دانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017420241121The effect of eight weeks of high-intensity interval training on Castelli 1 and 2 and atherogenic markers in inactive obese and normal weight womenتأثیر هشت هفته تمرینات تناوبی با شدت بالا بر نشانگرهای کاستلی 1و 2 و آتروژنیک در زنان با وزن طبیعی و چاق غیرفعال11410491110.48308/joeppa.2024.236660.1290FAوحیدساری صرّافگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانجوادوکیلیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانمرجانفخری کلیبرگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانJournal Article20240829<strong>Background and Purpose:</strong> Obesity is associated with cardiovascular diseases, and middle-aged women are more prone to obesity. Some new lipid composition indices have been identified to predict the risk of cardiovascular diseases. Therefore, the aim of the present study was to investigate the effect of eight weeks of high-intensity interval training (HIIT) on lipid profile as risk factors for cardiovascular diseases in inactive middle-aged obese and normal weight women.<br /><strong>Materials and Methods:</strong> Twenty-four women aged 30 to 45, healthy, inactive, with normal weight (NG) and obese (OG) were allocated into two experimental groups (n=12) in a semi-experimental design. After two weeks of preparation training, subjects in both groups performed eight weeks of HIIT, consisted of 3 sessions per week of body weight movements at 8 stations for 20 seconds activity followed by 10 seconds rest at each station. The number of training rounds was 4 to 7 rounds, which was increased every two weeks and performed at an intensity corresponsding to 90% HRmax. Blood samples were taken before and 48 hours after the last training session, after 12 hours of fasting on days 14 to 16 of menstruation. Body composition characteristics (Height, weight, body mass index, body fat percentage, body fat mass) and blood lipids (to determine the Castelli risk indices 1 and 2 and plasma atherogenic index, atherogenic index) were measured. Analysis of variance with repeated measures was employed to compare the variables between two groups at a significance level of P < 0.05.<br /><strong>Results:</strong> Eight weeks of high-intensity interval training caused a significant decrease in body mass index, body fat percentage and body fat mass in both groups (P<0.05). Also, the ratio of waist to hip circumference (WHR) in NG was significantly decreased (P<0.05), whereas, this reduction in OG was not significant (P>0.05). Castelli risk index-II was significantly decreased in OG group(P<0.05), while, there were no significant changes in plasma atherogenic variables, atherogenic and Castelli risk index-I (P>0.05). In the NG group, there significant reductions in weight, body mass index, body fat percentage, body fat mass, Castelli risk indices 1 and 2, plasma atherogenic index, and atherogenic index were found when post-training data were compared to the pre-training (P<0.05).<br /><strong>Conclusion:</strong> High-intensity interval training, despite low training volume, may be beneficial in improving lipid risk indices in middle-aged women. It reduces the risk of cardiovascular diseases and could be used as a non-pharmacological method to reduce blood lipids and cardiovascular risks.<strong>زمینه و هدف: </strong>چاقی با بیماریهای قلبی-عروقی مرتبط است و در این بین زنان در سنین میانسالی بیشتر در معرض چاقی قرار دارند. برخی نشانگرهای مرکب لیپیدی جدید برای پیشبینی خطر بیماریهای قلبی-عروقی شناسایی شدهاند؛ ازاینرو هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر نشانگرهای لیپیدی خطرساز بیماریهای قلبی- عروقی در زنان با وزن طبیعی و چاق میانسال غیرفعال بود.<br /><strong>مواد و روشها: </strong>در یک طرح نیمهتجربی 24 زن 30 تا 45 سالة سالم غیرفعال با وزن طبیعی (NG) و چاق (OG) در دو گروه آزمایشی 12 نفری قرار گرفتند. آزمودنیها در یک مداخلة HIIT بهصورت ایستگاهی و سه جلسه در هفته شامل حرکات با وزن بدن در هشت ایستگاه به مدت فعالیت 20 ثانیه و 10 ثانیه استراحت در هر ایستگاه شرکت کردند. دورهای تمرینی چهار تا هفت دور بود که هر دو هفته یکبار افزایش داشت و با شدت 90%HRmax برای فعالیتها و به مدت هشت هفته انجام گرفت. خونگیری دو مرحلة پیش و پسآزمون پس از 12 ساعت ناشتایی در بازة زمانی روزهای 14 -16 دورة قاعدگی و 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرین صورت پذیرفت. دادههای ترکیب بدنی (قد، وزن، نمایة تودة بدنی، درصد چربی بدن و تودة چربی بدن) و لیپیدهای خون (برای تعیین نشانگرهای کاستلی 1و 2 و نشانگر آتروژنیک پلاسما، نشانگر آتروژنیک) اندازهگیری شد. از تحلیل واریانس اندازهگیریهای مکرر برای مقایسههای مربوط در سطح معناداری 05/0 >P استفاده شد.<br /><strong>نتایج:</strong> هشت هفته HIIT سبب کاهش معنادار در نشانگرهای تودة بدنی، درصد چربی بدن و تودة چربی بدن در هر دو گروه شد (05/0> P)، همچنین نسبت دور کمر به باسن در NG کاهش معناداری داشت (05/0P<)، ولی در OGغیرمعنادار بود (05/0P>). نشانگر خطر کاستلی II در گروه OGکاهش معنادار بود (05/0> P) و در متغیرهای نشانگر آتروژنیک پلاسما، نشانگر آتروژنیک و نشانگر خطر کاستلی I کاهش غیرمعنادار بود (05/0<P)، در گروه NG در همة متغیرها (وزن، نمایة تودة بدنی، درصد چربی بدن، تودة چربی بدن و نشانگرهای کاستلی 1 و 2 و نشانگر آتروژنیک پلاسما، نشانگر آتروژنیک) کاهش معناداری نسبت به پیشآزمون وجود داشت (05/0> P).