 years old; height= 175.42± 0.88 cm, weight= 73.10± 1.63 Kg] were randomly divided into 5 groups (control, 20, 40, 60 and 80% 1RM). Men of training groups performed circuit resistance training 4 times a week with given intensities for 6 weeks. The blood sampling was conducted to determine the levels of neuregulin-1, leptin, insulin, and glucose before, and after 6 weeks. Data were analyzed using the analysis of covariance and paired T-test. Results: The plasma neuregulin-1 (P= 0.0001), leptin (P= 0.009), and insulin (P=0.013) levels were significantly increased in the training groups compared with the control group while there were no significant differences between the glucose (P=0.27) level of groups. Conclusion: The results showed circular resistance training plays a significant role in promoting the performance of NRG-1 and leptin. هدف: هدف از انجام این مطالعه بررسی اثر شدت های مختلف تمرین مقاومتی دایره ای بر میزان نورگلین و لپتین پلاسما در مردان جوان با وزن معمولی بود. روش ها: به این منظور 45 نفر از دانشجویان پسر 20 الی 24 ساله )با میانگین و انحراف معیار وزنی 63 / 1 ± 10 / 73 کیلوگرم، سن 17 / 0±55 / 21 سال و قد 88 / 0 ± 42 / 175 سانتی متر( ساکن خوابگاه، داوطلبانه به 5 گروه )کنترل، 20،40،60 و 80 درصد یک تکرار بیشینه( تقسیم بندی شدند. گروه های تمرینی به مدت 6 هفته ) 4 روز در هفته( تمرینات دایره ای مقاومتی را با شدت های تعیین شده انجام دادند و گروه کنترل در طول این دوره، در هیچ گونه برنامۀ ورزشی منظمی شرکت نکرد. نمونه خون از ورید بازویی 48 ساعت قبل و پس از تمرینات و 3 ساعت پس از صرف صبحانه معمول گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و تی زوجی تجزیه وتحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد که بین سطوح نورگلین ) 0001 / 0 = P(، لپتین ) 009 / 0P= ( و انسولین ) 013 / 0P= ( پلاسما در گروه های مختلف تفاوت معنی دار وجود دارد اما در مورد گلوکز ) 27 / 0P= ( تفاوت معنی دار مشاهده نشد. همچنین همبستگی معنی داری بین میزان اولیه ) 0001 / 0 = P ( و میزان تغییریافته ) 001 / 0 = P ( نورگلین و لپتین وجود داشت. نتیجه گیری: بر اساس یافته های تحقیق حاضر، تمرینات مقاومتی دایره ای در شدت های مختلف میتواند سبب افزایش میزان نورگلین- 1 و لپتین پلاسما شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98926_0f68412483665722097f895d70e6ede0.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 11 2 2019 01 21 Effect of high-intensity interval training on expression of pro and anti-apoptotic genes in myocard tissue of aged male C57BL/6 mice تأثیر تمرین تناوبی پر شدت بر بیان ژن های پرو و آنتی آپوپتیک در بافت قلبی موش های نر پیر نژاد C57BL/6 13 24 98930 10.48308/joeppa.2019.98930 FA رحمان سوری گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-4661-7204 مریم زارع شحنه گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران سیروس چوبینه گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران اعظم رمضان خانی گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2017 10 11 Purpose: Bax and BCL-2 genes are important genes that involve in the intrinsic pathway of apoptosis. Although the effects of interval and intensive exercises on the mechanisms involved in the gaining processes are less considered. So, the aim of the present study was to investigate the effect of high-intensity interval training on the expression of pro and anti-apoptotic genes (Bax and BCL-2) in myocard in aged male mice. Methods: This experimental study was performed on twenty 24- months old C57BL/6 mice. Animals were randomly assigned to the control (n=10) and experimental groups (n=10). The experimental group performed high interval intensity training for four weeks (five sessions per week). At first, the interval training started at the intensity equal to 85 percent of maximum speed and in the continuation of interval training, 5 percent was added weekly and the last two weeks ended with 95 percent rate. Forty-eight hours after the last training session, myocardial muscle was removed. Bax and BCL-2 genes expression were investigated by SYBR-Green Real-time PCR analysis. Results: The results of Real Time-PCR showed that the average relative expression of pro-apoptotic Bax gene was significantly lower in the experimental group than in the control group (0.618±0.022 vs. 1 unit; P<0.05). Also, the average relative expression of Anti-apoptotic Bcl2 gene expression was higher in the experimental group than in the control group (1.824±0.084 vs. 1 unit; P< 0.05). Conclusion: The results showed that high-intensity interval training by modifying the expression of pro and anti-apoptotic genes (Bax and BCL-2) may be effective in reducing apoptosis in cardiac tissue of aged mice. هدف: ژنهای Bax و Bcl-2 ازجمله ژن های مهم مسیر داخلی آپوپتوز می باشند. از طرفی، تأثیر فعالیت های ورزشی تناوبی و پر شدت روی