دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 14 2 2021 09 23 The effect of simultaneous submaximal physical exercise and mental exertion on fatigue indices in active men تأثیر فعالیت جسمانی زیربیشینه و تلاش ذهنی همزمان بر شاخص‌های خستگی در مردان فعال 1 10 101794 10.52547/joeppa.14.2.1 FA حسین حاجی آقا بزرگی دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران حمید رجبی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-3276-1598 حمیدرضا برزگرپور دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران رعنا فیاض میلانی دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-7493-037X Journal Article 2018 12 14 Purpose: The purpose of this study was to investigate the effects of performing cognitive task during submaximal exercise on fatigue indices. The scientists believe that both mental and body determine endurance performance. Since there are common neural pathways between physical and mental fatigue. Methods: 10 athlete’s men (mean ± SD, age: 20 ± 2 years, weight: 71 ± 10 kg, height: 176 ± 9 cm) participated in this study. The participants were present in lab for three separate sessions. In the first session after familiarization, maximal oxygen consumption (VO2max) was determined using incremental protocol on treadmill. In two subsequent sessions, participates ran on treadmill with 70 percent of VO2max intensity for 45 minutes with (intervention) and without (control) cognitive task. Heart rate (HR) and rate of perceived exertion (RPE) were recorded every 10 minutes during both exercise sessions. Maximal voluntary contraction (MVC), cortisol and prolactin concentration were measured pre-and post- sessions. All data was analyzed with dependent t-test and two-way ANOVA. Results: The results showed that there is no significant difference between two sessions for, prolactin (P = 0.668), cortisol (P = 0.25), MVC (P = 0.664), RPE (P = 0.9), and HR (P = 0.34) but cortisol, prolactin, RPE and HR increased from pre-to post-sessions. Conclusion: Present study results show that, performing a cognitive task during submaximal exercise couldn’t induce more fatigue indices compare submaximal exercise. However, cannot be totally discarded thr effects of performing cognitive task during submaximal exercise on fatigue indices. Factors like duration and kind of cognitive and physical tasks should be consider. هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر انجام فعالیت جسمانی زیربیشینه و فعالیت شناختی به‌صورت همزمان بر شاخص‌های خستگی بود. دانشمندان معتقدند عملکرد استقامتی افراد به جسم و ذهن وابسته است. بنابراین احتمال می‌رود مسیرهای عصبی مشترکی بین فعالیت‌های جسمی و ذهنی وجود داشته باشد. روش‌ها: بدین‌منظور 10 مرد ورزشکار (سن 2±20 سال، وزن 10±71 کیلوگرم و قد 9±176سانتی‌متر) داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. آزمودنی‌ها در سه جلسة مجزا به فاصلة 72 ساعت در آزمایشگاه حضور یافتند. در جلسة اول طی روش فزاینده روی نوار گردان اکسیژن مصرفی بیشینه (VO2max) افراد تعیین شد. در دو جلسة بعد آزمودنی‌ها به مدت 45 دقیقه با شدت 70 درصد VO2max با فعالیت شناختی (مداخله) و بدون فعالیت شناختی (کنترل) روی نوار گردان دویدند. در حین اجرای فعالیت ضربان قلب و میزان درک فشار ثبت شد. پیش و پس از هر جلسه آزمون انقباض ارادی بیشینه انجام گرفت. قبل، پنج و 30 دقیقه پس از اجرای پروتکل برای اندازه‌گیری پرولاکتین و کورتیزول نمونة خونی جمع‌آوری شد. تحلیل آماری بین دو جلسه با استفاده از آزمون تی-وابسته و تحلیل واریانس دوراهه انجام گرفت. نتایج: براساس نتایج، تفاوت معناداری بین دو جلسه برای شاخص‌های پرولاکتین (668/0=P)، کورتیزول (52/0=P)، انقباض ارادی بیشینه (664/0=P)، درک تلاش (9/0=P) و ضربان قلب (34/0=P) وجود نداشت. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که انجام فعالیت شناختی در حین فعالیت جسمانی زیربیشینه نمی‌تواند شاخص‌های خستگی را بیشتر از انجام فعالیت جسمانی زیربیشینه تنها تحت تأثیر قرار دهد، با وجود نتایج به‌دست‌آمده نمی‌توان اثر انجام فعالیت شناختی در حین فعالیت ورزشی بر شاخص‌های خستگی را نادیده گرفت. عواملی مانند نوع و مدت زمان انجام فعالیت شناختی و جسمانی از عواملی‌اند که باید مورد توجه قرار بگیرند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_101794_4abc9add236fe14f4ab798cbb7127b9a.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 14 2 2021 09 23 The effect of 4-week fish oil supplementation on peripheral fatigue and recovery induced by incremental exhaustive activity in young healthy men تأثیر چهار هفته مکمل‌دهی روغن ماهی بر خستگی محیطی و بازیافت حین فعالیت وامانده‌ساز در مردان جوان سالم 11 20 101791 10.52547/joeppa.14.2.11 FA رویا ذکری کندلجی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران وحید ساری صراف دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران مریم نورشاهی دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-5064-8599 Journal Article 2017 06 28 Purpose: Increasing cytokines is one of the body responses to exercise. The effect of inflammation on chronic fatigue syndrome is obvious but its effect on exercise induced fatigue and recovery is unknown. Therefore, this study was performed in order to investigate the effects of 4-weeks of fish oil supplementation on peripheral fatigue induced by incremental exhausting exercise. Methods: For this purpose, 20 healthy men were selected and assigned in fish oil (FO) and corn oil (CO) groups and consumed six gr/day of supplements. Before and after supplementation, peak to peak M-wave amplitudes and maximal voluntary contraction (MVC) of their tibialis anterior muscle were evaluated before, immediately after exercise and also, after 20-min recovery. Results: The results of two-way analysis of the differences of M-wave results didn’t show significant differences between groups while significant differences observed in MVC of participants in response to supplementation and after exercise and recovery (P < 0.05). In addition, we observed lower perceived exertion after exercise and supplementation only in FO group (P < 0.05). Conclusion: These results showed that FO can improve muscular performance but this improvement is not due to the improvement in neuromuscular propagation (M-wave), while it can be as a cause of reduce in central fatigue or muscle contractile properties. However, complete understanding