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> تمرینات تناوبی با شدت بالا با وجود حجم کم شاید بتواند در بهبود نشانگرهای خطر چربی مرکب خون زنان میانسال مفید باشد، خطر بیماریهای قلبی-عروقی در آنها را کاهش میدهد و بهعنوان یک روش غیردارویی برای کاهش چربی خون و بهدنبال آن بیماری قلبی _عروقی بهکار میرود.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104911_52239da99b770007c4903b8892dc77a3.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017420241022The effect of quercetin supplementation on the responses of sirtuin-1, brain-derived neurotrophic factor and insulin-like growth factor-1 to high intensity interval exercise and continuous exercise in female athletesتأثیر مکملدهی کوئرستین بر پاسخ سیرتوئین-1، عامل نروتروفیک مشتق از مغز و عامل رشد شبهانسولینی-1 به فعالیت تناوبی با شدت بالا و فعالیت تداومی در دختران ورزشکار153310481110.48308/joeppa.2024.236069.1269FAالهامقاسمیگروه علوم ورزشی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه زابل، زابل، ایرانشیلانایبی فرگروه علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایرانJournal Article20240619<strong>Background and Purpose</strong>: Nowadays, physical exercise and using the food supplements containing flavonoids are considered as the main drivers of positive regulation of nerve growth factors and improvement of neuromuscular function. Quercetin is one of the plant flavonoids that crosses the blood-brain barrier and plays an effective role in improving brain health. The aim of this research was to investigate the effect of quercetin supplementation on the responses of sirtuin-1 (SIRT-1), brain-derived neurotrophic factor (BDNF) and insulin-like growth factor-1 (IGF-1) to high intensity interval exercise and continuous exercise in female athletes.<br /><strong>Materials and</strong><strong> </strong><strong>Methods</strong>: This is a semi-experimental, double-blind, applied research with a pre-and post-test design. Forty female athletes from Zabol University with sports experience between one and three years (Mean±SD; age, 21.3±61.0 years; body mass index, 21.79±3.12 kg/m<sup>2</sup>) were selected and randomly divided into equal groups (n=10) including: 1) high intensity interval exercise + quercetin, 2) continuous exercise + quercetin, 3) high intensity interval exercise + placebo and 4) continuous exercise + placebo. At the beginning and at the end of 14 days, the participants performed a session of continuous exercise (at 60% of VO<sub>2</sub>max) and an interval exercise (4 intervals of 4 minutes activity at 90% of VO<sub>2</sub>max followed by 3 minutes recovery) and during these 14 days, the supplement and placebo groups consumed two 500 mg capsules of either quercetin or dextrose daily. Fasting blood sampls were collected at four stages, before and immediately after the first and second acute exercise (prior to and at the end of 14 days of supplementation, respectively) and analysed for measuring SIRT-1, BDNF and IGF-1 by using ELISAtechnique. Statistical analyses of the data were performed using the analysis of variance with repeated measures and Bonferroni post-hoc test.<br /><strong>Results:</strong> After high intensity interval and continuous exercises SIRT-1, BDNF, and IGF-1 increased significantly (P<0.001). After 14 days of quercetin consumption, the responses of SIRT-1, BDNF, and IGF-1 to acute high intensity interval and continuous exercises increased significantly (P<0.01). However, no significant differences were observed between the responses of SIRT-1 (P=0.14), BDNF (P=0.32) and IGF-1 (P=0.16) to high intensity interval and continuous exercises.<br /><strong>Conclusion:</strong> It seems that short-term quercetin supplementation increases the baseline levels and responses of SIRT-1, BDNF and IGF-1 indices to high intensity interval and continuous exercises in female athletes, and probably stimulate nerve growth and improve neuromuscular function, though, two types of high-intensity interval and continuous exercises did not make a difference in the response of these variables, which requires further study in this field.<br /> <strong>زمینه و</strong><strong> </strong><strong>هدف:</strong> امروزه فعالیت ورزشی و استفاده از مکملهای غذایی حاوی فلاونوئید بهعنوان محرکهای اصلی تنظیم مثبت عوامل رشد عصبی و بهبود عملکرد عصبی- عضلانی مورد توجه قرار گرفته است. کوئرستین یکی از فلاونوئیدهای گیاهی است که از سد خونی مغزی عبور میکند و نقش مؤثری در بهبود سلامت مغز دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر مکملدهی کوئرستین بر پاسخ سیرتوئین-1 (SIRT-1)، عامل نروتروفیک مشتق از مغز (BDNF) و عامل رشد شبهانسولینی-1 (IGF-1) به فعالیت حاد تناوبی با شدت بالا و تداومی در دختران ورزشکار بود.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> این تحقیق نیمهتجربی دوسوکور و از نوع کاربردی با طرح پیشآزمون _ پسآزمون است. 40 دختر جوان ورزشکار از دانشگاه زابل با داشتن سابقة ورزشی بین یک تا سه سال (میانگین سن 03/61±3/21 سال، شاخص تودة بدن 12/3±79/21 کیلوگرم در متر مربع) به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و بهطور تصادفی در گروههای مساوی شامل فعالیت تناوبی+کوئرستین، فعالیت تداومی+ کوئرستین، تناوبی+دارونما و تداومی+دارونما قرار گرفتند. آزمودنیها در ابتدا و انتهای 14 روز یک وهله فعالیت تداومی (با 60 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه (VO<sub>2</sub>max)) و تناوبی با شدت بالا (اجرای چهار تناوب چهاردقیقهای با 90 درصد VO<sub>2</sub>max) را اجرا کردند و در طول این 14 روز نیز گروههای مکمل و دارونما، روزانه (دو نوبت) دو کپسول 500 میلیگرمی کوئرستین و دکستروز مصرف کردند. خونگیری بهصورت ناشتا در چهار مرحله ابتدا (پیش و بلافاصله پس از فعالیت حاد اول) و انتهای 14 روز مکملدهی کوئرستین (پیش و بلافاصله پس از فعالیت حاد دوم) برای سنجش SIRT-1، BDNF و IGF-1 به روش الایزا انجام گرفت. تجزیهوتحلیل آماری با استفاده از آزمونهای تحلیل واریانس دوراهه با اندازهگیری مکرر و تعقیبی بنفرونی انجام گرفت.