دانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017220240621The effect of aerobic exercise and crocin consumption on the gene expression of BDNF, TrkB, dopamine, and serotonin in the cerebral cortex of rats induced with methamphetamineتأثیر تمرین هوازی و مصرف کروسین بر بیان ژن BDNF، TrKB، دوپامین و سروتونین قشر مخ موشهای صحرایی القاشده با متآمفتامین11910457410.48308/joeppa.2024.235484.1239FAسودابهنوراله پورگروه فیزیولوژی ورزشی، واحد آیت الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایرانآسیهعباسی دلوییگروه فیزیولوژی ورزشی، واحد آیت الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایرانسید جوادضیاءالحقگروه فیزیولوژی ورزشی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایرانعلیرضابراریگروه فیزیولوژی ورزشی، واحد آیت الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایرانJournal Article20240428<strong>Background and Purpose:</strong> In this study, the effect of aerobic exercise and crocin on the gene expression of BDNF, TrKB, dopamine, and serotonin in the cerebral cortex of rats induced with methamphetamine was investigated.
<strong>Materials and Methods:</strong> In this research, 40 female Wistar rats (age, eight weeks; weight 140-160 grams) were divided into five groups including healthy control, methamphetamine, methamphetamine+aerobic exercise, methamphetamine+crocin, methamphetamine+crocin+aerobic exercise. 15 mg of methamphetamine was given to the subjects every 12 hours for four days. Moreover, the dose of crocin was 80 mg per kilogram of body weight, which was mixed intraperitoneally with distilled water and injected over five days. The aerobic exercise program included running on a treadmill with a 0% incline until the third week and a 5% incline from the fourth to the eighth week, which was performed three days a week for eight weeks. The duration of the aerobic exercise protocol increased from 20 min in the first sessions to 30 min in the final sessions. Furthermore, the speed of running increased from 20 meters per minute in the first weeks to 25 meters per minute in the final weeks. After anesthesia, an autopsy was performed and samples of cerebral cortex tissue were taken. The gene expression of BDNF, TrkB, dopamine and serotonin in the cerebral cortex was measured by the real-time technique with the rotor gene Q device. Y-maze tests were also used to evaluate the behavioral data. The data were analyzed by using one-way analysis of variance and Tukey's post hoc-test at the significance level of P≤0.05.
<strong> </strong>
<strong>Results:</strong> The results showed that the mean expression of BDNF, TrkB, dopamine and, serotonin genes in the cerebral cortex in rats induced with methamphetamine were significantly lower than the control group (P=0.001). The average expression of BDNF, TrkB, dopamine and, serotonin genes in the methamphetamine+aerobic exercise, methamphetamine+crocin and methamphetamine+crocin+aerobic exercise groups were significantly higher than the methamphetamine group (P=0.001). However, methamphetamine+crocin+aerobic exercise group had a significantly higher average expression of BDNF, TrkB, dopamine and, serotonin genes compared to methamphetamine+aerobic exercise and methamphetamine+crocin groups (P=0.001). The results in the model validation section by examining the behavioral data, showed no significant differences in the average total number of arms entering and the average non-repetitive frequency among the different groups (P<0.05). However, the comparison between before and after methamphetamine induction shows a significant decrease in the average total number of arms entering and the average of non-repetitive frequency (P<0.0001).
<strong>Conclusion:</strong> The results of the present research showed that methamphetamine was associated with a decrease in the expression of the genes of neural factors in the cerebral cortex tissue. In addition, eight weeks of aerobic training, consumption of crocin, and aerobic exercise plus crocin supplementation can have a neuroprotective effect in rats induced with methamphetamine, and lead to increases in the expression of BDNF, TrkB, dopamine and serotonin genes in the cerebral cortex in rats.<strong>زمینه و هدف:</strong> فعالیت ورزشی از طریق افزایش عوامل نوروتروفیک و گیرندههای آن نقش مهمی در بهبود شکلپذیری سلولهای عصبی مغز دارد. در این پژوهش تأثیر تمرین هوازی و کروسین بر بیان ژن BDNF، TrKB، دوپامین و سروتونین قشر مخ موشهای صحرایی القاشده با متآمفتامین بررسی شد.
<strong>مواد و روشها:</strong> در این پژوهش، 40 سر موش صحرایی مادة نژاد ویستار )سن حدود هشت هفته و وزن 140-160 گرم( در پنج گروه کنترل سالم، متآمفتامین، متآمفتامین تمرین هوازی، متآمفتامین و کروسین، متآمفتامین، کروسین و تمرین هوازی قرار گرفتند. 15 میلیگرم متآمفتامین به مدت چهار روز هر 12 ساعت به نمونهها داده شد. همچنین دوز مصرفی کروسین 80 میلیگرم در هر کیلوگرم وزن بدن حیوانات بود که بهصورت صفاقی با آب مقطر ترکیب و طی پنج روز تزریق میشد. برنامة فعالیت ورزشی هوازی شامل دویدن روی نوار گردان با شیب صفر درصد تا هفتة سوم و شیب پنج درصد از هفتة چهارم تا هفتة هشتم سه روز در هفته به مدت هشت هفته بود. مدت زمان اجرای برنامه تمرین هوازی در جلسات اول 20 دقیقه و در جلسات پایانی به 30 دقیقه افزایش یافت. سرعت انجام برنامه ورزشی از 20 متر در دقیقه در هفتههای اول به 25 متر در دقیقه در هفتههای پایانی افزایش یافت. پس از بیهوشی، کالبدشکافی انجام گرفت و نمونههای بافت قشر مخ گرفته شد. بیان ژن BDNF، TrKB، دوپامین و سروتونین قشر مخ با تکنیک ریل تایم با دستگاه rotor gene Q اندازهگیری شد. بهمنظور بررسی دادههای رفتاری نیز از آزمونهای وای میز (Y-maze) استفاده شد. دادهها به روش تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معناداری 05/0 P≤ تجزیهوتحلیل شد.
<strong>نتایج:</strong> نتایج نشان داد که میانگین بیان ژنBDNF ، Trk B، دوپامین و سروتونین قشر مخ در موشهای صحرایی القاشده با متآمفتامین بهطور معناداری کمتر از گروه کنترل بود (001/0=P). میانگین بیان ژنBDNF ، Trk B، دوپامین و سروتونین در گروههای متآمفتامین +هوازی، متآمفتامین+ کروسین و متآمفتامین+کروسین +هوازی بهطور معناداری بیشتر از گروه متآمفتامین بودند (001/0=P). در گروه متآمفتامین+کروسین +فعالیت هوازی بیان ژنBDNF ، Trk B، دوپامین و سروتونین بهطور معناداری بیشتر از گروههای متآمفتامین +هوازی و متآمفتامین+ کروسین بود (001/0=P). نتایج در بخش تأیید مدل با بررسی دادههای رفتاری، تفاوت معناداری در میانگین تعداد کل ورود به بازوها و میانگین تناوب غیرتکراری در بین گروههای مختلف پژوهش نشان نداد (05/0<P). با وجود این مقایسة بین قبل و بعد از القای متآمفتامین در متغیر میانگین تعداد کل ورود به بازوها و میانگین تناوب غیرتکراری کاهش معناداری را نشان میدهد (0001/0>P).
