دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 4 2024 01 21 The effects of two types of interval training on the association between cardiovascular fitness and atherogenic biomarkers with blood pressure in wWomen with overweight/obesity تأثیر دو نوع تمرین تناوبی بر رابطة بین آمادگی قلبی-عروقی و نشانگرهای زیستی آتروژنیک با فشارخون در زنان دارای اضافه‌وزن و چاق 1 10 104040 10.48308/joeppa.2023.232299.1178 FA مریم نظری گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-3502-872X وازگن میناسیان گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران سیلوا هوسپیان مرکز تحقیقات متابولیک کبد، مرکز آموزشی درمانی کودکان امام حسین (ع)، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-8548-781X Journal Article 2023 07 09 Background and Purpose: Obesity, especially central body obesity, is related to cardiovascular diseases risk factors such as high blood pressure and hyperlipidemia. The aim of the present study was to investigate the relationship between blood pressure and serum levels of salusin-β, angiopoietin-like protein 3, lipid profile and anthropometric indicators following eight weeks of interval training with different intensities among women with overweight/obesity. Materials and Methods: In this study, 30 inactive women were divided into three groups of 10 including control group (average age, 28.7 years; body mass index, 30.42±3.29 kg/m2), moderate-intensity interval training group (average age, 30.2 years; body mass index, 31.19 ±3.75 kg/m2), and high-intensity interval training group (average age, 28.9 years ؛body mass index, 30.17 ±3.83 kg/m2). The Subjects in training groups performed eight weeks of interval training encompassed pedaling on a stationary bike with different intensities. Blood samples were taken 48 hours before the first training session (baseline values) and 48 hours after the last training session to measure the serum levels of salusin-β, angiopoietin-like protein 3 by using ELISA method. Factorial ANOVA and Pearson's correlation coefficient tests were used to analyze the data. Results: Data analysis showed a positive and significant relationship (P<0.05) between blood pressure and angiopoietin-like protein 3, waist-hip ratio, salusin-β, waist circumference and an inverse significant relationship between blood pressure and high density lipoproteins (P<0.05). Factorial analysis of variance showed a significant decrease in the levels of angiopoietin-like protein 3, salusin-β, triglyceride, weight, waist circumference, waist-stature ratio, body mass index, systolic blood pressure and a significant increase in the levels of high-density lipoproteins following eight weeks of interval training (P<0.05). However, no significant changes were observed for low-density lipoproteins, diastolic blood pressure and waist-hip ratio following interval training. Conclusion: Interval training with sufficient intensity can be effective in increasing obese/overweight individuals’ health by improving body composition and reducing some serum proteins related to high blood pressure. زمینه و هدف: چاقی و به‌ویژه چاقی نواحی مرکزی بدن به عوامل خطرزا در بیماری‌های قلبی-عروقی همچون فشار خون و هایپرلیپیدمی وابسته است. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطة فشار خون با سطوح سرمی سالوسین‌بتا، پروتئین شبه‌آنژیوپویتین نوع3، نیمرخ لیپیدی و شاخص‌های آنتروپومتریک در پی هشت هفته تمرینات تناوبی با شدت‌های متفاوت در زنان دارای اضافه ‌وزن و چاق بود. مواد و روش‌ها: در این تحقیق 30 زن غیرفعال در سه گروه ده‌نفری به شکل هدفمند تقسیم شدند: گروه کنترل (میانگین سنی 7/28 سال kg/m2, 29/3± 42/30=شاخص تودة بدنی)؛ گروه تمرین تناوبی با شدت متوسط (میانگین سنی 2/30 سال kg/m2, 75/3±19/31=شاخص تودة بدنی) و گروه تمرین تناوبی با شدت زیاد (میانگین سنی 9/28 سال kg/m2, 83/3 ±17/30=شاخص تودة بدنی). آزمودنی‌های گروه‌های تمرینی، به مدت هشت هفته در تمرینات تناوبی رکاب زدن با شدت‌های متفاوت شرکت داشتند. نمونه‌گیری 48 ساعت پیش از اولین جلسة تمرینی برای اندازه‌گیری مقادیر اولیه و 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرین به‌منظور اندازه‌گیری تغییرات صورت گرفت و با روش الایزا مقادیر سرمی سالوسین‌بتا و پروتئین شبه‌آنژیوپویتین نوع3 تعیین شد. از آزمون‌های تحلیل واریانس عاملی و ضریب همبستگی پیرسون برای بررسی داده استفاده شد. نتایج: یافته‌های همبستگی بین متغیرها نشان‌دهندة وجود همبستگی مثبت و معناداری میان فشار خون و پروتئین شبه‌آنژیوپویتین نوع3، دور کمر، نسبت دور کمر به دور باسن، سالوسین‌بتا و همبستگی وارونه و معناداری میان فشار خون و لیپوپروتئین‌های با چگالی بالا بود. پس از هشت هفته تمرین تناوبی، نتایج حاصل از آزمون تحلیل واریانس عاملی حاکی از کاهش معنادار سطوح پروتئین شبه‌آنژیوپویتین نوع3، سالوسین‌بتا، تری‌گلیسیرید، وزن، دور کمر، نسبت دور کمر به قد، شاخص تودة بدنی، فشار خون سیستولی و افزایش معنادار سطوح لیپوپروتئین‌های پرچگال در گروه‌های تمرینی است، اما در سطوح سرمی لیپوپروتئین‌های کم‌چگال و مقادیر مربوط به فشار خون دیاستولی و نسبت دور کمر به دور باسن تغییر معناداری متعاقب مداخلات تمرینی مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: انجام تمرینات تناوبی که از شدت کافی برخوردار باشند، با بهبود ترکیب بدنی و کاهش برخی پروتئین‌های سرمی مرتبط با فشار خون می‌تواند در بهبود سطح سلامت افراد مؤثر باشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104040_50f50284c8d50344c5406387e50f3cd3.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 4 2024 01 21 Effect of high intensity interval training on adipose tissue levels of steroid receptor RNA activator and insulin resistance index in rats with type II diabetes اثر تمرینات تناوبی شدید بر سطوح فعال‌کنندة RNA گیرندة استروئیدی بافت چربی و شاخص مقاومت به انسولین در موش‌های صحرایی مبتلا به دیابت نوع دو 11 19 104041 10.48308/joeppa.2023.232415.1179 FA آیلین جعفرزاده گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران 0009-0002-5743-3993 نجمه رضائیان گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران 0000-0003-0400-0297 Journal Article 2023 07 17 Background and Purpose: Steroid receptor RNA activator (SRA) is one of the long non-coding RNA (LncRNA) playing a dual role in glucose homeostasis and insulin resistance. Purpose of this study was to investigate the effect of six weeks of high intensity interval training on adipose tissue levels of SRA and insulin resistance index in diabetic rats with high fat diet and streptozotocin. Materials and Methods: Twenty male wistar rats (10-12 weeks old; 200-300 gr) were selected and type 2 diabetes was induced by six weeks of high-fat diet and streptozotocin injection. Afterwards, obese diabetic rats were randomly divided into experimental and control groups. The rats in the experimental group participated in six weeks of high intensity interval training included 40 seconds of running on a treadmill at 25-35 m/min followed by 2 minutes of active rest at 10 m/min, which was performed for 30 minutes per session, five sessions per week, 6 weeks. All rats were dissected 48 hours after the last training session and adipose levels of SRA, serum levels of insulin and fasting blood sugar were evaluated using appropriate laboratory methods. Data analyses were carried out using independent and paired t-test and Pearson's correlation test at a significance level of less than 0.05. Results: Six weeks of high intensity interval training resulted in significant decreases in adipose tissue levels of Steroid Receptor RNA Activator (P=0.001) in addition to significant decreases