<br /><strong>نتایج:</strong> پس از فعالیت تداومی و تناوبی پاسخ SIRT-1، BDNF و IGF-1 افزایش معنادار (001/0P≤) یافت. همچنین پس از 14 روز مصرف کوئرستین، میزان پاسخ فزایندۀ SIRT-1، BDNF و IGF-1به فعالیت حاد تناوبی با شدت بالا و تداومی بیشتر و معنادار (01/0P≤) بود. اما تفاوت بین پاسخ SIRT-1 (14/0P=)، BDNF (32/0P=) و IGF-1(16/0P=) به دو فعالیت حاد تداومی و تناوبی معنادار نبود.<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> بهنظر میرسد مکملدهی کوتاهمدت کوئرستین سبب افزایش سطوح پایه و پاسخ شاخصهای SIRT-1، BDNF و IGF-1به دو نوع فعالیت حاد تداومی و تناوبی با شدت بالا در دختران ورزشکار میشود و ازاینرو شاید در تحریک رشد عصبی و بهبود عملکرد عصبی- عضلانی تأثیر بگذارد. اما دو نوع فعالیت تداومی و تناوبی با شدت بالا تفاوتی در پاسخ این شاخصها ایجاد نکرد که نیازمند مطالعۀ بیشتر در این زمینه است.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104811_42d2a68359efa4bc9ef89805b6211ed2.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017420241022The effect of cold water immersion after eccentric exercise on antioxidant and oxidative markers in the skeletal muscle of male ratsتأثیر غوطهوری در آب سرد پس از فعالیت برونگرا بر نشانگرهای اکسایشی و ضداکسایشی عضلة اسکلتی موشهای نر صحرایی345510490910.48308/joeppa.2024.236871.1296FAفرزانهابوالفتحیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایرانروح الهرنجبرگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایرانمحمدرضاتابندهگروه علوم پایه، بخش بیوشیمی و بیولوژی مولکولی، دانشکدة دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران0000-0003-3258-8550عبدالحمیدحبیبیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایرانJournal Article19700101<strong>Background and Purpose</strong>: The balance between antioxidant and oxidative systems in skeletal muscle is crucial for maintaining both health and sports performance. Cold water immersion (CWI) as a recovery method may help in improving the performance of these systems and reduce the damage caused by oxidative stress. This study aimed to investigate the effect of cold water immersion after eccentric exercise (ECC) on antioxidant and oxidant indices in the skeletal muscle of rats.<br /><strong>Materials and Methods: </strong>Twenty-five male Wistar rats (12 weeks old; weight, 230±5 g) were randomly divided into control, Eccentric + PR (passive recovery), Eccentric + CWI, Eccentric + NWI (normal water immersion), and Eccentric + AR (active recovery) groups. The Eccentric exercise consisted of 90 min of downhill running on a treadmill with a speed of 16 m/min and -16° incline. For an active recovery, after eccentric exercise, rats ran on a treadmill for 10 min at a speed of 12 m/min on a flat surface. For the normal water immersion and cold water immersion protocols, after eccentric exercise the entire body of rats (excluding the head of animals) was immersed in plastic containers containing normal water at 25°C or cold water at 10°C for 10 minutes. One day after eccentric exercise, the animals were euthanized by peritoneal injection of ketamine + xylazine (10+100mg/kg) and their soleus muscles were removed under sterile conditions and transferred into a -70 °C freezer.<br /><strong>Results</strong>: Eccentric + Passive recovery significantly (p<0.05) reduced antioxidant indices including total antioxidant capacity (TAC), glutathione peroxidase (GPX), glutathione reductase (GR), and glutathione (GSH) compared to the control group. It also caused a significant (p<0.05) increase in oxidant indices including total oxidant status (TOS), oxidative stress index (OSI), and oxidized glutathione (GSSG). There was no significant differences between recovery methods after eccentric exercise (cold water immersion, normal water immersion, active recovery) in terms of antioxidant levels (GPX, glutathione S-transferase (GST), and GR) and oxidant levels (GSSG and glutathione ratio reduced to oxidized (GSH/GSSG)) compared to passive recovery (p>0.05). Despite this, cold water immersion significantly (p<0.05) increased antioxidant indices (GSH and TAC) and decreased oxidant indices (TOS and OSI) compared to passive recovery.<br /><strong>Conclusion: </strong>The results of this study demonstrated that eccentric exercise has a significant negative impact on the antioxidant and oxidative status of skeletal muscle and cold water immersion reduced oxidative stress and improved antioxidant status after eccentric exercise.