<strong>نتیجهگیری:</strong> نتایج تحقیق حاضر نشان داد که متآمفتامین با کاهش بیان ژن عوامل عصبی در بافت قشر مخ همراه بود. هشت هفته تمرین هوازی، مصرف کروسین و تمرین هوازی بههمراه مصرف مکمل کروسین میتواند اثر محافظت عصبی در موشهای القاشده با متآمفتامین داشته باشد و به افزایش بیان ژنهای BDNF ، Trk B، دوپامین و سروتونین قشر مخ در موشهای صحرایی القاشده با متآمفتامین کمک کند.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104574_5acdf9bfff48d6032a90477874dcf154.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017220240621Responses of maximal fat oxidation and Fatmax to incremental exercise and electrical muscle stimulation in overweight menپاسخ بیشینة اکسایش چربی و Fatmax به فعالیت ورزشی فزاینده و تحریک الکتریکی عضلانی در مردان دارای اضافه وزن203310458510.48308/joeppa.2024.234955.1230FAمینوباسامیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
پژوهشکدة علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران0000-0001-8204-8355شیرینخاکنژادگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانرسولاسلامیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانعلینجاتیان حسین پورگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانJournal Article20240229<strong>Background and Purpose: </strong>Inactive lifestyle has led to an increases in overweight and obesity over the past years, and become an epidemic problem worldwide. Regular exercise is one of the interventions recommended for weight loss and health improvement. The amount of energy consumed during exercise is mainly provided by the combination of fat and carbohydrate metabolism, and the use of these resources depends on the diet, muscle glycogen concentration, and the intensity, duration and type of exercise. During high-intensity exercise, metabolism is more dependent on carbohydrates, while fat is the main fuel during low to medium intensities. Electrical muscle stimulation is an advanced technique which has the ability to create effects similar to the muscle contraction and can increase blood flow to muscles and possibly as a result fat oxidation increases. The present study aimed to investigate the response of maximal fat oxidation (MFO) and Fat<sub>max</sub> to incremental exercise and electrical muscle stimulation in overweight men.<br /><strong>Materials and Methods:</strong> Ten overweight men (age, 29.10±6.08 years, body mass index, 28.49±1.98 kg/m<sup>2</sup>) voluntarily participated through a formal invitation. The subjects attended the laboratory in two separate sessions. In the first session, they performed an incremental test to determine maximum fat oxidation and VO<sub>2</sub>max. In the second session, they repeated the same test, with electrical muscle stimulation applied during the exercise test. Respiratory gases were collected to measure fat and carbohydrate oxidations. The test procedures were such that after warming up for five minutes, the subjects started the exercise at an intensity of 50 watts on the cycle ergometer and 25 watts was added to the workload every three minutes, until their respiratory exchange ratio (RER) reached to one. Thereafter, every 2 minutes the workload was increased by 25 watts until volitional exhaustion. Frayn's formula was used to calculate fat and carbohydrate oxidations. The data for MFO and Fat<sub>max</sub> were obtained from the stage with the highest fat oxidation and the equivalent intensity was selected.<br /><strong>Results</strong>: An increase in the amount of Fat<sub>max</sub> level was observed in incremental exercise and electrical muscle stimulation (79%±6%) trial compared to the incremental exercise trial (74%±14%), though, the statistical analysis did not show a significant difference between the two trials (P=0.365). Furthermore, no significant differences were observed between the two trials for MFO (P=0.303), fat oxidation (P=0.397) and carbohydrate oxidation (P=0.969).<br /><strong>Conclusion:</strong> Based on these results, it could be concluded that electrical muscle stimulation combined with incremental exercise can lead to an increase in Fat<sub>max</sub> levels in overweight men, but it does not have a significant effect on fat oxidation, carbohydrate oxidation, and MFO.<br /> <strong>زمینه و هدف: </strong>سبک زندگی شهرنشینی و فعالیت ناکافی به افزایش اضافه وزن و چاقی منجر شده و این مسئله را به یک مشکل همهگیر در تمام کشورها تبدیل کرده است. فعالیت ورزشی یکی از مداخلههای شیوة زندگی است که برای کاهش وزن و بهبود سلامتی توصیه شده است. مقدار مصرف انرژی هنگام فعالیت بدنی اغلب از ترکیب سوختوساز چربی و کربوهیدرات تأمین میشود و میزان استفاده از این منابع به رژیم غذایی، ذخایر گلیکوژن عضلات، شدت و مدت فعالیت و نوع فعالیت ورزشی بستگی دارد که با افزایش شدت فعالیت ورزشی اکسایش کربوهیدرات بهتدریج زیاد میشود، درحالیکه سهم اکسایش چربی از شدتهای کار کم تا متوسط افزایش و سپس از شدتهای متوسط تا زیاد کاهش مییابد. تحریک الکتریکی عضلانی توسط تجهیزات پیشرفته توانایی ایجاد انقباضهای عضلانی و خونرسانی به عضلات دارد و در نتیجه سبب افزایش اکسایش چربی میشود. هدف از پژوهش حاضر بررسی پاسخ بیشینة اکسایش چربی و Fat<sub>max</sub> به فعالیت ورزشی فزاینده و تحریک الکتریکی عضلانی در مردان دارای اضافه وزن بود.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> ۱۰ مرد دارای اضافه وزن (سن 08/6 ± 1/29 سال، تودة بدنی 98/1 ± 49/28 کیلوگرم بر متر مربع) بهعنوان نمونه بهوسیلة فراخوان و بهصورت داوطلبانه شرکت کردند. آزمودنیها دو جلسه به آزمایشگاه مراجعه کردند. در یک جلسه آزمون فزاینده برای تعیین بیشینة اکسایش چربی و VO<sub>2max</sub> انجام دادند. در جلسة دیگر همان آزمون جلسة اول را تکرار کردند، با این تفاوت که هنگام آزمون ورزشی تحریک الکتریکی عضلانی داشتند. گازهای تنفسی برای اندازهگیری اکسایش چربی و کربوهیدرات جمعآوری شد. مراحل آزمون به این صورت بود که آزمودنیها پس از پنج دقیقه گرم کردن، فعالیت را با شدت 50 وات روی چرخ کارسنج شروع کردند و هر سه دقیقه، 25 وات بر میزان کار اضافه شد تا جایی که نسبت تبادل تنفسی آنها برابر با یک شد. در ادامه و تا رسیدن به خستگی ارادی، بر میزان شدت کار در هر دو دقیقه 25 وات افزوده شد. برای برآورد میزان اکسایش چربی و کربوهیدرات از فرمول فراین استفاده شد. دادههای MFO و Fat<sub>max</sub> از مرحلهای که بیشترین اکسایش چربی را دارد، بهدست آمد و شدت معادل آن انتخاب شد.