دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 3 2023 11 22 The effect of aerobic exercise and omega-3 on the expression of telomeric repeat binding factor 1 and 2 and telomerase reverse transcriptase enzyme in the heart tissue of elderly HFD rats اثر تمرین هوازی و امگا-3 بر بیان عوامل اتصالی تکراری تلومر 1 و 2، آنزیم تلومراز ترانس کریپتاز معکوس بافت قلب موش‌های سالمند تغذیه‌شده با رژیم غذایی پرچرب 1 12 103747 10.48308/joeppa.2023.103747 FA قاسم ترابی پلت کله گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد آیت الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران احمد عبدی گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد آیت الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران آسیه عباسی دلویی گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد آیت الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران Journal Article 2023 02 20 Background and Purpose: Aging is a complex physiological process that involves progressive loss of body function and degradation of DNA strands located at the ends of chromosomes-telomeres. The capacity of cells to divide is determined by telomere length, as an excessive shortening of telomeres causes cellular senescence. Exercise training and omega-3 prevent the shortening of telomeres by affecting telomerase. The aim of the present study was to investigate the effect of aerobic training with omega-3 on some shelterins and telomerase of heart tissue in elderly high-fat diet rats. Materials and Methods: In this experimental study, 40 male Wistar rats (mean±SD weight, 311.3±26.95 g) were obtained from the Pasteur Institute and transferred to the laboratory. After transferring the rats to the laboratory, they were randomly divided into five groups: Normal Diet (ND), High-Fat Diet (HFD), High-Fat Diet-Training (HFDT), High-Fat Diet-Omega3 (HFDω3), and High-Fat Diet-Training-Omega3 (HFDTω3). HFD induction was performed using a high-fat diet containing 17% protein, 43% carbohydrate, and 40% fat. The supplement groups received 1 g of Omega3 (per kg of body weight) orally during the intervention period. The aerobic exercise training program at the beginning consisted of running on a treadmill at a speed of 10 m/min, 0-degree incline, for 15 minutes. The speed and duration gradually increased to 16 meters per minute and 50 minutes in the last session. Running was carried out for 8 weeks and five days a week. Data were analyzed by one-way analysis of variance and Tukey's post hoc test at the P<0.05. Results: Induction of HFD significantly decreased the expression of telomeric repeat binding factor 2 (TRF2) (P=0.002), telomerase reverse transcriptase enzyme (TERT) (P=0.024) and increased TRF1 (P=0.0001) compared to the ND group. Exercise and omega-3 significantly increased the expression of TRF2 and TERT in HFD rats (P<0.05). Moreover, TRF2 and TERT expression changes were higher in the HFDTω3 group compared to HFDT (P=0.023 and P=0.044, respectively) and HFDω3 groups (P=0.021 and P=0.042, respectively). Conclusion: The results of the present study showed that aging and HFD are associated with a decrease in TRF2, TERT and an increase in TRF1 in heart tissue, and aerobic exercise and omega-3 consumption can reverse this trend. Considering the role of shelterins and telomerase in cellular function, it seems that changing the levels of these indicators following physical activity and using omega-3 supplements can partially prevent the occurrence of many heart diseases caused by aging and obesity. زمینه و هدف: پیری فرایند فیزیولوژیکی پیچیده و شامل از دست دادن پیش‌رونده در عملکرد بدن و تخریب DNA زنجیره‌ای واقع در انتهای کروموزوم‌ها-تلومرهاست. ظرفیت سلول‌ها برای تقسیم با طول تلومر تعیین می‌شود، زیرا کوتاه شدن بیش از حد تلومرها موجب پیری سلولی می‌شود. فعالیت ورزشی و امگا-3 با تأثیر بر تلومرازها از کوتاه شدن تلومرها جلوگیری می‌کند. هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر تمرین هوازی همراه با امگا-3 بر برخی شلترین‌ها و تلومرازهای بافت قلب در موش‌های سالمند تغذیه‌شده با رژیم غذایی پرچرب بود. مواد و روش‌ها: در این تحقیق تجربی، 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (میانگین وزن 95/26±32/311 گرم) از انستیتو پاستور تهیه و به آزمایشگاه منتقل شد. پس از انتقال موش‌های صحرایی به آزمایشگاه، به‌طور تصادفی به پنج گروه رژیم غذایی عادی (ND)، رژیم غذایی پرچرب (HFD)، رژیم غذایی پرچرب-تمرین (HFDT)، رژیم غذایی پرچرب- امگا-3 (HFDω3)، تمرین-رژیم غذایی پرچرب-امگا-3 (HFDTω3) تقسیم شدند. القای HFD با استفاده از غذای پرچرب شامل 17 درصد پروتئین، 43 درصد کربوهیدرات و 40 درصد چربی انجام گرفت. گروه‌های مکمل، طی دورة مداخله روزانه 1 گرم امگا-3 (به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) را به‌صورت خوراکی دریافت کردند. برنامة تمرین هوازی در شروع شامل دویدن روی نوار گردان با سرعت 10 متر در دقیقه، شیب صفر درجه، به مدت 15 دقیقه بود. سرعت و مدت زمان به‌تدریج به 16 متر در دقیقه و 50 دقیقه در آخرین جلسه افزایش یافت. دویدن به مدت هشت هفته و پنج ‌روز هفته اجرا شد. داده‌ها به روش تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معناداری 05/0P< تجزیه‌وتحلیل شد. نتایج: القای HFD موجب کاهش معناداری در بیان TRF2 (002/0=P)، TERT (024/0=P) و افزایش TRF1 (0001/0=P) نسبت به گروه ND شد. تمرین و امگا-3 موجب افزایش معناداری بیان TRF2 و TERT در موش‌های صحرایی HFD شد (05/0P<). همچنین میزان تغییرات بیان TRF2 و TERT در گروه HFDTω3 نسبت به گروه HFDT ( به‌ترتیب 023/0P= و 044/0P=) و HFDω3 (021/0P= و 042/0P=) بیشتر بود. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که افزایش سن و HFD با کاهش TRF2، TERT و افزایش TRF1 بافت قلب همراه است و فعالیت ورزشی هوازی و مصرف امگا-3 قادر است این روند را معکوس کند. با توجه به نقش شلترین‌ها و تلومرازها در عملکرد سلولی، به نظر تغییر سطوح این شاخص‌ها در پی فعالیت بدنی و استفاده از مکمل امگا-3 می‌تواند تا حدی از بروز بسیاری از بیماری‌های قلبی ناشی از افزایش سن و چاقی جلوگیری کند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103747_767dcd5a5237d6a643dcbd9c7ba3d536.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 3 2023 11 22 Comparison of the effect of different methods of treadmill aerobic exercise on the expression of angiogenesis genes in adipose tissue of rats مقایسة اثر روش‌های گوناگون تمرین هوازی روی نوار گردان بر بیان ژن‌های آنژیوژنزی بافت چربی موش‌های صحرایی 13 24 103748 10.48308/joeppa.2023.103748 FA ساعد دستان گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور، البرز، ایران سعید نقیبی گروه فیزیولوژی ورزش، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران 0000-0001-5591-1678 مریم وطن دوست گروه فیزیولوژی ورزش، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article 2023 02 09 Background and Purpose: The expansion of fat tissue depends on its angiogenesis rate, and exercise affect on various angiogenic factors in this tissue. With the expansion of fat tissue and adipogenesis, a dense and closed capillary network is formed in this tissue, which can suppress angiogenic factors. If there is a wide capillary network and angiogenic factors such as VEGF-A in this tissue, the expansion of fat tissue can be prevented. The aim of this study was to investigate and compare the effect of a