سازوکارهای دخیل در فرآیند پیری کمتر موردتوجه قرارگرفته اند. لذا، پژوهش حاضر باهدف تعیین تأثیر تمرین تناوبی پر شدت بر بیان ژن های پرو و آنتی آپوپتیک ) Bax و Bcl2 ( در بافت قلبی موش های نر پیر انجام شد. روش ها: این مطالعه تجربی روی 20 سر موش نر 24 ماهه نژاد C57BL/6 انجام شد. حیوانات به طور تصادفی به دو گروه کنترل ( 10 سر( و آزمایش ) 10 سر( تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت 4 هفته و هر هفته 5 جلسه به تمرین تناوبی پر شدت پرداختند. در ابتدا تمرین تناوبی با شدتی برابر با 85 درصد سرعت بیشینه شروع شده و در ادامۀ برنامه تناوبی، هفته ای پنج درصد به سرعت افزوده شد و دو هفته آخر با 95 درصد سرعت خاتمه یافت. 48 ساعت پس از آخرین جلسه ی تمرین، بافت قلبی جدا شد. بیان ژن های BCL-2 و Bax بهوسیله SYBR-Green Real-time PCR موردبررسی قرار گرفت. نتایج: نتایج حاصل از Real Time-PCR نشان داد که میانگین میزان بیان نسبی ژن پروآپوپتوتیک Bax در گروه آزمایش به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل بود ) 022 / 0 ± 618 / 0 واحد در مقابل 1 واحد، 05 / 0P< (. همچنین، میانگین میزان بیان ژن آنتی آپوپتوتیک Bcl2 در گروه آزمایش، به طور معنی داری بیشتر از گروه کنترل بود ) 084 / 0 ± 824 / 1 واحد در مقابل 1 واحد، 05 / 0P< .) نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که تمرین تناوبی پر شدت با تعدیل بیان ژنهای پرو و آنتی آپوپتیک ) Bax و Bcl2 ( در کاهش مرگ برنامه ریزی شده در بافت قلبی موش های پیر مؤثر است.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98930_b7ba782f97ac3731ed52debd95b04317.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 11 2 2019 01 21 Effects of aerobic training and following detraining on continuous attention and brain-derived neurotrophic factor in sedentary girl students اثر تمرینات هوازی و بی تمرینی متعاقب آن بر توجه ممتد و عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز دانشجویان دختر ک متحرک 25 38 98931 10.48308/joeppa.2019.98931 FA آسیه دهقانی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران احسان زارعیان دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران خسرو ابراهیم دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2016 09 13 Purpose : Studies show that exercise has positive effects on the central nervous system and cognition. The brain-derived neurotrophic factor (BDNF) is an important factor affecting cognitive function and has been recently discussed in a bulk trend of efforts in the health context. Due to the inadequate information about the effects of aerobic training and detraining period on the attention and serum’s BDNF in sedentary girls, the aim of this study was to investigate the effect of 4 weeks of aerobic training on continuous attention, BDNF, and probable mechanisms of this effect (i.e. Neurotrophic factors) in sedentary girls. Methods : Twelve sedentary girls (mean age= 23.90±1.92), voluntarily participated in the study. They started their workout exercises under the aerobic protocol for four weeks. The PASAT test and blood sampling were conducted in three stages including pretest, after four weeks of training and after following four weeks of the detraining period. To analyze the data, repeated measures and Pearson's correlation coefficient were applied at a significance level of P≤0.05. Results : The results showed that four weeks of aerobic training led to a significant increase in continuous attention (P<0.05). However, the serum BDNF levels were negatively correlated with aerobic training (P<0.05). Both of these factors were restored after following four weeks of detraining. Also, the correlation between changes in the continuous attention and expression of BDNF was not statistically significant (P=0.85). Conclusion: Generally, the findings indicated that physical activity can improve continuous attention and adaptation of serum’s BDNF. However, these adaptations were dissipated after detraining. هدف: مطالعات نشان میدهند فعالیت ورزشی تأثیر مثبتی بر برخی از جنبه های شناخت دارد. عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز ( BDNF ( ازجمله شاخص های مؤثر در بیان عملکرد شناختی است که به تازگی در تحقیقات حوزۀ سلامت بررسی شده است. اطلاعات چندانی در مورد چگونگی تأثیر هم زمان برنامۀ تمرینی ورزش و همچنین دوره های بی تمرینی بر توجه و BDNF موجود نیست؛ بنابراین پژوهش حاضر باهدف تعیین تأثیر تمرینات هوازی و بی تمرینی متعاقب آن بر BDNF و توجه ممتد در دختران کم تحرک انجام شد . روش ها: دوازده دانشجوی دختر کم تحرک )با میانگین سنی 92 / 1 ± 90 / 23 (، به صورت داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. این افراد تمرینات خود را بر اساس پروتکل تمرین هوازی شروع کرده و به مدت 4 هفته ادامه دادند. در سه مرحلۀ پیش آزمون، پایان 4 هفته تمرین و پس از 4 هفته بی تمرینی، آزمون پاسات و نمونه گیری خونی انجام شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و ضریب همبستگی پیرسون انجام شد. نتایج: تمرین ورزشی منجر به افزایش معنادار در توجه ممتد شد ) 05 / 0 > P(. سطح BDNF سرم در اثر تمرین به طور معنی دار کاهش یافت ) 05 / 0 > P ( که پس از 4 هفته بی تمرینی، سطوح هر دو متغیر به مقادیر اولیه خود بازگشتند . بااین حال، همبستگی بین تغییرات آزمون توجه ممتد و بیان BDNF معنیدار نبود ) 85 / 0 = P .) نتیجه گیری: نتایج نشان داد فعالیت ورزشی میتواند منجر به بهبود توجه ممتد دختران کم تحرک شود که با سازگاری در سطوح BDNF سرمی همراه است؛ اگرچه این سازگاری ها در دوره بی تمرینی از بین می روند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98931_cf7f03cd4a52f25073e11603d67d9c23.