<br /><strong>نتایج</strong>: افزایش میزان Fatmaxدر جلسة فعالیت ورزشی فزاینده با تحریک الکتریکی (۶± ۷۹%) نسبت به جلسة بدون تحریک الکتریکی ( ۱۴± ۷۴%) مشاهده شد، هرچند آنالیز آماری تی زوجی تفاوت معناداری را بین دو جلسه نشان نداد (365/0 P=). همچنین مقایسة دادههای دو جلسه فعالیت ورزشی فزاینده با تحریک الکتریکی و بدون تحریک الکتریکی با استفاده از تی زوجی اختلاف معناداری را بین دو جلسه برای MFO (303/0 P=)، اکسایش چربی (397/0 P=) و اکسایش کربوهیدرات (969/0 P=) در مردان دارای اضافه وزن نشان نداد.<br /><strong>نتیجهگیری: </strong>نتایج نشان داد که تحریک الکتریکی عضلانی همراه با فعالیت ورزشی فزاینده میتواند سبب افزایش میزان Fat<sub>max</sub> در مردان دارای اضافه وزن شود، اما تأثیر معناداری بر اکسایش چربی، کربوهیدرات و MFO ندارد.<br /> https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104585_33c4e12d4b5e59fbaebd5e06f567bcaf.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017220240621Investigating the mutual effects of autophagy and apoptosis in heart tissue of type 2 diabetic rats in interaction with aerobic exercise training and vitamin D3 injectionبررسی اثر متقابل اتوفاژی و آپوپتوز در بافت قلب موشهای صحرایی دیابتی نوع دو در تعامل با تمرین هوازی و تزریق ویتامین د3344710463410.48308/joeppa.2024.235803.1257FAهادیگلپسندیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایرانمحمد رحمانرحیمیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایرانصلاح الدیناحمدیگروه فیزیولوژی و فارماکولوژی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایرانJournal Article20240523<strong>Background and Purpose:</strong> The interplay between autophagy and apoptosis is crucial in understanding heart health, particularly in the context of type 2 diabetes. The aim of this study was to investigate how aerobic training and vitamin D3 supplementation modulate the cardiac tissue of diabetic rats and highlight potential therapeutic strategies to improve cardiac function in diabetic conditions. Therefore, in this study, the effects of aerobic training and vitamin D3 injection on autophagy and apoptosis of heart tissue of diabetic rats were investigated.<br /><strong>Materials and Methods:</strong> Forty male Wistar rats with a weight range of 200 - 240 grams were divided into two groups receiving a standard diet (8 rats) and a high-fat diet (32 rats) for 6 weeks. After 6 weeks, in order to induce type 2 diabetes, 35 mg/kg body weight of streptozotocin (STZ) was injected intraperitoneally. Rats receiving high-fat diet were randomly divided into 4 groups, diabetes control (DC), diabetes + aerobic training (DAT), diabetes + vitamin D3 injection (DVD) and diabetes + aerobic training + vitamin D3 injection (DVDAT). The rats in the aerobic training group underwent aerobic training with an intensity of 60% of the maximum running speed through a treadmill for eight weeks, 3 sessions/week in the aerobic training groups. The groups receiving vitamin D3 received a diluted solution of vitamin D3 with sesame oil at a dose of 10000 IU/kg weekly. After the completion of aerobic training interventions and vitamin D3 injection and anesthetizing the mice, the heart tissue was extracted and the protein levels of Beclin -1, Bax and Bcl -2 in the left ventricle of the heart tissue were measured by western blot technique. The data were analyzed using one-way analysis of variance (ANOVA).<br /><strong>Results:</strong> Data analysis showed that type 2 diabetes increased the levels of Beclin-1, Bax and decreased Bcl-2 (P<0.001). Aerobic training, vitamin D3 and their interaction both decreased Beclin-1, Bax and increased Bcl -2, and that these changes were higher in the DVDAT group (P<0.001). The results also showed that fasting glucose levels and insulin resistance index decreased significantly in DAT, DVD and DVDAT groups (P<0.001), and this decrease was more in DVDAT group (P<0.001).<br /><strong>Conclusion:</strong> In general, it could be concluded that type 2 diabetes causes disturbances in cellular and metabolic homeostasis, including insulin resistance, through increased autophagy and apoptosis in heart tissue, which can be reversed through aerobic training and vitamin D3, and improve glucose metabolism and insulin resistance.<strong>زمینه و هدف:</strong> تعامل بین اتوفاژی و آپوپتوز در درک سلامت قلب، بهویژه در زمینۀ دیابت نوع دو، بسیار مهم است. هدف این تحقیق بررسی چگونگی تعدیل تمرین هوازی و مکمل ویتامین د3 در بافت قلب موشهای صحرایی دیابتی است و راهبردهای درمانی بالقوه برای بهبود عملکرد قلب در شرایط دیابتی را برجسته میکند. بنابراین، در این پژوهش تأثیرات تمرین هوازی و تزریق ویتامین د3 بر اتوفاژی و آپوپتوز بافت قلب موشهای صحرایی دیابتی بررسی شد.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> 40 سر موش نر نژاد ویستار با دامنۀ وزنی 200-240 گرم به دو گروه دریافتکنندۀ رژیم غذای استاندارد (هشت سر) و دریافتکنندۀ غذایی پرچرب به مدت شش هفته (32 سر) جایگزین شدند. پس از شش هفته، برای القای دیابت نوع دو، به مقدار 35 میلیگرم/کیلوگرم وزن بدن استرپتوزوتوسین (STZ) بهصورت درونصفاقی تزریق شد. موشهای صحرایی دریافتکنندۀ رژیم غذایی پرچرب بهطور تصادفی در چهار گروه، کنترل دیابت (DC)، دیابت+ تمرین هوازی (DAT)، دیابت+ تزریق ویتامین د3 (DVD) و دیابت+ تمرین هوازی+ تزریق ویتامین د3 (DVDAT) جایگزین شدند. به مدت هشت هفته، سه جلسه/ هفته، تمرین هوازی با شدت 60 درصد حداکثر سرعت دویدن از طریق نوار گردان در گروههای تمرین هوازی انجام گرفت. گروههای دریافتکنندۀ ویتامین د3 محلول رقیقشدۀ ویتامین د3 با روغن کنجد با دوز 10000IU/kg بهصورت هفتگی دریافت کردند. پس از اتمام دورۀ مداخلات تمرین هوازی و تزریق ویتامین د3 و بیهوش کردن رتها، بافت قلب استخراج شد و سطوح پروتئینی Beclin-1، Bax و Bcl-2 بطن چپ بافت قلب به روش وسترن بلات اندازهگیری شد. تجزیهوتحلیل یافتهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یکطرفه (آنووا) انجام گرفت. <br /><strong>نتایج:</strong> بررسی دادهها نشان داد که دیابت نوع دو موجب افزایش سطوح Beclin-1، Bax و کاهش Bcl-2 شد (001/0>P). درحالیکه تمرین هوازی، ویتامین د3 و تعامل هر دو موجب کاهش Beclin-1، Bax و افزایش Bcl-2 شد که این تغییرات در گروه تعاملی تمرین هوازی و ویتامین د3 بیشتر بود (001/0>P). نتایج همچنین نشان داد که سطوح گلوکز ناشتا و شاخص مقاومت به انسولین در گروههای DAT، DVD و DVDAT کاهش معناداری یافت (001/0>P) که این کاهش در گروه DVDAT بیشتر بود (001/0>P).