of the exact role of inflammation and FO on neuromuscular function still need more investigations. هدف: التهاب یکی از پاسخ‌هایی است که پس از فعالیت‌های ورزشی مشاهده شده است. تأثیر التهاب بر خستگی مزمن بیماران روشن است، اما نقش آنان در خستگی ناشی از ورزش و بازیافت مشخص نشده است. پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر 4 هفته مکمل‌دهی روغن ماهی بر خستگی محیطی و بازیافت آن پس از فعالیت وامانده‌ساز در مردان جوان سالم طراحی شد. روش‌ها: بدین‌منظور 20 مرد سالم 20-30 ساله به‌صورت نمونة در دسترس در دو گروه تجربی (روغن ماهی) و کنترل (روغن ذرت) قرار گرفتند و به مدت 4 هفته روزانه 6 گرم مکمل دریافت کردند. پیش و پس از دورة مکمل‌دهی، خستگی محیطی و انقباض ارادی بیشینة عضلة ساقی قدامی قبل، بلافاصله بعد و پس از 20 دقیقه بازیافت در پاسخ به آزمون وامانده‌ساز بروس تعدیل‌شده با مدت زمان یکسان اندازه‌گیری شد. خستگی محیطی با استفاده از روش M-wave و سنجش قدرت انقباض ارادی بیشینة عضلة ساقی قدامی اندازه‌گیری شد. نتایج: نتایج آزمون تحلیل دوطرفة واریانس حاکی از تفاوت معنادار در تغییرات قدرت انقباض ارادی بیشینة عضلة ساقی قدامی دو گروه پس از تمرین و پس از 20 دقیقه بازیافت پس از 4 هفته مکمل‌دهی، است (046/0P=). این در حالی است که تفاوت معناداری در مقادیر موج ام و تغییرات آن پس از فعالیت مشاهده نشد (05/0P>). همچنین تفاوت معناداری در میزان درک فشار پس از فعالیت بین دو گروه مشاهده شد (05/0˂P). نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد مصرف روغن ماهی به‌عنوان کاهندة التهاب، موجب کاهش خستگی و بهبود بازیافت پس از فعالیت وامانده‌ساز می‌شود، اما در خستگی محیطی، این اتفاق در انتشار عصبی-عضلانی نبوده است، بنابراین سازوکار عضلانی یا مرکزی مسئول این بهبود است.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_101791_58ae3b6ad98d3e3e4ba2b404c9142e0f.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 14 2 2021 09 23 The effect of two-month concurrent training and caloric restriction on P65 amount in Peripheral blood mononuclear cells of inactive middle-aged men اثر دو ماه تمرین ترکیبی و محدودیت کالری بر مقدار P65 سلول‌های تک‌هسته‌ای خون محیطی مردان غیرفعال میانسال 21 32 101795 10.52547/joeppa.14.2.21 FA افشار جعفری دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0003-1186-4923 فرید اعتمادیان دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران بهزاد برادران دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران علی اکبر ملکی راد دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article 2019 10 11 Purpose: Recognition of mechanisms involved in inflammatory disorders through the aging process and providing appropriate preventive or modulator strategies to improve quality of life are always important challenges in the field of life sciences. Therefore, the present study was conducted to determine the effect of two-month concurrent training (RT+HIIT) and caloric restriction on serum CRP and P65 amount in Peripheral blood mononuclear cells of inactive middle-aged men. Methods: Twenty-four inactive, healthy men participated in three homogeneous groups: Caloric restriction (CR), Concurrent training (T) and Concurrent training with Caloric restriction (CRT) groups. Calorie restriction and energy cost in five days a week was about six kcal·kg-1·day-1. The concurrent training was included five days per week (two sessions of resistance training with 75 to 80% 1RM and three sessions of high intensity interval training with 80-85% heart rate reserve). Baseline and post-intervention p65 in the total and phosphorylated (p-p65) levels in PBMCs were assessed by ELISA. Serum CRP concentration was also measured using immunoturbidimetric. Results: Weight loss in CRT group was significantly higher than the other two groups (P < 0.05). However, the changes range in fat percentage, maximal oxygen consumption and one-repetition maximum (1RM) of T and CRT groups were significantly higher than CR group (P < 0.05). Changes in phosphorylated P65 and p-p65 / total p65 ratio in PBMCs of T and CRT groups were significantlyhigher than CR group (P < 0.05). Conclusion: Based on the present results, two months of concurrent training and caloric restriction can reduce some of inflammatory markers in inactive men. In addition, the effect of concurrent training with and without calorie restriction on the initiators of inflammatory factors is greater than the calorie restriction intervention alone. Therefore, concurrent training and caloric restriction are recommended for prevention and confronting obesity and its inflammatory consequences, especially in middle age. هدف: شناسایی سازوکارهای درگیر در اختلالات التهابی طی فرایند افزایش سن و ارائۀ راهکارهای پیشگیرانه یا تعدیل‌کنندۀ مناسب برای بهبود کیفیت زندگی همواره از چالش‌های مهم در حوزۀ علوم زیستی است. بر این اساس، تحقیق حاضر با هدف تعیین اثر دو ماه تمرین ترکیبی (RT+HIIT) و محدودیت کالری بر شاخص‌های التهابی CRP سرمی و مقدار P65 در سلول‌های تک‌هسته‌ای خون محیطی مردان غیرفعال میانسال انجام گرفت روش‌ها: 24 مرد میانسال غیرفعال و سالم (سن 3±38 سال) و دارای اضافه وزن (کیلوگرم بر متر مربع 1±6/28=BMI) در سه گروه همگن هشت‌نفری محدودیت کالری (CR)، تمرین ترکیبی (T) و تمرین ترکیبی با محدودیت کالری (CRT) شرکت کردند. محدودیت کالری و هزینۀ انجام تمرینات طی 5 روز در هفته حدود (شش کیلوکالری/کیلوگرم/روز) بود. تمرین ترکیبی شامل 5 روز در هفته (2 جلسه تمرین مقاومتی 75 تا 80% 1RM و 3 جلسه تمرین تناوبی با شدت بالا80 تا 85% ضربان قلب ذخیره) بود. مقدار p65 کل (total p65) و فسفریله (p-p65) در PBMCs مردان غیرفعال به روش الیزا پیش و پس از دورۀ پژوهش، اندازه‌گیری شد. غلظت CRP سرمی نیز به شیوۀ ایمونوتوربیدیمتریک اندازه‌گیری شد. نتایج: کاهش وزن بدن گروه CRT به‌طور معناداری (05/0>P) بیشتر از دو گروه دیگر بود. دامنۀ تغییرات درصد چربی، اکسیژن مصرفی بیشینه و قدرت یک تکرار بیشینۀ گروه‌های T و CRT به‌طور معنادار (05/0>P) بیشتر از گروه CR بود. تغییرات کاهندۀ P65 فسفریله و نسبت p-p65/total p65 در PBMCهای گروه‌های T و CRT به‌طور معناداری (05/0>P) بیشتر از گروه CR بود. نتیجه‌گیری: براساس نتایج تحقیق حاضر دو ماه تمرین ترکیبی و محدودیت کالری می‌تواند سبب کاهش برخی شاخص‌های التهابی در مردان غیرفعال شود. به‌علاوه، اثر تمرین ترکیبی با و بدون محدودیت کالری بر عوامل آغازگر فرایندهای التهابی بیشتر از مداخلۀ محدودیت کالری به‌تنهایی است. بنابراین، برای پیشگیری و مقابله با پدیدۀ چاقی و پیامدهای التهابی آن، به‌ویژه در دوران میانسالی، انجام تمرینات ترکیبی و محدودیت کالری توصیه می‌شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_101795_29ac196ae7fbf44449bb1114ed0d18d6.