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 11 2 2019 01 21 The effect of official competition on blood leucocyte subsets and serum immunoglobulins in male karateka اثر مسابقة رسمی بر زیرگروه های لکوسیتی خون و ایمونوگلوبولین های سرمی کاراته کاران جوان 39 48 98933 10.48308/joeppa.2019.98933 FA عبدالحسین طاهری کلانی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام، ایلام، ایران 0000-0003-3668-0266 محمود نیک سرشت گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام، ایلام، ایران Journal Article 2015 09 23 Purpose: Psychological stresses induced by competition, can cause immune system alternations, which predisposes the athletes to infectious diseases more than common exercises. Therefore, the purpose of this study was to examine the effects of official sports competition on leucocyte, and subsets counts, immunoglobulin A (IgA), G (IgG), and cortisol levels in male karatekas. Methods: Ten male karatekas (aged: 22.9±2.6 yr, height 176.4±8.3 cm, and body mass index 21.2±1.5 kg/m2), acceded to final competition of Ilam province, were selected. Blood samples were collected before, immediately and 2 hours after the competition to measure the number of leukocytes, neutrophils, lymphocytes, monocytes, eosinophil’s counts and IgA, IgG and cortisol levels. Results: The leucocyte (P=0.001), lymphocyte (P=0.001), and monocyte (P=0.003) counts were significantly increased immediately after the competition but returned to baseline 2h after the competition. Neutrophil and eosinophil counts did not change immediately and 2h after the competition (P>0.05). The serum levels of IgA (P=0.037) and IgG (P=0.04) were decreased significantly immediately after the competition and returned to baseline 2h after the competition. Also, the serum cortisol level was increased significantly immediately after the competition (P=0.0001) but decreased 2h later, compared to before (P=0.01) and immediately (P=0.001) after the competition results. Conclusion: Based on the findings of the present study, official competition can cause transient depression on humoral immunity in young male karatekas. It seems that 2h rest after the competition is sufficient for the recovery of leucocyte subset counts and immunoglobulin changing induced by competitions. هدف: استرس روانی ناشی ازمسابقه با ایجاد تغییراتی در سیستم ایمنی، استعداد بروز بیماریهای عفونی در ورزشکاران را بیش از فعالیت های ورزشی معمول افزایش میدهد؛ بنابراین مطالعه حاضر باهدف بررسی اثر مسابقه رسمی بر تعداد لکوسیت ها، و کورتیزول سرمی در کاراته کاران جوان اجرا شد. )IgG( G ،)IgA( A زیرگروه های آن، غلظت ایمونوگلوبولین های 21 کیلوگرم بر مترمربع( /2± 1/ 176 سانتی متر و شاخص توده بدن 5 /4± 8/ 22 سال، قد 3 /9± 2/ روش ها: ده مرد کاراته کار )سن 6 راه یافته به مسابقه پایانی قهرمانی استان ایلام، آزمودنی های این پژوهش بودند. نمونه خون، پیش، بلافاصله و دو ساعت پس از اتمام و کورتیزول IgG ،IgA مسابقه، جهت اندازه گیری شمار لکوسیت ها، نوتروفیل ها، لنفوسیت ها، منوسیت ها و ائوزینوفیل ها و نیز غلظت سرمی جمع آوری شد. افزایش یافت، ولی )P<0/ نتایج: تعداد لکوسیت ها، لنفوسیت ها و منوسیت ها بلافاصله پس از اتمام مسابقه به طور معنی داری ) 05 IgA غلظت .)P>0/ دو ساعت پس ازآن به سطح اولیه بازگشت. تعداد نوتروفیل ها و ائوزینوفیل ها در اثر مسابقه تغییری نداشت ) 05 بلافاصله پس از مسابقه به طور معنی دار کاهش یافت، اما دو ساعت پس از اتمام مسابقه به سطح )P= 0/04( IgG و )P= 0/037( نشان داد ولی دو ساعت )P= 0/ اولیه رسید. همچنین، غلظت کورتیزول سرمی بلافاصله پس از مسابقه به طور معنی دار افزایش ) 002 به طور معنی دار کاهش یافت. )P= 0/ و بلافاصله پس از مسابقه ) 001 )P=0 / پس ازآن، نسبت به قبل از شروع مسابقه ) 003 نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، مسابقه رسمی موجب سرکوب موقت دستگاه ایمنی هومورال کاراته کاران جوان می شود. همچنین، دوره دوساعته استراحت پس از مسابقه برای بازیافت تغییرات ایجادشده در شمار لکوسیت ها، زیرگروه های آن و غلظت ایمونوگلوبولین های سرمی کافی به نظر می رسد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98933_fc21b47d22a06234c86786f9897adda9.