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> در مجموع میتوان گفت که دیابت نوع دو از طریق افزایش اتوفاژی بیشازحد و آپوپتوز در بافت قلب موجب اختلال در هومئوستاز سلولی و سوختوسازی از جمله مقاومت به انسولین میشود که این میتواند از طریق تمرین هوازی و ویتامین د3 معکوس شود و سوختوساز گلوکز و مقاومت به انسولین بهبود یابد.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104634_8d6ca2c8056deb8a632cc66afae97d93.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017220240621The effect of two types of moderate and high intensity aerobic exercise on the levels of monocarboxylate transporters type 2 and 4 in the cortex and striatum of healthy and stroke Wistar rats modelsتأثیر دو نوع تمرین هوازی با شدتهای متوسط و بالا بر مقادیر ناقلان مونوکربوکسیلات نوع 2 و 4 (MCT2 و MCT4) بافت قشر و استریاتوم مغز رتهای صحرایی نژاد ویستار سالم و سکتۀ مغزی486610465710.48308/joeppa.2024.235855.1261FAمصیبرستگار هروکیگروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانرسولرضاییگروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانجوادنعمتیگروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانمحسنثالثیگروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانمحمدهمتی نفرگروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانJournal Article20240612<strong>Background and Purpose:</strong> Monocarboxylate transporters type 2 and 4 (MCT2 and MCT4)<strong> </strong>levels are high in brain tissue, which can be useful in postponing fatigue during exercise by transporting lactate in the brain.<br />Therefore, the purpose of this research was to investigate the effects of two types of aerobic exercise with different intensities on the amounts of MCT2 and MCT4 in the cortex and striatum of healthy and stroke Wistar rats models.<br /><strong>Materials and Methods:</strong> In the present research 60 male Wistar rats (8 weeks old) were randomly divided into ten groups of control and healthy moderate intensity continuous training (MICT) and high intensity interval training (HIIT) of 24 and 72-hour stroke (6 rats in each group). The MICT and HIIT protocol consisted of three parts: warm-up, main exercise and cool-down. The training period lasted for 4 weeks, 5 sessions per week and each session lasted 32 minutes. The MICT protocol was performed at an intensity corresponding to 70% of the maximum speed and the HIIT protocol at an intensity of 85-90% of the maximum speed. Stroke was induced by blocking the carotid artery. The content of MCT2 and MCT4 was measured by Western blot technique in the cortex and striatum of the brain. Data analysis were performed by using one-way ANOVA and Tukey's post hoc tests in SPSS software version 29 and GraphPad Prism version 2.2.10 at a significance level of p≤0.05.<br /><strong>Results:</strong> Significant differences in the content of cortical tissue MCT2 (p=0.59) and the content of striatum tissue MCT2 (p=0.66) and MCT4 (p=0.22) were not found after four weeks of MICT and HIIT in healthy and stroke groups. However, MCT4 content in cortical tissue showed a significant difference after 72 hours of stroke (p<0.05). Tukey's post-hoc test for MCT4 content showed a significant difference between the 72-hour stroke HIIT groups compared to the 72-hour stroke MICT (p=0.02), 72-hour stroke control (p=0.04), 24-hour stroke HIIT (p=0.01), 24-hour stroke MICT (p=0.009), 24-hour stroke control (p=0.003), and MICT (p=0.02) groups.<br /><strong>Conclusion:</strong> It seems that MICT and HIIT do not have a significant effect on the content of MCT2 and MCT4 in the brain. However, in the cortical tissue, a significant difference was observed in the MCT4 of the HIIT group with a 72-hour stroke compared to the other groups, and this could indicate the withdrawal of lactate by the MCT4 72 hours after the stroke and recovery.<strong>زمینه و هدف:</strong> ناقلان مونوکربوکسیلات نوع 2 و 4 (MCT2 و MCT4) در بافت مغز سطوح بالایی دارند که با انتقال لاکتات در مغز میتواند در تعویق خستگی هنگام تمرینهای ورزشی مفید باشد؛ همچنین به نقش انتقالدهندههای لاکتات در بیماریهایی همچون سکتۀ مغزی توجه شده است. بنابراین هدف از تحقیق حاضر، تأثیر دو نوع تمرین هوازی با شدتهای متوسط و بالا بر مقادیر ناقلان مونوکربوکسیلات نوع 2 و 4 (MCT2 و MCT4) بافت قشر و استریاتوم مغز رتهای صحرایی نژاد ویستار سالم و سکتۀ مغزی است<strong>.</strong><br /><strong>مواد و روشها:</strong> پژوهش حاضر از نوع تجربی است که 60 سر رت نر هشتهفتهای نژاد ویستار بهطور تصادفی به ده گروه، کنترل، MICT و HIIT سالم و سکتۀ مغزی 24 و 72 ساعته (هر گروه شش سر) تقسیم شدند. پروتکل MICT و HIIT شامل سه قسمت گرم کردن، تمرین اصلی و سرد کردن بود. دورۀ تمرین به مدت چهار هفته، هر هفته پنج جلسه و هر جلسه 32 دقیقه به طول انجامید. پروتکل MICT با شدت 70 درصد سرعت بیشینه و پروتکل HIIT با شدت 85 تا 90 درصد سرعت بیشینه انجام گرفت. سکتۀ مغزی از طریق مسدود کردن شریان کاروتید ایجاد شد. محتوای MCT2 و MCT4 از طریق روش وسترنبلات در بافت قشر و استریاتوم مغز اندازهگیری شد. تجزیهوتحلیل دادهها از طریق آزمونهای آنووای یکطرفه و تعقیبی توکی در نرمافزار SPSS نسخۀ 29 و گرافپدپریسم نسخۀ 2/2/10 در سطح معناداری 05/0≥P انجام گرفت.<br /><strong>نتایج:</strong> تفاوت معناداری در محتوای MCT2 (59/0=P) بافت قشری و محتوای MCT2 (66/0=P) و MCT4 (22/0=p) بافت استریاتوم در پی چهار هفته تمرینهای MICT و HIIT در گروههای سالم و سکتۀ مغزی مشاهده نشد. در مقابل محتوای MCT4 در بافت قشری تفاوت معناداری را پس از 72 ساعت سکتۀ مغزی نشان داد (05/0P<). آزمون تعقیبی توکی برای محتوای MCT4 نشان داد این تفاوت معنادار بین جفت گروههای HIIT سکتۀ 72 ساعته نسبت به گروه MICT سکتۀ 72 ساعته (02/0=P)، گروه کنترل سکتۀ 72 ساعته (04/0=P)، گروه HIIT سکتۀ 24 ساعته (01/0=P)، گروه MICT سکتۀ 24 ساعته (009/0=P)، گروه کنترل سکتۀ 24 ساعته (003/0=P) و نسبت به گروه MICT (02/0=P) است.