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 14 2 2021 09 23 Determining the energy demands and contribution of the energy systems during self-defense in elite athletes برآورد انرژی مصرفی و سهم دستگاه‌های انرژی در ورزشکاران نخبۀ دفاع شخصی 33 44 101790 10.52547/joeppa.14.2.33 FA احسان یوسفعلی زاده دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0003-0467-8452 خسرو ابراهیم دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0003-3250-9058 سجاد احمدی زاد دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0001-5859-3556 Journal Article 2017 05 30 Purpose: The purpose of this study was to investigate the energy demands and contribution of the energy systems during self-defense in elite athletes. Twelve male self-defense elite athletes (age, 24 ± 1.4 yr, body mass: 78.1 ± 2.44 kg; percent of body fat, 16.83 ± 1.5 %) voluntarily participated in the study. Methods: To estimate the energy contributions, and total energy cost of the fights, athletes VO2max, HRmax and HRmean, were obtained' using Bruce test on a treadmill. The athletes performed a simulated competition consisting of two (3 min) rounds with a (1 min) recovery in between each round. The combats were video recorded to quantify the actual time for fighting in each round. The contribution of the aerobic (WAER), anaerobic alactic (WPCR), and anaerobic lactic (W(La-1)) energy systems was estimated through the measurement of oxygen consumption during the activity and the fast component of excess post-exercise oxygen consumption (EPOC), and the change in blood lactate concentration were estimated in each round, respectively. Results: The mean ratio of high intensity to actions of low intensity actions (attacks and no attacks) was 1:1.7. The WAER, WPCR and (W (La-1)) system contributions were estimated as 122 ± 11 kJ (56±4%), 69 ± 2 kJ (32 ± 0.2%), 24 ± 8 kJ (10 ± 3%), respectively. Conclusion: Thus, training sessions for self-defense should be directed mainly toward improvement of the anaerobic alactic system (used with high intensity actions), and of the aerobic system (used with recovery between high-intensity actions). هدف: هدف از این پژوهش برآورد انرژی مصرفی و سهم دستگاه‌های انرژی در ورزشکاران نخبۀ دفاع شخصی بود. روش‌ها: به‌منظور برآورد انرژی مصرفی و سهم دستگاه‌های انرژی کل مبارزه، ابتدا 12 مرد ورزشکار نخبۀ دفاع شخصی (میانگین سنی ۴/۱±۶/۲۴سال، قد ۲/۲±۱/ سانتی‌متر۱۸۲، تودۀ بدن ۴۴/۲±۱/۷۸ کیلوگرم، درصد چربی %۵/۱±۸۳/۱۶) آزمون‌های اکسیژن مصرفی بیشینه و ضربان قلب بیشینۀ بروس را روی نوار گردان و میانگین ضربان قلب طی رقابت واقعی را روی تاتامی به‌منظور تعیین شدت انجام دادند، سپس دو راند مبارزۀ ۳ دقیقه با فاصلۀ استراحتی ۱ دقیقه شبیه رقابت را انجام دادند. برای تعیین شدت نسبت کار به استراحت در طول مبارزه، کل زمان راند موردنظر فیلم‌برداری شد، سهم دستگاه‌های هوازی، فسفاژن و گلیکولیز بی‌هوازی به‌ترتیب از طریق مصرف اکسیژن در طول فعالیت، بخش سریع مصرف بیش از حد اکسیژن پس از فعالیت و تغییرات غلظت لاکتات خون در هر راند به‌دست آمد. برای بررسی طبیعی بودن داده‌ها از آزمون شپیرو-ویلک و برای بررسی تفاوت بین‌گروهی از تحلیل آزمون تی زوجی استفاده شد (۰۵/۰>P). نتایج: میانگین نسبت کار به استراحت حدود 1 به ۷/۱ بود. مقدار انرژی مطلق (kJ) و نسبی (%) دستگاه‌های هوازی، فسفاژن و گلیکولیز بی‌هوازی به‌ترتیب kJ۱۱±۱۲۲ (۴±۵۶%)، kJ۲±۶۹ (۲/۰±۳۲%) و kJ ۸±۲۴ (۳±۱۰%) بود. نتیجه‌گیری: براساس نتایج پژوهش توصیه می‌شود در تمرینات و فرایند آموزش به‌طور کلی از دستگاه بی‌هوازی فسفاژن (به‌منظور انجام کار با شدت بالا) و دستگاه هوازی (به‌منظور بازیافت) برای به بیشینه رساندن عملکرد ورزشکار استفاده شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_101790_6e777acf2b5c4ee70f30b8ca4e225729.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 14 2 2021 09 23 The Effect of Eight Weeks Resistance and Endurance training on Some Angiogenesis factors of Hippocampus Tissue in male Wistar rats اثر هشت هفته تمرین مقاومتی و استقامتی بر برخی عوامل آنژیوژنزی بافت هیپوکمپ، در موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار 45 54 101782 10.52547/joeppa.14.2.45 FA مجتبی صادق قمی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران 0000-0002-3622-4829 مجید کاشف دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران 0000-0001-8551-3371 مجتبی صالح پور دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران 0000-0002-6208-2502 Journal Article 2020 04 19 Purpose: One of the cause of adaptations due to exercise training is increased capillary density or angiogenesis. increased blood flow to hippocampus tissue causes improvement of memory, learning and neurogenesis process and prevention from accession brain disease like Alzheimer. The Aim of this study was to compare the effect of Eight weeks resistance and Endurance running on VEGF-A and FGF-2 levels of hippocampus tissue in male Wistar rats. Methods: This study in aim perspective was developmental and in method perspective was Experimental. For this aim 32 male Wistar rats, divided randomly in four groups (Resistance Training, Running, Sham and control) and training groups exercised for eight weeks. For evaluation of VEGF-A and FGF-2 concentrations of hippocampus tissue used from sandwich Elisa method and for hypothesizes test from one-way ANOVA and Tukey post hoc used. Results: Results show that Eight weeks’ resistance and endurance training Respectively cause significant increase in VEGF-A (P = 0.000), (P = 0.000) and FGF-2 (P = 0.000), (P = 0.000) than to control group. Also there are significant different in concentrations of VEGF-A (P = 0.000) and FGF-2 (P = 0.000) of hippocampus tissue between resistance and endurance running groups. In addition, no significant differences was observed in VEGF-A (P = 0.982) and FGF-2 (P = 1.000) indexes between exercise sham and control groups. Conclusion: Results of this study show that eight weeks’ resistance training cause more significant increase on effective angiogenic factors in hippocampus tissue of male Wistar rats than endurance running training group. هدف: یکی از سازگاری‌های حاصله ناشی از تمرینات ورزشی، افزایش چگالی مویرگی یا آنژیوژنز