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 11 2 2019 01 21 The effects of high intensity interval training on platelet aggregation and phosphorylation of VASPser239 in men with coronary heart disease تأثیر 8 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا بر تجمع پلاکت و میزان فسفریلاسیون 239VASPser در مردان مبتلابه بیماری انسداد رگ های قلبی 49 62 98936 10.48308/joeppa.2019.98936 FA اکبر نوری حبشی دانشگاه ارومیه گروه فیزیولوژی ورزشی و حرکات اصلاحی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ایران 0000-0002-7102-9340 سجاد احمدی زاد گروه علوم زیستی در ورزش و تندرستی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران مرتضی سلیمیان گروه علوم آزمایشگاهی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران هیوا رحمانی گروه علوم زیستی در ورزش و تندرستی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0202-7384 Journal Article 2017 01 02 Purpose: Exercises increase platelet activation and aggregation in patients with cardiovascular diseases especially at high intensities. The aim of the study was to investigate the effect of 8 weeks of high-intensity interval training on platelet activation and aggregation and phosphorylation of VASPser239 in the coronary heart patients. Methods: For this purpose, twenty CABG and PCI patients (≤ 3 months) participated voluntarily and were randomly divided into two groups; i.e. control (N=10) and interval training (N=10) groups. Anthropometric characteristics and peak oxygen consumption were recorded a week before the start. High-intensity interval training group patients participated in an 8 weeks exercise training program, three times a week. The interval training program consisted of a warm-up, 8 reps/ four min (exercise: 2min, active recovery: 2min, intensity: 90/ 30) and finally, cool down. Each session lasted 40 min. The training intensity was started 75/ 15% of the peak oxygen consumption but gradually increased during the first two weeks to reach 90/ 30% of peak oxygen consumption in the last two weeks. The control group did not participate in regular exercises during this period. Blood samples were taken before and 48h after the last exercise session and analyzed for platelet aggregation, CD62p expression, and phosphorylation of VASPser239. The dependent and independent t-tests were used for statistical analysis. Results: A significant difference was observed between the two groups in the amount of decrease in platelet aggregation and CD62p expression in response to ADP (P <0.05). Also, the VASP phosphorylation at ser239 was increased significantly in response to NO in the interval training group (P<0.05). Conclusion: Eight weeks of high-intensity interval training led to the improvement in platelet activation and aggregation factors in coronary heart patients of this study. It seems that regular high-intensity exercise may improve platelet function, due to a decrease in CD62P expression and an increase in sensitivity to NO production by endothelial cells. هدف: فعالیت به ویژه با شدت بالا، باعث افزایش فعالیت و تجمع پلاکت در بیماران قلبی میشود. هدف از انجام این تحقیق بررسی تأثیر 8 هفته فعالیت تناوبی با شدت بالا بر فعالیت و تجمع و میزان فسفریلاسیون 239VASPser پلاکتی در مردان مبتلابه بیماری قلبی- عروقی بود. روش ها: بیست بیمار قلبی CABG و PCI که از زمان جراحی آنان کمتر از سه ماه گذشته بود، به صورت داوطلبانه انتخاب و به دو گروه 10 نفرۀ کنترل و تمرین تناوبی تقسیم شدند. یک هفته پس از اندازه گیری مشخصات تن سنجی و تعیین اوج اکسیژن مصرفی، آزمودنی ها به مدت 8 هفته و هفتهای 3 جلسه در تمرین های تناوبی شرکت کردند. هر جلسه شامل 40 دقیقه فعالیت بود. هفته اول با شدت 75 به 15 شروع و هر دو هفته 5 % افزایش یافت. در دو هفته پایانی، شدت 90 به 30 درصد اوج اکسیژن مصرفی رسید. گروه کنترل در طول دوره، فعالیت ورزشی نداشتند. نمونه های خونی قبل و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی اخذ شد. نمونه ها برای اندازه گیری تجمع پلاکتی، پی- سلکتین و فسفریلاسیون 239VASPser آنالیز شدند. آزمون تی وابسته و مستقل برای تحلیل آماری داده ها استفاده شد. نتایج: تجمع و پی- سلکتین پلاکتی گروه تمرین در پاسخ به ADP در مقایسه با گروه کنترل کاهش معنی داری داشت. فسفریلاسیون 239VASPser در پاسخ به NO در گروه تمرین، افزایش معنی داری یافت ) 05 / 0 نتیجه گیری: هشت هفته تمرین تناوبی باعث بهبود عوامل فعالیت و مهار پلاکتی در بیماران قلبی گردید. احتمالاً تمرین های منظم ورزشی با شدت بالا از طریق کاهش بیان CD62P و افزایش حساسیت به NO تولیدی در بافت پوششی رگ خونی، باعث بهبود عملکرد پلاکت شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98936_6d42e2067947fa89bfda1c9420fb5551.