<br /><strong>نتیجهگیری</strong>: بهنظر میرسد انجام MICT و HIIT تأثیر معناداری در محتوای MCT2 و MCT4 مغز ندارد؛ با وجود این در بافت قشری تفاوت معناداری در MCT4 گروه HIIT با سکتۀ 72 ساعته نسبت به دیگر گروه مشاهده شد و این میتواند نشاندهندۀ برداشت لاکتات از طریق MCT4 پس از 72 ساعت بعد از سکتۀ مغزی و بهبودی باشد.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104657_570535743ecb012cac5d3c5efbb9717c.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017220240621Comparison of the effects of two types of resistance training on the serum levels of factors involved in muscular hypertrophy in healthy young menمقایسۀ تأثیر دو نوع برنامۀ تمرین مقاومتی بر سطوح سرمی عوامل دخیل در هایپرتروفی عضلانی مردان جوان سالم677910462810.48308/joeppa.2024.235785.1256FAصادقچراغ بیرجندیگروه تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بجنورد، بجنورد، ایرانمجتبیفرهادپورگروه تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بجنورد، بجنورد، ایرانJournal Article20240524<strong>Background and Purpose:</strong> Myostatin and follistatin are key proteins in muscle tissue regulation, growth, and hypertrophy. This study aimed to investigate the effects of two types of resistance training on the serum levels of myostatin and follistatin and the ratio of follistatin to myostatin in healthy young men.<br /><strong>Materials and Methods:</strong> Twenty active young men were randomly divided into two equal groups of pyramid resistance exercises (, Mean±SD; age, 22.3±4.7 years; body mass index, 23.1±3.9 kg/m<sup>2</sup>; fat percentage, 27.6±10.7) and inverted pyramid resistance exercises (Mean±SD; age, 21.11±3.55 years; body mass index, 23.2±6.7 kg/m<sup>2</sup>; fat percentage, 26.3±13.8). The training lasted for eight weeks and three sessions per week. Each training session included six movements of chest press, leg press, barbell curl, triceps extensions, leg flexions, and leg extensions at an intensity corresponding to 100-50% of one maximum repetition in the pyramid resistance training group and at an intensity of 50-100% of one maximum repetition in the inverted pyramid resistance training group. Data analyses were carried out by using dependent t-test and ANCOVA at a significance level of P≤ 0.05.<br /><strong>Results</strong>: Data analyses showed that eight weeks of pyramid and inverted pyramid resistance training caused a significant decrease in the serum level of myostatin (P=0.004,P=0.01, respectively) and a significant increase in the serum level of follistatin (p = 0.001, P=001), and the ratio of follistatin to myostatin (P=0.001, P=0.001) in healthy men. The results for ANCOVA analyses showed that there is no significant difference between the two groups for serum levels of myostatin, follistatin, and the ratio of follistatin to myostatin (p>0.05).<br /><strong>Conclusion:</strong> Pyramid and reverse pyramid resistance training were associated with an increase in follistatin, the ratio of follistatin to myostatin, and a decrease in myostatin. Since, we found no significant difference between the experimental groups, it could be concluded that in young men these training protocols may lead to muscular hypertrophy similarly.<strong>زمینه و هدف</strong><strong>:</strong> مایوستاتین و فولیستاتین، پروتئینهای کلیدی در تنظیم، رشد و هایپرتروفیبافت عضلانیاند. هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر دو نوع تمرین مقاومتی بر سطوح سرمی مایوستاتین و فولیستاتین و نسبت فولیستاتین به مایوستاتین در مردان جوان سالم بود.<br /><strong>مواد و روشها</strong><strong>:</strong> 20 مردجوان فعال بهطور تصادفی به دو گروه تمرینات مقاومتی هرمی (10 نفر، با میانگین سن 7/4±3/22 سال، شاخص تودۀ بدنی 9/3±1/23 کیلوگرم بر مترمربع و درصد چربی 7/10±6/27) و تمرینات مقاومتی هرمی وارونه (10 نفر، با میانگین سنی 55/3±11/21 سال، شاخص تودۀ بدنی 7/6±2/23 کیلوگرم بر مترمربع و درصد چربی 8/13±3/26) جایگزین شدند. تمرینات به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه به طول انجامید. هر جلسۀ تمرینی شامل شش حرکت پرس سینه، پرس پا، جلوبازو، پشتبازو، پشتران و جلوران بود که با شدت 50-100 درصد یک تکرار بیشینه در گروه تمرین مقاومتی هرمی و با شدت 50-100 درصد یک تکرار بیشینه در گروه تمرین مقاومتی هرمی وارونه انجام گرفت. دادهها از طریق آزمون آماری تی وابسته و آنووا در سطح معناداری 05/0 ≥P تجزیهوتحلیل شدند.<br /><strong>نتایج:</strong> یافتههای پژوهش حاضر نشان داد که هشت هفته تمرین مقاومتی هرمی و هرمی وارونه سبب کاهش معنادار سطح سرمی مایوستاتین (004/0 =P ;01/0 =P) و افزایش معنادار سطح سرمی فولیستاتین (001/0 =P ;001/0 =P) و نسبت فولیستاتین به مایوستاتین (001/0 =P ;001/0 =P) در مردان سالم شد. نتایج حاصل از تحلیل آنکووا در گروههای تمرین مقاومتی هرمی و هرمی وارونه نشان داد که بین سطوح سرمی مایوستاتین، فولیستاتین و نسبت فولیستاتین به مایوستاتین تفاوت معناداری وجود ندارد (05/0 <P).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> تمرینات مقاومتی هرمی و هرمی وارونه با افزایش فولیستاتین، نسبت فولیستاتین به مایوستاتین و کاهش مایوستاتین همراه بود. از آنجایی که بین گروههای تجربی تفاوت معناداری مشاهده نشد، میتوان نتیجه گیری نمود که در مردان جوان این پروتکل های تمرینی به شکل مشابهی منجر به هایپرتروفی عضلانی میشوند.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104628_3d735e8135a48dd516a09aea9e1004d1.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017220240621Effects of intermittent cycles of ischemia with resistance and endurance training on Murf-1 and Atrogin-1 gene expression and fiber diameter of gastrocnemius muscle in diabetic ratsاثر چرخههای متناوب ایسکمی با تمرین مقاومتی و استقامتی بر بیان ژن Murf-1 و آتروژین-1 و قطر تار عضلة دوقلو در موشهای صحرایی دیابتی809410466610.48308/joeppa.2024.235584.1250FAمجیدذات پرورگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایرانامینفرزانه حصاریگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایرانپروینفرزانگیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایرانJournal Article20240511<strong>Background and Purpose</strong>: Muscular atrophy is one of the most common complications of diabetes. Exercise training has been suggested as one of the treatment strategies for muscular atrophy in diabetes. Intermittent cycles of ischemia (ICI) protects tissues from subsequent ischemic injury. However, whether ICI has beneficial effects on diabetic atrophy remains unknown. The present study aimed to investigate the synergistic effect of ICI with resistance and endurance training on Murf-1 and Atrogin-1 gene expression and fiber diameter of the gastrocnemius muscle in diabetic rats.