است. افزایش خون‌رسانی به بافت هیپوکمپ سبب بهبود حافظه، یادگیری و فرایند نوروژنز می‌شود و از بروز بیماری‌های مغزی مانند آلزایمر جلوگیری می‌کند. هدف از این پژوهش مقایسة تأثیر 8 هفته تمرین مقاومتی و دویدن استقامتی بر سطوح VEGF-A و FGF-2 بافت هیپوکمپ در موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار بود. روش‌ها: به این منظور تعداد 32 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار در قالب یک طرح تجربه- توسعه‌ای به‌طور تصادفی در 4 گروه (تمرین مقاومتی، دویدن، شم تمرین و کنترل) جایگزین شدند و گروه‌های تمرینی به مدت 8 هفته به تمرین ورزشی پرداختند. برای اندازه‌گیری غلظت‌های VEGF-A و FGF-2 بافت هیپوکمپ از روش الایزای ساندویچی و برای آزمون فرضیه‌ها از آزمون تحلیل واریانس یکراهه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که 8 هفته تمرین مقاومتی و استقامتی به‌ترتیب سبب افزایش معنادار VEGF-A (000/0P=)، (000/0P=) و FGF-2 (000/0P=)، (000/0P=) نسبت به گروه کنترل می‌شود. همچنین تفاوت معناداری در غلظت VEGF-A (000/0P=) و FGF-2 (000/0P=) هیپوکمپ، بین گروه‌های تمرین مقاومتی و تمرین دویدن استقامتی وجود دارد. علاوه‌بر این بین گروه شم تمرین و کنترل در شاخص‌های VEGF-A (982/0P=) و FGF-2 (000/1P=) هیپوکمپ تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد که 8 هفته تمرین مقاومتی، بیشتر از تمرین دویدن استقامتی سبب افزایش معنادار عوامل مؤثر در رگ‌زایی در بافت هیپوکمپ موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار می‌شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_101782_062aaeb24e661688e2703821f368a258.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 14 2 2021 09 23 Comparison of trained and untrained girls' blood buffering capacity response to three types of recovery during Repeated High-Intensity endurance test مقایسه پاسخ دستگاه تامپونی خون دختران فعال و غیرفعال به سه نوع بازیافت‌ فعال، غیرفعال و حرکات کششی حین تمرین شدید استقامتی تکراری 55 66 101796 10.52547/joeppa.14.2.55 FA مهتاب توکلی پردیس شهید باهنر، دانشگاه فرهنگیان همدان، همدان، ایران سید محمد مرندی گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران مهدی کارگر فرد گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-9205-799X بهزاد پاکراد پردیس شهید مقصودی، دانشگاه فرهنگیان همدان، همدان، ایران آرش دهقانی گروه پاتولوژی، دانشکدة پزشکی، دانشگاه همدان، همدان، ایران Journal Article 2020 01 08 Purpose: Recovery after intense interval training plays an important role in improving athletic performance, while the type of recovery and exercise background can affect athletic performance. The aim of this study was to compare the Response of blood buffering capacity to three types of recovery during Repeated High-Intensity endurance test in trained and untrained girls' students of Farhangian University. Methods: 30 female students of Farhangian University (mean age 22.49 ±.3 (year), weight 68.33 ± 7.31 (kg) and height 176.76 ± 8.32 (cm) were randomly selected in three recovery groups (active: N=10, passive: N=10, Stretching: N=10) randomly. The Subjects underwent three types of recovery during the repeated high-intensity endurance test after evaluating the maximum oxygen consumption according to a specific pattern in a crossover methods, three days in a week. Arterial blood sample were taken measured before and immediately after the test and buffering capacity and carnosine were analyzed by ABG and ELISA techniques. After 8-eight weeks of aerobic exercise (65-80% of maximal heart rate), the test and blood sampling were repeated with the same pre-test and at the same time. Results: In untrained girls, only significant difference was found between stretching and active recovery for oxygen saturation, and in trained girls' there was a significant increase in oxygen saturation for active and passive recovery. Significant increase in blood acidity, bicarbonate, base buffers and carnosine was observed in trained girls by active recovery (P ≤ 0.05). Conclusion: The results show that the response of buffering capacity to the three types of recovery was significantly higher in trained subjects. Which is more notable with active recovery. هدف: بازیافت پس از تمرینات تناوبی شدید نقش مهمی در بهبود اجرای ورزشی دارد، این در حالی است که نوع بازیافت و سابقة تمرینی می‌تواند عملکرد ورزشی را متأثر سازد. هدف این پژوهش مقایسة پاسخ دستگاه تامپونی خون دختران تمرین‌کرده و تمرین‌نکرده به سه نوع بازیافت فعال، غیرفعال و حرکات کششی حین تمرین شدید استقامتی تکراری بود. روش‌ها: 30 دختر دانشجو (سن 33/±49/22 سال، وزن 31/7±33/68 کیلوگرم و قد 32/8±76/176 سانتی‌متر) به‌صورت تصادفی به سه گروه بازیافت (فعال 10 نفر، غیرفعال 10 نفر و حرکات کششی10 نفر) تقسیم شدند. پس از اندازه‌گیری اکسیژن مصرفی بیشینه (3±38 میلی‌لیتر/کیلوگرم/دقیقه) آزمودنی‌ها سه نوع بازیافت را حین تمرین شدید استقامتی تکراری طی سه روز به‌صورت متقاطع انجام دادند. پیش و بلافاصله پس از تمرین از آزمودنی‌ها نمونة خون شریانی گرفته شد و ظرفیت تامپونی به‌وسیلة دستگاه گازومتری و پروتئین کارنوزین از طریق تکنیک الایزا اندازه‌گیری شد. سپس آزمودنی‌ها تمرینات هوازی (65-80 درصد ضربان قلب بیشینه) را تا جایی که اکسیژن مصرفی بیشینه به 45 (میلی‌لیتر/کیلوگرم/دقیقه) رسید، ادامه دادند. پس از آن آزمون و خون‌گیری مشابه با پیش‌آزمون تکرار شد. نتایج: در دختران تمرین‌نکرده تنها تفاوت معنادار بین بازیافت کششی و فعال برای اشباع اکسیژنی و در دختران تمرین‌کرده بازیافت فعال و غیرفعال افزایش معنادار اشباع اکسیژنی را نشان دادند. در دختران تمرین‌کرده افزایش معناداری برای اسیدیتة خون، بی‌کربنات، بافرهای بازی و کارنوزین با بازیافت فعال مشاهده شد (05/0>P). نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که پاسخ دستگاه تامپونی خون دختران فعال به سه نوع بازیافت چشمگیرتر از دختران غیرفعال بود، همچنین بازیافت فعال در این زمینه پاسخ بیشتری را نشان داد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_101796_54f82b47d76bc088a84b72ebc49a3741.