in levels of insulin (P<0.001), fasting blood glucose (P<0.001), insulin resistance index (P<0.001) and body weight (P=0.028) in the experimental group compared to the control group. Furthermore, six weeks of high intensity interval training in experimental group caused significant decreases in body weight in post- test compared to pre- test (P<0.001). However, according to the Pearson’s correlation test, there were no significant correlations between the changes in steroid receptor RNA activator levels of adipose tissue and changes in other variables following high intensity interval training (P>0.05) Conclusion: It seems that in addition to improving body composition, six weeks of high intensity interval training play a role in improving insulin resistance through decreasing the levels of SRA. زمینه و هدف: RNA گیرندة استروئیدی (SRA) از جمله RNAهای طویل رمزگذاری‌نشده است که در هومئوستاز گلوکز و مقاومت به انسولین نقشی دوگانه دارد. هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر شش هفته تمرینات تناوبی شدید بر سطوح RNA گیرندۀ استروئیدی بافت چربی و شاخص مقاومت به انسولین در موش‌های صحرایی دیابتی‌شده با رژیم غذایی پرچرب و تزریق استرپتوزوتوسین بود. مواد و روش‌ها: 20 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (10-12 هفته و با وزن 200-300 گرم) انتخاب شدند و دیابت نوع دو در پی شش هفته رژیم غذایی پرچرب و سپس تزریق استرپتوزوتوسین القا شد. آنگاه موش‌های صحرایی چاقِ دیابتی‌شده به شیوۀ تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. موش‌های صحرایی دیابتی در گروه تجربی در شش هفته تمرینات تناوبی شدیدِ دویدن روی نوار گردان با تکرارهای 40 ثانیه‌ای در سرعت 25-35 متر بر دقیقه با دو دقیقه استراحت فعال بین هر تکرار شامل دویدن در سرعت 10 متر در دقیقه، 30 دقیقه در هر جلسه و پنج جلسه در هفته شرکت کردند. همۀ موش‌های صحرایی 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرینی تشریح‌شده و سطوح SRA بافت چربی، سطوح سرمی انسولین و گلوکز ناشتای خون با استفاده از روش آزمایشگاهی مناسب ارزیابی شد. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون تی مستقل و زوجی و آزمون همبستگی پیرسون در سطح معناداری کمتر از 05/0 انجام گرفت. نتایج: اجرای شش هفته تمرینات تناوبی شدید ضمن کاهش معنادار SRA بافت چربی (001/0=P)، با کاهش معنادار در سطوح سرمی انسولین (001/0>P)، گلوکز ناشتای خون (001/0>P)، شاخص مقاومت به انسولین (001/0>P) و وزن بدن (028/0=P) در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل همراه بود. افزون بر این، اجرای شش هفته تمرینات تناوبی شدید در گروه تجربی با کاهش معنادار وزن بدن در پس آزمون در مقایسه با پیش‌آزمون همراه بود (001/0>P). با این همه، بنابر یافته‌ها، همبستگی معنادار بین تغییرات سطوح SRA بافت چربی پس از شش هفته تمرینات تناوبی شدید با تغییرات هیچ‌کدام از شاخص‌های مورد بررسی مشاهده نشد (05/0<P). نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد اجرای شش هفته تمرینات تناوبی شدید ضمن کاهش سطوح SRA در بهبود ترکیب بدن و مقاومت به انسولین نقش دارد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104041_3dca0fae0e507393010335a34ef29b88.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 4 2024 01 21 Cross-validation of Fox and Tanaka equations in predicting maximal heart rate of Iranian Children and Adolescent boys: Evaluation by the respiratory gas analyzer method in the exhaustive exercise test اعتبارسنجی معادلات فاکس و تاناکا در برآورد ضربان قلب بیشینة کودکان و نوجوانان ایرانی: ارزیابی به روش تحلیل گازهای تنفسی در آزمون ورزشی وامانده‌ساز 20 30 104042 10.48308/joeppa.2023.232504.1181 FA رضا کمیجانی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران 0009-0009-9656-9659 مجید جلیلی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران 0000-0002-5690-8611 فرزاد ناظم گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران 0000-0003-4040-0837 Journal Article 2023 08 05 Background and Purpose: The maximal heart rate is a physiological index to control the intensity of physical activity in exercise and rehabilitation. Due to the practical problems of measuring maximal heart rate in strenuous exercise tests, this physiological index is estimated by regression equations. Most scientific sources have used the two equations of Fox (age - 220) and Tanka (208 -0.7 age) to estimate the maximal heart rate. Fox and Tanaka's equations were designed based on the data obtained from the adult population. Therefore, these two equations may not be highly accurate in the child and adolescent population. The purpose of this research is to evaluate the validity of Fox and Tanaka's equations in estimating the maximal heart rate of children and adolescent boys. Materials and Methods: In the present study, maximal heart rate was measured in 349 healthy boys aged 8 to 18 years in a direct method by using modified Bruce test on a treadmill equipped with a respiratory gas analyzer. Thereafter, the maximal heart rate was estimated using Fox and Tanaka’s equations. In order to validate the equations of Fox and Tanaka, the measured and estimated maximal heart rate were compared in all subjects as well as children and adolescent. For this purpose, Pearson's correlation, pair sample t-test, and Bland-Altman's agreements were used. Results: With increasing the age of the subjects, there was no noticeable change in the maximal heart rate of the boys. So that, a weak negative correlation was observed between age and maximal heart rate (r = -0.198, p<0.05). A significant correlation was observed between the maximal heart rate measured by the standard method with Fox (r=0.198) and Tanaka (r=0.198) equations (P<0.05). However, there was a significant difference between the measured maximal heart rate and estimated maximal heart rate by Fox (mean difference = 5.23±6.32, equivalent to 2.7% of the mean for maximal heart rate) and Tanaka (mean difference = 3.07±6.17, equivalent to -1.44 percent of mean for measured maximal heart rate). The Fox and Tanaka equations led to overestimation and underestimation of maximal heart rate, respectively. Furthermore, the Bland-Altman diagram indicated a low agreement between the maximal heart rate equations of Fox and Tanaka compared to the standard method. Even by dividing the subjects into two age groups, 8 to 13 years and 14 to 18 years, no changes in the results were found. No significant correlation was observed between maximal heart rate of Fox and Tanaka equations with standard method (r = 0.028-0.094) (p<0.05). In addition, a significant (P<0.05) difference was observed between the standard maximal heart rate and the Fox and Tanaka equations (mean difference = - 3.55 to 6.26 beats per minute). Conclusions: It seems that the Fox and Tanaka heart rate equations do not have sufficient validity in children and adolescent boys. However, in situations where we have to estimate the maximal heart rate, Tanaka's equation has a lower estimation error. According to the results of this research, it will be beneficial to design a native equation for estimating the maximal heart rate of Iranian children and adolescent boys. زمینه و هدف: ضربان قلب بیشینه یک شاخص فیزیولوژیکی به‌منظور کنترل شدت فعالیت بدنی در حوزة ورزش و توانبخشی ورزشی به‌شمار می‌رود. به‌دلیل مشکلات اجرایی اندازه‌گیری ضربان قلب بیشینه در آزمون‌های ورزشی فزاینده، این شاخص فیزیولوژیکی به‌وسیلة معادلات رگرسیونی برآورد می‌شود. اغلب منابع علمی از دو معادلة فاکس (سن - 220) و تاناکا (سن 7/0 -208) به‌منظور برآورد ضربان قلب بیشینه استفاده کرده‌اند که بر پایة داده‌های حاصل از