variety of endurance training on the expression of angiogenic genes of vascular endothelial growth factor (VEGF-A) and thrombospondin-1 (TSP-1) in the subcutaneous fat tissue of rats. Materials and Methods: In this experimental study, 32 male Wistar rats aged eight weeks and weighing 237±33 grams were randomly divided into four equal groups of control, high-intensity progressive continuous aerobic training (HIT), moderate-intensity continuous aerobic training (MIT) and, high-intensity interval aerobic training (HIIT). The treadmill training protocols were conducted for eight weeks, five sessions per week, where the HIT training consisted of running at a speed of 20 m/min or at an intensity of 65% of the maximum oxygen consumption (VO2max), with a gradually increasing slope for 30 minutes. MIT training consisted of running at an intensity of 65% VO2max for 37 minutes, and HIIT training consisted of four high-intensity intervals with four minutes of running at an intensity of 90-100% VO2max and four low-intensity intervals with a duration of three minutes at 50-60% VO2max (28 minutes in total). Finally, 48 hours after the last training session, the subcutaneous fat tissue was isolated and the expression of VEGF-A and TSP-1 genes in the subcutaneous fat tissue was measured by RT-qPCR technique. The data were analyzed using a one-way analysis of variance and Tukey's post hoc test, and the significance level was considered P≤0.05. Results: Statistical analyses showed that all three exercise interventions significantly increased the expression of the VEGF-A gene in subcutaneous fat tissue. However, only HIT training could significantly reduce the expression of TSP-1 in this tissue (P˂0.05). In addition, the increase in VEGF-A expression was significantly higher after HIT training compared to HIIT (P˂0.05). Conclusion: According to the findings of this study, high-intensity progressive continuous aerobic training is probably the most desirable training to increase angiogenesis in subcutaneous fat tissue. These types of exercises can be effective in reducing fat mass by improving blood supply to fat tissue. Keywords: Exercise Training, Angiogenesis, Adipose Tissue, Thrombospondin-1 زمینه و هدف: گسترش بافت چربی به میزان آنژیوژنز آن بستگی دارد و فعالیت‌های ورزشی بر عوامل آنژیوژنیک گوناگون در این بافت تأثیرگذارند. با گسترش بافت چربی و آدیپوژنز، شبکة مویرگی متراکم و بسته در این بافت تشکیل می‌شود که می‌تواند عوامل آنژیوژنیک را سرکوب کند. در صورت وجود شبکة مویرگی گسترده و عوامل آنژیوژنیک مانند VEGF-A در این بافت، می‌توان از گسترش بافت چربی پیشگیری کرد. هدف از این تحقیق، بررسی و مقایسة اثر انواع تمرینات استقامتی بر بیان ژن‌های آنژیوژنیک عامل رشد اندوتلیال عروق (VEGF-A) و ترومبوسپوندین-1 (TSP-1) بافت چربی زیرجلدی موش‌های صحرایی بود. مواد و روش‌ها: در این پژوهش تجربی، ۳۲ سر موش صحرایی نر ویستار با سن هشت هفته و وزن 33 ± 237 گرم به‌صورت تصادفی به چهار گروه مساوی کنترل، تمرین هوازی تداومی فزاینده با شدت بالا (HIT)، تمرین هوازی تداومی با شدت متوسط (MIT) و تمرین هوازی تناوبی با شدت بالا (HIIT) تقسیم شدند. تمرینات روی نوار گردان شامل هشت هفته و پنج جلسه در هفته بود، به‌طوری‌که تمرین HIT شامل دویدن با سرعت ۲۰ متر بر دقیقه یا با شدت 65 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه (VO2max)، با شیب فزایندة تدریجی به مدت 30 دقیقه بود. تمرین MIT شامل دویدن با شدت 65 درصد VO2max به مدت 37 دقیقه بود و تمرین HIIT شامل چهار وهله تناوب شدید با زمان چهار دقیقه دویدن با شدت ۹۰ تا ۱۰۰ درصد VO2max و چهار وهله تناوب کم شدت با زمان سه دقیقه با ۵۰ تا ۶۰ درصد VO2max (روی‌هم‌رفته ۲۸ دقیقه) بود. در نهایت، 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرینی، بافت چربی زیرجلدی جدا و بیان ژن‌های VEGF-A و TSP-1 در بافت چربی زیرجلدی با روش RT-qPCR اندازه‌گیری شد. داده‌های حاصل با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یکراهه و آزمون تعقیبی توکی تجزیه‌وتحلیل و سطح معناداری 05/0>P در نظر گرفته شد. نتایج: یافته‌ها نشان داد که هر سه مداخلة تمرینی موجب افزایش معنادار بیان ژن VEGF-A در بافت چربی زیرجلدی شد، ولی تنها تمرین HIT به‌طور معناداری بیان TSP-1 را در این بافت کاهش داد (05/0P˂). همچنین افزایش بیان VEGF-A در پی تمرین HIT در مقایسه با HIIT به‌طور معناداری بیشتر بود (05/0P˂). نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های این تحقیق، تمرین هوازی تداومی پرشدت و فزاینده، شاید مطلوب‌ترین روش تمرینی برای افزایش رگ‌زایی در بافت چربی زیرپوستی به‌شمار ‌رود. این نوع تمرینات، با بهبود خون‌رسانی به بافت چربی می‌توانند در کاهش تودة چربی مؤثر واقع شوند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103748_db64d9dc6bb9ed85d60d2da9b95f7211.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 3 2023 11 22 The Effect of high-intensity interval training with coenzyme Q10 supplementation on the Nrf2 and NQO1 in soleus muscle of older rats تأثیر تمرین تناوبی شدید و مصرف مکمل کوآنزیم Q10 بر مقادیر Nrf2 و NQO1 عضلة نعلی موش‌های صحرایی سالمند 25 33 103749 10.48308/joeppa.2023.103749 FA زهرا نوروزی گروه علوم ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران جواد نعمتی گروه علوم ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران محسن ثالثی گروه علوم ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران رسول رضایی گروه علوم ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران محمد همتی نفر گروه علوم ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران Journal Article 2023 01 18 Background and Purpose: Increased oxidative stress is the main characteristic of all types of age-related injuries. Based on the role of physical activity in adaptive responses to oxidative stress and importance of nutritional supplements, the aim of this study was to investigate the effect of six weeks of high-Intensity interval training along with the consumption of coenzyme Q10 supplements on the values of nuclear factor erythroid 2-related factor 2 (Nrf2), NAD (P)H quinone dehydrogenase1 (NQO1) in the soleus muscle of elderly rats. Materials and Methods: The current research was an experimental and basic, which was conducted in the animal laboratory of Shiraz University. Forty-four elderly male Wistar rats were used to carry out the research. After a one-week familiarization with the training environment, the animals were randomly divided into high-intensity interval training group, supplement group, high-intensity interval training group with supplementation, and a control group (n=11). Subjects in the training groups performed high-intensity interval training for six weeks. In the first week, three interval repetitions were performed, in the second week, 5 interval repetitions, in the third week, 7 interval repetitions, and from the beginning of the fourth week to the end of the sixth week, nine interval repetitions were performed. Subjects in the supplement groups also consumed 200 mg of coenzyme Q10 per kilogram of body weight daily. After completing the training and supplementation period, the animals were anesthetized by injecting ketamine and xylazine and their soleus muscle was removed by open surgery, and after being transferred to a nitrogen tank, they were kept in a -80 freezer for western blotting. Data