دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 2 2023 06 22 Hypertrophic and hormonal responses to one session of resistance training with two different protocols in men’s sprint runner پاسخ‌های هایپرتروفی و هورمونی به یک جلسه تمرین مقاومتی با دو پروتکل متفاوت در مردان دوندة سرعتی 1 13 103402 10.48308/joeppa.2023.103402 FA دیار محمد علی الباجلان گروه تربیت بدنی، دانشکدة علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران ناصر رستم زاده گروه تربیت بدنی، دانشکدة علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران داریوش شیخ الاسلامی وطنی گروه تربیت بدنی، دانشکدة علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران Journal Article 2022 11 21 Background and Purpose: Resistance training (RT) is an effective program for creating hormonal, functional and structural adaptations, so that manipulation of its variables induces different adaptations. Change in the secretion rate and serum level of hormones due to resistance activity is the main factor in protein synthesis and hypertrophy of skeletal muscles, so the purpose of this study was to investigate hypertrophic and hormonal responses to a session of resistance training with two different protocols in men’s sprint runner. Material and Methods: 45 men volunteers (age: 21± 1.7 year, weight: 67.5± 4.35 kg and BMI: 22 ± 1.03 kg/m2) were randomly divided into three groups of 15 people (high-load training, low-load training and control). The training protocol includes seven movements (chest press with barbell, leg extension, biceps barbell, standing shoulder press with barbell, seated leg machine, lat pull down and triceps machine), three sets with 70% 1-RM to failure for training group with high load, seven movements (chest press with barbell, leg extension, biceps barbell, standing shoulder press with barbell, Seated leg machine, lat pull down and triceps machine), three sets with 30% 1-RM to failure for training group with low load, and no activity for control group. Thickness of biceps and vastus lateralis and serum levels of cortisol, IGF-1, testosterone hormones and testosterone/cortisol (T/C) ratio were measured at two stages (pre-test and 30 minute after the RT). The Shapiro–Wilk and the Levine tests were performed to confirm the normality of data distribution and the homogeneity of variances, respectively. Results: The result of paired-sample t test showed serum concentration of testosterone (P=0.005), IGF-1 (P=0.004), cortisol (P=0.020), T/C (P<0.001), thickness of biceps (P=0.001) and thickness of vastus lateralis (P=0.001) were increased only in RT group with high load compared to the pre-test. Also, the results of ANOVA and Bonferroni’s post hoc test showed the mean of serum concentration of testosterone, IGF-1, cortisol, T/C, thickness of biceps and vastus lateralis in high-load training group was significantly higher than the low-load training (P ≤ 0.05) and control (P ≤ 0.05) groups in the post-test. Conclusion: Although one session of resistance training with an intensity of 30% of 1RM did not cause a significant change in the serum level of hormones and hypertrophy, it seems that hypertrophy produced after a 70% of 1-RM acute resistance training protocol (and with repetition to failure) appears to be due to hormonal changes due to metabolic stress. زمینه و هدف: تمرین مقاومتی برنامه‌ای مؤثر برای ایجاد سازگاری‌های هورمونی، عملکردی و ساختاری است که دستکاری متغیرهای آن موجب القای سازگاری‌های متفاوتی می‌شود. تغییر در میزان ترشح و سطح سرمی هورمون‌ها بر اثر تمرین مقاومتی اصلی‌ترین عامل در ساخت پروتئین و هایپرتروفی عضلات اسکلتی است و این تغییرات هورمونی موجب سازگاری‌های حاد و مزمن در سطح مقطع عضله می‌شود، بنابراین هدف این پژوهش بررسی پاسخ‌های هایپرتروفی و هورمونی به یک جلسه تمرین مقاومتی با دو شیوة متفاوت در مردان دوندة سرعتی بود. مواد و روش‌ها: بدین‌منظور ۴۵ داوطلب مرد دونده (سن ۱/۷ ± ۲۱ سال، وزن ۳۵/۴ ± ۵/۶۷ کیلوگرم و شاخص تودة بدن ۰۳/۱ ± ۲۲ کیلوگرم بر متر مربع) به‌صورت تصادفی در سه گروه 15 نفره (گروه تمرینی با بار زیاد، گروه تمرینی با بار کم و گروه کنترل) تقسیم شدند. شیوة تمرین شامل هفت حرکت (پرس سینه با هالتر، پرس پا، جلوبازو هالتر، پرس شانة ایستاده با هالتر، پشت پا ماشین، زیر بغل سیم و پشت‌بازو ماشین) هر حرکت سه نوبت با شدت۷۰ درصد یک تکرار بیشینه، تکرار تا سر حد خستگی برای گروه تمرینی با بار زیاد، هفت حرکت (پرس سینه با هالتر، پرس پا، جلوبازو هالتر، پرس شانة ایستاده با هالتر، پشت پا ماشین، زیر بغل سیم و پشت‌بازو ماشین)، هر حرکت سه نوبت با شدت ۳۰ درصد یک تکرار بیشینه، تکرار تا سر حد خستگی برای گروه تمرینی با بار کم و بدون فعالیت برای گروه کنترل بود. ضخامت عضلات دوسر بازو و پهن خارجی و سطوح سرمی هورمون‌های کورتیزول، IGF-1 و تستوسترون در دو مرحله (پیش‌آزمون و نیم ساعت پس از یک جلسه تمرین) اندازه‌گیری شد. آزمون‌های شاپیروویلک و لوین به‌ترتیب برای تأیید طبیعی بودن توزیع داده‌ها و همگنی واریانس‌ها انجام گرفت. نتایج: نتایج آزمون تی زوجی نشان داد که غلظت پلاسمایی تستوسترون (0۰5/۰=P)، IGF-1 (0۰4/۰=P)، کورتیزول (۰0۲/۰=P)،T/C (۰۰۱/۰>P)، ضخامت عضلة دوسر بازو (۰۰۱/۰>P) و ضخامت عضلة پهن جانبی (۰۰۱/۰>P) فقط در گروه تمرینی با بار زیاد نسبت به پیش‌آزمون افزایش یافت. همچنین نتایج آنوا و آزمون تعقیبی بن‌فرونی نشان داد که میانگین غلظت پلاسمایی تستوسترون، IGF-1، کورتیزول،T/C ، ضخامت عضلة دوسر بازو و عضلة پهن جانبی در گروه تمرینی با بار زیاد نسبت به گروه تمرینی با بار کم (۰۵/۰≥P) و گروه کنترل (0۵/۰≥P) در پس‌آزمون به‌طور معناداری بالاتر بود. نتیجه‌گیری: تمرین مقاومتی با شدت ۳۰ درصد یک تکرار بیشینه تغییر معناداری در سطح سرمی هورمون‌ها و هایپرتروفی ایجاد نکرد و به‌نظر می‌رسد که هایپرترفی ایجادشده پس از یک جلسه تمرین مقاومتی حاد با شدت ۷۰ درصد یک تکرار بیشینه (و با تکرارهایی تا رسیدن به خستگی) ناشی از تغییرات هورمونی به‌دلیل فشار متابولیک باشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103402_09a29e3d19a090302b009b254377562d.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 2 2023 06 22 The effect of eight weeks of 30-20-10 interval training on serum spexin levels and lipid profile in obese middle-aged men تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی 30-20-10 برسطوح اسپکسین سرم و نیمرخ لیپیدی مردان میانسال چاق 14 23 103405 10.48308/joeppa.2023.103405 FA حمید یزدان شناس گروه علوم ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران رقیه فخرپور گروه علوم ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران بهلول قربانیان گروه علوم ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران Journal Article 2022 11 29 Background and Purpose: The purpose of this study was to investigate the effect of 30-20-10 interval training on the serum spexin level and lipid profile of obese men in order to measure the effect of physical activity on increasing spexin and improving lipid profile in obese men. Materials and Methods: Statistical population of Yezhohesh, 21 obese men (mean age 43.52±9.06 years, weight 108.11±16.42 kg, body mass index 35.42±7.14 kg/m2) who voluntary participated in the present study and were randomly divided into training (11 people) and control (10 people) groups. Training were performed for eight weeks and three sessions per week with the 30-20-10 exercise protocol, including interval training with approximately intensities of 30 seconds with 30%, 20 seconds with 60% and 10 seconds with 90-100% of maximum heart rate. These one-minute training were repeated five times (five minutes) and after 5 repetitions, they rested for two minutes and started the