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 11 2 2019 01 21 Changes in plasma levels of omentin-1, CRP and aerobic capacity after exercise interventions in overweight and obese women تغییرات در میزان امنتین- 1 پلاسمایی، CRP و ظرفیت هوازی به دنبال مداخلات ورزشی در زنان دارای اضافه وزن و چاق 63 74 98937 10.48308/joeppa.2019.98937 FA نسیم عباسی فرد هفشجانی دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران وازگن میناسیان دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2017 07 03 Purpose: The aim of this study was to evaluate the effect of two methods of aerobic and resistance training on plasma levels of omentin-1, CRP and aerobic capacity of overweight and obese women. Methods: Twenty-two overweight and obese women volunteered to participate in this study. They were randomly assigned in two groups of aerobic (Mean age: 40.64±7.76y, BMI: 30.40±4.94 kg/m2, body fat percent: 27.31%±2.98) and resistance exercises (Mean age: 40.91±6.82y, BMI: 31.69±4.81 kg/ m2, body fat percent: 26.94%±2.99). The aerobic training program included jogging and running activities with 55%-75HRmax for 30-60 minutes, 3 sessions a week, and resistance training included a weight training program with 75% 1RM for 3 sets and 3 sessions per week for eight weeks. Blood samples were collected before interventions and 24 hours after the last training session in a fasting condition. Results: The results showed eight weeks of aerobic and resistance training interventions caused significant decrease in C-reactive protein, and significant increase on Omentin-1 and aerobic capacity of both groups (p<0.001); but there were non-statistically significant differences between C-reactive protein, Omentin-1 levels and aerobic capacity of both groups (p>0.05). Conclusion: The results revealed the effectiveness of both aerobic and resistance training on C-reactive protein, Omentin-1 levels, and cardiorespiratory endurance of both groups. It seems that short term exercise interventions have similar effects on these metabolic indexes. هدف: هدف کلی این پژوهش بررسی اثرات دو شیوۀ تمرین هوازی و مقاومتی روی میزان امنتین- 1 ، پروتئین واکنشگر C و ظرفیت هوازی زنان دارای اضافه وزن و چاق بود. روش ها: تعداد 22 زن داوطلب غیرفعال دارای اضافه وزن به شکل تصادفی در دو گروه تمرین هوازی )سن 76 / 7 ± 64 / 40 سال، نمایه تودۀ بدن 94 / 4 ± 40 / 30 کیلوگرم/مترمربع و درصد چربی 98 / 2 ± 31 / 27 ( و تمرین مقاومتی )سن 82 / 6 ± 91 / 40 سال، نمایه تودۀ بدن 81 / 4 ± 69 / 31 کیلوگرم/مترمربع و درصد چربی 99 / 2 ± 94 / 26 ( تقسیم شدند. در مدت هشت هفته، دستور کار تمرینات هوازی شامل دویدن/راه رفتن با شدت 75 - 55 % حداکثر ضربان قلب، به مدت 60 - 30 دقیقه، 3 جلسه در هفته و تمرینات مقاومتی شامل تمرین با وزنه با شدت 75 % یک تکرار بیشینه، به صورت 3 مرحله ای، سه جلسه در هفته بود. نمونه گیری خون قبل از مداخلات و 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین در حالت ناشتا انجام شد . نتایج: پس از 8 هفته تمرین در هر دو گروه مقاومتی و هوازی، مقادیر پروتئین واکنشگر C کاهش معنادار و غلظت پلاسمایی امنتین- 1 و میزان ظرفیت هوازی آزمودنی ها افزایش معناداری نشان دادند ) 001 / 0 > P (؛ اما در هر سه متغیر مورداندازه گیری، تفاوت معنی داری بین دو گروه مشاهده نگردید ) 05 / 0 نتیجه گیری: یافته های این پژوهش حاکی از اثربخشی هردو تمرین هوازی و مقاومتی روی مقادیر پلاسمایی امنتین- 1 ، پروتئین واکنشگر C و ظرفیت هوازی زنان دارای اضافه وزن بود. به نظر میرسد مداخلات ورزشی کوتاه مدت 8 هفته ای اثر یکسانی روی این گروه از شاخص های متابولیک دارند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98937_73a3320fa46a5e4fad268056af61cd42.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 11 2 2019 01 21 Effect of eight weeks of HIIT training on serum levels of C1q/TNF5, insulin resistance, and fat percentage in overweight women تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی شدید بر سطوح سرمی C1q/TNF5 ، مقاومت به انسولین و درصد چربی در زنان دارای اضافه وزن 75 86 98940 10.48308/joeppa.2019.98940 FA طلیعه باقری گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد واحد بجنورد، بجنورد، ایران صادق چراغ بیرجندی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد واحد بجنورد، بجنورد، ایران 0000-0001-6898-6804 Journal Article 2017 11 25 Purpose: C1q/TNF5 is a new adipokine that plays an important role in the metabolism of glucose and lipids. High-intensity interval training (HIIT) is a form of interval training, alternating short periods of intense anaerobic exercise with the less-intense recovery period. The aim of this study was to evaluate the effect of eight weeks of HIIT training on serum levels of C1q/TNF5, insulin resistance, and fat percentage in overweight women. Methods: The research method was semi-experimental with pre-test and post-test design. 