analyses were performed by using, a one-way analysis of variance, and Tukey's post hoc test. Results: High-intensity interval training along with Q10 supplementation had no significant effect on the Nrf2 values of the soleus muscle in elderly rats (P>0.05). However, high-intensity interval training with and without coenzyme Q10 supplementation, as well as coenzyme Q10 supplementation, only significantly decreased the NQO1 values of the soleus muscle in elderly rats (P<0.001). Conclusion: Considering the lack of effect of high-intensity interval training on Nrf2 and NQO1 in elderly rats, in order to determine the mechanism of the effect of high-intensity interval training on antioxidant pathways, the conditions of the exercise program such as duration, intensity, repetition and exercise sets should be taken into consideration, as well as the other standard dosages of coenzyme Q10 supplementation. Keywords: Training, Aging, Coenzyme Q10, Nrf2, NQO1 زمینه و هدف: افزایش فشار اکسایشی، مشخصة اصلی انواع آسیب‌های وابسته به سالمندی است. با توجه به نقش فعالیت بدنی در پاسخ‌های انطباقی به فشار اکسایشی و اهمیت مکمل‌های تغذیه‌ای، هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر شش هفته تمرین تناوبی شدید به‌همراه مصرف مکمل کوآنزیم Q10 بر مقادیر Nrf2 و NQO1 عضلة نعلی موش‌های صحرایی سالمند است. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع تجربی و بنیادی بود که در آزمایشگاه حیوانات دانشگاه شیراز انجام گرفت. به‌منظور اجرای پژوهش از 44 سر موش صحرایی سالمند نر نژاد ویستار استفاده شد. حیوانات پس از یک دورة یک‌هفته‌ای آشنایی با محیط تمرین به‌طور تصادفی به گروه‌های تمرین تناوبی با شدت بالا، گروه مکمل، گروه تمرین تناوبی با شدت بالا به‌همراه مکمل و گروه کنترل (هر گروه 11 سر) تقسیم شدند. موش‌های گروه‌های تمرین به مدت شش هفته تمرینات تناوبی با شدت بالا به‌صورت فزاینده انجام دادند، به‌طوری‌که در هفتة اول سه تکرار تناوبی، هفتة دوم پنج تکرار، هفتة سوم هفت تکرار و از ابتدای هفتة چهارم تا پایان هفتة ششم ۹ تکرار اینتروال اجرا شد. آزمودنی‌های گروه‌های مکمل نیز روزانه 200 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن مکمل مصرف کردند. حیوانات در انتهای دوره با تزریق کتامین زایلازین بی‌هوش شدند، عضلة نعلی آن‌ها خارج و پس از انتقال به تانک نیتروژن جهت انجام آزمایش وسترن بلات در دمای 80- درجة سانتی‌گراد نگهداری شد. داده‌های پژوهش با استفاده از تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی بررسی شد. نتایج: تمرین تناوبی شدید به‌همراه مصرف مکمل Q10بر مقادیرNrf2 عضلة نعلی موش‌های سالمند تغییر معناداری بین گروه‌ها ایجاد نکرد (05/0P>). ولی تمرین تناوبی شدید با و بدون مصرف مکمل کوآنزیم Q10 و همچنین مصرف مکمل کوآنزیم Q10 به‌تنهایی مقادیر NQO1 عضلة نعلی موش‌های صحرایی سالمند را به‌طور معناداری درگروهای تمرینی کمتر کرد (001/0P<). نتیجه‌گیری: با توجه به عدم تأثیر تمرین تناوبی شدید بر مسیر Nrf2 و کاهش NQO1 در رت‌های سالمند، به‌منظور مشخص شدن سازوکار تأثیرگذاری تمرین تناوبی شدید بر مسیرهای ضداکسایشی باید شرایط برنامة تمرینی مانند مدت، شدت، تکرار و نوبت‌های تمرین را مدنظر قرار داد؛ همچنین توصیه می‌شود سایر مقادیر استاندارد مصرف مکمل کوآنزیم Q10 بررسی شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103749_842fe5738ce3a49fef36d2a3120dd025.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 3 2023 11 22 The effect of a resistance training with and without blood flow restriction on cortisol, testosterone and testosterone-to-cortisol ratio in male judo players تأثیر تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون بر سطح کورتیزول، تستوسترون و نسبت تستوسترون به کورتیزول در مردان جودوکار 34 43 103854 10.48308/joeppa.2023.103854 FA علی نصرتی هشی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران لطفعلی بلبلی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران سجاد انوشیروانی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران رضا فرضی‌زاده گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 2023 03 15 Background and Purpose: Resistance exercise with new training methods such as blood flow restriction, which is performed with lower intensities than the traditional method, can lead to different physiological responses. The purpose of this study was to investigate the effect of a period of upper body resistance exercise with blood flow restriction on the level of cortisol, testosterone and the ratio of testosterone to cortisol in male judo players. Materials and Methods: Thirty male judo players were divided into two groups of resistance training with and without blood flow restriction. The training program consisted of 6 weeks of resistance training, 3 sessions per week. Resistance exercise with blood flow restriction included performing barbell biceps curl exercise at an intensity corresponding to 30% of one repetition maximum (1-RM) with cuff pressure about 120 to 160 mm Hg (around the proximal area of the arm) based on the systolic pressure of each person. For the traditional resistance training group (without vascular occlusion), subjects performed biceps exercise at an intensity corresponding to 75% of 1-RM. To measure testosterone and cortisol, first blood sample (5ml) was taken before training from the antecubital vein of the right hand. The second blood was taken 48 hours after the last training session of 6th week, the third blood sample was taken 24 hours before the start of the second 6-week activity and the fourth sample was taken 48 hours after the last training session (after 12 weeks). Results: Between-group comparisons showed that cortisol (P=0.018), testosterone (P<0.001) and the ratio of testosterone to cortisol (P=0.001) were significantly different beuween two groups of resistance training with blood flow restriction and resistance training. Within-group comparisons showed that cortisol (P<0.001; d=1.76), testosterone (P<0.001; d=4.03) and the ratio of testosterone to cortisol (P<0.001; d=1.53) were increased significantly following resistance training with blood flow restriction and the percentage of changes were 38.48, 121.11 and 53.57%, respectively. Moreover, cortisol (P<0.001; d=1.27), testosterone (P<0.001; d=2.05) and the ratio of testosterone to cortisol (P=0.010; d=0.63) increased significantly in resistance training group by 25.35, 60.29 and 21.66 %, respectively. Conclusion: According to the results of the research, it could be concluded that both traditional resistance training and resistance training with blood flow restriction can lead to increases in testosterone, cortisol and the ratio of testosterone to cortisol. Furthermore, according to the size of the effect and percentage of differences, it can be mention that effectiveness of resistance training along with blood flow restriction is more pronounced than traditional resistance training. زمینه و هدف: فعالیت ورزشی مقاومتی با روشهای نوین تمرینی مانند محدودیت جریان خون که با شدت کمتری نسبت به روش سنتی انجام میشود، میتواند پاسخهای فیزیولوژیکی متفاوتی را در پی داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر یک نوبت فعالیت مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون بر سطح کورتیزول، تستوسترون و نسبت تستوسترون به کورتیزول در مردان جودوکار بود. مواد و روشها: 30 مرد جودوکار به به