next five repetitions again, and it was repeated in three-four times of running. At the end of the intervention, serum spexin and lipid profile were measured by ELISA method. Within-group changes were analyzed using the dependent t-test. ANCOVA test was used in the data analysis in the pre-test-post-test design with the control group. where pre-test scores were used as covariate. Statistical analyzes were performed at the statistical level of P ≤ 0.05. Results: By examining the research results, it was found that 10-20-30 interval training caused a significant increase in the amount of spexin in the training group compared to the control group (P=0.010). Also, interval training 10-20-30 causes a significant decrease in the amount of TG variables (P=0.001), LDL-C (P=0.001), cholesterol (P=0.001) and a significant increase in HDL-C. (P=0.001) has been Based on the results, it was found that there is a significant relationship between cholesterol and changes in the serum levels of spexin in obese middle-aged men (P=0.004). Also, there is a significant relationship between changes in serum levels of spexin and changes in some anthropometric indices such as body mass index (P=0.05) and ratio of waist circumference to hip circumference (P=0.005) of obese middle-aged men. Conclusion: According to the results of the research, a significant increase in serum spexin and HDL-C and a significant decrease in cholesterol, triglyceride and LDL-C, it can be concluded that eight weeks of 30-20-10 interval training has an effect on the levels of the factors mentioned in obese middle-aged men. It can probably increase the serum levels of spexin and improve the lipid profile in these people. زمینه و هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین تناوبی 30-20-10 بر سطح اسپکسین (spexin) سرم و نیمرخ لیپیدی مردان چاق بود تا بدین‌وسیله، تأثیر فعالیت بدنی بر افزایش اسپکسین و بهبود نیمرخ لیپیدی در مردان چاق سنجیده شود. مواد و روش‌ها: جامعة آماری پژوهش، 21 مرد چاق (میانگین سنی 06/9± 52/43 سال، وزن 42/16 ± 11/108 کیلوگرم، شاخص تودة بدنی 14/7 ± 42/35 کیلوگرم بر متر مربع) بودند که داوطلبانه در پژوهش حاضر شرکت کردند و به‌طور تصادفی در گروه تمرین (11 نفر) و کنترل (10 نفر) قرار گرفتند. تمرینات به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته با تمرینات 30-20-10 شامل تمرینات تناوبی با شدت‌های تقریبی 30 ثانیه با شدت 30% ، 20 ثانیه با شدت 60 % و10 ثانیه با شدت 90-100% درصد ضربان قلب بیشینه انجام گرفت. این تمرینات یک‌دقیقه‌ای، پنج بار (پنج دقیقه) تکرار شد و پس از پنج بار تکرار، دو دقیقه استراحت کردند و مجدد پنج تکرار بعدی را شروع کردند و در سه تا چهار نوبت دویدن تکرار شد. در پایان مداخله، اسپکسین سرم و نیمرخ لیپیدی به روش الایزا اندازه‌گیری شد. تغییرات درون‌گروهی با استفاده از آزمون t وابسته بررسی شد. در تحلیـل داده‌ها در طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل از آزمون آنکوا استفاده شد که در آن نمرات پیش‌آزمون به‌عنوان Covariate به‌کار رفت. تحلیل‌های آماری در سطح آماری 05/0P ≤ انجام گرفت. نتایج: با بررسی نتایج پژوهش مشخص شد که تمرینات تناوبی 30-20-10 سبب افزایش معنادار میزان اسپکسین در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل شد (010/0= P). همچنین تمرینات تناوبی 30-20-10 موجب کاهش معنادار در میزان متغیرهای TG (001/0= P)، LDL-C (001/0P=)، کلسترول (001/0= P) و افزایش معناداری بر HDL-C (001/0= P) شد. بر پایة نتایج مشخص شد، بین کلسترول و تغییرات سطوح سرمی اسپکسین مردان میانسال چاق همبستگی معناداری وجود دارد (004/0= P). همین‌طور بین تغییرات سطوح سرمی اسپکسین و تغییرات برخی از شاخص‌های آنتروپومتریکی مانند شاخص تودة بدنی (05/0= P) و نسبت دور کمر به دور لگن (005/0= P) مردان میانسال چاق همبستگی معناداری مشاهده شد. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج پژوهش، افزایش معنادار اسپکسین سرم و HDL-Cو کاهش معنادار کلسترول، تری‌گلیسیرید و LDL-C، می‌توان نتیجه گرفت که هشت هفته تمرینات تناوبی 30-20-10، بر سطوح عوامل ذکرشده در مردان میانسال چاق، تأثیرگذار است و شاید سبب افزایش سطوح سرمی اسپکسین و بهبود نیمرخ لیپیدی در این افراد شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103405_c3862c2fad26f9c3540d50b975b13edb.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 2 2023 06 22 The effect of aerobic exercise and consumption of vitamin B6 and omega-3 on the expression of genes related to autophagy caused by endometriosis in female rats تأثیر تمرینات هوازی و مصرف ویتامین B6 و امگا3 بر بیان ژن‌های وابسته به اتوفاژی ناشی از اندومتریوز در موش‌های ماده 24 35 103530 10.48308/joeppa.2023.103530 FA زهرا رضائی گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران پروین فرزانگی گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران هاجر عباس زاده گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران Journal Article 2022 11 10 Background and Purpose: Endometriosis is an estrogen-dependent inflammatory disease that affects 5-10% of women of reproductive age. Different cellular pathways are involved in the pathogenesis of endometriosis. One of these pathways is autophagy. Autophagy is a genetically and evolutionarily conserved programmed process that degrades long-lived cellular proteins and organelles. The aim of this study was to investigate the effect of aerobic exercise and consumption of vitamin B6 and omega-3 on the expression of genes related to autophagy caused by endometriosis in female rats. Materials and Methods: In this experimental study, 40 adult male Wistar rats were about eight weeks old. After transferring the rats to the laboratory environment and after two weeks of familiarization with the new environment and creating the endometriosis model, randomly and with an equal number of five rat in each group, they were divided into the control-healthy, endometriosis, sham, endometriosis+exercise, endometriosis+B6, endometriosis+omega-3, endometriosis+exercise groups after creating an endometriosis model+ B6, endometriosis+exercise+omega-3 were categorized. The duration of training in the water was 30 minutes daily until the end of the training period. Two weeks after the creation of the model, omega-3 supplement at a dose of 2 ml/kg to the endometriosis+omega-3 and endometriosis+exercise+omega-3 groups and vitamin B6 supplement at the rate of 60 kg/mg body weight of the rats to the groups endometriosis+B6 and endometriosis+exercise+B6 were taken daily in the form of gavage. One-way analysis of variance was used to analyze the data. Results: The results showed that the expression levels of LC3-1 and LC3-II genes in the endometriosis group were significantly higher than the healthy control group (P<0.0001) and the expression levels of LC3-1 and LC3-II genes in the group endometriosis+exercise, endometriosis+omega-3, endometriosis+B6, endometriosis+exercise+B6 and endometriosis+exercise+omega-3 were significantly lower than the endometriosis group (P<0.0001). Their values in endometriosis+exercise+B6 and endometriosis+exercise+omega-3 groups were significantly lower than other groups (P<0.0001). Also, the results showed that the expression levels of FOXO3 and LC3-II/I genes in the endometriosis group were significantly lower than in the healthy control group (p<0.0001). The expression levels of FOXO3 and LC3-II/I genes in endometriosis+exercise, endometriosis+omega-3, endometriosis+B6, endometriosis+exercise+B6 and endometriosis+exercise+omega-3 groups were significantly higher than the endometriosis group (P<0.05). Their values in endometriosis+exercise+B6 and endometriosis+exercise+omega-3 groups were significantly higher than other groups (P<0.0001). Conclusion: In general, the results of the present research indicate that the increased expression of autophagy genes that occurs in endometriosis can be inhibited by regular aerobic exercise such as swimming and omega-3 and B6 supplements. Probably, the pathological disorder caused in autophagy by exercising and supplementing omega-3 and B6 through the regulatory reduction of the expression of lc3-I, lc3-II genes and the increase of the expression of FOXO3 genes and the ratio of lc3-II / lc3-I helps in improving endometriosis. زمینه و هدف: اندومتریوز یک بیماری التهابی وابسته به استروژن است که 5-10 درصد زنان را در سن باروری تحت تأثیر قرار می‌دهد. در پاتوژنز بیماری اندومتریوز مسیرهای سلولی گوناگونی درگیرند. یکی از این مسیرها اتوفاژی است. اتوفاژی یک فرایند برنامه‌ریزی‌شده از نظر ژنتیکی و تکاملی حفاظت‌شده است که پروتئین‌های سلولی با عمر طولانی و ارگانل‌ها را تخریب می‌کند. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرینات هوازی و مصرف ویتامین B6 و امگا3 بر بیان ژن‌های مرتبط با اتوفاژی ناشی از اندومتریوز در موش‌های ماده بود. مواد و روش‌ها: در این پژوهش تجربی، از 40 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار با سن حدود هشت هفته استفاده شد. موش‌ها پس از انتقال به محیط آزمایشگاه و پس از دو هفته آشنایی با محیط جدید و ایجاد اندومتریوز، به‌صورت تصادفی و به تعداد مساوی پنج سر موش در هر گروه، به گروه‌های کنترل-سالم، اندومتریوز، شم، اندومتریوز+تمرین، اندومتریوز+B6، اندومتریوز+امگا3، اندومتریوز+تمرین+B6، اندومتریوز+تمرین+ امگا3 جایگزین شدند. مدت زمان تمرین در آب، روزانه ۳۰ دقیقه تا پایان مدت تمرین بود. دو هفته پس از ایجاد مدل اندومتریوز، مکمل امگا3 با دوز 2 میلی‌لیتر در کیلوگرم به گروه‌های اندومتریوز+امگا3 و اندومتریوز+تمرین+ امگا3 و مکمل ویتامین B6 به میزان kg/mg 60 وزن بدن موش‌های صحرایی به گروه‌های آندومتریوز+B6 و آندومتریوز+تمرین+B6 به‌صورت روزانه و به شکل گاواژ خورانده شد. به‌منظور تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از تحلیل واریانس یکطرفه استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد میزان بیان ژن‌های LC3-1 و LC3-II در گروه اندومتریوز نسبت به گروه کنترل-سالم به‌طور معناداری بیشتر بود (0001/0>P) و مقادیر بیان ژن‌هایLC3-1 و LC3-II گروه‌های اندومتریوز+تمرین، اندومتریوز+امگا3، آندومتریوز+B6، آندومتریوز+تمرین +B6 و اندومتریوز+تمرین+امگا3 نسبت به گروه اندومتریوز به‌طور معناداری کمتر بود (0001/0>P). مقادیر آن‌ها در گروه اندومتریوز+تمرین+ B6و اندومتریوز+تمرین+امگا3 نسبت به گروه‌های دیگر به‌طور معنادار کمتر بود (0001/0>P). همچنین نتایج نشان داد میزان بیان ژن‌های FOXO3 و LC3-II/I در گروه اندومتریوز نسبت به گروه کنترل-سالم به‌طور معناداری کمتر بود (0001/0>P). میزان بیان ژن‌های FOXO3 و I LC3-II/ گروه‌های اندومتریوز+تمرین، اندومتریوز+امگا3، آندومتریوز+B6، آندومتریوز+تمرین +B6 و اندومتریوز+تمرین+امگا3 نسبت به گروه اندومتریوز به‌طور معناداری بیشتر بود (05/0>P). مقادیر آن‌ها در گروه اندومتریوز+تمرین+ B6و اندومتریوز+تمرین+ امگا3 نیز نسبت به گروه‌های دیگر به‌طور معناداری بیشتر بود (0001/0>P). نتیجه‌گیری: به‌طور کلی نتایج پژوهش حاضر بیانگر آن است که افزایش بیان ژن‌های اتوفاژی که در اندومتریوز ایجاد شده، می‌تواند با فعالیت ورزشی منظم هوازی مانند شنا و مکمل امگا3 و B6 مهار شود. شاید اختلال آسیب‌شناختی ایجادشده در اتوفاژی با انجام فعالیت ورزشی و مکمل امگا3 و B6 از طریق کاهش تنظیمی بیان ژن‌های LC3-I ، LC3-II و افزایش بیان ژن‌های FOXO و نسبت LC3-I / LC3-II در بهبود اندومتریوز کمک‌کننده باشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103530_fb739c19cc04ca3019fd5a3b6bbedfa3.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 2 2023 06 22 The effect of high-intensity interval swimming training on CREB and ERK proteins of hippocampus tissue in elderly rats تأثیر تمرین تناوبی شنا با شدت بالا بر محتوای پروتئین‌های CREB و ERK بافت هیپوکمپ در موش‌های صحرایی سالمند 36 45 103548 10.48308/joeppa.2023.103548 FA زهرا صبری گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی واحد یادگار امام خمینی (ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران مژگان احمدی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی واحد یادگار امام خمینی (ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0002-2431-6953 Journal Article 2022 10 08 Background and Purpose: Cognitive impairment caused by aging has become one of the most common health threats in many countries. Signaling pathways are important moderators of various physiological and pathological processes, and abnormal activation of some signaling pathways can play a role in disease progression in old age. Targets of intracellular signaling in response to exercise have been intensively studied as a measure of cellular processes that occur following specific conditions. It has been found that exercise increases neurogenesis through the induction of neural factors in the hippocampus, which is associated with improved cognitive performance, since long-term exercise can improve the age-related impairment in hippocampal neurogenesis. The aim of this study was to evaluate the effect of high-intensity interval swimming training on CREB and ERK proteins of hippocampus tissue in elderly rats. Materials and Methods: In this experimental study, 12 aged male Sprague-Dawley rats (20 months old and average weight 300-450 gr) were placed in two control groups (n= 6 rats) and high-intensity interval swimming training (n= 6 rats). Rats in the training group performed high-intensity interval training (HIIT), including 14 times of 20 seconds of swimming with 10 seconds of rest between each time. The exercise program was carried out for six weeks (three days a week, one day in between). 48 hours after the last training session, rats were anesthetized and immediately, using a surgical blade, the skull was split and the brain was carefully removed. The healthy brain was divided into two halves by a surgical blade, and according to the coordinates of the hippocampus, the hippocampal sinus was separated from the limbic system with the help of a clean atlas. The content of cAMP-response element binding protein (CREB) and Extracellular signal-regulated protein kinases 1 and 2 (ERK) proteins in hippocampal tissue was measured by Western blotting. Data were analyzed using independent t-test at the P <0.05. Results: The results showed that the protein content of ERK and CREB in the hippocampus of elderly rats after six weeks of training was significantly higher (P=0.03 and P=0.001, respectively) than untrained rats. Conclusion: According to the results of high-intensity interval swimming training leads to a significant increase in the content of cAMP-response element binding protein and Extracellular signal-regulated protein kinases 1 and 2 of the hippocampus tissue in aged rats, so probably high-intensity interval swimming training can help improve factors involved in cognitive ability during aging. زمینه و هدف: اختلال شناختی ناشی از افزایش سن در بسیاری از کشورها به یکی از شایع‌ترین تهدیدهای سلامتی تبدیل شده است. مسیرهای پیام‌رسانی، تعدیل‌کننده‌های مهم انواع فرایندهای فیزیولوژیکی و آسیب‌شناختی‌اند و فعال شدن غیرطبیعی برخی از مسیرهای پیام‌رسانی می‌تواند در پیشرفت بیماری در سنین بالا نقش داشته باشد. اهداف پیام‌رسانی درون‌سلولی در پاسخ به تمرین به‌عنوان معیاری برای فرایندهای سلولی که در پی شرایط خاص رخ می‌دهند، به‌شدت بررسی شده است. مشخص شده است که تمرین موجب افزایش نوروژنز از طریق القای عوامل عصبی در هیپوکمپ می‌شود که با بهبود عملکرد شناختی همراه است. از آنجایی که تمرین بلندمدت می‌تواند اختلال ناشی از افزایش سن در نوروژنز هیپوکمپ را بهبود بخشد، پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر تمرین تناوبی شنا با شدت بالا بر محتوای پروتئین‌های CREB و ERK بافت هیپوکمپ در موش‌های صحرایی سالمند انجام گرفت. مواد و روش‌ها: در این تحقیق تجربی، 12 سر موش صحرایی نر نژاد اسپراگ‌داولی سالمند (20 ماه سن و میانگین وزن 300-450 گرم) در دو گروه کنترل (شش سر موش) و تمرین تناوبی شنا با شدت بالا (شش سر موش) قرار گرفتند. موش‌های صحرایی گروه تمرین، تمرین تناوبی شنا با شدت بالا (HIIT)، شامل 14 نوبت 20 ثانیه‌ای شنا با 10 ثانیه استراحت بین هر نوبت را انجام دادند. برنامة ورزشی به مدت شش هفته (سه روز در هفته یک روز در میان) انجام گرفت. 