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 14 2 2021 09 23 The Comparison of the effect of High Intensity Interval and Progressive Resistance Training on Activated Transcription Factor 3 myocardial gene expression in male Diabetic Rats مقایسة اثر تمرین تناوبی شدید و مقاومتی فزاینده بر بیان ژن ATF3 عضلة قلبی موش‌های صحرایی دیابتی نر 67 76 101793 10.52547/joeppa.14.2.67 FA شهاب الدین سفال منش دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران ندا خالدی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-3859-513X حمید رجبی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-3276-1598 حسین عسکری دانشکده علوم و فناوری زیستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2018 08 28 Purpose: According to the controversy about the role of ATF3 as a non-inflammatory index of myocardia in metabolic abnormalities as diabetes, the purpose of this study was to compare the effect of high intensity interval versus progressive resistance training on ATF3 myocardial gene expression of male diabetic rats. Methods: Sixty male six weeks rats with a weighing average of 150 g were randomly divided into five groups: diabetic (D), diabetes- high intensity interval training (DIT), high intensity interval training (HIIT), resistance (RT), and diabetes- resistance training (DRT). High intensity interval training included 10 repetitions of one minute running on a treadmill with two minutes of rest. Progressive resistance training included four climb of a resistance ladder with weights. The training program was performed three days a week for six weeks. Data analysis was performed using Fisher's and M-ANOVA tests at a significant level of P ≤ 0.01. Results: Significant increase in expression of ATF3 in diabetes- high intensity interval training group was observed between diabetes and diabetes- high intensity interval training (P <0.001). Between two groups of diabetes and diabetes- resistance training (P = 0.001), there was a significant increase in expression in diabetes- resistance training. In comparison between DIT and DRT groups, progressive respond were observed in DIT versus DRT (P = 0.03). Conclusion: high intensity interval training has been shown to be more effective in comparison with the progressive resistance training, because it activates more different molecular cell mechanisms, perhaps, significantly reduces the negative effects of diabetes mellitus on cardiovascular disease. هدف: با توجه به تناقضات موجود دربارة نقش عامل رونویسی فعال‌شدة 3 به‌عنوان یک شاخص غیرالتهابی فعالیت میوکاردی در ناهنجاری‌های متابولیکی مانند دیابت، پژوهش حاضر با هدف مقایسة اثر دو تمرین تناوبی شدید و مقاومتی فزاینده بر بیان ژن ATF3 عضلة قلبی موش‌های صحرایی دیابتی نر انجام گرفت. روش‌ها: 60 سر موش صحرایی نر 6 هفته‌ای با میانگین وزنی 150 گرم به‌صورت تصادفی به پنج گروه دیابتی (D)، دیابت- تناوبی شدید (DIT)، تناوبی شدید (HIIT)، مقاومتی (RT)و دیابت- مقاومتی (DRT)تقسیم شدند. تمرین تناوبی شدید شامل 10 تکرار 1 دقیقه‌ای دویدن روی نوار گردان با 2 دقیقه استراحت و تمرین مقاومتی فزاینده شامل 4 صعود از نردبان مقاومتی همراه وزنه بود. برنامة تمرین، 3 روز در هفته، به مدت 6 هفته همزمان انجام گرفت. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با آزمون فیشر و M-ANOVA در سطح معناداری 01/0P≤ انجام گرفت. نتایج: میزان افزایش معنادار بیان ATF3 در دیابت-تناوبی شدید نسبت به دیابت بیشتر بود (001/0P<). بین دو گروه افزایش معنادار (001/0P = ) بیشتر بود، پاسخ فزایندة بیان ژن ATF3 در گروه دیابت تناوبی شدید به‌طور معنادار بیشتر از پاسخ بیان ژن ATF3 گروه دیابت –تمرین مقاومتی بود (03/0P =). نتیجه‌گیری: تمرین تناوبی شدید در مقایسه با تمرین مقاومتی فزاینده سازوکارهای سلولی مولکولی مختلف را به‌طور مؤثرتری فعال می‌کند و احتمالاً موجب کاهش چشمگیر تأثیرات منفی ناشی از بیماری دیابت بر دستگاه قلبی- عروقی می‌شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_101793_42a1b84da69132d2b37ab5ff022e043c.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 14 2 2021 09 23 The effect of dynamic warm-up and dynamic warm-up with PAP on muscle power and agility of girls volleyball players تأثیر گرم کردن پویا و گرم کردن پویا به‌همراه PAP بر توان عضلانی و چابکی دختران والیبالیست 77 86 101797 10.52547/joeppa.14.2.77 FA ارزو غفوریان گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران روح الله حق شناس گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران 0000-0002-0560-6306 محسن آوندی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران 0000-0002-5627-0435 Journal Article 2019 12 10 purpose: One of the effective mechanisms for better jumping in athletes is the induction of PAP in the warm-up protocol. Therefore, the purpose of the present study was to investigate the effect of dynamic warming and dynamic warming with PAP on power of muscle and agility in girls’ volleyball player. Methods: In this study, 36 female volleyball players were selected and performed two types of dynamic warm-up and dynamic warm-up with PAP using the Counterbalance method. The dynamic protocol consisted of dynamic stretching exercises and the dynamic warm-up protocol with PAP includes warm-up with dynamic stretching plus three movements: 1- Scott, 2- 10 meter running by attaching load of 5% of body weight and 3- jumping with load of 5% body weight. Then the Sargent, Bosco jump and T tests were performed before and 4, 6,9-11, and ultimately 30 minutes after the end of protocols were completed, respectively. Data were analyzed using independent t-test, dependent t-test, and linear modeling mixed with covariance at a significant level of P<0.05. Results: The results showed that there was no significant difference between the warming protocols in the Sargent jump and the Bosco test at any of the measurement times (P<0.005). 48 hours after exercise in both warm-ups, agility was significantly improved. Also, the dynamic warm-up with PAP showed a significant effect of group at the air time (AT) standing in 30 minutes after the end of protocol (P<0.005). Conclusion: Finally, the findings of the present study show that There was no difference between dynamic and dynamic warm-up with PAP methods with PAP in power of muscle and agility in girls' volleyball player. هدف: از سازوکارهای مؤثر در انجام بهتر عملکرد عضلانی در ورزشکاران، القای ظرفیت پیش‌فعال‌سازی (PAP) در روش گرم کردن است. ازاین‌رو، پژوهش حاضر به‌منظور بررسی تأثیر گرم کردن پویا و گرم کردن پویا به‌همراه PAP بر توان عضلانی و چابکی دختران والیبالیست انجام گرفت. روش‌ها: در این پژوهش ۳۶ والیبالیست دختر به روش متقاطع، دو نوع گرم کردن پویا و گرم کردن پویا به‌همراه PAP را در دو روز مختلف اجرا کردند. روش گرم کردن پویا شامل حرکات کششی پویا و روش گرم کردن پویا به‌همراه PAP شامل گرم کردن با حرکات کششی پویا و انجام سه حرکت: اسکات، دویدن ۱۰ متر با اتصال وزنة ۵ درصد وزن بدن و پرش با حمل وزنة ۵ درصد وزن بدن بود. آزمون‌های پرش سارجنت، بوسکو و آزمون تی، پیش و به‌ترتیب ۴، ۶ و۹ تا ۱۱ دقیقه بعد و در پایان ۳۰ دقیقه پس از اتمام شیوه‌های تمرینی از آزمودنی‌ها گرفته شد. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با آزمون‌های تی مستقل، تی وابسته و مدل‌سازی خطی آمیخته با ساختار کوواریانس در سطح معناداری (۰۵/۰>P) انجام گرفت. نتایج: نتایج نشان داد هیچ‌کدام از روش‌های گرم کردن در آزمون پرش سارجنت و بوسکو در هیچ‌یک از زمان‌های اندازه‌گیری تفاوت معناداری نداشت (۰۵/۰<P). ۴۸ ساعت پس از اجراهای ورزشی در هر دو روش گرم کردن، چابکی، با بهبودی معناداری همراه بود. همچنین گرم کردن پویا به‌همراه PAP در۳۰ دقیقه پس از اتمام اجراهای ورزشی در زمان روی هوا قرار گرفتن پاها (AT) اثر معناداری را نشان داد (۰۵/۰>P). نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش حاضر نشان داد تفاوتی بین دو روش گرم کردن پویا و پویا به‌همراه PAPدر توان عضلانی و چابکی زنان والیبالیست وجود ندارد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_101797_3c87dddc570172a94506b612ef725843.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 14 2 2021 09 23 Investigation and comparison of anthropometric, somatotype and physical fitness characteristics of the twelfth students’ Olympiad medal winners with national champions بررسی و مقایسۀ ویژگی‌های آنتروپومتریک، نوع‌ پیکری و آمادگی جسمانی نفرات برتر دوازدهمین المپیاد ورزشی دانشجویان کشور با قهرمانان ملی 87 100 101792 10.52547/joeppa.14.2.87 FA سجاد احمدی زاد دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0001-5859-3556 محمد پورکیانی دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران محمودرضا تقی زاده دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران هیوا رحمانی دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0202-7384 فرشاد امامی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد آیت الله آملی، آمل، ایران Journal Article 2017 09 18 Purpose: The purpose of this study was to investigate the anthropometric, somatotype and physical fitness characteristics of medal winners in the twelfth students’ athletic games and compare their characteristics with national champions in the same sport to determine the difference between athletes at two different levels of national and universities. Methods: medal winners (male and female) of different sports in this student’s games were invited to participate in the study. After attending to the laboratories, all subjects’ body composition, somatotype and anthropometric characteristics were measured. Thereafter, their body abilities including flexibility, anaerobic lactic acid capacity, anaerobic alactic acid capacity and aerobic power were determined. One sample t-test was used as statistical analysis of data at P ≤ 0.05. Results: the best performances in male were for freestyle and Greco-Roman wrestlers. In addition, in female, badminton players had the best flexibility and anaerobic lactic capacity, volleyball players had the best anaerobic alactic capacity, and runners had the best aerobic power. Comparison of national champions’ norms with winners of student’s games revealed higher physical abilities (P < 0.05) and a better somatotype (P < 0.05) for national champions. Conclusion: with respect to physical abilities, somatotype and body composition student’s athletes are in a far lower level than national champions and that they cannot be used as a support for national sports. Therefore, the Iranian national student athletic federation and physical education department for Ministry of sciences must design a careful program to increase the level of physical fitness and physiological characteristics of students’ athletes in different sports and to lessen their differences with national champions. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی ویژگی‌های آنتروپومتریک، تیپ بدنی و آمادگی جسمانی نفرات برتر دوازدهمین المپیاد ورزشی کشور و مقایسۀ ویژگی‌های آن‌ها با قهرمانان ملی در رشته‌های مربوطه به‌منظور تعیین تفاوت‌های بین ورزش قهرمانی در سطح دانشگاهی و ملی بود. روش‌ها: از نفرات و تیم‌های برتر (اول تا سوم) رشته‌های ورزشی مختلف برای شرکت در پژوهش دعوت به‌عمل آمد. آزمودنی‌های داوطلب پس از حضور در آزمایشگاه تحت بررسی‌های ترکیب بدنی، آنتروپومتریک و نوع پیکری قرار گرفتند. قابلیت‌های جسمانی شامل انعطاف‌پذیری، توان بی‌هوازی با لاکتیک، توان بی‌هوازی بی‌لاکتیک و توان هوازی نیز اندازه‌گیری شد. پس از جمع‌آوری داده‌ها به تفکیک جنسیت با هنجار ملی قهرمانان که توسط کمیتة ملی المپیک تهیه شده بود، مقایسه شدند. به‌منظور تجزیه‌وتحلیل آماری از تی- تک‌نمونه در سطح 05/0≥P استفاده شد. نتایج: بهترین عملکرد در قابلیت‌های جسمانی در پسران متعلق به کشتی آزاد و فرنگی بوده است. همچنین در بخش دختران در انعطاف‌پذیری و توان بی‌هوازی با لاکتیک رشتة بدمینتون، در ارگوجامپ رشتة والیبال و در اکسیژن مصرفی بیشینه رشتة دوومیدانی بهترین عملکردها را داشتند. مقایسة نتایج با هنجار ملی نشان داد هم از نظر قابلیت‌های جسمانی (05/0>P) و هم نوع پیکری (05/0>P) ورزشکاران ملی در سطح مطلوب‌تری نسبت به ورزشکاران برتر المپیاد دانشجویی قرار دارند. نتیجه‌گیری: می‌توان گفت ورزشکاران دانشگاهی در سطح بسیار پایین‌تری از نظر قابلیت‌های جسمانی، ترکیب بدنی و نوع پیکری قرار دارند و نمی‌توانند پشتوانة مناسبی برای ورزش ملی کشور باشند و ورزش دانشگاهی به برنامه‌ریزی دقیقی به‌منظور افزایش سطح آمادگی جسمانی و فیزیولوژیکی دانشجویان قهرمان رشته‌های مختلف و کم کردن فاصلة آن‌ها با قهرمانان ملی نیاز دارد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_101792_a7bea1d0ccaf9a4a2c2311059923b554.