دو گروه تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل 6 هفته و هر هفته 3 جلسه در هفته تمرین قدرتی جلو بازو با هالتر بود. تمرین مقاومتی با محدودیت جریان خون شامل اجرای حرکت جلوبازو با شدت 30 % یک تکرار بیشینه (1-RM) همراه با فشار کاف (دور ناحیه نزدیک به تنه بازو) حدود 120 تا 160 میلیمتر جیوه در نظر گرفته شد که فشار کاف ایجاد محدودیت برای جریان خون هر فرد به فشار سیستولی او بستگی داشت. برای گروه تمرین مقاومتی سنتی (بدون انسداد عروق) تمرین با شدت 75 % یک تکرار بیشینه انجام شد. برای سنجش تستوسترون و کورتیزول، اولین نمونه خون (5 میلیلیتر) پیش از تمرین از ورید پیش آرنجی دست راست گرفته شد. دومین خونگیری 48 ساعت پس از 6 هفته اول، سومین خونگیری 24 ساعت پیش از شروع فعالیت 6 هفته دوم و چهارمین خونگیری پس از 48 ساعت از آخرین جلسه تمرینی (پس از 12 هفته) انجام گرفت. نتایج: نتایج آزمون بین گروهی نشان داد کورتیزول (018/0=P)، تستوسترون (001/0>P) و نسبت تستوسترون به کورتیزول (001/0=P) در دو گروه تمرین مقاومتی همراه با محدودیت جریان خون و مقاومتی اختلاف معناداری داشت. نتایج آزمون درون گروهی نشان داد کورتیزول (001/0>P؛ 76/1=d)، تستوسترون (001/0>P؛ 03/4=d) و نسبت تستوسترون به کورتیزول (001/0>P؛ 53/1=d) در گروه تمرین مقاومتی همراه با محدودیت جریان خون در مرحله پسآزمون در مقایسه با پیشآزمون به ترتیب 48/38، 11/121 و 57/53 درصد افزایش معناداری داشت. همچنین کورتیزول (001/0>P؛ 27/1=d)، تستوسترون (001/0>P؛ 05/2=d) و نسبت تستوسترون به کورتیزول (010/0=P؛ 63/0=d) گروه تمرین مقاومتی در مرحله پسآزمون در مقایسه با پیشآزمون به ترتیب 35/25، 29/60 و 66/21 درصد افزایش معناداری داشت. نتیجهگیری: با توجه به نتایج پژوهش میتوان نتیجه گرفت که یک نوبت تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون توانسته منجر به افزایش تستوسترون، کورتیزول و نسبت تستوسترون به کورتیزول شود. همچنین با توجه به اندازه اثر و درصد اختلاف میتوان گفت اثر گذاری تمرین مقاومتی به همراه محدودیت جریان خون در مقایسه با تمرین مقاومتی سنتی بیشتر بوده است.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103854_406fe063acc466a9351f2819dfc56c47.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 3 2023 11 22 The effect of plyometric training in water with and without blood flow restriction on physical fitness in active young girls تأثیر تمرینات پلایومتریک در آب با و بدون محدودیت جریان خون بر آمادگی جسمانی دختران جوان فعال 44 54 103907 10.48308/joeppa.2023.103907 FA نگار جمیلی دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، ایران سید علیرضا حسینی کاخک دانشکدة علوم ورزشی ،دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران رویا عسکری دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، ایران بهرام صادقی دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، ایران Journal Article 2023 05 15 Background and Purpose: The effect of plyometric training on physical fitness is well known and the effect of exercise training with blood flow restriction has also been studied. However, the effect of aquatic plyometric training with blood flow restriction has not been studied. Therefore, the aim of this study was to investigate the effect of aquatic plyometric training with and without blood flow restriction on physical fitness in young active women. Materials and Methods: The study was a quasi-experimental research with a pre-posttest design. Thirty young women aged 18 to 30 years were randomly allocated to three groups including: aquatic plyometric training with blood flow restriction (n=10), aquatic plyometric training without blood flow restriction (n=10) and control (n=10). The training protocol included six weeks of plyometric training (three days a week). The intensity of training (number of sets and repetitions) was considered less in the group with blood flow restriction than the other group. Restriction of blood flow was applied by tightening the elastic band on the upper thigh. Physical fitness tests were carried out before and after the training program. Data were analyzed by using repeated measures of ANOVA and using SPSS software. The significant level was set at P≤0.05. Results: Significant improvements were found in fat percentage, anaerobic power, lower body explosive power, speed and maximum strength following aquatic plyometric training with blood flow restriction (P<0.05). However, there were no significant differences between the groups for other physical fitness variables including weight, body mass index, agility and upper body power (P>0.05). Conclusion: According to the results of this study, aquatic plyometric training with blood flow restriction could be effective in improving the fat percentage, anaerobic power, lower body power, speed and maximum strength of young active women. زمینه و هدف: تأثیر تمرینات پلایومتریک بر آمادگی جسمانی به‌خوبی مشخص شده است. همچنین اثر تمرینات ورزشی همراه با محدودیت جریان خون نیز بررسی شده است. ولی در مورد اثر تمرینات پلایومتریک در آب همراه با محدودیت جریان خون پژوهشی انجام نگرفته است. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر تمرینات پلایومتریک در آب با و بدون محدودیت جریان خون بر آمادگی جسمانی دختران جوان فعال انجام گرفت. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون بود. آزمودنی‌ها 30 دختر جوان 18 تا 30 سال فعال بودند که به‌طور تصادفی به سه گروه تمرین پلایومتریک در آب با محدودیت جریان خون (ده نفر)، تمرین پلایومتریک در آب بدون محدودیت جریان خون (ده نفر) و کنترل (ده نفر) تقسیم و جایگزین شدند. تمرین شامل شش هفته (سه جلسه در هفته) تمرینات پلایومتریک بود. شدت تمرینات (نوبت و تکرار) در گروه با محدودیت جریان خون کمتر از گروه دیگر (20 درصد یک تکرار بیشینه) در نظر گرفته شد. محدودیت جریان خون از طریق بستن باند الاستیکی به بخش فوقانی ران اعمال شد. آزمون‌های آمادگی جسمانی پیش و پس از برنامة تمرینی گرفته شد. داده‌ها با استفاده از روش آماری آنوا با اندازه‌گیری مکرر و به کمک نرم‌افزار SPSS تجزیه‌وتحلیل شد. سطح معناداری 05/0≥P در نظر گرفته شد. نتایج: بهبود معنا‌داری در درصد چربی، توان بی‌هوازی، توان انفجاری پا، سرعت و قدرت بیشینه در گروه تمرین پلایومتریک در آب با محدودیت جریان خون دیده شد (05/0≥P). در سایر متغیرهای آمادگی جسمانی شامل وزن، شاخص تودة بدن، چابکی و توان بالاتنه تفاوت معناداری بین گروه‌ها وجود نداشت (05/0<P). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این پژوهش تمرینات پلایومتریک در آب با محدودیت جریان خون می‌تواند در بهبود درصد چربی، توان بی‌هوازی، توان انفجاری پا، سرعت و قدرت بیشینة دختران جوان فعال مؤثر باشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103907_5198f65d92048f2477d24f59aae771a6.