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرین، موش‌های صحرایی بی‌هوش شدند و بلافاصله با استفاده از تیغ جراحی جمجمه شکافته شده و مغز با احتیاط خارج شد. مغز سالم توسط تیغ جراحی دقیقاً از وسط به دو نیم تقسیم شد و با توجه به مختصات هیپوکمپ به کمک اطلس پاک سینوس هیپوکمپ از دستگاه لمبیک جدا شد. محتوای پروتئین متصل‌شونده به عنصر پاسخگو بهcAMP (CREB) و کیناز تنظیم‌شده با پیام خارج‌سلولی 1 و 2 (ERK1/2) بافت هیپوکمپ به روش وسترن بلات اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تی مستقل در سطح معناداری 05/0 P< تجزیه‌وتحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد محتوای پروتئین ERK و CREBهیپوکمپ موش‌های صحرایی سالمند پس از شش هفته تمرین به‌طور معناداری (به‌ترتیب 03/0P= و 001/0P=) بیشتر از موش‌های صحرایی تمرین‌نکرده بود. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج، تمرینات تناوبی شنا با شدت بالا به افزایش معنادار محتوای پروتئین متصل‌شونده به عنصر پاسخگو بهcAMP و کیناز تنظیم‌شده با پیام خارج‌سلولی 1 و 2 بافت هیپوکمپ در موش‌های صحرایی سالمند منجر می‌شود. بنابراین شاید تمرینات تناوبی با شدت بالا بتواند به بهبود عوامل درگیر در توانایی شناختی طی سالمندی کمک کند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103548_45df263b9ca3405a948edc011d21cfca.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 2 2023 06 22 The Effect of sprint interval training on testis oxidant/antioxidant status and reproductive indices of adult wistar rats اثر تمرین تناوبی سرعتی بر تعادل اکسایشی- ضداکسایشی بیضه و شاخص‌های تولید مثلی موش‌های آزمایشگاهی بزرگ 46 57 103549 10.48308/joeppa.2023.103549 FA محمود تاجیک خاوه گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد. تهران، ایران محمد رحمانی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد. تهران، ایران علی صمدی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد. تهران، ایران Journal Article 2022 12 19 Background and Purpose: In contemporary modern societies a lot of people suffer from reproductive system dysfunction and infertility. Various factors such as sedentariness, some diseases and medicines play a role in incidence of reproductive dysfunction, which can lead to decreased reproductive capacity. One of the main mechanisms of which is the increased free radical’s production and oxidative stress in testis. Sprint interval training (SIT) is one of the most time-efficient types of exercise comparing to other exercise methods, which could be used to promote physical activity level. The aim of the present study was to determine the effect of SIT on testis oxidant-antioxidant status and some reproductive indices in adult Wistar rats. Materials and Methods: In this experimental study, 16 adult male Wistar rats wereobtained and randomly divided into: 1) control and 2) training groups. Then, the training group practiced 3 times a week for eight weeks. Forty-eight hours after the last exercise session, the rats' testis were removed after anesthesia and transferred to the laboratory and the activities of superoxide dismutase (SOD) and glutathione peroxidase (GPX), as well as total antioxidant capacity (TAC) and malondialdehyde (MDA) levels were assessed. Moreover, main reproductive function indices including tubular differentiation index (TDI), spermiogenesis index (SI), and cumulative index (RI) were determined. Data were analyzed using independent samples t-test at the alpha = 0.05. Results: The statistical analysis revealed that the MDA level of the testis in the training group was significantly higher than the control group (P<0.001). There was no significant difference between groups in terms of the SOD activity and TAC. However, in the training group the GPX activity level was significantly higher comparing to the control group (P<0.05). Moreover, the number of Leydig cells, TDI, and RI in the training group were significantly lower in comparison with the control group (P˂0.05); Nevertheless, no significant difference was observed between groups in terms of SI (P>0.05). Conclusion: SIT may increase oxidative stress in the testicular tissue and negatively affect the main spermatogenic indices in testis, which can lead to reproductive dysfunction. Conducting more research in this area while controlling the other influential factors and training variables (intensity, duration, and volume) is recommended. زمینه و هدف: در جوامع امروزی افراد زیادی از اختلال عملکرد دستگاه تناسلی و ناباروری رنج می‌برند. عوامل گوناگونی مانند کم‌تحرکی، برخی بیماری‌ها و مصرف داروها می‌توانند در بروز اختلال باروری نقش داشته باشند و سبب کاهش توان تولید مثلی شوند. از سازوکارهای اصلی اختلال تولید مثل تولید بنیان‌های آزاد و افزایش فشار اکسایشی در بافت بیضه است. تمرین تناوبی سرعتی (SIT) از کارامدترین انواع تمرینات ورزشی از نظر زمانی نسبت به سایر شیوه‌های فعالیت ورزشی است که برای ارتقای میزان فعالیت بدنی و ورزشی می‌تواند به‌کار رود. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر SIT بر وضعیت اکسایشی- ضداکسایشی بیضه و شاخص‌های عملکرد تولید مثلی موش‌های آزمایشگاهی بزرگ بود. مواد و روش‌ها: در این پژوهش تجربی 16 سر موش بالغ نر آزمایشگاهی بزرگ نژاد ویستار به‌طور تصادفی به گروه‌های کنترل و فعالیت ورزشی تقسیم شدند. سپس گروه فعالیت ورزشی به مدت هشت هفته، هفته‌ای سه جلسه تمرین کردند. 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرین، بیضة موش‌ها پس از بی‌هوشی برداشته و به آزمایشگاه منتقل شد و فعالیت آنزیم‌های سوپراکسید دیسموتاز (SOD) و گلوتاتیون پراکسیداز (GPX)، ظرفیت تام ضداکسایشی (TAC) و مقادیر مالون‌دی‌آلدهید (MDA) و همچنین شاخص‌های عملکرد تولید مثلی مهم در بافت بیضه شامل شاخص تمایز لوله‌ای (TDI)، شاخص اسپرمیوژنز (SI) و ضریب تجمعی (RI) تعیین شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تی مستقل در سطح آلفای 05/0 تجزیه‌وتحلیل شد. نتایج: تحلیل داده‌ها نشان داد میزان MDA بافت بیضة گروه تمرین نسبت به گروه کنترل در حد معناداری بیشتر بود (001/0P˂). بین دو گروه از نظر فعالیت SOD و مقادیر TAC بافت بیضه تفاوت معناداری وجود نداشت؛ ولی میزان فعالیت GPX در گروه تمرین در حد معناداری بیشتر از گروه کنترل بود (05/0P˂). همچنین تعداد سلول‌های لیدیگ، TDI و RI در گروه تمرین در حد معناداری نسبت به گروه کنترل کمتر بود (05/0P˂)؛ ولی از نظر SI بین دو گروه تفاوت معناداری مشاهده نشد (05/0˃P). نتیجه‌گیری: تمرین تناوبی سرعتی ممکن است فشار اکسایشی را در بافت بیضه افزایش دهد و با تأثیر منفی بر شاخص‌های مهم اسپرماتوژنیک در بیضه، سبب ایجاد اختلال در عملکرد تولید مثلی شود. انجام پژوهش‌های بیشتر در این زمینه با کنترل عوامل اثرگذار و متغیرهای تمرینی (شدت، مدت و حجم تمرین) توصیه می‌شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103549_288fab47300abfb644d51a7e59b4d696.