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 14 2 2021 09 23 Comparison of twelve weeks of the high-intensity interval training and moderate-intensity continuous training on inflammatory biomarkers of cardiovascular disease predictor in obese menopause women مقایسة دوازده هفته تمرین تناوبی شدید و پیوسته با شدت متوسط بر نشانگرهای التهابی پیش‌بینی‌کنندة بیماری‌های قلبی عروقی زنان یائسة چاق 101 114 101783 10.52547/joeppa.14.2.101 FA سیروان آتشک گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی ، مهاباد، ایران 0000-0002-0953-1102 وحیده کیانمرز بناب گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه پیام نور ، تهران ، ایران رضا رشدی بناب گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی ، مهاباد، ایران Journal Article 2020 03 04 Purpose: Different studies have been shown that menopausal transition is associated with increased adiposity and inflammation, which leads to increase risk of CVD. However, Exercise training has been recomended as an effective approach to prevent and reduce these factors. Therefore, the aim of this study was to investigate and compare the effect of high-intensity interval training and moderate-intensity continuous training on inflammatory biomarkers of cardiovascular disease predictor in obese menopause women. Methods: 40 menopause obese women in a semi-experimental with pre-test and post-test design, randomly assigned into three groups of control, high intensity interval (6-12×60s of high intensity training (85–95% HRR)) and moderate-intensity continuous (25-30 min aerobic exercise at 40%–65% heart rate reserve(HRR)). Exercise training programs for the two experimental groups were performed three sessions per week for 12 weeks. Data were analyzed by paired t-test and one-way analysis of variance tests at the significance level of 0.05. Results: The results indicated that both type of exercise training have a significant effect on the CRP (tHIIT=7.278, p=0/000; tMICT=5/059, P = 0/000) and ICAM-1 (tHIIT=7.813, P = 0/000; tMICT=4/609, P = 0/000) concertation. Hovewer, these biomarkers unchanged in the control group (P > 0.05). Moreover, compared to moderate-intensity continuous training, high-intensity interval training demonstrated greater reduction in CRP (percent of change: 22.91% vs 44.02% P = 0.000) and ICAM-1 (percent of change: 21.17% vs 30.74% p=0.041). The results also indicated that the changes in CRP and ICAM-1 concentrations correlated (R) with the changes in body composition indices after training (P < 0.05). Conclusion: In conclusion, the results of this study showed that despite of the effectiveness of both training program, high intensity training has predominant effect on inflammatory biomarkers of cardiovascular disease predictor in obese menopause women. هدف: پژوهش‌های مختلف نشان داده‌اند دوران یائسگی با افزایش چاقی و التهاب همراه است و به افزایش خطر بیماری‌های قلبی- عروقی منجر می‌شود. با این حال، بیان شده است تمرینات ورزشی شیوة مؤثری برای جلوگیری و کاهش این عوامل است. بنابراین، تحقیق حاضر با هدف بررسی و مقایسة تأثیر تمرینات تناوبی شدید و تمرینات پیوسته با شدت متوسط بر نشانگرهای التهابی پیش‌بینی‌کنندة بیماری‌های قلبی عروقی زنان یائسة چاق انجام گرفت. روش‌ها: 40 زن یائسة چاق در یک مطالعة نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون – پس‌آزمون، به‌طور تصادفی در سه گروه کنترل، تمرینات تناوبی شدید (شامل 6 - 12 بار وهله‌های60 ثانیه دویدن با حداکثر شدت 85-95% و متعاقب آن 60 ثانیه دویدن با شدت پایین 55-60% HRR) و تمرینات پیوسته با شدت متوسط (شامل 25-30 دقیقه دویدن هوازی با شدت 40-65%) ضربان قلب ذخیره (HRR)) قرار گرفتند. برنامه‌های تمرینی دو گروه تجربی به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تی همبسته و تحلیل واریانس یکطرفه در سطح معناداری 05/0 تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد که هر دو برنامة تمرینی تأثیر معناداری بر غلظت نشانگرهای CRP (001/0‌>P ،059/5tMICT= ؛001/0‌>P ،278/7tHIIT=) و ICAM-1 (001/0‌>P ،609/4tMICT= ؛001/0‌>P ،813/7tHIIT=) دارد. با این حال این شاخص‌ها در گروه کنترل بدون تغییر باقی ماندند (05/0‌<P). به‌علاوه در مقایسه با تمرینات پیوسته با شدت متوسط، برنامة تمرینات تناوبی شدید کاهش بیشتری را در مقادیر CRP ((001/0>P) %02/44 vs %91/22: درصد تغییرات) و ICAM-1 ((041/0=P) %74/30 vs %17/21: درصد تغییرات) نشان داد. همچنین یافته‌ها بیانگر این بود که میزان تغییرات غلظت این نشانگرهای التهابی با تغییرات شاخص‌های ترکیب بدن بعد از تمرینات همبستگی (R) مثبت و معناداری دارد (05/0‌>P). نتیجه‌گیری: یافته‌های تحقیق حاضر نشان داد با وجود اثربخشی هر دو برنامة تمرینی، برنامة تمرینات تناوبی شدید در مقایسه با تمرینات پیوسته تأثیرات چشمگیرتری بر نشانگرهای التهابی پیشگویی‌کنندة بیماری‌های قلبی- عروقی در زنان یائسة چاق دارد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_101783_d64a161113499310916715cee2753eb5.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 14 2 2021 09 23 The Effect of high intensity interval training on serum levels of Osteopontin and insulin resistance index in sedentary overweight and obese women اثر تمرینات تناوبی شدید بر سطح سرمی استئوپونتین و شاخص مقاومت به انسولین در زنان کم‌تحرک دارای اضافه وزن و چاق 115 126 101799 10.52547/joeppa.14.2.115 FA نائمه دشتی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران نجمه رضائیان گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران 0000-0003-0400-0297 مریم کریمی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران نگار کورش فرد گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران Journal Article 2020 04 21 Purpose: Osteopontin is a novel adipose tissue derived cytokine correlating with obesity and its related metabolic diseases such as insulin resistance and type II diabetes. The purpose of this study was to investigate effect of high intensity interval training (HIIT) on serum levels of Osteopontin, insulin and fasting glucose and insulin resistance index (HOMA-IR) in young sedentary overweight and obese women. Methods: Twenty overweight and obese women randomly divided into two groups including experimental (mean age 32.5 ± 4.14 years, body mass index 33.18 ± 6.12 Kg/m2) and control (mean age 35.45 ± 2.33 years, body mass index 31.58 ± 1.65 Kg/m2). Subjects in experimental group participated in eight weeks of HIIT (one minute of running interval at intensity of 90 percent of maximal heart rate and one minutes of rest interval of running at intensity of 50-60 percent of maximal heart rate, 10 sets per session, 20 minutes per session, three times per week). Blood factors and body composition indices were assessed before and after training protocol. Statistical analysis was done by Covariance, paired t-test and Pearson correlation at significant level of P < 0.05. Results: According to paired t-test, HIIT resulted in significant decrease in serum levels of osteopontin (P = 0.0001) and weight (P = 0.0001), body mass index (P = 0.0001) and body fat percent (P = 0.0001) in post-test compared to pre-test. However, Covariance showed that only