28 overweight and inactive women were randomly assigned to two equal groups, control group (age 30.142±3.526 and BMI 28.742±0.882 kg/m2) and HIIT group (age 29.928±2.758 years and BMI 28.147±1.126 kg/m2). The HIIT group performed interval running with the maximum speed, three times per week for eight weeks. Blood sampling was done 24 hours before and 36 hours after the training. The blood serum was used for the measurement of C1q/TNF5 level and insulin resistance. Data were analyzed by paired t-test and independent t-test (P<0.05). Results: A significant reduction in serum levels of C1q/TNF5 (P=0.003), insulin (P=0.009), and body fat percentages (P=0.003) were observed after eight weeks of the HIIT training. However, fasting blood glucose and insulin resistance (P>0.05) remained with no significant changes. Conclusion: It seems that HIIT training can be a useful way to reduce overweight and obesity complication by decreasing the serum levels of C1q/TNF5 and insulin as well as the body fat percentage. هدف: C1q/TNF5 آدیپوکاین جدیدی است که در سوخت وساز گلوکز و چربی نقش دارد. تمرین های تناوبی شدید ) HIIT ( یک نوع از تمرین های تناوبی است که در آن فعالیت های شدید بی هوازی با فواصل استراحت کم شدت به صورت متناوب انجام میشود. هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین های HIIT بر سطوح سرمی C1q/TNF5 ، مقاومت به انسولین و درصد چربی در زنان دارای اضافه وزن بود. روش ها: روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون بود که در آن، تعداد 28 زن دارای اضافه وزن و غیرفعال به صورت تصادفی به دو گروه مساوی 14 نفرۀ کنترل )سن 526 / 3 ± 142 / 30 و شاخص توده بدنی 882 / 0 ± 742 / 27 کیلوگرم بر مترمربع( و تمرین تناوبی شدید )سن 758 / 2 ± 928 / 29 و شاخص توده بدنی 126 / 1 ± 147 / 28 کیلوگرم بر مترمربع( تقسیم شدند. گروه تمرین تناوبی شدید، دویدن های تناوبی را به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه با حداکثر سرعت انجام دادند. نمونه گیری خون 24 ساعت قبل از شروع تمرین و 36 ساعت بعدازآن، انجام و سرم حاصل جهت اندازه گیری میزان سرمی C1q/TNF5 و مقاومت انسولینی مورداستفاده قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی زوجی و تی مستقل تحلیل شدند ) 05 / 0P< .) نتایج: هشت هفته تمرین های HIIT باعث کاهش معنی دار میزان سرمی C1q/TNF5 ( 003 / 0 = P (، انسولین ) 009 / 0 = P( و درصد چربی بدن شد ) 003 / 0 = P ( ولی در میزان گلوکز ناشتای خون و مقاومت به انسولین تغییر معنی داری مشاهده نشد ) 05 / 0P> .) نتیجه گیری: به نظر میرسد تمرین های HIIT با کاهش میزان سرمی C1q/TNF5 و انسولین و کاهش درصد چربی بدن میتوانند عوارض اضافه وزن و چاقی را کاهش دهند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98940_54eaa793f0f7fd6700632d1d97a9cfac.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 11 2 2019 01 21 The acute effects of post-activation potentiation (PAP) warm-up protocols on anaerobic performance and lactate changes in female talo athletes اثرات حاد دستورالعمل های گرم کردن نیرومندسازی پس فعالی ( PAP ) بر عملکرد بی هوازی و تغییرات لاکتات در تالوکاران زن 87 96 98942 10.48308/joeppa.2019.98942 FA هنگامه مرادیان دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران 0000-0001-7285-429X عبدالحسین پرنو دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران 0000-0003-1965-2626 رسول اسلامی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران Journal Article 2016 12 01 Purpose: Post-activation potentiation (PAP) is a relatively new training technique that positively influence athletes’ performance. The purpose of this study was to determine the acute effects of different PAP warm-up protocols on anaerobic performance, and lactate changes in Talo female athletes. Methods: Ten elite Talo female athletes (age 19.9± 3.31, height160 ± 3.7 cm, weight 54.68± 5.18kg, body fat 13.3± 3.37%, Body mass index 21.19± 1.46) participated. They randomly performed one of the three following protocols in consecutive days: A. specific Wushu warm up (specific protocol); B. 2 sets × 2 repetitions back squat with 70%1RM (strength protocol); and C. 40 yard sprint with 0, 10, 20, and 30% of body weight (speed protocol). The RAST test was done 5 minutes after each warm-up protocol. Heart rate (for 10 seconds) and blood lactate (via lactometer) were recorded before and immediately after warm-up, as well as before and immediately after RAST test. For data analyzing, the repeated measures ANOVA and LSD post hoc was used. Results: Results showed a significant difference among the mentioned 4 times of lactate measurement (P<0.001), while there was no significant difference among protocols in a given time (P>0.05). A significant difference between specific and the strength protocols (P=0.002) in case of minimum power, and strength and speed protocols (P=0.