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 2 2023 06 22 A comparison of 1- repetition maximum and the number of repetitions until exhaustion during a squat movement based on two and three critical power components modeling in trained women مقایسة یک تکرار بیشینه و تعداد تکرارهای تا حد واماندگی در حرکت اسکوات بر اساس الگوسازی دو و سه‌مؤلفه‌ای توان بحرانی در زنان تمرین‌کرده 58 66 103564 10.48308/joeppa.2023.103564 FA هدیه خادمی گروه علوم زیستی ورزش و تندرستی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی تهران، ایران محمد فشی گروه علوم زیستی ورزش و تندرستی، دانشکدة علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی تهران، ایران Journal Article 2023 02 19 Background and Purpose: Resistance training is the foundation for increasing muscular strength as well as cardiorespiratory and metabolic fitness and increasing or preserving the capacity to produce power. These resistance training benefits are relevant to the health of the general population and also elite and recreational athletes; particularly those undergoing rehabilitation and as a means of protecting against sports injuries. However, the optimal relationship between resistance training intensity and subsequent physiological improvements remains to be defined. Over the past few decades, the ‘Critical Power’ (CP) concept exemplifies the link between fatigue or exhaustion and performance. In this regard, sports scientists and human physiologists have always used this concept as a link between the development of fatigue/exhaustion (and its mechanistic portents) and exercise performance as a means to prescribe efficient training programs and monitor progress. The present study aimed to a comparison of 1- repetition maximum and the number of repetitions until exhaustion during a squat movement based on two and three critical power components modeling in trained women Materials and Methods: Seven trained women (age: 20.11 ± 1.15 years, body mass index: 19.6 93 0.93) Performed Six sets of barbell squats at different intensities based on the percentage of 1-repetition maximum, On six separate days with a rest of at least 24 hours. The weights were selected so the activity lasted about 3-12 minutes. Total activity time to exhaustion and movement rate was estimated using a Stopwatch and distance using Kinovea software. Results: A linear two-parameter model of CP was accurately able to model exhaustive squatting data based on the plotting total work accomplished versus time-to-exhaustion (r2=0.89±0.09) and paired samples t-tests demonstrated that the actual number of repetitions to failure was not different from the predicted values (P > 0.05). The hyperbolic three-parameter model of CP was also able to model these data based on plotting time-to-exhaustion against total output power (0.90±0.06) and there was also no considerable difference between the actual number of repetitions to failure and those predicted by this model (P > 0.05). Additionally, there weren’t any significant differences between the measured one-repetition maximum and those predicted by the hyperbolic model (P > 0.05). However, the linear two-parameter model was not able to predict one repetition maximum (p<0.05). There was no significant difference between the predicted values of 1-repetition maximum based on hyperbolic modeling and the values measured using the Brzycki method (p<0.05). However, the two-component linear model was not able to predict this variable (P < 0.05). Conclusion: The two-component linear and three-component hyperbolic models can be generalized to the squat movement to exhaustion. These models also have a high ability to predict the number of repetitions to the exhaustion in squat movement. However, 1 repetition maximum was predictable only with the hyperbolic three-component model. زمینه و هدف: در سال‌های گذشته تمرین مقاومتی و فعالیت‌های با وزنه به‌دلیل تأثیرات مفید و انکارناپذیر آن در بهبود قدرت و حفظ و افزایش تودة عضلانی، سازگاری‌های مثبت در دستگاه‌های گوناگون بدن اعم از دستگاه قلبی-عروقی و عصبی-عضلانی و دیگر سازگاری‌های سوخت‌وسازی شایان توجه و در نهایت پیشگیری از آسیب‌های مرتبط با ورزش‌های تفریحی و حرفه‌ای، محبوبیت بسیاری در بین اقشار گوناگون جامعه شامل افراد سالم و بیمار و همچنین ورزشکاران تفریحی و نخبه کسب کرده است. همچنین مفهوم توان بحرانی چارچوب بسیار مفید و کاربردی را به‌منظور درک مفهوم خستگی و سازوکارهای مرتبط با آن و متعاقباً، بهبود کیفیت برنامه‌های تمرینی و پایش پیشرفت ورزشکاران، فراهم می‌آورد. با توجه به اینکه الگوسازی در این مفهوم از دو روش دومؤلفه‌ای و سه‌مؤلفه‌ای انجام می‌پذیرد، هدف پژوهش حاضر مقایسة تأثیر یک تکرار بیشینه و تکرارهای تا واماندگی حرکت اسکوات بر اساس الگوسازی دو و سه‌مؤلفه‌ای توان بحرانی در زنان تمرین‌کرده بود. مواد و روش‌ها: به این منظور هفت نفر از زنان تمرین‌کرده (سن 15/1±11/20 سال، شاخص تودة بدن 93/0±6/19 کیلوگرم بر مترمربع) در شش روز جداگانه به‌صورت تصادفی، شش وهله حرکت اسکوات با هالتر تا واماندگی در شدت‌های گوناگون بر اساس درصدی از یک تکرار بیشینه، با دست‌کم 24 ساعت استراحت را انجام دادند. وزنه‌ها به‌گونه‌ای انتخاب شد که زمان فعالیت حدود 3-12 دقیقه طول بکشد. کل زمان فعالیت تا واماندگی و آهنگ حرکت با استفاده از زمان‌سنج کنترل و مسافت با استفاده از نرم‌افزار کینوا برآورد شد. نتایج: مقدار کار انجام‌گرفته در هر وهله فعالیت تا واماندگی (حاصل‌ضرب میزان وزنة جابه‌جاشده در میزان مسافت طی‌شده توسط هالتر تا واماندگی) در مقابل مدت زمان کل فعالیت تا واماندگی با دقت زیادی (09/0 ± 89/0 =2r) بر اساس الگوی خطی دومؤلفه‌ای توان بحرانی، الگوسازی شد و بین مقادیر تعداد تکرارهای تا واماندگی پیش‌بینی‌شده بر اساس این الگو و مقادیر اندازه‌گیری‌شده تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0<P). همچنین توان تولیدشده (حاصل تقسیم کل کار انجام‌گرفته در هر وهله بر کل زمان فعالیت تا واماندگی) در مقابل کل زمان فعالیت تا واماندگی با دقت زیادی (06/0 ± 90/0 =2r) بر اساس الگوی هذلولی سه‌مؤلفه‌ای توان بحرانی الگوسازی شد و بین مقادیر تعداد تکرارهای تا واماندگی پیش‌بینی‌شده بر اساس این الگو و مقادیر اندازه‌گیری‌شده تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0<P). بین مقادیر پیش‌بینی‌شده برای یک تکرار بیشینه بر اساس الگوسازی هذلولی و مقادیر اندازه گیری شده با استفاده از روش Brzycki تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0<P)، هرچند الگوی خطی دومؤلفه‌ای قادر به پیش‌بینی این متغیر نبود (05/0>P). نتیجه‌گیری: الگوی خطی دومؤلفه‌ای و هذلولی سه‌مؤلفه‌ای قابلیت تعمیم به حرکت اسکوات تا واماندگی را دارند. همچنین این الگوها قابلیت زیادی در پیش‌بینی تعداد تکرار تا واماندگی حرکت اسکوات دارند، اگرچه یک تکرار بیشینه تنها با الگوی هذلولی سه‌مؤلفه‌ای قابل پیش‌بینی بود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103564_496a254133697c228304223f0aa2e821.