جمعیت بزرگسال طراحی شده‌اند. بنابراین ممکن است این دو معادله در جمعیت کودک و نوجوان از دقت زیادی برخوردار نباشد. هدف این پژوهش اعتبارسنجی معادلات فاکس و تاناکا در برآورد ضربان قلب بیشینة پسران کودک و نوجوان است. مواد و روش‌ها: در پژوهش حاضر ضربان قلب بیشینه در آزمون درمانده‌ساز بروس تعدیل‌شده بر روی نوار گردان مجهز به دستگاه تحلیل گازهای تنفسی به روش مستقیم در 349 پسر 8 تا 18 سالة سالم اندازه‌گیری شد. در ادامه ضربان قلب بیشینه با استفاده از معادلات فاکس و تاناکا برآورد شد. به‌منظور اعتبارسنجی معادلات فاکس و تاناکا در مجموع آزمودنی و نیز آزمودنی‌های کودک و نوجوان، ضربان قلب بیشینة اندازه‌گیری‌شده و برآوردشده با همدیگر مقایسه شدند. برای این کار از همبستگی پیرسون، تی همبسته و توافق بلاند آلتمن استفاده شد. نتایج: با افزایش سن آزمودنی‌ها تغییر چشمگیری در ضربان قلب بیشینة پسران رخ نداد، به‌طوری‌که همبستگی منفی ضعیفی بین سن و ضربان قلب بیشینه دیده شد (05/0>P ،198/0 - =P). همبستگی معناداری بین ضربان قلب بیشینة اندازه‌گیری‌شده در روش معیار با معادلات فاکس (198/0=R) و تاناکا (198/0=R) دیده شد (05/0>P). با این همه، تفاوت معناداری بین ضربان قلب بیشینة اندازه‌گیری‌شده با ضربان قلب بیشینة برآوردشدة فاکس (32/6±23/5= میانگین اختلاف، معادل 7/2 درصد میانگین ضربان قلب بیشینه) و تاناکا (17/6±07/3- = میانگین اختلاف، معادل 44/1- درصد میانگین ضربان قلب بیشینه) دیده شد (05/0>P)، به‌طوری‌که معادلات فاکس و تاناکا به‌ترتیب به بیش‌تخمینی و کم‌تخمینی ضربان قلب بیشینه انجامید. همچنین نمودار بلاند-آلتمن حاکی از توافق پایین معادله‌های ضربان قلب بیشینة فاکس و تاناکا در مقایسه با روش معیار بود. در ادامه، با تقسیم آزمودنی‌ها به دو ردة سنی 8 تا 13 سال و 14 تا 18 سال تغییری در نتایج ایجاد نشد، به‌طوری‌که همبستگی معناداری بین ضربان قلب بیشینة معادلات فاکس و تاناکا با روش معیار مشاهده نشد (094/0 – 028/0 =R) (05/0<P). همچنین اختلاف معناداری بین ضربان قلب بیشینة معیار و معادلات فاکس و تاناکا دیده شد (ضربه در دقیقه 26/6 - 55/3 - = میانگین اختلاف) (05/0>P). نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد که در پسران کودک و نوجوان معادلات ضربان قلب فاکس و تاناکا از اعتبار کافی برخوردار نیستند. با این همه، در شرایطی که مجبور به برآورد ضربان قلب بیشینه هستیم، معادلة تاناکا از خطای برآورد کمتری برخوردار است. با توجه به نتایج این پژوهش، طراحی معادلة بومی به‌منظور برآورد ضربان قلب بیشینة پسران کودک و نوجوان ایرانی سودمند خواهد بود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104042_809758e91c4050a2e3b7cc428ebbdeb5.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 4 2024 01 21 Responses of plasma levels of irisin, follistatin and insulin resistance index to two types of high intensity interval training in overweight men پاسخ های سطوح پلاسمایی آیریزین، فولیستاتین و شاخص مقاومت انسولینی به دو نوع تمرین تناوبی با شدت بالا در مردان دارای اضافه وزن 31 40 104043 10.48308/joeppa.2023.232503.1182 FA داور رضایی منش گروه عمومی و علوم پایه، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه علوم و فنون دریایی خرمشهر، خرمشهر، ایران 0000-0003-3790-5113 Journal Article 2023 08 03 Background and Purpose: Irisin is an exercise-stimulated hormone that affects white adipose tissue and brown adipose tissue. Based on the previous studies, physical activity increases the expression of proteins such as follistatin, which causes weight loss by increasing energy expenditure and through this has an effect on the insulin resistance index. The present study aimed to investigate the response of plasma levels of irisin, follistatin, and insulin resistance index to two types of high-intensity interval training (HIIT) in overweight men. Materials and Methods: For this purpose, 33 overweight men (mean age 22.9±2.11 years, weight 82.45±6.1 kg, body mass index 26.7±1.22 kg/m²) who were able to regularly attend physical activity voluntarily participated in the study and were randomly divided into three groups: 30-s HIIT groups (HIIT-30), 60-s HIIT (HIIT-60), and control. The training protocol was performed three sessions per week for eight weeks. The HIIT-30 exercise program included eight repetitions of 30-second activity at an intensity of 80-90% of the maximum heart rate with a two-minute recovery for the first four weeks, ten repetitions for the fifth and sixth weeks, and twelve repetitions for the seventh and eighth weeks. The HIIT-60 exercise program included four repetitions of 60-second activity at an intensity of 80-90% of the maximum heart rate with a four-minute recovery for the first four weeks, five repetitions for the fifth and sixth weeks, and six repetitions for the seventh and eighth weeks. The control group did not attend any regular exercise program during the research. Blood samples were taken to measure levels of Irisin, follistatin, and determine the insulin resistance index. One-way analysis of variance (ANOVA) and paired t-test were utilized at a level of P≤0.05 to compare means of parameters. Results: The within-group comparisons for irisin and follistatin data showed that there is a significant difference between pre-test and post-test in the 30-s HIIT and 60-s HIIT groups (P<0.05). The results of ANOVA indicated that the 30-s HIIT and 60-s HIIT protocols increased the levels of irisin (P<0.05), follistatin (P<0.05), and reduced insulin resistance index significantly (P<0.05). The between-group comparisons of the data showed no significant differences between the HIIT-30 group and the HIIT-60 group for all variables. Conclusion: According to the results of this research, it could be concluded that, the two HIIT methods of 30 and 60 seconds by increasing irisin and follistatin levels can cause weight loss, treat obesity and improve the insulin resistance index in overweight men. زمینه و هدف: آیریزین یک هورمون تحریک‌شده در اثر فعالیت ورزشی است که بر بافت چربی سفید و بافت چربی قهوه‌ای اثرگذار است. بر پایة تحقیقات انجام‌گرفته فعالیت بدنی ضمن افزایش بیان پروتئین‌هایی مانند فولیستاتین با افزایش مصرف انرژی سبب کاهش وزن می‌شود و از این طریق بر شاخص مقاومت بر انسولین تأثیر دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی پاسخ سطوح پلاسمایی آیریزین، فولیستاتین و شاخص مقاومت انسولینی به دو نوع تمرین تناوبی با شدت بالا در مردان دارای اضافه وزن بود. مواد و روش‌ها: 33 مرد دارای اضافه وزن (میانگین سنی 11/2±9/22 سال، وزن 1/6±45/82 کیلوگرم، شاخص تودۀ بدنی 22/1±7/26 کیلوگرم بر متر مربع) که توانایی شرکت منظم در فعالیت‌های بدنی را داشتند، داوطلبانه در پژوهش حاضر شرکت کردند. آزمودنی‌ها به‌طور تصادفی ساده به سه گروه تمرین تناوبی شدید 30 ثانیه (HIIT-30)، تمرین تناوبی شدید 60 ثانیه (HIIT-60) و کنترل تقسیم شدند. برنامة تمرینی به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه اجرا شد. برنامة گروه HIIT-30 شامل هشت وهلة 30 ثانیه‌ای دویدن با شدت 80 تا 90 درصد ضربان قلب بیشینه با استراحت دودقیقه‌ای در چهار هفتة اول، 10 وهله در هفتة پنجم و ششم و 12 وهله در هفته‌های هفتم و هشتم بود. برنامۀ تمرین گروه HIIT-60 شامل چهار وهلة 60 ثانیه‌ای دویدن با شدت 80 تا 90 درصد ضربان بیشینه با استراحت چهاردقیقه‌ای در چهار هفتة اول بود. به‌منظور رعایت اصل اضافه‌بار در هفته‌های پنجم و ششم یک وهله و در هفته‌های هفتم و هشتم یک وهلة دیگر اضافه شد. در مدت اجرای پژوهش، گروه کنترل برنامة ورزشی منظمی نداشتند. نمونه‌های خونی برای اندازه‌گیری آیریزین، فولیستاتین به روش الایزا و تعیین شاخص مقاومت به انسولین گرفته شدند. برای مقایسة میانگین شاخص‌ها از تحلیل واریانس یکطرفه و تی زوجی در سطح 05/0P≤ استفاده شد. نتایج: ارزیابی درون‌گروهی داده‌ها نشان داد که بین پیش‌آزمون و پس‌آزمون گروه تمرینات HIIT-30 و گروه تمرینات HIIT-60 در متغیرهای آیریزین و فولیستاتین، تفاوت معناداری وجود دارد (05/0P<). تحلیل واریانس یکطرفه نشان داد که تمرینات HIIT-30 و HIIT-60 به افزایش معنادار در مقادیر آیریزین (05/0P<) و فولیستاتین (05/0P<) و کاهش معنادار شاخص مقاومت به انسولین (05/0P<) منجر شد. مقایسة تغییرات بین‌گروهی نشان داد که بین گروه تمرینات HIIT-30 و گروه تمرینات HIIT-60 از نظر تأثیر بر متغیرهای پژوهش، تفاوت معناداری وجود ندارد. نتیجه‌گیری: بر پایة نتایج این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که دو شیوة تمرین تناوبی شدید 30 و 60 ثانیه‌ای می‌تواند از راه افزایش سطوح آیریزین و فولیستاتین ضمن کاهش اضافه وزن و درمان چاقی سبب بهبود شاخص مقاومت به انسولین در مردان دارای اضافه وزن شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104043_a3cc9adef5a6fa2df28a7e4e903e2813.