زمینه و هدف: وضعیت تعادل بین سیستمهای آنتیاکسیدانی و اکسیداتیو در عضله اسکلتی نقش کلیدی در حفظ سلامت و عملکرد ورزشی دارد. غوطهوری در آب سرد بهعنوان یک روش ریکاوری ممکن است به بهبود عملکرد این سیستمها و کاهش آسیبهای ناشی از استرس اکسیداتیو کمک کند. این مطالعه با هدف بررسی اثر غوطهوری در آب سرد (CWI) پس از فعالیت برونگرا (ECC) بر شاخصهای آنتیاکسیدانی و اکسیدانی در عضله اسکلتی موشهای نر صحرایی انجام شد. <br />مواد و روشها: 25 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (12 هفتهای، 5 ±230 گرم) به طور تصادفی در 5 گروه کنترل، برونگرا+ ریکاوری غیر فعال، برونگرا+ غوطهوری در آب سرد، برونگرا+ غوطهوری در آب معمولی و برونگرا+ ریکاوری فعال تقسیم شدند. فعالیت برونگرا شامل 90 دقیقه دویدن در سراشیبی روی تردمیل با سرعت 16 متر در دقیقه و شیب 16- درجه بود. برای ریکاوری فعال، پس از فعالیت برونگرا، موشها به مدت 10 دقیقه با سرعت 12 متر در دقیقه روی یک سطح صاف روی تردمیل دویدند. برای پروتکلهای غوطهوری در آب معمولی و غوطهوری در آب سرد، پس از فعالیت برونگرا، کل بدن موشها (به استثنای سر حیوانات) در ظروف پلاستیکی حاوی آب معمولی در دمای 25 درجه سانتیگراد یا آب سرد در دمای 10 درجه سانتیگراد به مدت 10 دقیقه غوطهور شد. یک روز پس از فعالیت برونگرا، حیوانات با تزریق صفاقی کتامین + زایلازین (100+10mg/kg) کشته شدند و عضلات نعلی در شرایط استریل خارج و به فریزر 70- درجه سانتی گراد منتقل شدند.<br />نتایج: فعالیت برونگرا+ ریکاوری غیرفعال به طور قابلتوجهی شاخصهای آنتیاکسیدانی (ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX)، گلوتاتیون ردوکتاز (GR)، گلوتاتیون احیا شده (GSH))، را نسبت به گروه کنترل کاهش داد، درحالیکه باعث افزایش شاخصهای اکسیدانی (وضعیت اکسیدانی کل (TOS)، شاخص استرس اکسیداتیو (OSI) و گلوتاتیون اکسید شده (GSSG)) شد (P<0.05). <br />بین روشهای ریکاوری پس از فعالیت برونگرا (غوطهوری در آب سرد، غوطهوری در آب معمولی، ریکاوری فعال)، بر میزان شاخصهای آنتیاکسیدانی (GPX، گلوتاتیون S- ترانسفراز (GST) و GR) و اکسیدانی (GSSG و نسبت گلوتاتیون احیا شده به اکسید شده (GSH/GSSG)) در مقایسه با ریکاوری غیرفعال تفاوت معنیداری وجود نداشت (P> 0.05). با وجود این، غوطهوری در آب سرد نسبت به ریکاوری غیرفعال به طور معنیداری شاخصهای آنتیاکسیدانی (GSH و TAC) را افزایش و شاخصهای اکسیدانی (TOS و OSI) را کاهش داد (P<0.05). <br />نتیجهگیری: نتایج این مطالعه نشان میدهد که فعالیت برونگرا به طور قابلتوجهی تأثیر منفی بر وضعیت آنتیاکسیدانی و اکسیداتیو عضله اسکلتی دارد و غوطهوری در آب سرد باعث کاهش استرس اکسیداتیو و بهبود وضعیت آنتیاکسیدانی پس از فعالیت برونگرا شد.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104909_069a341f1cdfe77d3d3a852349ff8c44.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017420241022The effect of high-fat diet and different training programs on the expression of Meteorin- Like hormone and Angiopoietin-like protein 4 genes in adipose tissue of male Wistar ratsتأثیر رژیم غذایی پرچرب و تمرینات مختلف بر بیان ژنهای هورمون شبهمتئورین و پروتئین شبهآنژیوپویتین 4 در بافت چربی موشهای نر نژاد ویستار567010489310.48308/joeppa.2024.236094.1271FAسارااصغریگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایرانصادقچراغ بیرجندیگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایراننجمهرضائیانگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایرانوحیدرضاییگروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایرانJournal Article20240622<strong>Background and Purpose</strong>: Meteorin-like hormone (Metrnl) and Angiopoietin-like protein 4 (ANGPTL4) are effective proteins in fat tissue browning. The aim of the present study was to investigate the effect of high-fat diet and subsequent training on the factors involved in the browning of adipose tissue in male rats.<br /><strong>Materials and Methods</strong>: Thirty healthy male Wistar rats were fed high-fat diet (HFD) and another six were fed normal diet (ND) for eight weeks. After eight weeks, six mice fed a HFD and six mice fed a ND were sacrificed and compared. The remaining 24 obese mice were divided into four groups of six including control (C), resistance training (RT), endurance training (ET) and aerobic interval training (AIT) and trained five times a week for eight weeks. Real Time-PCR method was used to measure the gene expression of Metrnl and ANGPTL4. One-way analysis of variance (ANOVA) and Tukey's post hoc test were used to determine between-group differences at a significance level of p<0.05.<br /><strong>Results</strong>: A significant increase in Metrnl gene expression was observed in the resistance, endurance and aerobic interval training groups compared to the control group (p=0.001) and a significant decrease in the adipose tissue of male mice in the HFD group compared to the ND group (p = 0.001). Moreover, a significant decrease in the expression of ANGPTL4 gene was found in the resistance, endurance, and aerobic interval training groups compared to the control group (p=0.001) and a significant increase in its expression in the fat tissue of male mice in the HFD group compared to the ND group (p = 0.001). No significant differences for both Metrnl and ANGPTL4 were observed between training groups (p> 0.05).<br /><strong>Conclusion</strong>: According to the results of the present study, it seems that resistance, endurance and aerobic interval training with increasing Metrnl and decreasing ANGPTL4 are effective in increasing brown fat tissue and reducing disorders related to overweight and obesity.<br /> <strong>زمینه و</strong> <strong>هدف:</strong> هورمون شبهمتئورین (Metrnl) و پروتئین شبهآنژیوپویتین 4 (ANGPTL4)، از پروتئینهای مؤثر در قهوهای شدن بافت چربی هستند. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر رژیم غذایی پرچرب و تمرینات ورزشی متعاقب آن بر عوامل درگیر در قهوهای شدن بافت چربی در موشهای نر بود.