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 2 2023 06 22 The effect of fall-proof training on functional capacities, working memory and Muscle strength of the elderly with stroke اثر تمرینات چندحسی بر ظرفیت‌های عملکردی، حافظة کاری و قدرت عضلانی سالمندان با سکتة مغزی 67 79 103581 10.48308/joeppa.2023.103581 FA فرحناز آیتی زاده تفتی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدة روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه یزد، یزد، ایران سعید عابدین زاده ماسوله گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدة روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه یزد، یزد، ایران محمدرضا صادقیان شاهی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدة روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه یزد، یزد، ایران حمید رضا ملکی نژاد گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2023 01 17 Background and purpose: Despite the advances in modern medicine, drugs and medical technology, stroke diseases cause significant complications to people and always result in a decrease in performance, working memory and muscle strength. The aim of the present study was to investigate the effect of fall-proof training on functional capacities, working memory and Muscle strength of the elderly with stroke. Materials and Methods: 24 elderly patients suffering from a stroke were divided into two experimentally equal groups and control. The experimental group performed fall-proof exercises for eight weeks, and the control group did not perform any intervention. Training session consisted of 10 minutes of warm-up and stretching, 15 minutes of strength training, 25 minutes of multi-sensory system balance training, the center of gravity control, and posture strategies. In this study, to evaluate the functional capacity of the subjects, from three tests including: get up and go test, a 6-minute walking test, and 8-foot walking agility test, to evaluate working memory using the Wechsler working memory software and to evaluate muscle strength two tests of 30 seconds of lateral climbing and 30 seconds of sitting to standing were used. Results: Working memory (P = 0.002), stand up and go test (P < 0.001), 6-minute walk test (P = 0.020), 8-foot walk agility test (017 P = 0.01) and the 30 second lateral up test (P = 0.013) had a significant difference in the two experimental and control groups. Working memory (P = 0.001), stand up and go test (P < 0.001), 6-minute walk test (P = 0.009) and 8-feet walk agility test (P = 0.009), 30 seconds of sit-to-stand (P = 0.032) and 30-s Lateral Step Up Test (P = 0.013) in the experimental group increase significantly in the post-test stage compared to the pre-test. Also, the intra-group test did not show any significant difference in any of the variables in the control group in the post-test compared to the pre-test. Conclusion: The results showed that fall-proof exercises have led to an increase in working memory, functional index and muscle strength in the elderly with stroke. Due to the multi-dimensional effects of fall-proof exercises and the multifactorial nature of stroke, fall-proof exercises can be used in rehabilitation programs for the elderly with stroke. زمینه و هدف: با وجود پیشرفت‌های پزشکی نوین، داروها و فناوری پزشکی، بیماری‌های سکتة مغزی عوارض زیادی را به افراد تحمیل می‌کنند و همواره کاهش عملکرد، حافظة کاری و قدرت عضلانی را در پی دارد. هدف از پژوهش حاضر تأثیر یک دوره تمرینات منتخب چندحسی بر شاخص‌های عملکردی، حافظة کاری و قدرت عضلانی سالمندان با سکتة مغزی بود. مواد و روش‌ها: 24 بیمار سالمند مبتلا به سکتة مغزی به دو گروه مساوی تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت هشت هفته تمرینات چندحسی را انجام دادند و گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‌ای را انجام ندادند. یک جلسه تمرینی 10 دقیقه گرم کردن و حرکات کششی، 15 دقیقه تمرینات قدرتی، 25 دقیقه تمرینات تعادلی چندحسی دستگاه، کنترل مرکز ثقل و راهبردهای قامتی بود. برای ارزیابی ظرفیت عملکردی آزمودنی‌ها، از سه آزمون شامل آزمون بلند شو و برو، آزمون 6 دقیقه راه رفتن و آزمون چابکی ۸ فوت راه رفتن، برای ارزیابی حافظة کاری از نرم‌افزار حافظة کاری وکسلر و برای ارزیابی قدرت عضلانی از دو آزمون 30 ثانیه بالا رفتن جانبی و 30 ثانیه‌ای نشستن به ایستادن استفاده شد. نتایج: حافظة کاری (002/0=P)، آزمون بلند شو برو (001/0>P)، آزمون 6 دقیقه راه رفتن (020/0=P)، آزمون چابکی 8 فوت راه رفتن (017/0=P) و آزمون 30 ثانیه بالا رفتن جانبی (013/0=P) در دو گروه تجربی و کنترل اختلاف معناداری داشت. حافظة کاری (001/0>P)، آزمون بلند شو برو (001/0=P)، آزمون 6 دقیقه راه رفتن (024/0=P)، آزمون چابکی 8 فوت راه رفتن (007/0=P)، آزمون 30 ثانیه بالا رفتن جانبی (001/0>P) و آزمون متغیر 30 ثانیه‌ای نشستن به ایستادن (001/0>P) در گروه تجربی در پس‌آزمون در مقایسه با پیش‌آزمون افزایش معناداری داشت. همچنین آزمون درون گروه هیچ‌گونه اختلاف معناداری در هیچ‌یک از متغیرهای در گروه کنترل در پس‌آزمون در مقایسه با پیش‌آزمون نشان نداد. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد تمرینات چندحسی به افزایش حافظة کاری، شاخص عملکردی و قدرت عضلانی در سالمندان با سکتة مغزی منجر شده است. با توجه به تأثیرات چندبعدی بودن تمرینات چندحسی و چندعاملی بودن سکتة مغزی، از تمرینات چندحسی می‌توان در برنامه‌های توانبخشی در سالمندان با سکتة مغزی استفاده کرد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103581_fa9bfeb771557444db758e465e969998.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 2 2023 06 22 The comparison of the effect of variable and constant resistance training on the salivary testosterone, cortisol and growth hormone in trained men مقایسة تأثیرات تمرین مقاومتی با بار متغیر و بار ثابت بر هورمون‌های تستوسترون، کورتیزول و رشد بزاقی در مردان تمرین‌کرده 80 93 103587 10.48308/joeppa.2023.103587 FA علیرضا امتیاز گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران سید علیرضا حسینی کاخک گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران امیرحسین حقیقی گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران Journal Article 2022 12 24 Background and Purpose: Variable resistance training (VRT) is a type of resistance training that helps to improve muscle strength and function through extra resistance such as elastic bands and chains. The comparison of the effect of constant resistance training (CRT) versus VRT on hormonal response has not been fully studied. So, this study investigated the acute and chronic effects of VRT versus CRT on the salivary concentration of testosterone, growth hormone, and cortisol in trained men. Material and Methods: 30 young resistance-trained men were recruited for this study and were randomly assigned to three groups including VRT, CRT, and control. Both training groups performed an exercise protocol with an intensity of 65 to 85% of 1RM for 10 weeks and 3 sets (three sessions per week). The training included the main upper and lower extremity exercises and the rest period between the sets and exercises was 1 and 2-3 minutes respectively. In addition, the VRT group used 7.5 kg chains as an external variable resistance. Oral saliva samples were collected before and after the first session (acute response) and the last session (chronic response) and then analyzed by ELISA method. Inter-group changes were analyzed by repeated measures analysis of variance and Bonferroni's post hoc test. The significance level was also considered equal to P £ 0.05. Results: a significant group×time interaction was observed only for the acute response of salivary testosterone (P = 0.003). So, a significant increase was observed in the salivary of testosterone in the VRT compared to CRT (P = 0.001) and control (P = 0.003), although no significant differences were observed for cortisol (P=0.64), growth hormone (P = 0.52) and testosterone to growth hormone (P = 0.49). Also, no significant group×time interaction was observed for testosterone (P = 0.377), cortisol (P=0.57), testosterone to cortisol ratio (P = 0.91), and growth hormone (P = 0.200) in chronic response (P > 0.05). Conclusion: The results showed that a session of VRT caused a significant increase in testosterone hormone immediately after exercise, but 10 weeks of VRT or CRT had no significant effect on the levels of testosterone, cortisol, and growth. It seems that if VRT is performed with higher