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 4 2024 01 21 The effect of pulmonary rehabilitation training on pulmonary function, arterial oxygen, stress, depression and quality of life in post-coronavirus patients تأثیر تمرینات توانبخشی ریوی بر عملکرد ریوی، اکسیژن شریانی، استرس، افسردگی و کیفیت زندگی بیماران پساکرونا 41 51 104073 10.48308/joeppa.2023.231984.1172 FA زهرا جلیلی دانشکده علوم ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران. 0000-0003-1201-5288 حمید معرفتی دانشکده علوم ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران. مرکز تحقیقات بیماریهای غیر واگیر، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران 0000-0002-4342-858X اصغر کاظم زاده بخش فوق تخصصی ریه، گروه داخلی، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران 0000-0002-1232-0429 امیر حسین حقیقی دانشکده علوم ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران. 0000-0002-7258-9737 Journal Article 2023 06 11 Background and Purpose: Covid-19 is an infectious disease with a very high contagion in the society that its management and control is still considered a challenge for the health systems. Severe respiratory infections with corona various (COVID 19) complications such as hypoxia, lymphopenia, shortness of breath and heart disorders are among the manifestations of this disease. Fatigue, reduced lung function, reduced cardio-respiratory capacity, psychological problems such as depression and stress, reduced quality of life, and movement disorder are some of the permanent post-acute problems of people who have recovered from the corona virus. Due to the novelty of the corona virus, there is not much consistent evidence that rehabilitation training are effective in improving the physical condition, pulmonary and mental function in post-coronavirus patients. Therefore, the purpose of this study was to investigate the efficacy of pulmonary rehabilitation training on pulmonary function, arterial oxygen, stress, depression and quality of life in post-covid patients. Materials and Methods: Forty two patients (22 men and 20 women) with moderate to severe consequences of the covid-19 disease in the age range of 45-70 years were admitted to comprehensive 8-week outpatient pulmonary rehabilitation programme and divided into two groups of training and control. The trining protocol included eight weeks of aerobic, mental and breathing exercises (three days a week, 80 minutes per session) under the supervision and monitoring of arterial oxygen EKG. Pulmonary function measurement (PFT), Corona Stress Standard Questionnaire (CSS-18), depression intensity (Beck Depression Questionnaire), and quality of life (SF-36 questionnaire) were assessed befor and after the pulmonary rehabilitation program. Independent t-test was used to compare the data between control and training groups. Results: The oxygen support in patients with pulmonary rehabilitation was significantly reduced (p<0.001). In addition, the level of oxygen saturation in arterial blood (SaO2%) was significantly improved in the pulmonary rehabilitation group compared to the control both at rest, during exercise and physical activity (p<0.001). The pulmonary function indices (FVC, FEV1), and quality of life significantly (p<0.001) improved in rehabilitation group, whereas the level of stress (p<0.05) and depression (p<0.01) showed significant decreases compared to the control group. Conclusion: Considering the multifaceted involvement of corona disease and its numerous complications, it seems that compehensive pulmonary rehabilitation training could be effective in post-covid patients through improving the performance, oxygenation of the pulmonary system, and quality of life, as well as reducing the stress and depression which total improve the functional and cognitive abilities. زمینه و هدف: کووید-19 یک بیماری عفونی با قدرت واگیری بسیار زیاد میباشد که مدیریت و کنترل آن همچنان یک چالش برای دستگاه‌های بهداشتی جامعه به‌شمار می‌رود. عفونت‌های شدید تنفسی با پیامدهای بسیار گسترده از جمله هایپوکسی، لنفوپنی، تنگی نفس و آسیب حاد قلبی از جمله تظاهرات این بیماری است. خستگی، کاهش عملکرد ریوی و مشکلات روان‌شناختی از جمله افسردگی، استرس، کاهش کیفیت زندگی و اختلال حرکتی از مشکلات ماندگار پساحاد بهبودیافتگان ویروس کروناست. به‌دلیل جدید بودن ویروس کرونا یافته‌های یکپارچة فراوانی بر پایة تأثیرگذاری تمرینات توانبخشی بر بهبود وضعیت بدنی، عملکرد ریوی و ذهنی بیماران پساکرونایی در دست نیست. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر یک دوره تمرینات توانبخشی ریوی بر عملکرد ریوی، اکسیژن شریانی، استرس، افسردگی و کیفیت زندگی بیماران پساکرونایی انجام گرفت. مواد و روش‌ها: در تحقیق حاضر، 42 بیمار (22 مرد و 20 زن) با شدت‌های متوسط تا شدید پیامدهای بیماری کووید 19 در ردة سنی 45-70 سال، به دو گروه تمرین و کنترل تقسیم شدند. برنامة گروه مداخله شامل گروه تمرین به مدت هشت هفته تمرینات هوازی، ذهنی و تنفسی (سه روز در هفته هر جلسه 80 دقیقه) تحت نظارت و مانیتورینگ (پایش) اکسیژن شریانی EKG صورت گرفت. سنجش عملکرد ریوی (PFT) شدت استرس از راه پرسشنامة استاندارد استرس کرونا (CSS-18)، شدت افسردگی از راه پرسشنامة افسردگی بک نسخة دوم و کیفیت زندگی از طریق پرسشنامةSF-36 در آغاز و پایان تمرینات توانبخشی ریوی مورد سنجش قرار گرفت. برای مقایسة دو گروه کنترل و تمرین از آزمون تی مستقل استفاده شد. نتایج: حمایت اکسیژن بیماران در گروه توانبخشی به شکل شایان توجه و معناداری کاهش یافت (001/0P<). تراز اشباع اکسیژن خون شریانی SaO2(%)در گروه تمرینات توانبخشی ریوی نسبت به کنترل به شکل معناداری در شرایط استراحت، تمرین و فعالیت بدنی بهبود یافت (001/0P<). همچنین شاخص‌های عملکرد ریوی (001/0P<)، اکسیژن شریانی (001/0P<) و کیفیت زندگی (001/0P<) به‌طور معناداری بهبود یافت و میزان استرس (05/0P<) و افسردگی (01/0P<) کاهش معناداری را در مقایسه با گروه کنترل نشان داد. نتیجه‌گیری: با توجه به درگیری چندجانبة بیماری کرونا و پیامدهای بی‌شمار آن و تأثیرات متنوع و فراگیر برنامة بازتوانی ریوی، به‌نظر می‌رسد تمرینات توانبخشی ریوی بتواند در روند بهبودی عملکرد و اکسیژن‌رسانی دستگاه ریوی، همچنین کاهش شدت استرس، افسردگی و کیفیت زندگی و به‌طور کلی بر توانایی عملکردی و روان‌شناختی بیماران پس از ابتلا به کرونا مؤثر و سودمند باشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104073_435a8c64866f3075189cbb8c71162585.