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 3 2023 11 22 Effect of Resistance Training on Hepatic Bile Acid, beta-Klotho Protein and Expression of Farnesoid X Receptor, Fibroblast Growth Factor 15 and Fibroblast Growth Factor Receptor 4 Genes in Hepatic Tissue of Rats with Non-Alcoholic Fatty Liver Disease اثر تمرینات مقاومتی بر اسید صفرای کبدی، پروتئین بتاکلوتو و بیان نسبی ژن‌های گیرندة ایکس فارنزوئید، عامل رشد فیبروبلاست 15 و گیرندة 4 عامل رشد فیبروبلاست در بافت کبد موش‌های مبتلا به کبد چرب غیرالکلی 55 65 103906 10.48308/joeppa.2023.103906 FA مهری قلی پور گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران نجمه رضائیان گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران محمد کریمی دانشگاه صنعتی قم، قم، ایران. صادق چراغ بیرجندی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران Journal Article 2023 05 08 Background and Purpose: Bile acids are known as key metabolic messengers during liver regeneration and the end product of cholesterol catabolism, which are important for nutrient absorption in the intestine. Recent studies describe bile acids as messenger molecules with diverse functions that have a wide range of receptors in the body. Due to these receptors, bile acids can modulate the rate of self-synthesis, lipid, and glucose and energy metabolism. The FXR-FGFR4-KLB signaling pathway and its role in the regulation of bile acid biosynthesis is one of the novel issues in cholesterol metabolism, especially in the condition of non-alcoholic fatty liver disease (NAFLD). Despite the recommendations for patients with NAFLD to participate in regular exercise, the type, intensity and duration of exercise that is most beneficial for these patients is not clearly determined yet. Resistance exercise can be effective in improving NAFLD conditions by increasing fat oxidation, controlling appetite and reducing energy intake. This research was carried out to study the effect of eight weeks of resistance training on liver bile acid (BA), beta klotho protein (KLB) and the expression of farnesoid X receptor (FXR), fibroblast growth factor 15 (FGF15) and fibroblast growth factor receptor 4 (FGFR4) in male rats with non-alcoholic fatty liver disease. Materials and Methods: In this study, 16 male Wistar rats (age, six-weeks and weight, 120-160 gr) after induction of NAFLD conditions, with six weeks of high-fat diet were randomly divided into two equal groups (n=8 in each group) of Control (C), and resistance training (R). The resistance training protocol included climbing on a 1-meter ladder with a 2-cm grid and an 85-degree incline. Weighted cylinders ranging from 50 to 75% of their body weight were attached to the rats' tails. The training was carried out for eight weeks period with a frequency of five days per week. Rats were sacrificed 48 hours after the last training session, and the liver tissue samples were taken to for measuring the variables. Data were analyzed by using independent t-test at a significance level of p<0.05. Results: Following eight weeks of resistance training, hepatic BA decreased significantly in R group compared to C group (p=0.001). In addition, KLB protein levels (p=0.001) and the expression of FXR (p=0.001), FGF15 (p=0.001), and FGFR4 (p=0.001) genes were significantly higher in R group compared to C group. Conclusion: Non-alcoholic fatty liver is associated with a decrease in the expression of genes such as FXR, FGF15 and FGFR4, as well as a decrease in klotho protein, which results in a disturbance in cholesterol status and subsequent cell damage in the liver. The exercise intervention may have positive effect on the signaling pathway of FXR-FGFR4-KLB and its role in regulating the biosynthesis of bile acids and improve cholesterol metabolism in the body. It seems that resistance training has beneficial effects in improving this signaling pathway. The data of the present study indicate a possible relationship between resistance training and improvement of fat metabolism in the liver. The muscle-liver axis and the role of this type of exercises on the up-regulation of genes involved in the biosynthesis of hepatic bile acid and then the control of cholesterol metabolism can help in achieving a better understanding of the pathogenesis of NAFLD. زمینه و هدف: اسیدهای صفراوی به‌عنوان پیام‌‌رسان‌های سوخت‌وسازی مهم در جریان بازسازی کبد و فراوردة نهایی کاتابولیسم کلسترول شناخته می‌شوند که برای جذب مواد مغذی در روده مهم‌اند. پژوهش‌های اخیر اسیدهای صفراوی را به‌عنوان مولکول‌های پیام‌رسان با کارکردهای متنوع توصیف می‌کنند که دارای گیرنده‌های گسترده‌ای در بدن هستند. به‌واسطة این گیرنده‌ها، اسیدهای صفراوی می‌توانند میزان سنتز خود، لیپید، گلوکز و سوخت‌وساز انرژی را تعدیل کنند. مسیر پیام‌رسانی FXR-FGFR4-KLB و نقش آن در تنظیم بیوسنتز اسیدهای صفراوی از موضوعات جدید در سوخت‌وساز کلسترول به‌ویژه در بیماری کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) است. با وجود توصیه به شرکت در فعالیت‌های ورزشی منظم برای بیماران مبتلا به NAFLD، توصیه‌های روشنی در خصوص اینکه چه نوع فعالیت ورزشی، با چه شدت و مدتی دارای بیشترین مزایاست، هنوز ارائه نشده است. تمرینات مقاومتی با افزایش اکسایش چربی‌ها، کنترل اشتها و کاهش انرژی دریافتی می‌تواند در بهبود شرایط NAFLD اثرگذار باشد. این پژوهش با هدف بررسی اثر هشت هفته تمرینات مقاومتی بر اسید صفراوی (BA) کبدی، پروتئین بتا کلوتو (KLB) و بیان نسبی گیرندة ایکس فارنزوئید (FXR)، عامل رشد فیبروبلاست 15 (FGF15) و گیرندة 4 عامل رشد فیبروبلاست (FGFR4) در موش‌های نر مبتلا به NAFLD انجام گرفت. مواد و روش‌ها: در این پژوهش 16 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با سن شش هفته و وزن تقریبی 120-160 گرم، به‌منظور القای شرایط NAFLD، در یک دورة شش‌هفته‌ای رژیم غذایی پرچرب قرار گرفتند و در ادامه به‌طور تصادفی در دو گروه مساوی (هشت سر در هر گروه) شامل گروه‌های کنترل (C) و تمرین مقاومتی (R) تقسیم شدند. شیوة تمرین گروه R شامل بالا رفتن از نردبان یک متر با شبکة دو سانتی‌متری و شیب 85 درجه همراه با بستن سیلندرهای حاوی وزنه به دم موش‌ها، با 50 تا 75 درصد وزن بدن و در یک دورة هشت‌هفته‌ای با تواتر پنج روز در هفته بود. 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرین، آزمودنی‌ها قربانی شدند و نمونه‌گیری بافت کبد برای ارزیابی متغیرهای پژوهش انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون t مستقل در سطح معناداری 05/0≥P تجزیه‌وتحلیل شدند. نتایج: در پی هشت هفته تمرینات مقاومتی، مقادیر کبدی BA در گروه R نسبت به گروه C به‌طور معنادار کاهش یافت (0001/0=P). همچنین مقادیر پروتئین KLB (0001/0=P) و بیان نسبی FXR (0001/0=P)، FGF15 (0001/0=P)، FGFR4 (0001/0=P) در گروه R نسبت به گروه C به‌طور معنادار بیشتر بود. نتیجه‌گیری: کبد چرب غیرالکلی با کاهش بیان ژن‌هایی مانند FXR، FGF15 و FGFR4 و نیز کاهش پروتئین کلوتو همراه است که نتیجة آن اختلال در وضعیت کلسترول و در پی آن آسیب‌های سلولی در کبد است. مداخلة فعالیت ورزشی می‌تواند مسیر پیام‌رسانی FXR-FGFR4-KLB و نقش آن در تنظیم بیوسنتز اسیدهای صفراوی را تحت تأثیر مثبت قرار دهد و به بهبود وضعیت سوخت‌وساز کلسترول در بدن کمک کند. به‌نظر می‌رسد تمرینات مقاومتی تأثیرات سودمندی در بهبود این مسیر پیام‌رسانی داشته باشند. داده‌های این تحقیق نشان‌دهندة ارتباط احتمالی بین تمرینات مقاومتی و بهبود سوخت‌وساز چربی در کبد است. محور عضله-کبد و نقش این نوع تمرینات بر تنظیم افزایشی ژن‌های درگیر در بیوسنتز اسید صفرای کبدی و در پی آن کنترل سوخت‌وساز کلسترول می‌تواند در دستیابی به شناخت بهتری از پاتوژنز NAFLD کمک کند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103906_1d772513d02f076af5c43b377006d3c7.