<br /><strong>Materials and</strong> <strong>Methods</strong>: In this experimental research, 42 wistar rats (age, 8 weeks; weight, 228.31±12.1 gr) were randomly divided into seven groups of normal control (C), diabetic (D), diabetic ischemic (I), diabetic resistance training (R), diabetic endurance training (E), diabetes ischemic+resistance training (IR), diabetes ischemic+endurance training (IE). Diabetes was induced by one-step intraperitoneal injection of STZ (50 mg/kg). ICI was conducted by tightening a tourniquet (with a width of 8 mm) around the upper thighs 20 min before exercise and included three 5-min cycles of ischemia, followed by 5 min reperfusion. The training groups performed exercise training for six weeks, five days a week. Resistance training included climbing a ladder by attaching a weight to rats’ tails at 60% of maximum voluntary carrying capacity (14 repetitions with one minute rest between repetitions). Endurance training involved running on a treadmill. The treadmill speed for the first week was set at 9 meters per minute for 15 minutes. By the sixth week, the training speed was increased to 18 meters per minute for 30 min. Murf-1 and atrogin-1 gene expression were measured by RT-PCR and the diameter of fibers of gastrocnemius muscle through the staining with hematoxylin and eosin methods. Data were analyzed by using two-way analysis of variance and Bonferroni’s post-hoc tests.<br /><strong>Results:</strong> Murf-1 and Atrogin-1 gene expression significantly increased and fiber diameter of gastrocnemius muscle decreased in D group compared to C group (p=0.0001). Murf-1 and atrogin-1 gene expression decreased significantly in R (p=0.0001, p=0.0001), E (p=0.0001, p=0.0003), IR (p=0.0001, p=0.0001) and IE (p=0.0001, p=0.0001) compared to the C group. In addition, muscle fiber diameter increased significantly in R (p=0.034), E (p=0.007), IR (p=0.0003) and IE (p=0.0003) compared to the C.<br /><strong>Conclusion</strong>: Based on decreases in Murf-1 and Atrogin-1 gene expression and increases in muscle fiber diameter. It could be concluded that aerobic and resistance exercise with intermittent cycles of ischemia are more effective than any of the exercise interventions alone in preventing muscular atrophy in diabetic rats.<br /> <strong>زمینه و هدف</strong>: آتروفی عضلانی از مشکلات شایع در دیابت است. تمرین ورزشی بهمنزلة یکی از روشهای درمانی آتروفی عضلانی در دیابت پیشنهاد شده است. چرخههای متناوب ایسکمی از بافتها در برابر آسیب ایسکمی متعاقب محافظت میکند. با این همه، اثر چرخههای متناوب ایسکمی بر آتروفی ناشی از دیابت بهروشنی مشخص نیست. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر همافزایی چرخههای متناوب ایسکمی با تمرین مقاومتی و استقامتی بر بیان ژن Murf-1 و آتروژین-1 و قطر تار عضلة دوقلوی موشهای دیابتی انجام گرفت.<br /><strong>مواد و روشها</strong>: در این تحقیق تجربی، 42 موش صحرایی ویستار بهصورت تصادفی به هفت گروه کنترل سالم، دیابتی، دیابتی ایسکمی، دیابتی تمرین مقاومتی، دیابتی تمرین استقامتی، دیابتی تمرین مقاومتی+ ایسکمی، دیابتی تمرین استقامتی+ ایسکمی تقسیم شدند. القای دیابت با تزریق یکمرحلهای STZ (با دوز 50 mg/kg) بهصورت درونصفاقی صورت گرفت. چرخههای متناوب ایسکمی با بستن تورنیکت (با عرض هشت میلیمتر) به بالای رانهای موش و 20 دقیقه پیش از فعالیت اعمال شد، و شامل سه دور پنجدقیقهای ایسکمی و پنج دقیقه رپرفیوژن متعاقب بود. گروههای تمرین به مدت شش هفته و پنج روز در هفته تمرین کردند. تمرین مقاومتی شامل بالا رفتن از نردبان با وزنة متصل به دم موش برابر با 60 درصد حداکثر ظرفیت حمل ارادی (14 تکرار، یک دقیقه استراحت بین تکرارها) بود. تمرین استقامتی شامل دویدن روی نوار گردان حیوانات با سرعت 9 متر در دقیقه و مدت 15 دقیقه در هفتة اول بود که در هفتة ششم به 18 متر در دقیقه و مدت 30 دقیقه رسید. بیان ژن Murf-1 و آتروژن-1 با روش real-time PCR و قطر تار عضلة دوقلو با عکسبرداری هماتوکسین ائوزین اندازهگیری شد. از روش آماری واریانس دوطرفه و آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد.<br /><strong>نتایج</strong>: بیان ژن Murf-1 و آتروژن-1 افزایش و قطر تار عضلة دوقلو کاهش معناداری در گروه دیابتی نسبت به گروه سالم داشت (0001/0P<strong>=</strong>). بیان ژن Murf-1 و آتروژن-1 کاهش معناداری در گروه تمرین مقاومتی (0001/0<strong>, </strong>P<strong>=</strong>0001/0P<strong>=</strong>)، استقامتی (0003/0<strong>, </strong>P<strong>=</strong>0001/0P<strong>=</strong>)، تمرین مقاومتی+ ایسکمی (0001/0<strong>, </strong>P<strong>=</strong>0001/0P<strong>=</strong>) و تمرین استقامتی+ ایسکمی (0001/0<strong>, </strong>P<strong>=</strong>0001/0P<strong>=</strong>) نسبت به گروه دیابت داشت. افزایش معناداری در گروه تمرین مقاومتی (034/0P<strong>=</strong>)، استقامتی (034/0P<strong>=</strong>)، تمرین مقاومتی+ ایسکمی (003/0P<strong>=</strong>) و تمرین استقامتی+ ایسکمی (003/0P<strong>=</strong>) برای قطر تار عضلة دوقلو نسبت به گروه دیابت دیده شد. <br /><strong>نتیجهگیری</strong>: گمان میرود که تمرین مقاومتی و استقامتی بههمراه چرخههای ایسکمی اثر بیشتری در جلوگیری از آتروفی عضلانی در دیابت نسبت به تمرین تنها دارد که این موضوع با کاهش بیان Murf-1و آتروژین-1 و افزایش قطر تار عضلانی تأیید شد.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104666_2e7553f8ec75c28d818356d15f4c7ec6.