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 4 2024 01 21 Effects of simultaneous intervention of aerobic training and berberine supplementation on AMPK and GLUT4 gene expression in the quadriceps muscle of diabetic male rats تأثیر مداخله همزمان تمرین هوازی و مکمل‌دهی بربرین بر بیان ژن AMPK و GLUT4 در عضلۀ چهارسر ران موش‌های صحرایی نر دیابتی 55 66 104152 10.48308/joeppa.2024.233187.1194 FA محبوبه زعفرانی آرانی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران 0009-0008-3986-8639 جواد رمضانی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران 0000-0002-1980-5605 سعید نقیبی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران 0000-0001-5591-1678 Journal Article 2023 09 26 Background and Purpose: Diabetes is a metabolic disease associated with increased blood glucose. Based on the results of previous research, physical activity, and herbal supplements containing antioxidants and anti-inflammatory agents play an important role in controlling blood glucose in diabetics. GLUT4 as a glucose transporter and AMPK as an insulin-independent biological pathway play an important role in energy homeostasis in the body. This study aimed to investigate the simultaneous intervention of aerobic training and berberine supplementation on GLUT4 and AMPK gene expression in the quadriceps muscle of diabetic male rats. Materials and Methods: In this experimental research, 35 male Wistar rats (age 8 weeks, weight 242.15±10.32 gr) were randomly divided into five groups (n=7) including healthy control, diabetic control, diabetes + berberine, diabetes + aerobic training, and diabetes + aerobic training + berberine. Diabetes was induced by one-step intraperitoneal injection of STZ (60 mg/kg). Blood glucose above 300 mg/dL meant successful induction of diabetes. The training groups performed a treadmill protocol for six weeks, five days a week, with a gradual increase in speed and time. Berberine supplementation with a dose of 50 mg per kilogram of body weight was done by gavage on all days of week and in training days one hour before training. Forty-eight hours after the last training session, rats were deeply anesthetized by intraperitoneal injection of ketamine (75 mg/kg body weight) and xylazine (10 mg/kg body weight) and quadriceps muscle tissue samples were collected. RT-PCR technique was used to measure the relative expression of GLUT4 and AMPK genes. The data were analyzed using SPSS software. One-way analysis of variance and Tukey's post hoc test were employed for between-group comparisons of the data. Results: AMPK and GLUT4 gene expression in the quadriceps muscle of the diabetic control group was significantly decreased compared to the healthy control group (P=0.0001). Moreover, the results showed that the content of AMPK and GLUT4 gene expression in diabetes + aerobic training and diabetes + aerobic training + berberine groups increased significantly compared to the diabetic control group (P=0.0001). This increase in gene expression was higher in the diabetes + aerobic training + berberine group than in the diabetes + aerobic training group. In addition, the level of AMPK and GLUT4 gene expression in the group of diabetes + aerobic training + berberine increased significantly compared to the diabetes + berberine group (P<0.05). However, despite the increase in gene expression of these two variables in diabetes + berberine group, these changes were not statistically significant (P>0.05) when compared to the diabetic control group. Conclusion: The simultaneous intervention of aerobic training and berberine supplementation has positive synergistic effects on AMPK and GLUT4 gene expressions in the quadriceps muscle of type 1 diabetic rats and may improve energy homeostasis in the body. مقدمه: دیابت یک بیماری متابولیکی است که با افزایش قندخون و اختلال در هموستاز انرژی در بدن همراه است. بطور کلی، فعالیت بدنی و مکمل‌های گیاهی حاوی آنتی‌اکسیدان‌ها و عوامل ضدالتهابی، از طریق واسطه‌های بیوشیمیایی نقش بارزی در کنترل و تنظیم هموستاز انرژی در بدن از طریق واسطه‌های متابولیکی ایفا می‌کنند. GLUT4 به عنوان ناقل گلوکز و AMPK به عنوان یک مسیر بیولوژیک غیروابسته به انسولین، از جمله این واسطه‌ها می‌باشد. هدف این مطالعه، بررسی مداخله‌ی همزمان تمرین‌هوازی و مکمل‌دهی بربرین بر بیان ژن GLUT4 و AMPK در عضله چهارسرران موش‌های صحرایی نر دیابتی بود. روش پژوهش: در این تحقیق تجربی، 35 سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار (سن 8 هفته، وزن 32/10±15/242 گرم) از انستیتوپاستور ایران خریداری و به خانه حیوانات واقع در پردیس بین‌الملل دانشگاه علوم پزشکی یزد منتقل گردید. موش‌های صحرایی به صورت تصادفی در پنج گروه هفت‌تایی، 1.کنترل سالم، 2.کنترل دیابتی، 3.دیابت + بربرین، 4.دیابت + تمرین‌هوازی، 5.دیابت‌‌ + تمرین‌هوازی ‌+ بربرین قرار گرفتند. القای دیابت با تزریق تک‌مرحله‌ای و داخل صفاقیSTZ (mg/kg60) صورت پذیرفت. قندخون بالاتر از 300 میلی‌گرم بر دسی‌لیتر به معنای القای موفقیت‌آمیز دیابت بود. گروه‌های تمرین، به مدت شش هفته و با تواتر پنج روز در هفته، با افزایش تدریجی سرعت و زمان بر روی نوارگردان برطبق پروتکل فعالیت کردند. مکمل‌دهی بربرین با دوز 50 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به صورت گاواژ در تمامی روزها و یکساعت قبل از تمرین انجام گرفت. 48 ساعت بعد از آخرین جلسه‌ی تمرین، موش‌های صحرایی توسط تزریق داخل صفاقی داروی کتامین (75 میلی‌گرم/کیلوگرم وزن بدن) و زایلازین (10 میلی‌گرم/کیلوگرم وزن بدن) به صورت عمیق بیهوش شده و سپس نمونه‌برداری از بافت عضله چهارسرران انجام گرفت. جهت بررسی تغییرات بیان نسبی ژن GLUT4 و AMPK از تکنیک RT-PCR استفاده شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS توسط آزمون تحلیل واریانس یکراهه و تست تعقیبی توکی در سطح معناداری (05/0P<) بررسی شدند. یافته‌ها: بیان ژن AMPK و GLUT4 در عضله چهارسر ران گروه کنترل دیابتی نسبت به گروه کنترل سالم کاهش معنی داری داشت (0001/0P=). همچنین نتایج نشان داد، محتوای بیان ژن AMPK و GLUT4 در گروه‌های (دیابت + تمرین هوازی) و (دیابت + تمرین هوازی + بربرین) نسبت به گروه کنترل دیابتی افزایش معنی‌دار داشته است (0001/0p=). این افزایش بیان ژن، در گروه (دیابت + تمرین‌هوازی+بربرین) نسبت به گروه (دیابت + تمرین هوازی) بیشتر بود. همچنین میزان بیان ژن AMPK و GLUT4 در گروه (دیابت + تمرین‌هوازی+بربرین) نسبت به گروه (دیابت + بربرین)، افزایش معنی‌داری داشت (005/0P<). در گروه (دیابت + بربرین) نسبت به گروه کنترل دیابتی، علی‌رغم افزایش بیان ژن این دو متغیر، به لحاظ آماری معنی‌دار نبود (05/0P>). نتیجه‌گیری: مداخله‌ی همزمان تمرین هوازی و مکمل‌دهی بربرین دارای اثرات هم‌افزایی مثبت بر بیان ژن AMPK و GLUT4 در عضله چهارسرران موش‌های صحرایی دیابتی نوع 1 می‌باشد و ممکن است باعث بهبود هموستاز انرژی در بدن شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104152_26b9b05528385e86fe3ae3b786e1c0a9.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 4 2024 01 21 Investigating the sleep quality and cognitive performance following combined aerobic-cognitive training in patients with multiple sclerosis بررسی کیفیت خواب و عملکرد شناختی متعاقب تمرین ترکیبی هوازی-شناختی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس 67 79 104140 10.48308/joeppa.2023.233410.1199 FA سارا فرج نیا گروه علوم زیستی در ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-7493-037X حمید رجبی گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی وعلوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-3276-1598 مهران غفاری گروه مغز و اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، بیمارستان امام حسین، تهران، ایران 0000-0002-7493-037x ناهید بلادی مقدم گروه مغز و اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، بیمارستان امام حسین، تهران، ایران 0000-0002-7493-037x رعنا فیاض میلانی گروه علوم زیستی در ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-7493-037X Journal Article 2023 10 13 Background and Purpose: Physical activity is one of the promising interventions with positive effects on the quality of sleep and cognitive function in multiple sclerosis (MS) patients. With