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 3 2023 11 22 Comparison of the effects of eight weeks of traditional resistance training and TRX on oxidative and antioxidant indicators in women with type 2 diabetes مقایسة تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی سنتی و TRX بر برخی شاخص‌های اکسایشی و ضداکسایشی زنان مبتلا به دیابت نوع دو 66 75 103908 10.48308/joeppa.2023.103908 FA محسن اکبر پور گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی،دانشگاه قم، قم، ایران صفورا صباغیان راد گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی،دانشگاه قم، قم، ایران نرگس چمنی گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی ، موسسه آموزشی عالی طلوع مهر، قم، ایران Journal Article 2023 02 27 Background and Purpose: Type 2 diabetes is one of the most common metabolic diseases known in the world and is the main cause of death in many countries, affecting many people every year. Chronic hyperglycemia caused by type 2 diabetes causes oxidative stress, therefore this study compared the effect of eight weeks of traditional resistance training and Total Body Resistance Exercise (TRX) on some oxidative and anti-oxidative indicators in women with type 2 diabetes. Materials and Methods: Thirty women with type 2 diabetes (age, 40-55 years) participated in the study and randomly were divided into three groups of resistance training (n=10), TRX group (n=10), control group (n=10). The experimental groups performed traditional resistance training and TRX three times a week for eight weeks at an intensity corresponding to 80-65% of a maximum repetition, while the control group did not participate in any training program during this period. Blood samples were taken from all subjects before training and 48 hours after the last training session and were used to determine the serum level of superoxide dismutase (SOD), Glutathione Peroxidase (GPx) and malondialdehyde (MDA). Paired t-test was used to investigate the within-groups differences, and the analysis of covariance using Bonferroni's post-hoc test was used to investigate the differences between groups. Results: Present study showed that after eight weeks of traditional resistance training and TRX, significant increases in SOD and GPX levels were observed in the two experimental groups (p< 0.05). However, no significant difference was observed in the control group. MDA levels decreased in both traditional and TRX resistance training groups. The results of between-group analysis showed that there is no significant difference between the two groups of resistance training and TRX for SOD, GPX and MDA indices (P>0.05). Conclusion: Based on said the findings of present study it could be concluded that both training methods can improve oxidative (SOD and GPX) and anti-oxidative (MDA) indices in women with type 2 diabetes. زمینه و هدف: بیماری دیابت نوع دو از شایع‌ترین بیماری‌های سوخت‌وساز شناخته‌شده در جهان و علت اصلی مرگ‌ومیر در بسیاری از کشورهاست که هر ساله افراد زیادی را درگیر می‌کند. هیپرگلیسمی مزمن ناشی از دیابت نوع دو موجب ایجاد فشار اکسایشی در مسیرهای مختلف بدن می‌شود، ازاین‌رو هدف از این پژوهش مقایسة تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی سنتی و تمرین مقاومتی با وزن بـدن ( TRX) بر برخی شاخص‌های اکسایشی و ضداکسایشی زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود. مواد و روش‌ها: نمونة آماری پژوهش ۳۰ زن مبتلا به دیابت نوع دو با ردة سنی 40-55 سال بودند که به صورت هدفمند انتخاب شدند و به‌طور تصادفی در سه گروه، تمرین مقاومتی (ده نفر)، گروه TRX(ده نفر)، گروه کنترل (ده نفر) قرار گرفتند. گروه‌های تجربـی، تمریـن مقاومتـی سـنتی و TRX را سـه جلسـه در هفتـه بـه مـدت هشـت هفتـه بـا شـدت 65-80 یـک تکـرار بیشـینه اجـرا کردنـد، درحالی‌که گـروه کنتـرل در هیـچ برنامـة تمرینـی در مـدت زمـان اجـرای پژوهـش شـرکت نکـرد. نمونه‌های خون سیاهرگ محیطی پیش از شـروع تمریـن و 48 سـاعت پس از آخریـن جلسـة تمریـن از همة آزمودنی‌ها گرفتـه شـد و بـرای بررسـی سـطح سـرمی شاخص‌های SOD, GPXوMDA اســتفاده شد. در این پژوهش از آزمون t همبسته برای بررسی تفاوت‌های درون‌گروهی و از تحلیل کوواریانس با استفاده از آزمون تعقیبی بنفرونی برای بررسی تفاوت‌های بین‌گروهی استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد پس از هشت هفته تمرینات مقاومتی سنتی و TRX افزایش معناداری در سطوح SOD و GPX در دو گروه تجربی مشاهده شد (۰۵/۰ >P). با این همه در گروه کنترل تفاوت معناداری مشاهده نشد، همچنین مقدار MDA پس‌آزمون در مقایسه با پیش‌آزمون در هر دو گروه تمرینی مقاومتی سنتی و TRX کاهش معناداری نشان داد. نتایج تحلیل بین‌گروهی نشان داد که بین دو گروه تمرین مقاومتی و TRX بر شاخص‌های SOD, GPXوMDA تفاوت معناداری وجود ندارد )۰۵/۰(P>. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج به‌دست‌آمده می‌توان گفت که احتمالاً هر دو روش تمرینی می‌توانند در بهبود شاخص‌های اکسایشی (SOD و GPX) و ضداکسایشی (MDA) زنان مبتلا به دیابت نوع دو مؤثر باشند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103908_fb280de4bbcc7842947daa99f1da93de.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 3 2023 11 22 Evaluation of heart rate index equations for prediction of maximal oxygen uptake in healthy adolescent boys: Cross-validation by respiratory gas analysis method ارزیابی معادلات اکسیژن مصرفی بیشینة مبتنی بر شاخص ضربان قلب در پسران سالم نوجوان: سنجش روایی به روش تجزیه‌وتحلیل گازهای تنفسی 76 86 103910 10.48308/joeppa.2023.103910 FA الهه شاداب نیک گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران فرزاد ناظم گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران مجید جلیلی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران Journal Article 2023 06 24 Background and Purpose: Accurate measurement of cardiorespiratory fitness (VO2max) is very important in sport sciences. The direct measurement of VO2max using a respiratory gas analysis device cannot be very operational and comprehensive due to the high cost, time-consuming, need for an expert, and the possibility of some cardio-respiratory risks during the performance of an increasing exercise test. Estimating VO2max using equations based on heart rate index (HRindex) is one of the most widely used methods in sports fields, which can estimate an individual's VO2max without needing breath gas analysis. However, this requires accurate measurements of resting and maximal heart rates with the least error. In the present study we aimed to evaluate the validity of VO2max equations based on heart rate index in adolescent boys. Material and Methods: One hundred and fifty-seven healthy adolescent boys (Mean±SD; age, 14.92±1.35 years; BMI, 21.39 ± 4.50 kg/m2 and VO2max: 41.80 ± 6.67 ml/kg/min) from middle and high schools in Hamadan city voluntarily participated in this cross-sectional study. Initially, the resting heart rate and body composition of the subjects were measured. The subjects' VO2max and maximal heart rate were measured by the respiratory gas analysis method by using modified Bruce incremental exercise test (criterion method). Moreover, the subjects' VO2max were estimated using HRindex-based equations. Pearson correlation, pair sample t-test, and Bland and Altman agreement were used to evaluate the validity of heart rate index based on VO2max equations. Results: A significant correlation was observed between the criterion method of VO2max and HRindex-based VO2max equations (R=0.328, p<0.05). A significant difference (p<0.05) was observed between measured and HRindex-based VO2max equations (Mean difference = 3.34 - 5.45 ml/kg/min). In healthy adolescent boys, both estimation equations led to underestimation of VO2max by 11.36 ± 17.93% and 5.84 ± 16.39%, respectively. In addition, the