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017220240621The Effects of 8 weeks of high intensity interval training and high intensity functional training on physical performance and volume of firefighters' self-contained breathing apparatusتأثیر هشت هفته تمرینات تناوبی و عملکردی پرشدت بر عملکرد جسمانی و حجم استفادهشده از سیلندر دستگاه تنفسی در آتشنشانان9510810459510.48308/joeppa.2024.235532.1242FAافشینسراجیگروه علوم زیستی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانسجاداحمدی زادگروه علوم زیستی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایراندیویدکرنلگروه فیزیوتراپی & حرکت شناسی، دانشگاه ماساچوست لاول، آمریکاJournal Article20240502<strong>Background and Purpose: </strong>Firefighting is a high-risk profession that requires high physical fitness, and it is important to have regular exercise to maintain optimal physical fitness and health. However, there is a little research on the best types and methods of training to improve the performance of firefighters and reduce the volume of self-contained breathing apparatus (SCBA) used in duty. Therefore, the purpose of this study was to investigate and compare the effect of 8 weeks of high-intensity interval and functional training on cardiorespiratory fitness (VO<sub>2</sub>max) and the used volume of SCBA in firefighters.<br /><strong>Materials and Methods: </strong>Thirty-nine firefighters working in the fire department of Tehran participated in the study and were randomly allocated in the three groups of control, HIIT and HIFT. Subjects in HIIT group performed 8 weeks of Tabata exercises with body weight, which were 4 exercises in the first two weeks and were increased to 6 and 8<sup> </sup>exercises in the 6<sup>th</sup> and 8<sup>th</sup> weeks, respectively. In each session, they had 10 min general warm up, thereafter they performed 8 sets of each exercise, where sets included 20 s activity followed by 10 s rest and 2 min rest was allowed between exercises. Subjects in HIFT group had similar program to the HIIT group, with the exception that the exercises they performed were those exercises in the standard simulated test for firefighters which were performed based on the Tabata methods (20 s activity followed by 10 s rest). Two days before training and 48 hours after the last training session the VO<sub>2</sub>max test (Bruce’s protocol) and simulated firefighting test were carried out.<br /><strong>Results:</strong> The statistical analysis of the data showed that HIFT and HIIT caused a significant increase in maximal oxygen uptake (VO<sub>2</sub>max) and performance, and a significant decrease in the volume of SCBA used in firefighters (p<0.05), though, these changes were not significantly different between HIIT and HIFT groups (p<0.05). VO<sub>2</sub>max increased by 6.35% and 4.26% in HIFT and HIIT groups, and performance increased by 5.21 and 4.74%, following HIFT and HIIT, respectively. In addition, VO<sub>2</sub>/HR increased by 11.64 and 6.52% in HIIT and HIIT groups, respectively, while, the volume of SCBA used decreased by 14.41% and 11.44%, respectively. However, the results of repeated measures of ANOVA showed no significant between-group differences for RER (P=0.269), HR (P=0.595), VE (P=0.392), VE/VO<sub>2</sub> ratio (P0.778) =) and VE/VCO<sub>2</sub> ratio (P=0.778).<br /><strong>Conclusion:</strong> According to the results of the present study it could be concluded that 8 weeks of HIFT and HIIT can improve cardiorespiratory fitness (VO<sub>2</sub>max), performance, and the volume of SCBA used in firefighters, and that performing these types of training based on the Tabata’s method is advised to firefighters.<strong>زمینه و هدف: </strong>آتشنشانی حرفهای پرخطر و نیازمند آمادگی جسمانی بالاست و داشتن تمرینات ورزشی منظم برای حفظ آمادگی جسمانی و سلامت مطلوب اهمیت دارد. با وجود این در خصوص بهترین نوع و روشهای تمرینی برای بهبود عملکرد آتشنشانان و فاکتورهای تنفسی و کم شدن حجم استفادهشده از دستگاه تنفسی که دارای ظرفیت محدودی است، تحقیقات اندکی صورت گرفته است. بنابراین هدف از این پژوهش بررسی و مقایسۀ تأثیر هشت هفته تمرینات تناوبیو عملکردی پرشدت بر فاکتورهای تنفسی و حجم استفادهشده از سیلندر دستگاه تنفسی در آتشنشانان بود.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> شرکتکنندگان در این پژوهش ۳۹ نفر )0/5 6±/31 سال) از آتشنشانان شاغل در بخش عملیات آتشنشانی تهران بودند که بهطور تصادفی در سه گروه کنترل، تمرینات تناوبی شدید (HIIT) و تمرینات عملکردی با شدت بالا (HIFT) قرار گرفتند. آزمودنیهای گروه HIIT به مدت هشت هفته تمرینات تاباتا با وزن بدن را انجام دادند که در هفتههای اول و دوم شامل چهار حرکت و در هفتههای سوم و ششم بهترتیب به شش و هشت حرکت افزایش یافتند. پیش از هر جلسه فعالیت 10 دقیقه گرم کردن عمومی داشتند و سپس هر حرکت را در هشت ست متوالی 20 ثانیه فعالیت و 10 ثانیه استراحت اجرا کردند و بین حرکات دو دقیقه استراحت داشتند. آزمودنیهای گروه تمرینات HIFT دقیقاً پروتکل مشابه با گروه HIIT را انجام دادند، با این تفاوت که حرکات انجامشده بر اساس آزمون عملکردی شبیهسازیشدۀ استاندارد آتشنشانی انتخاب و به روش تاباتا (20 ثانیه فعالیت و 10 ثانیه استراحت) انجام شدند. دو روز پیش از شروع تمرینات و 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرینی آزمون VO<sub>2</sub>max (پروتکل بروس) و آزمون عملکردی شبیهسازیشدۀ آتشنشانی انجام گرفت.<br /><strong>نتایج:</strong> تجزیهوتحلیل آماری دادهها نشان داد تمرینات HIFT و HIIT سبب افزایش معنادار حداکثر اکسیژن مصرفی، عملکرد و کاهش معنادار در حجم استفاده از سیلندر دستگاه تنفسی در آتشنشانان شدند (05/0P<)، اما بین تغییرات این متغیرها در گروههای HIIT و HIFT تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0<P). در گروه HIFT وHIIT مقدار VO<sub>2</sub>max بهترتیب 35/6 و 26/4 درصد افزایش یافت. همچنین نتایج عملکرد در دو گروه HIFT و HIIT بهترتیب 21/5 و 74/4 درصد افزایش نشان داد و در دو گروه HIFT و HIIT متغیر VO<sub>2</sub>/HR بهترتیب 64/11 و52/6 درصد افزایش یافت. همچنین نتایج نشان داد در دو گروه HIFT و HIIT حجم استفادهشده از دستگاه تنفسی آتشنشانان بهترتیب 41/14 و 44/11 درصد کاهش یافت. با این حال، نتایج تحلیل واریانس اندازهگیری مکرر نشان داد که تفاوت معناداری بین گروههای مورد بررسی در میزان نسبت تبادل تنفسی (RER)، ضربان قلب (HR)، تهویۀ دقیقهای (VE)، نسبت VE/VO<sub>2</sub> و نسبت VE/VCO2 وجود نداشت (05/0P<).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> با توجه به نتایج تحقیق حاضر میتوان نتیجهگیری کرد که هشت هفته تمرینات HIFT و HIIT میتواند سبب افزایش VO<sub>2</sub>max، بهبود عملکرد در فاکتورهای تنفسی و کاهش در حجم استفادهشده از سیلندر دستگاه تنفسی در آتشنشانان شود و اینکه بین تأثیر این دو نوع تمرین تفاوتی وجود ندارد. پس اجرای هر دو این تمرینات به روش تاباتا برای آتشنشانان توصیه میشود.