the development of various physical programs including combined physical-cognitive programs, it seems that this type of intervention may better affect neurodegenerative diseases, such as MS. Therefore, this study aimed to investigate the quality of sleep and psychomotor vigilance following combined aerobic-cognitive training (Brythonic) and conventional aerobic training (Aerotonic) in patients with MS. Materials and Methods: Thirty patients (22 women and 8 men) with Relapsing-Remitting and Expanded Disability Status Scale (EDSS) less than four (Mean±SD; age, 36.66±9.36 years; height,164.5±6.3 cm; weight, 65.43±9.80 kg; body mass index, 24.02±3.02 kg/m2) were randomly divided into 3 equal groups of brythonic training, aerotonic training, and control. Subjects in brythonic and aerotonic groups performed 10 weeks of home-based online training, two sessions per week. Each exercise session included 10 minutes of warm-up, 15 to 35 minutes of exercise, and five minutes of cool-down. The activity of the brytonic group was to perform motivational words with aerobic movements in each session. During ten weeks, these words formed a complete sentence with a positive meaning. In the aerotonic group, the same aerobic movements as the braytonic group were performed, with the difference that there was no cognitive load. Before and after 10 weeks of training psychomotor vigilance test (PVT), and Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) test were performed by all subjects in the three goups. Data analyses were prformed by using the repeated measures of ANOVA. Results: Despite observing a relative improvement in most variables of the PVT in the brythonic group compared to the aerotonic and control groups, these changes were not significant (P>0.05). Although, in the PSQI test a 1-point improvement was observed in the sleep quality of patients in the brythonic and aerotonic groups, these changes were not significant. Conclusion: This study showed that although the repetition of motivational words with aerobic exercise in a short training period does not have a significant effect on the quality of sleep and the levels of psychomotor vigilance of the patients with MS, because of improving trend in the brythonic training group, probably longer duration or higher intensity of exercise or cognitive interventions might result in significant changes. زمینه و هدف: فعالیت ورزشی یکی از مداخلات امیدوار‌کننده با تأثیرات مثبت بر کیفیت خواب و عملکرد‌ شناختی در بیماران مولتیپل اسکلروزیس (ام‌اس) است. با توسعه برنامه های متنوع ورزشی از جمله برنامه‌های ترکیبی جسمانی-شناختی، به نظر می‌رسد این نوع مداخله‌های ترکیبی تمرینی بتواند اثر‌بخشی بهتری در بیماران تحلیل دهنده عصبی، مانند بیماری ام‌اس، داشته باشد. در همین راستا هدف از این پژوهش بررسی کیفیت خواب و هوشیاری روانی حرکتی بیماران ام‌اس با انجام یک دوره تمرین ترکیبی هوازی-شناختی (برایتونیک) و تمرین متداول هوازی (ایروتونیک) بود. مواد و روش‌ها: 30 بیمار (22 زن و 8 مرد) از نوع عود و بهبود و میزان ناتوانی (EDSS) کمتر از 4، و میانگین سن 36/9± 66/36 سال، میانگین قد 30/6± 5/164 سانتی متر، میانگین وزن 80/9± 43/65 و میانگین شاخص توده بدنی 02/3± 02/24 کیلوگرم بر متر مربع، به صورت تصادفی به 3 گروه 10 نفره تمرین برایتونیک، تمرین ایروتونیک و کنترل بدون تمرین، تقسیم شدند. دو گروه برایتونیک و ایروتونیک، به مدت 10 هفته، (20 جلسه)، و هر هفته دوجلسه، تمرینات ورزشی مربوطه را در منزل و به صورت آنلاین انجام دادند که این فرایند شامل 10 دقیقه گرم کردن، 15 تا 35 دقیقه فعالیت ورزشی و پنج دقیقه سرد کردن، بود. در پیش‌آزمون و همچنین پس از 10 هفته تمرین آنلاین در منزل (پس‌آزمون)، آزمون هوشیاری روانی حرکتی (PVT) و کیفیت خواب پیتزبورگ (PSQI)، در بیماران داوطلب مورد اندازه‌گیری قرار گرفت. برای بررسی داده-ها از آمار توصیفی (میانگین ± انحراف معیار) استفاده شد. برای بررسی تفاوت بین سه گروه و نیز تفاوت‌های درون‌گروهی قبل و بعد از دوره تمرینات، از آزمون تحلیل واریانس تکراری با عامل بین‌گروهی استفاده شد و سطح معنی‌داری 05/0≥ Pدر نظر گرفته شد. نتایج: علیرغم مشاهده بهبود نسبی در بیشتر متغیرهای آزمون PVT در گروه برایتونیک نسبت به گروه ایروتونیک و کنترل، ولی این تغییرات معنی‌دار نبود. همچنین در آزمون PSQI نیز با اینکه بهبود یک نمره‌ای در کیفیت خواب بیماران گروه برایتونیک و ایروتونیک مشاهده شد ولی تغییرات آن معنی‌دار نبود. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد اگرچه تکرار کلمات انگیزشی همراه با حرکات هوازی در یک دوره کوتاه تمرینی، تاثیر معنی‌داری بر میزان کیفیت خواب و سطوح هوشیاری روانی حرکتی بیماران ام‌اس ندارد، ولی به دلیل روند رو‌به‌بهبود در گروه تمرین برایتونیک، احتمالا برای معنی‌دار شدن تغییر در این متغیرها نیاز به مدت یا شدت بیشتر فعالیت و یا بررسی دیگر مداخلات میباشد. واژه های کلیدی: ام‌اس، ایروتونیک، برایتونیک، تکلیف دوگانه، رشد عصبی، بار شناختی

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104140_550e6f43ea79ee45b1540abfe3d67145.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 4 2024 01 21 The effect of high intensity interval swimming training on Glial cell line-derived neurotrophic factor and Rearranged during transfection (RET) gene expression in hippocampal tissue in rats with reserpine induced-Parkinson's disease تأثیر تمرین شنای تناوبی شدید بر بیان ژن GDNF و RET در بافت هیپوکامپ موش‌های صحرایی پارکینسونی‌شده با رزرپین 80 88 104203 10.48308/joeppa.2024.234237.1216 FA سحر عبداللهی گروه علوم ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران 0000-0003-3641-8532 مهرزاد مقدسی گروه علوم ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران 0000-0001-8226-2570 محمدامین عدالت منش گروه زیست‌شناسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران 0000-0002-7936-1145 سارا حجتی گروه علوم ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران 0000-0003-1403-5100 Journal Article 2023 12 30 Background and Purpose: Parkinson’s disease is a progressive neurological disorder, where loss of dopamine neurons in the substantia nigra and dopamine depletion in the striatum cause characteristic motor and nonmotor symptoms. Glial cell line-derived neurotrophic factor (GDNF) is one of the most important neurotrophins that regenerates dopaminergic neurons by Rearranged during transfection (RET) receptor tyrosine kinase in Parkinson's disease. The effect of exercise on these proteins are not well known. Therefore, the present study was conducted to examine the effect of high intensity swimming training on GDNF and RET gene expression in hippocampal tissue in rats with Parkinson's disease. Material and Methods: In this experimental and pure study, twenty-one male Wistar rats (age 8 to 10 weeks and weight 200-250 gr) were purchased from the Animal Breeding Center of Islamic Azad University, Shiraz branch and transferred to the animal laboratory of this university. Parkinson's disease was induced in fourteen rats by injection of 1 mg/kg reserpine during 5 days. Thereafter, they were randomly divided into Parkinson's disease group or Parkinson’s disease + training group. The rats in the training group performed 6 weeks of high intensity interval swimming including 20 repetitions of 30 seconds swimming followed by 30 seconds rest. Moreover, seven remaining rats received no intervention and were allocated into the healthy control group. GDNF and RET gene expressions were measured in hippocampus 48h after the last training session, using Real Time-PCR. Data were analyzed by using one-way ANOVA test and Bonferoni’s post-hoc. Data were analyzed by