Bland and Altman plot showed low agreement between measured and HRindex-based VO2max equations. Conclusions: HRindex-based VO2max equations do not have sufficient validity to be used in healthy adolescent boys and they led to the underestimation of VO2max. Therefore, it is recommended to employ HRindex-based VO2max equations for healthy adolescent boys. زمینه و هدف: اندازه‌گیری دقیق آمادگی قلبی-تنفسی (VO2max) از اهمیت زیادی در علوم ورزشی برخوردار است. اندازه‌گیری مستقیم VO2max با استفاده از دستگاه تجزیه‌وتحلیل گازهای تنفسی به‌دلیل هزینة زیاد، زمان‌بر بودن، نیاز به کارشناس و احتمال بروز برخی مخاطرات قلبی-تنفسی حین اجرای آزمون ورزشی فزاینده نمی‌تواند چندان عملیاتی و فراگیر باشد. برآورد VO2max با استفاده از معادلات مبتنی بر شاخص ضربان قلب (HRindex) یکی از روش‌های پرکاربرد در میادین ورزشی است که می‌تواند VO2max افراد را بدون نیاز به تحلیل گازهای تنفسی برآورد کند. با این همه، این کار نیازمند آن است که ضربان قلب استراحت و بیشینه به‌طور دقیق و با کمترین خطا اندازه‌گیری شود. هدف از پژوهش حاضر سنجش روایی معادلاتVO2max مبتنی بر شاخص ضربان قلب در پسران نوجوان است. مواد و روش‌ها: در پژوهش مقطعی حاضر 157 پسر سالم نوجوان با میانگین سنی 35/1±92/14 سال، شاخص تودة بدن 5/4±39/21 کیلوگرم/متر مربع و VO2max معادل 67/6±80/41 میلی‌لیتر/کیلوگرم/ دقیقه از مدارس متوسطة اول و دوم در سطح شهر همدان داوطلبانه شرکت کردند. ابتدا ضربان قلب استراحت و متغیرهای ترکیب بدن آزمودنی‌ها به روش استاندارد اندازه‌گیری شد. ضربان قلب بیشینه و VO2max آزمودنی‌ها (روش معیار) در آزمون ورزشی فزایندة بروس تعدیل‌شده روی نوار گردان مجهز به دستگاه تجزیه‌وتحلیل گازهای تنفسی اندازه‌گیری شد. همچنین VO2max آزمودنی‌ها با استفاده از معادلات منتخب شاخص ضربان قلب، برآورد شد. به‌منظور ارزیابی روایی معادلات شاخص ضربان قلب در برآورد VO2max، از روش‌های آماری ضریب همبستگی پیرسون، آزمون t همبسته و توافق بلاند - آلتمن استفاده شد. نتایج: همبستگی معناداری بین VO2max اندازه‌گیری‌شده به روش معیار و روش معادلات شاخص ضربان قلب مشاهده شد (05/0 >P، 328/0 = R). با این همه، اختلاف معناداری (01/0>P) بین VO2max روش معیار و معادلات شاخص ضربان قلب (میلی‌لیتر/کیلوگرم/دقیقه 45/5- 34/3 = میانگین اختلاف) دیده شد. به‌طوری‌که هر دو معادلة برآوردی به کم‌تخمینی VO2max به‌ترتیب به مقدار 93/17±36/11 و 39/16±84/5 درصد در پسران نوجوان منجر شد. همچنین نتایج نمودار بلاند - آلتمن حاکی از توافق ضعیف معادلات رگرسیونی غیربومی با روش معیار بود. نتیجه‌گیری: معادلات مبتنی بر شاخص ضربان قلب منتخب به‌منظور برآورد VO2max پسران نوجوان سالم از اعتبار کافی برخوردار نیست، به‌طوری‌که هر دو معادله به‌طوری معناداری به کم‌تخمینی VO2max منجر شد. بنابراین طراحی معادلات شاخص ضربان قلب ویژة نوجوانان جهت برآورد VO2max توصیه می‌شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103910_b87fda28f2e563329a2de9c14feea567.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 3 2023 11 22 Effect of acute exercise on vascular endothelial growth factor in adults: a systematic review with meta-analysis تأثیر فعالیت ورزشی حاد بر عامل رشد اندوتلیال عروقی در بزرگسالان: مروری نظام‌مند با فراتحلیل 87 100 103911 10.48308/joeppa.2023.103911 FA محمدجواد پوروقار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران سعید رضا نوری مفرد گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران موسی خلفی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران 0000-0001-6465-1281 Journal Article 2023 07 25 Background and Purpose: Vascular endothelial growth factor (VEGF) is the most important marker of angiogenesis that may increase in response to exercise. However, the effect of acute exercise on this marker has been reported inconsistently. Therefore, the aim of this systematic review and meta-analysis is to investigate the effect of acute exercise on circulating VEGF in adults. Materials and Methods: In order to extract original articles, a comprehensive search was conducted in the databases of PubMed, Scopus, Web of Science, SID, Magiran and Google Scholar until 2023 March 1 for studies investigating the effects of acute exercise on circulating levels of VEGF. The meta-analysis criteria included studies published in Persian and English language journals, studies with human subjects with an average age of more than 18 years, studies investigating the effect of acute exercise, and studies measuring serum or plasma VEGF levels. To determine the effect size, standardized mean differences (SMD) values and 95% confidence intervals (CIs) were calculated using CMA2 software. The level of heterogeneity was assessed using the I2 test and the publication bias was also assessed with Egger's test. Furthermore, subgroup analysis was performed for health status (with chronic disease and healthy) and type of exercise (aerobic, resistance and high-intensity interval exercise). Results: In total, 27 articles (49 exercise interventions) including 704 subjects were included in the meta-analysis. The results of data analysis showed that acute exercise did not lead to significant changes in VEGF immediately after exercise compared to baseline [0.17, (CI: -0.05 to 0.40, p=0.14). The results of subgroup analysis based on the health status showed that exercise had no significant effect on VEGF in healthy subjects [SMD: 0.10, p=0.40], while it tended to increase VEGF in patients [SMD: 0.30, p=0.05]. The results of the subgroup analysis based on the type of exercise also showed that resistance exercise [SMD: 0.58, p=0.008] leads to a significant increase and high-intensity interval exercise [SMD: 0.29, p=0.06] leads to a non-significant increase in VEGF, while the effect of aerobic exercise [SMD: 0.009, p=0.95] was not significant. Conclusion: In general, the findings of this meta-analysis showed that the type of exercise plays an effective role in the responses of VEGF to acute exercise. Resistance and high intensity interval exercise may lead to an increase in circulating VEGF immediately post exercise, while aerobic exercise does not have significant effects. In addition, exercise may increase VEGF in people with metabolic-cardiovascular disease, whereas, it is not effective in healthy individuals. زمینه و هدف: عامل رشد اندوتلیال عروق (VEGF) مهم‌ترین شاخص آنژیوژنز است که ممکن است در پاسخ به فعالیت ورزشی افزایش پیدا کند. با این همه، آثار حاد فعالیت ورزشی بر این شاخص متناقض گزارش شده است. ازاین‌رو هدف تحقیق حاضر فراتحلیل حاضر بررسی اثر حاد فعالیت ورزشی بر VEGF گردش خون در بزرگسالان است. مواد و روش‌ها: به‌منظور استخراج مقالات اصیل، جست‌وجوی جامع در پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed ,Scopus ,Web of Science، مرکز جهاد دانشگاهی، مگیران و Google Scholar تا تاریخ 10 اسفند 1401 برای مطالعات فعالیت ورزشی حاد بر سطوح گردش خونی VEGF انجام گرفت. معیارهای ورود به فراتحلیل شامل مطالعات چاپ‌شده در مجلات فارسی‌زبان و انگلیسی‌زبان، مطالعات با آزمودنی‌های انسان با میانگین سنی بیشتر از 18 سال، مطالعات بررسی‌کنندۀ اثر حاد فعالیت ورزشی و مطالعات با اندازه‌گیری مقادیر سرمی یا پلاسمایی VEGF بود. برای تعیین اندازة اثر مقادیر تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) و فاصلة اطمینان 95 درصد (CIs) با استفاده از نرم‌افزار CMA2 محاسبه شد. سطح ناهمگونی با استفاده از آزمون I2 و سوگیری انتشار نیز با آزمون Egger بررسی شد. همچنین تحلیل