<strong> </strong><br /><strong>مواد و روشها:</strong> 30 سر موش صحرایی نر سالم نژاد ویستار به مدت هشت هفته از غذای پرچرب و شش سر دیگر (ND) از غذای معمولی تغذیه کردند. پس از هشت هفته، شش سر موش چاقشده با رژیم پرچرب (HFD) و شش سر موش تغذیهشده با رژیم غذایی معمولی (ND) قربانی و مقایسه شدند. 24 سر موش چاق باقیمانده به چهار گروه ششتایی شامل کنترل (C)، تمرین مقاومتی (RT)، تمرین استقامتی (ET) و تمرین تناوبی هوازی (AIT) تقسیم شدند و به مدت هشت هفته، هفتهای پنج جلسه تمرین کردند. برای اندازهگیری بیان ژن هورمون شبهمتئورین و پروتئین شبهآنژیوپویتین 4 از روش Real Time-PCR استفاده شد. از روش آماری تحلیل واریانس یکطرفه (آنووا) و آزمون تعقیبی توکی برای تعیین اختلاف بین گروهها در سطح معناداری 05/0>P استفاده شد.<br /><strong>نتایج</strong><strong>:</strong> افزایش معنادار بیان ژن Metrnl در گروه تمرین مقاومتی، استقامتی و تناوبی هوازی نسبت به گروه کنترل (001/0=P) و کاهش معنادار آن در بافت چربی موشهای نر در گروه رژیم غذایی پرچرب نسبت به گروه رژیم غذایی معمولی دیده شد (001/0=P). همچنین کاهش معنادار بیان ژن ANGPTL4 در گروه تمرین مقاومتی، استقامتی و تناوبی هوازی نسبت به گروه کنترل (001/0=P) و افزایش معنادار بیان آن در بافت چربی موشهای نر در گروه رژیم غذایی پرچرب نسبت به گروه رژیم غذایی معمولی گزارش شد (001/0=P). بین گروههای تمرینی تفاوت معناداری دیده نشد (05/0<P).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> با توجه به یافتههای این پژوهش، گمان میرود تمرینات مقاومتی، استقامتی و تناوبی هوازی با افزایش هورمون شبهمتئورین و کاهش پروتئین شبهآنژیوپویتین 4، راهکار مؤثری در افزایش بافت چربی قهوهای و کاهش اختلالات مرتبط با اضافه وزن و چاقی باشد.<strong> </strong><br /> https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104893_b59a45dbbcf6e91fa78a8ea3bb518daf.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017420241022Effects of diet plus liraglutide and exercise training on body composition and weight maintenance in obese womenتأثیر رژیم غذایی بههمراه لیراگلوتاید و تمرین ورزشی بر ترکیب بدن و حفظ وزن در زنان چاق718410488610.48308/joeppa.2024.236167.1274FAآرزورضاییگروه علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایرانحکیمهاکبریگروه علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایرانJournal Article20240703<strong>Background and Purpose</strong>: Obesity is a complex metabolic disorder characterized by an imbalance in energy hemostasis and abnormal increases of adipose tissue. Obesity is directly related to cardiovascular risk factors, including dyslipidemia, type 2 diabetes, and hypertension. Body weight loss can significantly reduce the risk of developing obesity-related complications. However, long-term maintanance of weight loss is difficult. This study aimed at comparing the effect of diet along with liraglutide drug injection and exercise training on weight loss, body composition, weight loss and maintenance in obese women.<br /><strong>Material and Methods</strong>: For this purepose, 234 women with BMI>30 kg/m<sup>2 </sup>and average age of 34±9 years old were divided into four groups: diet (n=75), exercise+diet (n=48), liraglutide+diet (n=56), and liraglutide+exercise+diet (n=55). Body composition and anthropometric variables were measured before and after 12 weeks intervention. All groups had a low-calorie diet (caloric deficit of 500-600 kcal daily). Two groups of exercise training with and without liraglutide performed combined exercises (180-220 minutes of aerobic training plus two days of resistance training per week). In two liraglutide groups, the medicine was administered by subcutaneous injection. The initial dose was 0.6 mg daily and increased to 1.2 mg in the second week, and 1.8 mg in the third week until the twelfth week. Body composition variables were measured before, and after 12 weeks period. The subjects' weight was measured one year after the start of the intervention. Data were analyzed using variance analysis with repeated measurements at a significant level (P < 0.05) with SPSS26 statistical software.<br /><strong>Results</strong>: Within-group comparisons showed that there is a significant difference between the pre- and post-test measurements for all variables (p<0.01). Moreover, between-group comparisons revealed significant differences among the study groups for weight, BMI, waist circumference and WHtR (p<0.05). The follow-up test showed more weight loss in the groups of liraglutide (-6.7 kg), liraglutide and exercise training (-8.7 kg) and exercise training (-6.5 kg) compared to diet (-3.8 kg). Weight measurement after one year showed that the trend of weight loss continued in the exercise training (-4.13 kg), liraglutide +exercise training (-2.22 kg) and diet (-2.73 kg) groups, whereas, in the liraglutide group there was a weight maintenance with no significant changes. Waist circumference decreased by 8 and 7 cm in the exercise training+liraglutide, and exercise training groups, respectively, and by 5 cm in the diet+liraglutide groups.<br /><strong>Conclusion:</strong> Physical activity, diet and liraglutide injection led to weight loss and reductions in body mass index. The combination of modified lifestyle and drug injection enhanced long-term maintanance ofweight loss.<br /> <strong>زمینه و هدف</strong>: چاقی یک اختلال پیچیده و چندعاملی است که با افزایش بافت چربی بهوجود میآید. اختلالهای سوختوسازی همچون دیابت نوع دو، فشار خون سراسری و عمومی، دیس لیپیدمی، و بیماری عروق کرونر از عوارض چاقی است. کاهش وزن میتواند عوارض ناشی از چاقی را محدود کند. با این همه، حفظ وزن جدید پس از پایان دورۀ کاهش وزن دشوار است. هدف این پژوهش مقایسۀ اثر رژیم غذایی بههمراه تزریق داروی لیراگلوتاید و تمرین ورزشی، بر کاهش وزن، ترکیب بدنی و حفظ وزن جدید زنان چاق بود.