using SPSS22 at the P<0.05. Results: Data analyzes revealed that GDNF and RET gene expression were reduced after induction of Parkinson's disease compared to the healthy control group (P=0.001, P=0.03, respectively).After 6 weeks of training, GDNF and RET gene expressions were increased compared to the Parkinson's disease group (P=0.009, and P=0.007, respectively), whereas, no significant differences were observed between training group and healthy control group (P=0.6 and P=0.9. respectively). Conclusion: In general, it seems that high-intensity interval swimming training used in this study could improve dopaminergic neuron survival in Parkinson's disease by increasing GDNF as a neurotrophine factor and subsequent signaling receptor tyrosine kinase RET. Since, the available data are scars in this field, future studies specially in human are needed. زمینه و هدف: بیماری پارکینسون، اختلال عصبی پیشرونده است که در آن از دست دادن نورون‌های دوپامین در جسم سیاه و کاهش دوپامین در جسم مخطط سبب دامنة گسترده‌ای از نشانه‌های حرکتی و غیرحرکتی می‌شود. عامل نروتروفیک مشتق از سلول‌های گلیال (GDNF)، یکی از مهم‌ترین نروتروفین‌هاست که از طریق گیرندة تیروزین کیناز RET (Rearranged during transfection) اثر ترمیمی خود را بر نورون‌های دوپامینرژیک در بیماری‌هایی همچون پارکینسون می‌گذارد. اثر فعالیت‌های ورزشی بر بیان ژن این دو پروتئین به‌درستی روشن نیست. ازاین‌رو هدف این پژوهش بررسی اثر یک دوره تمرین شنای تناوبی شدید بر بیان ژن GDNF و RET در بافت هیپوکامپ موش‌های صحرایی مبتلا به پارکینسون بود. مواد و روش‌ها: در این پژوهش تجربی و بنیادی، 21 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار هشت تا ده‌هفته‌ای با میانگین وزنی 200 تا 250 گرم از مرکز پرورش حیوانات دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز تهیه و در آزمایشگاه حیوانی این دانشگاه نگهداری شدند. 14 سر موش با تزریق یک میلی‌گرم رزرپین به ازای هر کیلو وزن بدن و طی پنج روز به بیماری پارکینسون مبتلا شدند. سپس به‌طور تصادفی در دو گروه تمرین و بیمار قرار گرفتند. موش‌های گروه تمرین به مدت شش هفته در چارچوب 20 نوبت 30 ثانیه‌ای با 30 ثانیه استراحت بین هر نوبت شنا کردند. هفت سر موش نیز بدون هرگونه مداخله به‌عنوان گروه کنترل سالم در نظر گرفته شدند. 48 ساعت پس از جلسة پایانی تمرین، بیان ژن GDNF و RET در بافت هیپوکامپ به روش Real Time-PCR اندازه‌گیری شد. از آزمون تحلیل واریانس یکراهه و آزمون تعقیبی بنفرونی برای بررسی داده‌ها استفاده شد. داده‌ها به کمک نرم‌افزار SPSS نسخة 22 و در سطح معناداری 05/0>P تجزیه‌وتحلیل شدند. نتایج: یافته‌ها نشان داد با القای بیماری پارکینسون، بیان ژن هیپوکامپی GDNF و RET در گروه بیمار نسبت به گروه سالم به‌طور معناداری کمتر بود (به‌ترتیب 001/0=P و 03/0=P). با اجرای شش هفته تمرین شنای تناوبی شدید، بیان ژن GDNF و RET در گروه تمرین نسبت به گروه بیمار به‌طور معنادار بیشتر بود (به‌ترتیب 009/0=P و 007/0=P)؛ اما تفاوتی در بیان ژن GDNF و RET بین گروه تمرین و گروه سالم دیده نشد (به‌ترتیب 6/0=P و 9/0=P). نتیجه‎گیری: به‌طور کلی، گویا تمرین شنای تناوبی شدید می‌تواند با افزایش عامل نروتروفین GDNF و پیام‌های پایین‌دست یعنی RET در بقای نورون‌های دوپامینرژیک در بیماری پارکینسون مؤثر باشد. البته به‌دلیل برخی محدودیت‌ها، انجام پژوهش بیشتر به‌ویژه روی نمونه‌های انسانی نیاز است.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104203_beb27810269d5ca2bb4786277626f10b.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 4 2024 01 21 The effect of a period of resistance training on Thrombosponidine-1 and Follistatin-like-1 in heart tissue of obese male rats تأثیر یک دوره تمرینات مقاومتی بر ترمبوسپوندین-1 و عامل شبه فولستاتین–1 بافت قلبی در موش‌های نر چاق 89 97 104188 10.48308/joeppa.2024.233362.1197 FA ندا قاسمی گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران 0000-0002-5863-8133 مانیا روزبیانی گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران 0000-0002-5044-6436 حسین شیروانی مرکز تحقیقات فیزیولوژی ورزشی، پژوهشکده سبک زندگی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه اله (عج)، تهران، ایران 0000-0002-0696-958x Journal Article 2023 10 10 Background and Purpose: Physiological angiogenesis and homeostasis of blood vessels is a complex process that is regulated at a high level by the balance between positive proteins such as follistatin-like factor-1 (FSTL-1) and negative proteins such as thrombospondin-1 (TSP-1). Although, there is considerable evidence about the role of positive factors in angiogenesis, the role of negative factors is not well defined. In physiological conditions, such as resistance training as one of the effective training methods to improve cardiovascular function, the role of these factors is not properly known. The aim of this study was to investigate the changes in thrombospondin-1 and follistatin-like factor-1 of heart tissue following six weeks of resistance training in obese male rats. Materials and Methods: In an experimental study, 20 male Wistar rats were divided into two equal groups of control and experimental based on their body weight. Prior to the exercise protocol, the rats received a high-calorie diet. The experimental group participated in a six-week training protocol with a frequency of three training sessions per week, and each session included 10 repetitions with a 90-second rest interval, climbing a resistance training ladder with a height of one meter and an 85-degree incline with a weight attached to the base of the tail (based on the the maximum weight carrying capacity of each rat). Fourty-eight hours after the last training session, TSP-1 and FSTL-1 values in the heart tissue were evaluated using ELISA technique. Between-group comparisons were made by using the independent t-test at a significance level of P<0.05. Results: Data analyses revealed that six weeks of resistance training in the experimental group compared to the control group caused a significant increase in FSTL-1 values (P=0.0001) and a non-significant decrease in TSP-1 values (P=0.09). Conclusion: Based on the findings of the present study it could be concluded that exercise in the form of resistance exercises can have positive effects on the development of angiogenesis process in heart tissue and it seems that six weeks of resistance training, despite the non-significant decrease in TSP-1 as an inhibitory factor in the angiogenesis process and an increase in FSTL-1 values as an angiogenesis stimulating factor, may have positive effect on improving blood supply to the heart muscle in obese subjects. The data of the present study refer to the role of resistance training in facilitating intracellular signaling through, modulating some inhibitory factors and stimulatory factors of angiogenesis in heart tissue of obese rats. زمینه و هدف: رگ‌زایی فیزیولوژیک و هومئوستاز عروق خونی، فرایند پیچیده‌ای است که در سطح بالایی به‌واسطۀ سطح بین پروتئین‌های مثبت مانند عامل شبه‌فولستاتین-1 (FSTL-1) و منفی مانند ترمبوسپوندین-1 (TSP-1) تنظیم می‌شود. درحالی‌که یافته‌های ارزشمندی در مورد نقش عوامل مثبت در رگ‌زایی وجود دارد، با این همه، نقش عوامل منفی در رگ‌زایی به‌درستی روشن نیست. در شرایط فیزیولوژیکی مانند تمرین مقاومتی در چارچوب یکی از روش‌های تمرینی اثرگذار بر بهبود کارکرد قلبی-عروقی، نقش این عوامل به‌درستی شناخته‌شده نیست. هدف این پژوهش، بررسی تغییرات ترمبوسپوندین-1 و عامل شبه‌فولستاتین-1 بافت قلبی در پی شش هفته تمرین مقاومتی در موش‌های نر چاق بود. مواد و روش‌ها: در یک پژوهش تجربی، 20 سر موش نر نژاد ویستار بر پایۀ همگن‌سازی وزنی به دو گروه برابر کنترل و تجربی جایگزین شدند. پیش از آغاز مداخلۀ تمرین مقاومتی، موش‌ها رژیم غذایی پرکالری دریافت کردند. گروه تجربی در یک روش تمرینی شش‌هفته‌ای با تواتر سه جلسه تمرین در هفته و هر جلسه شامل یک نوبت ده‌تکراری با تناوب استراحتی 90 ثانیه‌ای، بالا رفتن از نردبان تمرین مقاومتی به ارتفاع یک متر و شیب 85 درجه همراه با وزنۀ متصل به پایۀ دم (با توجه به توانایی حمل وزنۀ بیشینۀ هر موش) شرکت داده شدند. 