ی024) in regard to the fatigue index was observed. Both were in favor of strength protocol. There was no significant difference among the warm-up protocols on peak power and mean power (P>0.05), too. Conclusion: The type of the training performance determines the magnitude of PAP effects. Results indicated PAP probably wouldn’t have any efficacy in Talo athletes due to the glycolytic dominant system while probably PAP has more positive effects on speedy and power-explosive athletes. هدف: نیرومندسازی پس فعالی ) PAP ( به عنوان یک فن برای بهبود عملکرد ورزشی شناخته شده است. هدف این مطالعه، تعیین اثرات کوتاه مدت دستورالعمل های متفاوت گرم کردن PAP بر عملکرد بی هوازی و تغییرات لاکتات در تالوکاران زن بود. روش ها: به این منظور 10 نفر ووشوکار زن نخبه با میانگین سن 31 / 3 ± 9 / 19 سال، قد 7 / 3 ± 160 سانتی متر، وزن 18 / 5 ± 68 / 54 کیلوگرم، توده چربی 37 / 3 ±3/13 درصد و شاخص توده بدن 64 / 1 ± 19 / 21 در پژوهش حاضر شرکت کردند. آنها به طور تصادفی و یک روز در میان، یکی از سه دستورالعمل گرم کردن شامل الف- گرم کردن تخصصی ووشوکاران )ویژه(؛ ب- 2 نوبت 4 تکراری اسکوات از پشت با 70 درصد 1RM )قدرتی( و ج- دو سرعت 36 متر ( 40 یارد( با مقاومت 0 ، 10 ، 20 و 30 درصد وزن بدن )سرعتی( را اجرا کردند. 5 دقیقه پس از انجام هر دستورالعمل، آزمون رست RAST اجرا شد. ضربان قلب )به مدت 10 ثانیه( و لاکتات خون )از طریق لاکتومتر( قبل و بلافاصله پس از گرم کردن و نیز قبل و بلافاصله پس از آزمون رست اندازه گیری شد. به منظور ارزیابی تغییرات درون گروهی، تحلیل داده ها با روش آماری اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی LSD انجام شد. نتایج: نتایج نشان داد بین 4 زمان اندازه گیری لاکتات، پیش از گرم کردن تا پس از آزمون رست تفاوت معناداری وجود دارد ) 001 / 0 > P(؛ اما در مورد زمان های اندازه گیری شده، میزان لاکتات در سه دستورالعمل تفاوت معناداری نداشت ) 05 / 0 < P(. بین توان کمینه در دستورالعمل ویژه و قدرتی ) 002 / 0 = P (، همچنین بین شاخص خستگی در دستورالعمل قدرتی و سرعتی، تفاوت معنادار وجود داشت که این تفاوت در هر دو مورد، به سود دستورالعمل قدرتی بود ) 024 / 0 = P(؛ اما بین سه شیوه گرم کردن در توان بی هوازی بیشینه و میانگین توان بی هوازی، تفاوت معناداری مشاهده نشد ) 05 / 0 > P .) نتیجه گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر، اگرچه نوع تمرین اندازه اثر PAP را تعیین میکند ولی با توجه به سیستم غالب گلیکولیتیک در تالوکاران، نیرومندسازی پس فعالی تأثیر معناداری نداشت و به نظر میرسد ورزشکاران سرعتی و یا توانی- انفجاری به میزان بیشتری از فواید این روش بهره مند شوند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98942_13e567ac837cc96714cdaa78c9f4216d.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 11 2 2019 01 21 The Effect of Exercise with Different Intensity and Volume on fibroblast growth factor (FGF-2) Gene Expression in Subcutaneous and Visceral Adipose tissue in Male Rats تأثیر فعالیت ورزشی با شدت و حجم متفاوت بر بیان ژن عامل رشد فیبروبلاستی ( FGF-2 )در بافت چربی احشایی و زیرپوستی در موشهای صحرایی نر 97 108 98943 10.48308/joeppa.2019.98943 FA قمر میرزایی امیرآبادی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور کرج، کرج، ایران محمدرضا اسد گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور کرج، کرج، ایران مصطفی رحیمی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران Journal Article 2017 07 18 Purpose: Obesity is the cause of many diseases and the growth of adipose tissue is related to its vascular changes. Studies show that various exercises can affect vascular adipose tissue regulation. The purpose of the present research was to study the effects of high-intensity interval training (HIIT) and moderate intensity continues training (MICT) on fibroblast growth factor (FGF-2) gene expression in visceral and subcutaneous adipose tissues of male Wistar rats. Methods: In this experimental study, 24 male Wistar rat (Age 8 weeks and weighing 220-250 grams), as the study samples, were divided randomly to basal control, 8 weeks control, HIIT training, and MICT training groups. Exercise training groups practiced on rodent’s treadmill 5 days per week, for 8 weeks. In MICT groups, the duration and intensity of training protocol were 15 to 60 minutes and 50-75% of VO2max, respectively. In the HIIT group, rats run 4-8×1 min with 70-100% of VO2max and 1 min active recovery with 50-70% VO2max. Subcutaneous and visceral adipose tissue samples were removed 48 hours after the last training session. Real-Time PCR method used to assess FGF-2 gene expression. Results: Results showed that after 8 weeks of MICT and HIIT training, FGF-2 gene expression in subcutaneous and visceral adipose tissues increased and decreased respectively, although these changes were not statistically significant (P>0.05). Conclusion: According to the results, it seems that despite the lack of significant effect of exercise on FGF-2 gene expression, the different responses of the subcutaneous and visceral fat tissues to exercise activity reflected different angiogenic activity. In general, several different angiogenic factors are involved in this process which needs more study. هدف: چاقی زمینه ساز بروز بیماریهای مختلفی است و رشد بافت چربی با تغییرات