زیرگروهی برای وضعیت سلامتی (دارای بیماری مزمن و سالم) و نوع فعالیت ورزشی (هوازی، مقاومتی و تناوبی با شدت بالا) انجام گرفت. نتایج: روی‌هم‌رفته 27 مقاله (49 مداخلة ورزشی) شامل 704 آزمودنی وارد فراتحلیل حاضر شدند. نتایج تحلیل داده‌ها نشان داد که فعالیت ورزشی حاد به تغییرات معنادار در VEGF بلافاصله پس از فعالیت ورزشی نسبت به پیش از فعالیت ورزشی منجر نمی‌شود [14/0P= ,(40/0 تا 05/0CI: -) 17/0]. نتایج تحلیل زیرگروهی بر پایة وضعیت سلامت آزمودنی نشان داد که فعالیت ورزشی اثر معناداری بر VEGF در افراد سالم نداشت [40/0 P=،10/0SMD: ]، درحالی‌که تمایل به افزایش VEGF در بیماران شد [05/0 P=،30/0SMD: ]. نتایج تحلیل زیرگروهی بر پایة نوع فعالیت ورزشی نیز نشان داد که فعالیت ورزشی مقاومتی [008/0P=، 58/0SMD: ] به افزایش معنادار و فعالیت ورزشی تناوبی با شدت بالا [06/0P= ,29/0SMD: ] به افزایش غیرمعناداری VEGF منجر می‌شود، درحالی‌که اثر فعالیت ورزشی هوازی [95/0P= ,009/0SMD: ] معنادار نبود. نتیجه‌گیری: روی‌هم‌رفته یافته‌های فراتحلیل حاضر نشان می‌دهد که نوع فعالیت ورزشی نقش مؤثری در پاسخ VEGF به فعالیت ورزشی حاد ایفا می‌کند. فعالیت ورزشی مقاومتی و تناوبی با شدت بالا ممکن است به افزایش VEGF گردش خون بلافاصله پس از فعالیت ورزشی منجر شوند، درحالی‌که فعالیت هوازی تأثیر چشمگیری ندارد. همچنین فعالیت ورزشی ممکن است VEGF را در افراد با بیماری‌های سوخت‌وسازی-قلبی افزایش دهد، درحالی‌که در افراد بدون بیماری مزمن مؤثر نباشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103911_c79f1ff90ddf0d70e8e9ddd9c50af7df.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 3 2023 11 22 Effects of eight weeks of high-intensity interval training on the expression of Pink1 and Parkin proteins in the liver tissue of type 2 diabetic male rats تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت بالا بر بیان پروتئین‌های Parkin و Pink1در بافت کبدی موش‌های صحرایی نر مبتلا به دیابت نوع دو 101 109 103909 10.48308/joeppa.2023.103909 FA جواد وکیلی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران وحید ساری صرّاف گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران سارا فرج پور خزاعی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران Journal Article 2023 06 14 Background and Purpose: There is a close relationship between liver mitochondrial dysfunction and the development of obesity and insulin resistance. As observed in type 2 diabetes, in conditions of insulin resistance, a decrease in insulin sensitivity of liver cells, skeletal muscle and fat cells is observed. In recent decades, physical activity has become a key tool in controlling many diseases, including type 2 diabetes, and studies have shown that various training protocols are effective in reducing the epidemic and improvement of some metabolic functions of the liver. The purpose of this study was to evaluate the effect of eight weeks of high intensity interval training (HIIT) on Parkin and Pink1 proteins in the liver tissue of type 2 diabetic rats. Materials and Methods: In an experimental design, 30 three-month-old adult male Wistar rats with a weight range of 250-300 g were randomly divided into three groups of 10 including healthy control (C: intraperitoneal injection of saline), Diabetic control (D: diabetic with high-fat diet combined with intraperitoneal injection of streptozotocin) and trained diabetic (D+T: diabetic with exercise) were divided. The training protocol encompassed running at an intensity of 85%-90% of the maximum speed in 6 to 12 two-minute intervals; 5 days a week for eight weeks. Fourty eight hours after the last training session and after 12 to 14 hours of fasting, all rats were anesthetized and operated by a trained specialist without pain. A method based on Western blotting was used to determine changes in the expression profile of Parkin and Pink1 proteins in the heart muscle tissue (left ventricle) of rats. The two-way analysis of variance and Bonferroni’s post-hoc test were used to analyze the data. Results: Induction of diabetes (D) causes a 51% and 63% increase in Parkin and Pink1 proteins, respectively, although it is not statistically significant (P>0.05). In addition, exercise intervention caused a 45% and 38% decrease in Parkin and Pink1 in the trained diabetic group (D+T) compared to the diabetic group (D), but it was not significant (p≥0.05). Conclusion: According to the results, it can be stated that eight weeks of HIIT is insufficient to observe a significant reduction of mitophagy in the liver tissue of diabetic rats. At the same time, based on the partial changes of the indices, HIIT might be a preventive measure against the abnormal increase of mitophagy as a result of type 2 diabetes. However, to making a definite conclusion about these indices and how they are affected by different conditions more researches are needed. مقدمه و هدف: وابستگی نزدیکی بین اختلالات کارکرد میتوکندری کبد و توسعة چاقی و مقاومت به انسولین وجود دارد. همان‌طورکه در بیماری دیابت نوع دو مشاهده شده است، در شرایط مقاومت به انسولین، کاهش حساسیت انسولین سلول‌های کبدی، عضلة اسکلتی و سلول‌های چربی مشاهده می‌شود. در طول دهه‌های اخیر فعالیت ورزشی به‌ ابزار کمکی کلیدی در کنترل بسیاری از بیماری‌ها از جمله دیابت نوع دو تبدیل شده است و پژوهش‌ها نشان می‌دهند که روش‌های تمرینی گوناگون در کاهش همه‌گیری و بهبود برخی از عملکردهای سوخت‌وسازی کبد مؤثر است. هدف این تحقیق بررسی تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت بالا بر شاخص‌های Parkin و Pink1 در بافت کبد موش‌های صحرایی دیابتی نوع دو است. مواد و روش‌ها: در یک طرح تجربی، 30 سر موش صحرایی نر ویستار سه‌ماهه با دامنة وزنی 225-300 گرم به‌طور تصادفی در یکی از سه گروه 10 سری شامل کنترل سالم (C: تزریق درون‌صفاقی سرم سالین)، کنترل دیابتی (D: دیابتی‌شده با رژیم غذایی پرچرب همراه با تزریق درون‌صفاقی استرپتوزوتوسین) و دیابتی تمرین‌کرده (D+T: دیابتی‌شده به‌همراه تمرین) تقسیم شدند. روش تمرینی شامل دویدن با شدت 85-90 درصد سرعت بیشینه در 6 تا 12 وهلۀ دودقیقه‌ای؛ پنج روز در هفته به مدت هشت هفته بود. همة آزمودنی‌ها، 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرینی و پس از 12 تا 14 ساعت ناشتایی، به روش بدون درد توسط متخصص کارآزموده بی‌هوش و جراحی شدند. برای تعیین تغییرات در نیمرخ بیان پروتئین‌های Parkinو Pink1 در بافت کبد موش‌ها از روش وسترن بلات استفاده شد. از تحلیل واریانس یکراهه و آزمون تعقیبی بنفرونی برای تحلیل داده‌ها در سطح معناداری کمتر از پنج‌صدم استفاده شد. نتایج: القای دیابت (D) موجب افزایش 51 و 63 درصدی به‌ترتیب در پروتئین‌های Parkin و Pink1 می‌شود، اگرچه از نظر آماری معنادار نیست (05/0≤P). با این همه، مداخلۀ تمرینی موجب کاهش 45 و 38 درصدی در Parkin و Pink1 در گروه دیابتی تمرین‌کرده (D+T) در مقایسه با گروه دیابتی (D) شد، ولی معنادار نبود (05/0≤P). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج می‌توان گفت که هشت هفته تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) برای مشاهدة کاهش معنادار میتوفاژی در بافت کبد موش‌های دیابتی ناکافی است. با توجه به اندک تغییرات مشاهده‌شده، HIIT شاید یک راهکار پیشگیرانه برای افزایش بی‌رویة میتوفاژی ناشی از ابتلا به بیماری دیابت نوع دو داشته باشد. با این همه، نتیجه‌گیری قطعی دربارة این شاخص‌ها و نحوۀ تأثیرپذیری آن‌ها از شرایط گوناگون نیازمند پژوهش‌های بیشتری است.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_103909_c0a2f736ed7c2f7b683e472f82b884b2.pdf