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرین، سطوح TSP-1 و FSTL-1 در بافت قلب به کمک روش الایزا ارزیابی شد. به‌منظور بررسی تغییرات بین‌گروهی از آزمون t مستقل و در سطح معناداری 05/0>P استفاده شد. نتایج: یافته‌ها نشان داد اجرای شش هفته روش تمرین مقاومتی در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل، سبب افزایش معنادار سطح FSTL-1 (0001/0=P) و کاهش معنادار در سطح TSP-1 (01/0=P) می‌شود. نتیجه‌گیری: بر پایۀ یافته‌های این پژوهش روشن شد مداخلۀ فعالیت ورزشی به شکل تمرین مقاومتی می‌تواند تأثیرات مثبتی بر توسعۀ فرایند رگ‌زایی در بافت قلبی به‌همراه داشته باشد. بر پایۀ یافته‌های این پژوهش گمان می‌رود شش هفته تمرین مقاومتی با وجود کاهش غیرمعنادار در TSP-1 در چارچوب یک عامل بازدارنده در فرایند رگ‌زایی و افزایش در سطح FSTL-1 در چارچوب یک عامل محرک رگ‌زایی می‌تواند در بهبود خون‌رسانی به ماهیچۀ قلبی آزمودنی‌های چاق تأثیرات مثبتی داشته باشد. داده‌های این پژوهش به نقش تمرین مقاومتی در تسهیل پیام‌رسانی درون‌سلولی از طریق تعدیل در برخی عوامل بازدارنده و عوامل تحریکی در رگ‌زایی بافت قلب موش‌های چاق اشاره دارد. واژه‌های کلیدی: عامل شبه‌فولستاتین-1، ترمبوسپوندین-1، چاقی، رگ‌زایی، تمرین مقاومتی

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104188_9a42b35f1b74c9dd3357a6ee6d1672f7.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 16 4 2024 01 21 The effect of 12 weeks of chess-based training under time pressure on some electroencephalographic and skill indices in chess players تأثیر دوازده هفته تمرینات شطرنج در شرایط تنگی زمان بر برخی شاخص‌های الکتروانسفالوگرافی و مهارتی در شطرنج‌بازان 98 111 104177 10.48308/joeppa.2024.233967.1205 FA وحید ساری صرّاف گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران 0000-0001-8452-7966 جواد وکیلی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران 0000-0001-8747-5815 سید محمود طباطبایی گروه فیزیولوژی پزشکی،دانشکده علوم پزشکی، واحد علوم پزشکی تبریز، دانشگاه آزاداسلامی، تبریز، ایران 0000-0003-4379-3103 اصغر گلی زاده گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران 0009-0009-8205-9412 Journal Article 2023 12 06 Background and Purpose: Playing chess under time pressure is one of the most important challenges faced by chess players during various competitions in the final stages of the game, and it affects the performance of athletes in this field during the competition. Therefore, suggesting the suitable training solutions is considered necessary to improve the performance of athletes in this sport along with its occurrence mechanisms. Therefore, the aim of the current study was to investigate the effect of chess-based training in time pressure on the electroencephalography and skill indices in chess players. Materials and Methods: In a semi-experimental research among chess players with age range of 15-22 yearsin the international level (ELO)of 2000-1400 who had the experience of at least 3 years of chess activity, 28 players voluntarily participated in the study and were randomly allocated into two groups including chess-based training under time pressure and the normal chess training. On the first day of the study, weight, height, body mass index and electroencephalography indices were recorded at rest and during the game under time pressure. The chess-based training group did 12 weeks of special chess training under time pressure,5 sessions per week, 4 hours per session between 16:00 to 20:00. In the sixth and twelfth week of the study protocol, the electroencephalography and skill indices of all subjects were recorded to determine the absolute and relative power of theta and alpha waves and the theta to alpha ratio. The data were analyzed by using a analysis of variance with between group factor, bonferroni post hoc and independent t-test using SPSS22 software at a significance level of P<0.05. Results: Two groups were homogenouse for all measured variables (P>0.05). Six weeks of regular and time-limited exercise resulted in a significant increase in the absolute and relative power index of theta and alpha waves, and the ratio of theta to alpha waves (P<0.05), though no intra-group and inter-group differences were observed for these variables (P>0.05). However, the increase in theta wave and the alpha to theta ratio in the time-limited training group were significantly higher than the normal training group. Conclusion: It could be concluded that time-limited chess-based training may result in positive changes in the cerebral cortex by modulating theta wave activity. Therefore, time-limited chess training can be an effective intervention to improve the brain waves and electrical activity of the cerebral cortex, and that it could potentially improve the brain performance of chess players. زمینه و هدف: شطرنج در شرایط تنگی زمان از چالش‌های بسیار مهمی است که شطرنج‌بازان در طول رقابت‌های گوناگون در مراحل پایانی بازی با آن مواجه می‌شوند و عملکرد ورزشکاران این رشته را در طول رقابت تحت تأثیر قرار می‌دهد، ازاین‌رو پیشنهاد راهکارهای تمرینی مناسب در راستای بهبود عملکرد ورزشکاران این رشتۀ ورزشی و بررسی سازوکارهای مربوطه ضروری است. بنابراین هدف از تحقیق حاضر، بررسی تأثیر 12 هفته تمرینات شطرنج در شرایط تنگی زمان بر شاخص‌های الکتروانسفالوگرافی و مهارتی در شطرنج‌بازان است. مواد و روش‌ها: در یک پژوهش نیمه‌تجربی از میان شطرنج‌بازان 15-22 سال در بازۀ درجۀ بین‌المللی (ELO) 1400-2000 که پیشینۀ دست‌کم سه سال شطرنج را داشتند، 28 نفر به‌صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت نمودند و در دو گروه 14 نفره شامل گروه تمرین در شرایط تنگی زمان و گروه تمرینات همیشگی شطرنج جایگزین شدند. در اولین روز پژوهش، وزن، قد، شاخص تودۀ بدنی و شاخص‌های الکتروانسفالوگرافی آزمودنی‌ها در حالت استراحت و حین بازی در شرایط تنگی زمان اندازه‌گیری شد. گروه تمرین شطرنج، 12 هفته تمرینات ویژۀ شطرنج در شرایط تنگی زمان را به‌صورت پنج جلسه در هفته و هر جلسه به مدت چهار ساعت در بازۀ زمانی چهار تا هشت عصر انجام دادند. گروه کنترل در این مدت تمرینات همیشگی شطرنج خود را داشتند. در هفته‌های ششم و دوازدهم اجرای روش تمرینی، شاخص‌های الکتروانسفالوگرافی و مهارتی تمام آزمودنی‌ها برای تعیین توان مطلق امواج تتا، آلفا و نسبت تتا به آلفا ثبت شد. تغییرات شاخص‌های مورد بررسی طی مراحل گوناگون اندازه‌گیری با آزمون‌های آنووای مکرر با عامل بین گروهی، آزمون تعقیبی بنفرونی و تی مستقل به کمک نرم‌افزار SPSS22 در سطح معناداری 05/0> P بررسی شد. نتایج: پس از تأیید همگنی گروه‌ها در متغیر پژوهش (05/0<P)، پس از شش هفته انجام تمرین با محدودیت زمانی و همیشگی افزایش معناداری درون گروهی در شاخص توان مطلق امواج تتا، آلفا و نسبت تتا به آلفا مشاهده شد (05/>P)، اما تفاوت بین‌گروهی از دید شاخص‌های یادشده دیده نشد (05/0<P). با این ‌همه پس از 12 هفته میزان افزایش موج تتا و نسبت آلفا به تتا در گروه تمرین با محدودیت زمانی به‌طور معناداری با گروه تمرین همیشگی تفاوت داشت (05/ >P). نتیجه‌گیری: تمرینات شطرنج با محدودیت زمانی شاید سبب ایجاد تغییرات مثبتی در قشر مغزی با تعدیل فعالیت امواج تتا شود. بنابراین تمرینات شطرنج با محدودیت زمانی می‌تواند مداخلۀ مؤثری برای بهبود امواج مغزی و فعالیت الکتریکی قشر مغز و به‌طور نهفته ارتقای عملکرد مغزی شطرنج‌بازان باشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104177_0d36bb38cb1547384a859a12bc4507cc.pdf