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104595_914badafaabbe0325c3754e607dfa00a.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017220240621The impact of alcohol consumption on resistance training-induced muscle hypertrophy and alcohol-induced cardiomyopathyتأثیر مصرف الکل بر هایپرتروفی عضلانی ناشی از تمرین مقاومتی و کاردیومیوپاتی الکلی10912910460410.48308/joeppa.2024.235366.1237FAمریمنورشاهیگروه علوم زیستی ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانسمیرارستمیگروه علوم زیستی ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایراننسترننظریگروه علوم زیستی ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20240416Resistance exercise leads to the stimulation of muscle protein synthesis, known as exercise-induced muscle hypertrophy. Several hormonal and nutritional factors, directly or indirectly impacting cellular pathways activated by exercise, influence muscle protein synthesis. Among these, acute and chronic alcohol consumption disrupts the balance between anabolic and catabolic mechanisms and affects muscles and heart activity in a different process. However, there is uncertainty regarding the precise mechanisms involved. This systematic review discusses the effects of alcohol consumption on muscle protein synthesis and degradation with emphasis on the hypertrophy pathway of mTOR and hormones involved in exercise-induced muscle protein synthesis. For this purpose, comprehensive searches were performed in Pubmed, Google Scholar, and Web of Science regarding the impact of alcohol consumption on protein synthesis processes, with an emphasis on the mTOR pathway in skeletal muscle following resistance exercise, in the time frame of 2010 to 2024. The following keywords were used to search in the title and keywords: protein synthesis, alcohol, ethanol, skeletal muscle, mTOR signaling, resistance exercise, and hypertrophy. After reviewing the articles, a total of 71 articles were selected for the current review. Previous studies indicate a decrease in growth hormone, testosterone, and insulin-like growth factor along with a negative effect on mTOR due to acute alcohol consumption, which ultimately leading to reduced hypertrophy. 15-20% decrease in basal protein synthesis in skeletal muscle is observed twenty-four hours after alcohol consumption, mostly in type II fibers, and particularly in type IIx fibers, which provide the greatest response to muscular hypertrophy after regular exercise. Chronic alcohol consumption also increases cortisol levels and activates the ubiquitin-proteasome pathway, leading to the activation of atrophic pathways and subsequent muscle mass reduction. Over consumption of alcohol is associated with a 50% prevalence of alcoholic myopathy, which also causes abnormal hypertrophy and diastolic dysfunction in the left ventricle of the heart. Chronic alcohol consumption leads to cardiomyopathy or structural and functional abnormalities of the cardiac muscle. Therefore, considering that alcohol can have negative effects on muscle protein synthesis even up to one day after consumption and disrupt hypertrophic signaling pathways, can have an effect on cardiovascular health, and athletes need to be aware of the detrimental effects and consequences. Understanding the negative effects of alcohol on these physiological processes is crucial for promoting a healthy lifestyle and optimizing exercise outcomes in health and sports.فعالیتهای مقاومتی به تحریک سنتز پروتئین عضلانی منجر شده که از آن بهعنوان هایپرتروفی عضلانی حاصل از فعالیت ورزشی یاد میشود. عوامل متعدد هورمونی و تغذیهای، بهصورت مستقیم و یا با تأثیر بر آبشارهای سلولی فعالشده بهواسطۀ فعالیت ورزشی، بر میزان سنتز پروتئین عضلانی اثرگذارند. در این بین مصرف حاد و مزمن الکل بهعنوان عامل منفی اثرگذار، عوامل متعدد درگیر در تعادل بین سازوکارهای آنابولیک و کاتابولیک را دچار اختلال میکند و در فرایندی متفاوت بر عضلات و فعالیت قلبی تأثیر میگذارد. با این حال، هنوز در زمینۀ سازوکارهای مربوطۀ بحث وجود دارد. در مقالۀ مروری نظاممند حاضر، در خصوص تأثیرات مصرف الکل بر سنتز و تجزیۀ پروتئین عضلانی با تأکید بر مسیر هایپرتروفی mTOR و هورمونها که بهعنوان مسیرهای متابولیکی غالب در سنتز پروتئین عضلانی ناشی از فعالیت ورزشی در نظر گرفته شدهاند، بحث شده است. بر این اساس جستوجو در پایگاههای Pubmed، Google scholar، web of science در خصوص تأثیر مصرف الکل بر فرایندهای سنتز پروتئین با تأکید بر مسیر mTOR در عضلۀ اسکلتی و در پی ورزش مقاومتی در بازۀ زمانی سالهای 2010 تا 2024 صورت گرفت. در عنوان و کلیدواژهها، واژههای Protein synthesis، Alcohol، Ethanol، Skeletal muscle، mTOR signaling، Resistance exercise و Hypertrophy جستوجو شد. در نهایت پس از مرور و بررسی مقالات، 71 مقاله برای انجام پژوهش حاضر در نظر گرفته شد. بهطور کلی تحقیقات حاکی از کاهش مقدار هورمون رشد، تستوسترون و عامل رشد شبهانسولینی و اثر منفی بر mTOR همراه با مصرف حاد الکل است که در نهایت به کاهش هایپرتروفی منجر میشود. پس از مصرف الکل، در عضلۀ اسکلتی کاهش سنتز پروتئین پایه که بیشتر در تارهای نوع II بهویژه تارهای نوع IIxکه بیشترین پاسخ را به هایپرتروفی عضلانی حاصل از ورزش نشان میدهند، مشاهده شده است. همچنین مصرف مزمن الکل با افزایش مقدار کورتیزول و فعال شدن مسیر یوبی کوئیتین پروتئوزوم موجب فعال شدن مسیرهای آتروفی و در پی آن کاهش تودۀ عضلانی میشود، بهطوریکه سوء مصرف الکل با شیوع 50 درصدی میوپاتی عضلانی مرتبط است، این در حالی است که در قلب موجب هایپرتروفی غیرطبیعی و اختلال عملکرد دیاستولی بطن چپ میشود. مصرف افراطی یا مزمن الکل موجب کاردیو مایوپاتی یا ناهنجاریهای ساختاری و عملکردی عضلۀ قلبی میشود. با توجه به اینکه الکل حتی تا یک روز پس از مصرف هم آثار منفی بر سنتز پروتئین عضلانی میگذارد و مسیرهای سیگنالینگ هایپرتروفی را مختل میکند، میتواند سلامت قلبی-عروقی را تحت تأثیر قرار دهد و لازم است ورزشکاران از آثار مخرب و پیامدهای آن مطلع شوند. درک آثار منفی الکل بر فرایندهای فیزیولوژیکی برای ترویج سبک زندگی سالم و بهینهسازی نتایج تمرین برای سلامت و در ورزش قهرمانی بسیار اساسی است.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104604_fee354d362f01e03158d736455c310e6.pdf