intensity or volume, additional hormonal responses will occur as a result of exercise, and therefore the effectiveness of the exercise will promote. زمینه و هدف: تمرین مقاومتی با بار متغیر نوعی شیوۀ تمرینی است که با استفاده از مقاومت اضافی خارجی مانند زنجیر و نوارهای الاستیکی، به بهبود قدرت و عملکرد عضلانی کمک می‌کند. مقایسة اثر تمرینات مقاومتی با بار ثابت در برابر بار متغیر بر پاسخ‌های هورمونی کمتر بررسی شده است. ازاین‌رو در این پژوهش تأثیرات حاد و مزمن تمرین مقاومتی با بار متغیر در مقابل تمرین مقاومتی با بار ثابت بر پاسخ هورمون‌های تستوسترون، رشد و کورتیزول در مردان تمرین‌کرده بررسی شده است. مواد و روش‌ها: 30 مرد جوان دارای تجربة تمرین مقاومتی برای این تحقیق انتخاب شدند و به‌طور تصادفی در یکی از سه گروه، تمرین مقاومتی با بار متغیر، تمرین مقاومتی با بار ثابت و گروه کنترل قرار گرفتند. آزمودنی‌های هر دو گروه تمرینی، تمرین را با شدت 65 تا 85 درصد 1RM در سه نوبت و به مدت ده هفته (سه جلسه در هفته) انجام دادند. برنامة تمرینی اغلب شامل انجام حرکات اصلی بالاتنه و پایین‌تنه و استراحت بین نوبت‌ها و حرکات به‌ترتیب یک و دو تا سه دقیقه بود. افزون‌بر این، گروه تمرین مقاومتی با بار متغیر از زنجیر 5/7 کیلوگرمی به‌عنوان بار مقاومت متغیر استفاده کردند. نمونه‌های بزاق برای سنجش غلظت هورمون‌های تستوسترون، کورتیزول و رشد در پیش و پس از اولین جلسه (پاسخ حاد) و آخرین جلسه (پاسخ مزمن) جمع‌آوری و سپس به روش الایزا اندازه‌گیری شد. از روش آماری تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها استفاده شد و سطح معناداری نیز 05/0P£ در نظر گرفته شد. نتایج: نتایج حاکی از آن بود که در مورد اثر حاد، تنها تغییرات تستوسترون معنادار بود (003/0=P)، به‌طوری‌که افزایش معناداری در تستوسترون بزاقی در تمرین مقاومتی با بار متغیر در مقایسه با گروه تمرین مقاومتی با بار ثابت (001/0=P) و گروه کنترل (003/0=P) مشاهده شد. ولی در سطح کورتیزول (64/0=P)، هورمون رشد (52/0=P) و نسبت تستوسترون به کورتیزول (49/0=P) تغییر معناداری مشاهده نشد. در مورد پاسخ سازگاری نیز بین گروه‌ها اختلاف معناداری در تستوسترون بزاقی (377/0=P)، کورتیزول (570/0=P)، هورمون رشد (200/0=P) و نسبت تستوسترون به کورتیزول (91/0=P) مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که یک جلسه تمرین مقاومتی با بار متغیر نسبت به بار ثابت موجب افزایش هورمون تستوسترون بلافاصله پس از تمرین می‌شود، ولی ده هفته تمرین مقاومتی با بار ثابت و متغیر تأثیری بر مقادیر هورمون‌های تستوسترون، کورتیزول و رشد ندارد. به‌نظر می‌رسد چنانچه تمرینات مقاومتی با بار متغیر با حجم یا شدت بالاتر انجام گیرند، پاسخ‌های هورمونی بیشتری در پاسخ به تمرین اتفاق بیفتد و در نتیجه اثربخشی این تمرینات بیشتر شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103587_94b8b55c56428f75c62fc2732bca7426.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 2 2023 06 22 Comparison of the effect of Tabata training on soft and hard surfaces on left ventricular structure and function and some physical fitness factors in elite beach soccer players مقایسة اثر تمرینات تاباتا روی سطوح نرم و سخت بر ساختار و عملکرد بطن چپ و برخی عوامل آمادگی جسمانی بازیکنان زبدة فوتبال ساحلی 94 104 103588 10.48308/joeppa.2023.103588 FA حامد محمدی بازنشین گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران ارسلان دمیرچی گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران حمید اراضی گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران Journal Article 2023 02 11 Background and Purpose: Repeated exercise on sand may lead to overreaching due to higher energy costs than on hard surfaces. Therefore, it will be necessary to create variety in training. Tabata training is a type of high-intensity interval training (HIIT), which has been reported to improve some physical fitness factors in team sport players. However, no research has been done regarding its effects on the fitness of beach soccer players. Thus, the aim of the present study was to compare the effect of six weeks of Tabata training on indoor hardcourt vs. sand on some physical fitness factors and the structure and function of the left ventricle in elite beach soccer players. Materials and Methods: Sixteen players from one of the Iran Premier Beach Soccer League teams were randomly divided into two equal groups including the sand group and the indoor group. Except for the type of training surface, other training variables were similar between the groups. Each exercise set was performed for 4 min (20 s exercise:10 s rest). The protocol was performed in three sessions a week and the duration of each session was 34 to 39 minutes (7 to 8 sets). Cardiac variables (two-dimensional echocardiography) and physical fitness factors were measured at 72 h and 48 h, respectively, before and after the training period. Moreover, the food consumed by the players on the test days was similar. The analysis of covariance (ANCOVA) test was used to determine the differences between the groups at P < 0.05. Results: The increase in stroke volume (SV; P < 0.001) and the left ventricular end-diastolic volume (P = 0.003), and the decrease in the relative left ventricular posterior wall thickness (P = 0.042) were significantly higher in the sand group than in the indoor group. Except for peak anaerobic power in the indoor group (P = 0.604), the improvement observed in other physical fitness factors was significant in both groups (P < 0.05). However, no significant difference was observed between the groups in in terms of relative VO2max (P = 0.58), peak (P = 0.134), minimum (P = 0.913), and average (P = 0.5) anaerobic power, explosive power (P = 0.702), 30-m sprint (P = 0.23) and agility (P = 0.884). Conclusion: Compared to indoor hardcourt, it seems that six weeks of Tabata training on sand increases the SV of elite beach soccer players through a greater venous return to the heart. However, no difference was observed between training on sand or indoor hardcourt in terms of aerobic power, anaerobic power parameters, explosive power, speed of movement, and agility performance. Therefore, the use of Tabata training protocol on a standard indoor hardcourt is recommended to create a variety of conditioning programs for beach soccer players or in situations where there is no access to a sand surface. زمینه و هدف: تمرین مداوم روی ماسه به‌دلیل هزینة انرژی بیشتر نسبت به سطوح سخت ممکن است به تمرین‌زدگی منجر شود. بنابراین ایجاد تنوع در تمرینات ضروری خواهد بود. تمرینات تاباتا نوعی از تمرینات تناوبی با شدت بالاست که تأثیر آن بر بهبود برخی عوامل آمادگی جسمانی بازیکنان رشته‌های تیمی گزارش شده است. با این همه، پژوهشی دربارة تأثیر آن بر آمادگی بازیکنان فوتبال ساحلی انجام نگرفته است. در نتیجه، هدف پژوهش حاضر مقایسة اثر شش هفته تمرینات تاباتا روی کفپوش سالنی نسبت به ماسه بر برخی عوامل آمادگی جسمانی و ساختار و عملکرد بطن چپ فوتبالیست‌های ساحلی زبده بود. مواد و روش‌ها: 16 بازیکن از یکی از تیم‌های لیگ برتری کشور به‌طور تصادفی به دو گروه مساوی شامل گروه ماسه و سالن تقسیم شدند. به‌جز جنس زمین تمرین، سایر متغیرهای تمرینی بین دو گروه مشابه بود. هر نوبت تمرینی به‌ مدت چهار دقیقه (20 ثانیه فعالیت:10 ثانیه استراحت) انجام گرفت. تمرینات سه جلسه در هفته انجام گرفت و مدت هر جلسه 34 تا 39 دقیقه (هفت تا هشت ست) بود. شاخص‌های قلبی (اکوکاردیوگرافی دوبعدی) و عوامل آمادگی جسمانی، به‌ترتیب 72 ساعت و 48 ساعت پیش و پس از دورة تمرینی اندازه‌گیری شدند. همچنین غذای مصرفی بازیکنان در روزهای انجام آزمون‌، مشابه بود. از آزمون تحلیل کوواریانس برای بررسی تفاوت‌های بین‌گروهی در سطح 05/0>P استفاده شد. نتایج: افزایش حجم ضربه‌ای (SV؛ 001/0>P) و حجم پایان دیاستولی بطن چپ (003/0=P) و کاهش ضخامت نسبی دیوارة خلفی بطن چپ (042/0=P) در گروه ماسه به‌طور معنا‌داری بیشتر از گروه سالن بود. به‌جز توان بی‌هوازی اوج در گروه سالن (604/0=P)، بهبود مشاهده‌شده در سایر عوامل آمادگی جسمانی هر دو گروه معنا‌دار بود (05/0>P). با این همه، از نظر مقادیر نسبی VO2max (58/0=P)، توان بی‌هوازی اوج (134/0=P)، کمینه (913/0=P) و متوسط (5/0=P)، توان انفجاری (702/0=P)، دوی سرعت 30 متر (23/0=P) و چابکی (884/0=P) تفاوت معنا‌داری بین گروه‌ها مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد شش هفته تمرینات تاباتا روی ماسه نسبت به کفپوش سالنی موجب افزایش بیشتر SV بازیکنان زبدة فوتبال ساحلی از طریق بازگشت بیشتر خون وریدی به قلب می‌شود. با این همه، از نظر توان هوازی، شاخص‌های توان بی‌هوازی، توان انفجاری، سرعت حرکت و عملکرد چابکی، تفاوتی بین انجام تمرینات روی ماسه یا کفپوش سالنی مشاهده نشد. در نتیجه، استفاده از شیوة تمرینات تاباتا روی کفپوش سالنی استاندارد برای ایجاد تنوع در برنامة آماده‌سازی بازیکنان فوتبال ساحلی یا در شرایطی که به سطح ماسه دسترسی وجود ندارد، توصیه می‌شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103588_50cc48492803155c906354226fae47e1.