عروق زایی آن ارتباط دارد. مطالعات نشان داده اند تمرین های مختلف ورزشی میتوانند در تنظیم عروق زایی بافت چربی اثرگذار باشند؛ بنابراین، هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر دو شیوه تمرین تناوبی شدید ) HIIT ( و تمرین تداومی با شدت متوسط ) MICT ( بر بیان ژن عامل رشد فیبروبلاستی ) FGF-2 ) در بافت چربی احشایی و زیرپوستی در موشهای صحرایی نر نژاد ویستار تعیین شد. روش ها: روش مطالعه حاضر از نوع تجربی بود. نمونه آماری شامل 24 سر موش صحرایی نر ویستار )سن 8 هفتگی و محدوده وزنی 220 - 250 گرم( بودند که به طور تصادفی به گروه های اصلی کنترل پایه، کنترل 8 هفته، تمرین HIIT و تمرین MICT تقسیم شدند. گروه های تمرین ورزشی به مدت 8 هفته و هر هفته 5 جلسه تمرین دویدن روی نوار گردان جوندگان انجام دادند. گروه MICT به مدت 15 تا 60 دقیقه و با شدت 50 تا 75 % اکسیژن مصرفی بیشینه تمرین کردند. گروه HIIT ، 4 تا 8 تناوب یک دقیقه ای با شدت 70 تا 100 % اکسیژن مصرفی بیشینه و تناوب های استراحت فعال با شدت 50 تا % 70 اکسیژن مصرفی بیشینه را اجرا کردند. بافت چربی احشایی و زیرپوستی، 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین برداشته و سنجش بیان ژن FGF-2 با روش Real time PCR انجام شد. نتایج: نتایج نشان داد که پس از 8 هفته فعالیت ورزشی تداومی با شدت متوسط و تناوبی شدید، میزان بیان ژن FGF-2 در بافت چربی زیرپوستی و بافت چربی احشایی به ترتیب افزایش و کاهش داشت، هرچند این تغییرات معنی دار نبودند ) 05 / 0P> .) نتیجه گیری: بر اساس یافته های تحقیق، به نظر میرسد باوجود عدم تأثیر معنی دار فعالیت ورزشی بر بیان ژن FGF-2 ، پاسخ متفاوت بافت چربی زیرپوستی و احشایی به فعالیت ورزشی، احتمالاً نشان دهنده فعالیت متفاوت آنژیوژنیک این دو بافت باشد. هرچند عوامل مختلف و متعددی در این فرآیند مشارکت دارند که بررسی های بیشتر در این زمینه را می طلبد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98943_6e3b2cb658a36cff9d66c3371c46c4a6.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 11 2 2019 01 21 The effect of eight weeks of High-intensity Interval Training on the gene expression of the myogenic regulatory factors MyF5 and myogenin in the skeletal muscle of rats تأثیر 8 هفته تمرین تناوبی خیلی شدید بر بیان ژن عوامل تنظیمی عضله زایی MyF5 و میوژنین در عضلۀ دوقلوی موشهای صحرایی 109 116 98928 10.48308/joeppa.2019.98928 FA سهیل بیگلری دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران عباسعلی گائینی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2018 01 06 Purpose: Myogenesis plays an important role in the skeletal muscle reconstruction and growth. However, the impact of High-intensity Interval Training (HIIT) on the factors of this process is unknown. The purpose of this study was to investigate the effect of 8 weeks HIIT on myogenesis main factors, i.e. Myogenic Factor 5 )Myf5( and Myogenin in the rat's gastrocnemius muscle. Methods: In this experimental study, sixteen male Wistar rats (at age of 10 weeks, weight= 255 ± 25 gr) were randomly divided into two groups (control (n = 8) and HIIT (n = 8)). HIIT protocol was performed for 40 minutes, three days a week for eight weeks. 48 hours after the last training session, gastrocnemius muscle was extracted and MyF5 and myogenin gene expression were measured by Real Time-PCR. To analyze the data, independent T-test was used. Results: Compared to the control group, MyF5 and myogenin gene expression significantly increased in the experimental group (P˂0.05). Additionally, gastrocnemius muscle weight in training group was significantly higher than the control group (P˂0.01). Conclusion: It seems that HIIT leads to a significant increase in the expression of MyF5, Myogenin, and gastrocnemius muscle weight in rats. هدف: باوجود نقش مهم فرایند عضله زایی در بازسازی و رشد عضلۀ اسکلتی، تأثیر تمرین های تناوبی خیلی شدید ) HIIT ( بر عوامل آن مشخص نیست. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر هشت هفته HIIT بر عوامل مهم عضله زایی )عامل عضله زایی 5 ( MyF5 ) و میوژنین( در عضلۀ دوقلوی موش های صحرایی است. روش ها: در این مطالعه، 16 موش صحرایی نر نژاد ویستار با سن 10 هفته و محدودۀ وزنی 25 ± 225 گرم، به صورت تصادفی به دو گروه کنترل ) 8 = n ( و HIIT ( 8 = n ( تقسیم شدند. برنامۀ تمرین HIIT به مدت 40 دقیقه، سه روز در هفته و به مدت هشت هفته اجرا شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرینی، عضلۀ دوقلو استخراج و میزان بیان ژن MyF5 و میوژنین به روش Real time-PCR سنجیده شد. به منظور تجزیه وتحلیل آماری داده ها، از آزمون t مستقل استفاده شد. نتایج: بیان ژن MyF5 و میوژنین در گروه HIIT در مقایسه با گروه کنترل افزایش معناداری ) 05 / 0p˂ ( داشت. همچنین، وزن عضلۀ دوقلو در گروه تمرینی در مقایسه با گروه کنترل به طور معنادار بالاتر بود ) 01 / 0p˂ .) نتیجه گیری: به نظر میرسد، HIIT منجر به افزایش بارز بیان ژن MyF5 ، میوژنین و وزن عضلۀ دوقلوی موش های صحرایی میشود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_98928_0e54996000837117d966a98b91b5a25f.pdf