changes in levels of insulin (P = 0.039), weight (P = 0.001), body mass index (P = 0.005) and body fat percent (P = 0.0001) were significantly different between training and control groups. Moreover, there were negative correlation between changes in osteopontin level and changes in body mass index (P = 0.0001) and body fat percent (P = 0.044). Conclusion: High intensity interval training (HIIT) decreased osteopontin level and improved body composition and metabolic status, and therefore, can be suggested as a therapeutic procedure in obese and overweight young women. هدف: استئوپونتین، سایتوکاین نوظهور مترشحه از بافت چربی است که با بیماری‌های متابولیکی همراه با چاقی مانند مقاومت به انسولین و دیابت نوع 2 ارتباط دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین تناوبی شدید بر سطح سرمی استئوپونتین، انسولین، گلوکز ناشتا و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) در زنان جوان کم‌تحرک چاق و دارای اضافه ‌وزن بود. روش‌ها: 20 زن دارای اضافه ‌وزن و چاق به‌طور تصادفی به دو گروه تجربی (میانگین سنی 14/5±4/32 سال و شاخص تودۀ بدنی 12/18±6/33 کیلوگرم بر مترمربع) و کنترل (میانگین سنی 33/45±2/35 سال و شاخص تودۀ بدنی 65/58±1/31 کیلوگرم بر مترمربع) تقسیم شدند. آزمودنی‌ها در گروه تجربی در 8 هفته تمرین تناوبی شدید (یک دقیقه تناوب دویدن با شدت 90 درصد ضربان قلب بیشینه با 1 دقیقه تناوب استراحت دویدن با شدت 50-60 درصد ضربان قلب بیشینه،20 دقیقه در هر جلسه، 3 بار هفته) شرکت کردند. اندازه‌گیری شاخص‌های خونی و ترکیب بدنی مورد بررسی پیش و پس از اجرای مداخلة تمرین انجام گرفت. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها به کمک آزمون کوواریانس، تی زوجی و آزمون همبستگی پیرسون در سطح معناداری آماری ۰۵/۰>P انجام گرفت. نتایج: بنابر نتایج آزمون تی زوجی اجرای تمرینات تناوبی شدید موجب کاهش معنادار سطوح سرمی استئوپونتین (0/0001=P)، وزن (0/0001=P)، شاخص تودۀ بدنی (0/0001=P) و درصد چربی بدن (0/0001=P)، در پس‌آزمون در مقایسه با پیش‌آزمون شد. با این ‌همه، نتایج آزمون کوواریانس نشان داد تنها تغییرات انسولین (0/039=P)، وزن (0/001=P)، شاخص تودۀ بدنی (0/005=P) و درصد چربی بدن (0/0001=P) بین گروه تمرین و کنترل تفاوتی معنادار داشت. ضمن اینکه، همبستگی معناداری مثبت بین تغییرات سطوح استئوپونتین و تغییرات شاخص تودۀ بدنی (0/0001=P) و درصد چربی بدن (044/0=P) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: تمرینات تناوبی شدید سبب کاهش سطوح سرمی استئوپونتین و بهبود ترکیب بدنی و شرایط متابولیکی شد، بنابراین به‌عنوان یک راهکار درمانی مؤثر در زنان جوان چاق و دارای اضافه ‌وزن توصیه می‌شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_101799_0be779dca25300224c509c437a880fad.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 14 2 2021 09 23 The effect of recovery methods after a session of exhaustive activity on some performance indicators and muscle damage in teenage soccer players اثر روش‌های بازیافت پس از یک جلسه فعالیت وامانده‌ساز بر برخی شاخص‌های عملکردی و آسیب عضلانی در فوتبالیست‌های نوجوان 127 136 101800 10.52547/joeppa.14.2.127 FA سعید ایل بیگی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران 0000-0001-9926-8936 هادی موذنی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران مرضیه ثاقب جو دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران 0000-0001-5862-5490 محمد یوسفی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران Journal Article 2020 02 04 Purpose: Performing activity without returning to the proper initial state can lead to structural damage to the muscles. The aim of this study was to investigate the effect of recovery methods after a session of exhausting activity on some performance indicators and muscle injury in male soccer players. Methods: Thirty-six active football players of Birjand city with an average weight of 60.13± 15.65 kg, height 173.02 ±10.98 cm and age of 16.47 ± 1.53 years, were purposefully selected and randomly divided into four groups of nine people (including: passive recovery, active recovery, floating in cold water and recovery through massage). Subjects in each group first performed one session of strenuous exercise to the point of exhaustion and then participated in a 20-minute recovery procedure. Functional indices and muscle damage were measured before acute debilitating activity and immediately after recovery. Results: The effect of recovery methods after one session of acute debilitating activity on lactate dehydrogenase and creatine kinase levels in male soccer players was not significant = Pck = 0.19 and PLDH = 0.2. While active recovery and immersion in cold water improved and increased the speed and vertical power of male soccer players (P = 0.04) and (P = 0.01). Conclusion: Considering the positive effects of active recovery and immersion in cold water on the speed and vertical strength of male soccer players, it seems that using this method between training and competitive sessions will improve the performance of soccer players. هدف: انجام فعالیت بدون برگشت به حالت اولیة مناسب، امکان آسیب‌های ساختاری در عضلات را در پی دارد. هدف از این پژوهش بررسی اثر روش‌های بازیافت پس از یک جلسه فعالیت وامانده‌ساز بر برخی شاخص‌های عملکردی و آسیب عضلانی در مردان فوتبالیست است. روش‌ها: 36 فوتبالیست فعال شهرستان بیرجند با میانگین وزن 65/15 ± 13/60 کیلوگرم، قد 98/10 ± 02/173 سانتی‌متر و سن 53/1 ± 47/16 سال، به‌صورت هدفمند انتخاب شده و به‌صورت تصادفی به 4 گروه 9 نفره (شامل بازیافت غیرفعال، بازیافت فعال، شناوری در آب سرد و بازیافت از طریق ماساژ) تقسیم شدند. آزمودنی‌های هر گروه در ابتدا یک جلسه فعالیت ورزشی حاد تا سرحد واماندگی انجام دادند و پس از آن در یکی از روش‌های بازیافت 20 دقیقه‌ای شرکت کردند. شاخص‌های عملکردی و آسیب عضلانی پیش از فعالیت حاد وامانده‌ساز و بلافاصله پس از بازیافت اندازه‌گیری شد. نتایج: تأثیر روش‌های بازیافت پس از یک جلسه فعالیت حاد وامانده‌ساز، بر میزان لاکتات دهیدروژناز و کراتین کیناز مردان فوتبالیست 19/0Pck= و 2/0PLDH= معنادار نبود. درحالی‌که بازیافت فعال و غوطه‌وری در آب سرد سبب بهبود و افزایش سرعت و توان عمودی مردان فوتبالیست شد (04/0P=؛ 01/0P=). نتیجه‌گیری: با توجه به تأثیرات مثبت بازیافت فعال و غوطه‌وری در آب سرد بر سرعت و توان عمودی مردان فوتبالیست، به‌نظر می‌رسد استفاده از این روش در بین جلسات تمرینی و رقابتی سبب بهبود عملکرد فوتبالیست‌ها شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_101800_c21cf5e9103365de9f6d4584276ef9ac.pdf