<strong> </strong><br /><strong>مواد و روشها:</strong> آزمودنیهای پژوهش از بین زنان چاق شهر مشهد، 234 نفر با 30P با نرمافزار آماری SPSS26 انجام شد.<br /><strong>نتایج:</strong> ارزیابی درونگروهی نشان داد که بین پیشآزمون و پسآزمون گروهها پس از مداخله در همۀ متغیرهای پژوهش تفاوت معناداری وجود دارد. ارزیابی بینگروهی کاهش وزن بیشتر را در گروههای لیراگلوتاید (7/6- کیلوگرم) لیراگلوتاید و تمرین ورزشی (7/8- کیلوگرم) و تمرین ورزشی (5/6- کیلوگرم) نسبت به رژیم تنها (8/3-کیلوگرم) نشان داد. اندازهگیری وزن پس از یک سال نشان داد که روند کاهش وزن در گروههای تمرین ورزشی (13/4- کیلوگرم) لیراگلوتاید و تمرین ورزشی (22/2- کیلوگرم) و رژیم (73/2- کیلوگرم) ادامه یافت و در گروه لیراگلوتاید وزن بهدستآمده حفظ شد. دور کمر در گروههای تمرین ورزشی و لیراگلوتاید و گروه تمرین ورزشی بهترتیب 8 و 7 سانتیمتر و در گروههای رژیم و لیراگلوتاید 5 سانتیمتر کاهش داشت.<br /><strong>نتیجهگیری</strong>: تمرین ورزشی، رژیم و تزریق لیراگلوتاید به کاهش وزن و شاخص تودۀ بدنی منجر شد. تغییر سبک زندگی با و بدون تزریق دارو به حفظ کاهش وزن جدید یک سال پس از مداخله منتج شد.<br /> https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104886_51e9fb053da85e34b3ce92f21519193d.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017420241022The effect of Gymnema Sylvestre supplement on the signaling pathway involved in the oxidative stress of liver tissue in ype 2 diabetic mice following aerobic trainingاثر مصرف مکمل گیمنما سیلوستر بر مسیر پیامرسانی دخیل در فشار اکسایشی بافت کبد موشهای دیابتی نوع دو بهدنبال تمرین هوازی8510010484110.48308/joeppa.2024.236344.1276FAرضاحسنی زادهگروه فیزیولوژی ورزش، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایرانخسروجلالی دهکردیگروه فیزیولوژی ورزش، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایرانفرزانهتقیانگروه فیزیولوژی ورزش، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایرانJournal Article20240720<strong>Background and Purpose:</strong> Liver disease is one of the main causes of death in diabetic patients. Type 2 diabetes is one of the most common chronic metabolic diseases and its prevalence is increasing rapidly all over the world. Liver is one of the most important organs that control blood glucose levels. Although the favorable role of Gymnema sylvester supplement and aerobic training has been reported in diabetic patients, the effect of Gymnema sylvester supplement and aerobic training on liver tissue is not well known. Therefore, the purpose of this research is the effect of Gymnema sylvester supplement on the signaling pathway involved in the oxidative stress of liver tissue in type 2 diabetic mice following aerobic training.<br /><strong>Materials and Methods: </strong>In this experimental research, 32 male C57BL/6 mice were randomly divided into 4 groups of eight including diabetes group and aerobic training, diabetes group and gymnema sylvester supplement, diabetes group and aerobic training with gymnema sylvester supplement and diabetes control group.<strong> </strong>Diabetic groups were made diabetic by high-fat diet for 20 weeks. Gymnema sylvester supplement groups were gavaged with 100 mg/kg daily for six weeks. Aerobic training<strong> </strong>groups performed exercise at a speed of 10 m/min on a treadmill for six weeks and five training sessions per week. Serum concentration of SOD and MDA by ELISA method and expression of Nrf2/Keap1 (nuclear factor erythroid 2–related factor 2/ Kelch-like ECH-associated protein 1) genes was measured by RT-PCR method. The data were analyzed by using SPSS and one-way analysis of variance, and Bonferroni's post-hoc test.<strong> </strong>The significance level was considered p≤0.05.<br /><strong>Results:</strong> Statistical analyses showed that six weeks of taking gymnema sylvester supplement, aerobic training and aerobic training with gymnema sylvester supplement caused a significant decrease in MDA and the expression of the Keap1 gene and a significant increase in SOD and the expression of the Nrf2 gene in the liver tissue (p<0.05). The greatest changes occurred in the diabetes group + aerobic training and gymnema sylvester supplement compared to diabetic control group (p<0.05). However, there were no significant differences between diabetic group and aerobic training group and gymnema supplement group (p<0.05).<br /><strong>Conclusion:</strong> Gymnema Sylvester supplement and aerobic training improved blood variables through reducing MDA and increasing SOD, as well as improving the signaling pathway involved in oxidative stress in liver tissue by increasing the expression of the Nrf2 gene and decreasing the expression of the Keap1 gene in type 2 diabetic mice.<strong>زمینه و هدف:</strong> بیماری کبدی یکی از دلایل اصلی مرگومیر در بیماران دیابت نوع دو است. دیابت نوع دو از شایعترین بیماریهای مزمن سوختوسازی بوده و شیوع آن بهسرعت در سرتاسر جهان در حال افزایش است. کبد از مهمترین اندامهایی است که سطوح گلوکز خون را در حد طبیعی نگهمیدارد. اگرچه نقش بهینة مصرف مکمل گیمنما سیلوستر و تمرین هوازی در بیماران دیابتی گزارش شده، اثر مصرف مکمل گیمنما سیلوستر و تمرین هوازی در بافت کبد به خوبی شناخته نشده است. ازاینرو هدف از پژوهش حاضر اثر مصرف مکمل گیمنما سیلوستر بر مسیر پیامرسانی دخیل در فشار اکسایشی بافت کبد موشهای دیابتی نوع دو بهدنبال تمرین هوازی است.