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 2 2023 06 22 The effect of resistance training on endothelial function in young and older with chronic diseases and those with health conditions: a systematic review and meta-analysis تأثیر تمرین مقاومتی بر عملکرد اندوتلیال در بزرگسالان سالمند و جوان با بیماری‌های مزمن و سالم: مروری نظام‌مند و فراتحلیل 105 120 103589 10.48308/joeppa.2023.103589 FA موسی خلفی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدة علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران 0000-0001-6465-1281 ، پژمان تقی بیک زاده بدر گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران بهزاد آریا گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدة روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه یزد، یزد، ایران زهرا محمدی گروه زیست‌شناسی سلولی و مولکولی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، تهران، ایران Journal Article 2023 03 04 Background and Purpose: Endothelial dysfunction plays an important role in the development of cardiovascular diseases. Exercise training may lead to improved endothelial function. However, the effect of resistance training on endothelial function is not clearly understood. In addition, the age and health status of individuals may also play a role in endothelial function, and these factors have not been investigated in endothelial response to resistance training. Therefore, the aim of the present meta-analysis is to investigate the effect of resistance training on endothelial function in young and older adults with and without chronic diseases. Materials and Methods: Main databases including PubMed and Web of Science were searched through January 13, 2023, for resistance training studies on the FMD index. The inclusion criteria for the current research included studies with an exercise training group, human subjects with an average age older than 18 years, measuring endothelial function using FMD, and published in English and Persian language journals. Weighted mean difference (WMD) and 95% confidence interval were used to determine the effect size using CMA2 software. The level of heterogeneity was assessed using the I2 test and the publication bias was also assessed with Egger's test. Subgroup analyses were performed for age (elderly adults including people over 50 years old and young adults including people under 50 years old), health status (with chronic disease and healthy), and type of study (one-group and two-group). All analyzes were performed using CMA2 software. Results: Twenty-one studies including 701 participants were included in the meta-analysis. The results of data analysis showed that resistance training resulted in a significant increase in FMD [2.07, (CI: 1.26 to 2.88) P = 0.001]. Examination of heterogeneity using the I2 test showed that there was a significant heterogeneity (I2=82.92, p=0.001), while Egger's test results (p=0.73) did not confirm the publication bias. Subgroup analysis based on age showed that resistance training in both groups of young [WMD: 2.06, P = 0.001] and older [WMD: 1.87, P = 0.001] individuals leads to an increase in FMD. In addition, resistance training in both groups of healthy [WMD: 1.770 P = 0.001] and patients [WMD: 2.406 P = 0.001] individuals lead to an increase in FMD. In addition, the analysis based on the type of study showed that FMD is increased in both single-group [WMD: 1.18, P = 0.029] and two-group [WMD:2.51, P =0.001] studies. Conclusion: In general, the main findings of the present meta-analysis show that resistance training is an effective exercise intervention for improving endothelial function, whose beneficial effects occur independently of the age and health status of adults. Therefore, resistance training should be included in the exercise program for adults. زمینه و هدف: اختلال در عملکرد اندوتلیال نقش مهمی در توسعة بیماری‌های قلبی- عروقی ایفا می‌کند. تمرینات ورزشی ممکن است به بهبود عملکرد اندوتلیال منجر شود. با این همه تأثیر تمرین مقاومتی بر عملکرد اندوتلیال به‌وضوح شناخته نشده است. افزون‌بر این سن و وضعیت سلامت افراد نیز ممکن است در عملکرد اندوتلیال نقش داشته باشد که این عوامل نیز در پاسخ اندوتلیال به تمرین مقاومتی بررسی نشده است. ازاین‌رو هدف فراتحلیل حاضر بررسی تأثیر تمرین مقاومتی بر عملکرد اندوتلیال در بزرگسالان سالمند و جوان دارای بیماری‌های مزمن و سالم است. مواد و روش‌ها: جست‌وجو در پایگاه‌های اطلاعاتی اصلی شامل پاب مد و وب او ساینس تا تاریخ 23 دی 1401 (13 ژانویة 2023) برای مطالعات تمرین مقاومتی بر روی شاخص FMD صورت گرفت. معیارهای ورود به پژوهش شامل مطالعات دارای گروه تمرین ورزشی، آزمودنی انسان با میانگین سن بزرگ‌تر از 18 سال، اندازه‌گیری عملکرد اندوتلیال با استفاده از FMD و چاپ‌شده در نشریه‌های انگلیسی‌زبان بود. تفاوت میانگین وزنی (WMD) و فاصلة اطمینان 95 درصد با استفاده از نرم‌افزار CMA2 به‌منظور تعیین اندازة اثر استفاده شد. سطح ناهمگونی با استفاده از آزمون I2 و سوگیری انتشار نیز با آزمون Egger بررسی شد. همچنین تحلیل زیرگروهی برای سن (بزرگسال سالمند شامل افراد بالای 50 سال و بزرگسالان جوان شامل افراد کمتر از 50 سال)، وضعیت سلامتی (دارای بیماری مزمن و سالم) و نوع مطالعه (تک‌گروهی و دوگروهی) انجام گرفت. همة تحلیل‌ها با استفاده نرم‌افزار CMA2 انجام پذیرفت. نتایج: 21 تحقیق شامل 701 آزمودنی وارد فراتحلیل شدند. نتایج تحلیل داده‌ها نشان داد که تمرین مقاومتی به افزایش معناداری FMD منجر شد [001/0P= ،(26/1 تا 88/2CI:) 07/2]. بررسی ناهمگونی با استفاده از آزمون I2 نشان داد که ناهمگونی معناداری وجود داشت (001/0, P=92/82I2=)، درحالی‌که نتایج آزمون Egger (73/0P=) سوگیری انتشار را تأیید نکرد. تحلیل زیر گروهی بر اساس سن نشان داد که تمرین مقاومتی در هر دو گروه افراد جوان [001/0P= ,06/2WMD:] و سالمند [001/0P= , 87/1WMD:] به افزایش FMD منجر می‌شود. همچنین تمرین مقاومتی در هر دو گروه افراد سالم [001/0P= 77,/1WMD:] و بیمار [001/0P= ,40/2WMD:] به افزایش FMD منجر می‌شود. افزون‌بر این تحلیل بر اساس نوع پژوهش نشان داد که مقادیر FMD در هر دو مطالعات تک‌گروهی [029/0P= ,18/1WMD:] و دوگروهی [001/0P= 51,/2WMD:] افزایش می‌یابد. نتیجه‌گیری: به‌طور کلی یافته‌های فراتحلیل حاضر نشان می‌دهد که تمرین مقاومتی مداخلة ورزشی مؤثری برای بهبود عملکرد اندوتلیال است که تأثیرات مفید آن مستقل از سن و وضعیت سلامت آزمودنی‌ها اتفاق می‌افتد. ازاین‌رو تمرین مقاومتی ‌باید در برنامة تمرین ورزشی بزرگسالان گنجانده شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103589_cd98c666a15d19a5a10adf10fa1e95ff.pdf