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> در این پژوهش تجربی 32 موش C57BL/6 نر بهصورت تصادفی به چهار گروه هشتتایی شامل گروه دیابت و تمرین هوازی، گروه دیابت و مکمل گیمنما سیلوستر، گروه دیابت و تمرین هوازی بههمراه مصرف مکمل گیمنما سیلوستر و گروه کنترل دیابت تقسیم شدند. گروههای دیابت بهوسیلة رژیم غذایی پرچرب به مدت 20 هفته دیابتی شدند. به گروههای مکمل گیمنما سیلوستر روزانه به مقدار 100 میلیگرم بر کیلوگرم به مدت شش هفته، عصارة گیمنما بهصورت گاواژ خورانده شد. گروههای تمرین هوازی، تمریناتی با سرعت (m/min)10 به مدت شش هفته و پنج جلسه تمرین در هفته روی نوار گردان انجام دادند. غلظت سرمی SOD و MDA به روش الایزا و بیان ژنهای Nrf2/Keap1 به روش RT-PCR اندازهگیری شـد. سنجش دادهها از طریق SPSS و با آزمون آماری تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی بنفرونی محاسبه شد. سطح معناداری 05/0P≤ در نظر گرفته شد.<br /><strong>نتایج:</strong> یافتهها نشان داد که شش هفته مصرف مکمل گیمنما سیلوستر، تمرین هوازی و تمرین هوازی بههمراه مصرف مکمل گیمنما سیلوستر سبب کاهش معناداری در متغیر خونی MDA و بیان ژن Keap1 و افزایش معناداری در متغیر خونی SOD و بیان ژن Nrf2 در بافت کبد موشهای دیابتی نوع دو شد (05/0 P≤)، که بیشترین تأثیر بر متغیرهای وابسته مربوط به گروه دیابت و تمرین هوازی بههمراه مصرف مکمل گیمنما سیلوستر نسبت به گروه کنترل دیابت بود (05/0 P≤). همچنین تفاوت معناداری بین متغیرهای وابستة گروه دیابت و تمرین هوازی و گروه دیابت و مکمل گیمنما وجود نداشت (05/0 P≤).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> مصرف مکمل گیمنما سیلوستر و تمرین هوازی باعث بهبود متغیرهای خونی از طریق کاهش MDA و افزایش SOD همچنین بهبود مسیر پیامرسانی دخیل در فشار اکسایشی بافت کبد از طریق افزایش بیان ژن Nrf2 و کاهش بیان ژن Keap1در بافت کبد موشهای دیابتی نوع دو شد.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104841_1cc056c087b50bdc4f6fe9e7d37e68d5.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017420241022Comparison of the effects of 8 weeks of resistance training with and without blood flow restriction on hypoxia-inducible factor 1α and vascular endothelial growth factor in sedentary men with pre-hypertensionمقایسة اثر هشت هفته تمرین مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون بر عامل القای هایپوکسی و عامل رشد اندوتلیال عروقی در مردان غیرفعال ورزشی دچار پیشپرفشاری خون10111410484210.48308/joeppa.2024.236368.1280FAعلییاریگروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایرانصدیقهحسین پور دلاورگروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایرانعلیضابطگروه فیزیولوژی ورزش، واحد کنگاور، دانشگاه آزاد اسلامی، کنگاور، ایرانJournal Article20240724<strong>Background and Purpose:</strong> Prehypertension is a major public health concern and independently increases the risk of hypertension and subsequent cardiovascular events. Prehypertension is one of the most significant risk factors for the development of atherosclerosis, heart failure, stroke, and renal failure in many countries. Therefore, in the present study attempts are made to investigate the effects of eight weeks of resistance/blood flow restriction training and traditional resistance training on hypoxia-inducible factor 1α (HIF-1) and vascular endothelial growth factor (VEGF) levels in sedentary men with prehypertension.<br /><strong>Materials and Methods:</strong> In the present study, 36 young sedentary men with prehypertension (age, 39.5 ± 5.26 years; weight, 78.66 ± 2.43 kg; height, 176.91 ± 4.29 cm) volunteered to participate in the study. They were randomly assigned to one of three groups: control group (low-intensity resistance training without blood flow restriction), a low-intensity resistance training group with blood flow restriction, and a traditional resistance training group (high-intensity resistance training without blood flow restriction). The training programs were carried out over an eight-week period, three sessions per week. The control group performed resistance exercises at 30% of one-repetition maximum (1RM) without blood flow restriction, while the low-intensity resistance training group with blood flow restriction performed training at 30% of 1RM and traditional resistance training group performed exercises at 75% of 1RM. Forty eight hours before and after the training systolic and diastolic blood pressure were measured using a sphygmomanometer, and plasma levels of VEGF and HIF-1α were measured by using the ELISA method. A pneumatic cuff was employed to induce blood flow restriction. Data were analyzed using SPSS software, version 24. Within- and between-group comparisons were done using dependent t-test and analysis of covariance (ANCOVA) with Bonferroni post-hoc tests for post-hoc comparisons.<br /><strong>Results:</strong> A significant increase in VEGF (p = 0.001) and HIF-1α (p = 0.001) plasma levels was observed, along with a significant reduction in systolic blood pressure (p = 0.001) and diastolic blood pressure (p = 0.001) in both experimental groups compared to the control group.<br /><strong>Conclusion:</strong> The findings suggest that resistance training with blood flow restriction produces effects comparable to traditional resistance training. Therefore, it can be concluded that resistance training with and without blood flow restriction are safe and effective strategies that can benefit patients with prehypertension.<strong>زمینه و هدف: </strong>پیشپرفشاری خون یک نگرانی عمده برای سلامت عمومی است و بهطور مستقل خطر فشار خون بالا و حوادث قلبی- عروقی بعدی را افزایش میدهد و از مهمترین عوامل خطر بروز آترواسکلروزیس، نارسایی قلبی، سکتة مغزی و نارسایی کلیوی در بسیاری از کشورهاست. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی تعیین اثر هشت هفته تمرین مقاومتی با محدودیت جریان خون و تمرین مقاومتی سنتی بر سطوح VEGF و HIF-1 در مردان غیرفعال ورزشی دچار پیشپرفشاری خون انجام گرفت.<br /> <strong>مواد و</strong><strong> </strong><strong>روشها</strong>: 36 مرد جوان غیرفعال ورزشی مبتلا به پیشپرفشاری خون داوطلب شرکت در پژوهش شدند (<strong>26/5</strong><strong>±</strong>5<strong>/</strong>39 سال؛ <strong>43/2</strong>±66/78 کیلوگرم؛ <strong>29/4</strong>±91/176 سانتیمتر) و بهصورت تصادفی ساده در یکی از سه گروه کنترل (تمرین مقاومتی شدت پایین بدون محدودیت جریان خون)، گروه تمرین مقاومتی شدت پایین با محدودیت جریان خون و گروه تمرین مقاومتی سنتی (تمرین مقاومتی شدت بالا بدون محدودیت جریان خون( قرار گرفتند. برنامههای تمرینی به مدت هشت هفته (سه روز در هر هفته) انجام گرفت. تمرین مقاومتی برای گروه کنترل با شدت 30 درصد تکرار بیشینه بدون محدودیت جریان خون و برای گروه تمرینی مقاومتی شدت پایین با محدودیت جریان خون با شدت 30 درصد تکرار بیشینه و برای گروه تمرینی مقاومتی سنتی با شدت 75 درصد تکرار بیشینه انجام گرفت. 48 ساعت پیش و پس از تمرینات، فشار خون سیستولی و دیاستولی با دستگاه فشارسنج و نیز سطوح پلاسما VEGF و HIF-1a به روش الایزا اندازهگیری شد. برای ایجاد محدودیت جریان خون از کاف فشاری استفاده شد. بهمنظور تجزیهوتحلیل دادهها، از نرمافزار SPSS نسخة 24 و برای بررسی طبیعی بودن توزیع دادهها از آزمون آماری شاپیروویلک و برای همگنی واریانسها از همگنی شیبهای رگرسیون و آزمون لوین استفاده شد. برای مقایسة میانگینهای درونگروهی و بینگروهی بهترتیب از آزمون آماری تی وابسته و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) با تست تعقیبی بنفرونی استفاده شد.<br /><strong>نتایج</strong>: افزایش معناداری در سطح پلاسما VEGF (001/0P=) و HIF-1a (001/0P=) و نیز کاهش معناداری در میزان فشار خون سیستولیک (001/0P=) و دیاستولیک (001/0P=) در دو گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل دیده شد.<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> بر اساس نتایج این پژوهش تمرینات مقاومتی با محدودیت جریان خون اثری مشابه با تمرینات مقاومتی سنتی دارد که میتوان گفت تمرینات مقاومتی با و بدون محدودیت جریان خون بهطور ایمن و مؤثر برای بیماران پیشپرفشاری خون مفید است.<br /> <br /> https://joeppa.sbu.ac.ir/article_104842_3a5220b1421c77c37f0bde26699cb138.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371017420241022Bioinformatic analysis of gene networks and transcriptional pathway analysis of non-alcoholic fatty liver disease (NAFLD) in response to exercise trainingتحلیل بیوانفورماتیکی شبکههای ژنی و تحلیل مسیر رونویسی کبد چرب غیرالکلی در پاسخ به تمرین ورزشی11513810500510.48308/joeppa.2024.236599.1288FAزهراعاشقیگروه علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانسید محمدمرندیگروه علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20240814Nonalcoholic fatty liver disease (NAFLD) is one of the most common causes of liver dysfunction, and its prevalence has increased significantly. Based on the research conducted, physical activity while increasing the expression of proteins such as peroxisome proliferator-activated receptor alpha (PPARα) with increasing energy consumption causes a decrease in the accumulation of fat in the liver and thus affects NAFLD. The goal of the present study is to identify critical genes and key pathways associated with NAFLD, and to analyze the gene networks involved in this disease, alongside the impact of exercise on these pathways. Furthermore, bioinformatics analyses have been conducted to clarify the interactions between these genes and pathways. We determined the pathways by using the analyzed transcriptional data and hub genes involved in NAFLD-related pathways. Network cluster analysis confirmed the result of Gene ontology (GO) and Kyoto Encyclopedia of Genes and Genomes (KEGG) analysis. The discovered genes are fatty acid synthase (FASN), acyl-CoA oxidase 1 (ACOX1), Sterol regulatory element-binding transcription factor 1 (SREBF1-c), PPARα, which are involved in the processes of pathogenesis or resistance to NAFLD. The results of this study provide a list of hub genes, important pathways and new insights for the future development of NAFLD treatment and elucidate the underlying mechanism of liver response to exercise.بیماری کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) از شایعترین علل اختلال عملکرد کبد است و شیوع آن بهطور چشمگیری افزایش یافته است. بر پایة پژوهشهای انجامگرفته فعالیت بدنی ضمن افزایش بیان پروتئینهایی مانند PPARα با افزایش هزینة انرژی سبب کاهش انباشت چربی در کبد میشود و از این راه بر NAFLD تأثیر میگذارد. هدف پژوهش حاضر، شناسایی ژنهای حیاتی و مسیرهای کلیدی وابسته به NAFLD و بررسی شبکههای ژنی درگیر در این بیماری، بههمراه تأثیر فعالیت ورزشی بر این مسیرهاست. همچنین تحلیلهای بیوانفورماتیکی انجامگرفته به شفافسازی ارتباطات و تعاملات میان این ژنها و مسیرها کمک میکند. مسیرها را با استفاده از دادههای رونویسی تحلیل و ژن هاب درگیر در مسیرهای وابسته به NAFLD تعیین کردیم. تجزیهوتحلیل خوشة شبکه نتیجة تجزیهوتحلیل GO و کیوتو دایرةالمعارف ژن و ژنوم (KEGG) را تأیید کرد. ژنهای کشفشدة FASN, ACOX1, SREBF1-c, PPARA هستند که در فرایندهای بیماریزایی یا مقاومت در برابر NAFLD نقش دارند. نتایج این پژوهش فهرستی از ژنهای هاب، مسیرهای مهم و بینشهای جدید برای توسعة آتی درمان NAFLD ارائه کرده و سازوکار اساسی پاسخ کبد را به فعالیت ورزشی روشن میکند.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105005_5f6c7596c1a7c01bf555ae24bfaed5a9.pdf