دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 18 2 2025 06 22 The effects of resistance training and curcumin supplementation on lipid metabolism, blood pressure and body composition in obese men with type 2 diabetes تأثیر تمرین مقاومتی و مکمل دهی کورکومین بر سوخت‌وساز لیپیدی، فشار خون و ترکیب بدنی در مردان چاق مبتلا به دیابت نوع دو 1 16 105225 10.48308/joeppa.2025.237576.1322 FA کریم محمد جبار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران وحید تادیبی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران وریا طهماسبی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران 0000-0003-3971-5348 مهرعلی رحیمی گروه داخلی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران 0000-0003-0900-5740 Journal Article 2024 12 21 Background and Purpose: People with metabolic diseases, especially those with type 2 diabetes, are more prone to development of dyslipidemia, which increases the risk of heart disease. Given the association between obesity, unhealthy lifestyle and chronic diseases, it is obvious that lifestyle modification such as regular exercise and the use of nutritional interventions and dietary supplements can be an effective strategy for the prevention, management and treatment of obesity and its related disorders. The aim of the present study was to investigate the effects of 12 weeks of resistance training and curcumin supplementation on lipid profile levels, physiological and anthropometric indices in obese men with type 2 diabetes. Materials and Methods: This study was conducted on 44 obese men (age, 36.3±7.5 years; weight, 86.42±5.28 kg; height, 1.71±0.08 m) with type 2 diabetes. Subjects were randomly assigned to four groups of eleven: 1) Training + curcumin, 2) Training + placebo, 3) curcumin, and 4) placebo. Curcumin was administered as a 500 mg capsule daily for twelve weeks and resistance training was performed three times a week at an intensity of 70-80% of one repetition maximum for twelve weeks. Placebo was administered in the form of capsules similar to curcumin containing starch flour. Prior to the interventions and 48 hours after the last exercise session, blood samples were taken and body composition, blood pressure, and resting heart rate were measured. Blood samples were used to measure lipid profiles. To determine the differences among groups, differences between pre- and post-test values were calculated and compare by using one-way ANOVA test, and Tukey's post-hoc test was used when P<0.05. Results: The results of one-way ANOVA showed that there was a significant difference between the changes in HDL (P<0.001), LDL (P<0.001), triglycerides (P=0.005), and total cholesterol (P=0.004) levels among the groups. The results of Tukey's post-test showed that the changes in lipid profile were greater in the Training + curcumin group than the other groups (P<0.05). Regarding body composition data, the results of one-way ANOVA showed that changes in body weight (P=0.031), body mass index (P<0.001), fat percentage (P<0.001), waist-to-hip ratio (P<0.001), and systolic (P=0.002) and diastolic (P<0.001) blood pressure were significantly different between groups, and that the changes were greater in the Training + curcumin group than the other groups. However, no significant difference was observed for the resting heart rate (P=0.474). Conclusion: In general, taking 500 mg of curcumin daily or performing resistance training for 12 weeks can improve the lipid profile, blood pressure, and body composition of obese men with type 2 diabetes. However, if curcumin is taken along with resistance training, the improvements are greater. زمینه و هدف: افراد مبتلا به بیماری‌های سوخت‌وسازی، به‌ویژه مبتلایان به دیابت نوع دو بیشتر در معرض ابتلا به دیس لیپیدمی هستند که خطر بیماری قلبی را افزایش می‌دهد. با توجه به وابستگی بین چاقی، سبک زندگی ناسالم و بیماری‌های مزمن، روشن است که اصلاح سبک زندگی مانند انجام ورزش منظم و استفاده از مداخلات تغذیه‌ای و مصرف مکمل‌های غذایی می‌تواند راهبردی اثرگذار برای پیشگیری، مدیریت و درمان چاقی و اختلالات وابسته به آن باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی آثار 12 هفته تمرین مقاومتی و مصرف مکمل کورکومین بر سطوح نیمرخ لیپیدی، نشانگرهای فیزیولوژیکی و آنتروپومتریکی در مردان چاق مبتلا به دیابت نوع دو است. مواد و روش‌ها: این تحقیق روی 44 نفر از مردان (سن 5/7±3/36 سال، وزن 28/5±42/86 کیلوگرم و قد 08/0±71/1 متر) چاق مبتلا به دیابت نوع دو انجام گرفت. افراد به‌صورت تصادفی در چهار گروه 11 ‌نفره شامل 1. تمرین+ کورکومین، 2. تمرین+دارونما، 3. کورکومین و 4. دارونما دسته‌بندی شدند. مصرف کورکومین روزانه یک کپسول 500 میلی‌گرمی به مدت 12 هفته و تمرین مقاومتی هفته‌ای سه جلسه با شدت 70-80 درصد یک تکرار بیشینه به مدت 12 هفته بود. دارونما به شکل کپسول‌های مشابه کورکومین حاوی آرد نشاسته مصرف شد. پیش از آغاز مداخلات و 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرین، خون‌گیری و اندازه‌گیری‌های ترکیب بدنی، فشار خون و ضربان قلب استراحتی انجام شد. نمونه‌های خونی برای اندازه‌گیری نشانگرهای نیمرخ لیپیدی استفاده شد. برای تعیین تفاوت بین گروه‌ها در تغییرات پیش به پس‌آزمون از آزمون آنوای یکسویه و برای تعیین محل تفاوت‌ها از آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. برای بررسی تغییرات درون‌گروهی از آزمون تی همبسته استفاده شد. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخة 29 انجام گرفت و سطح معناداری 05/0 در نظر گرفته شد. نتایج: نتایج آزمون آنوای یکسویه نشان داد که بین تغییرات سطوح HDL (001/0>P)، LDL (001/0>P)، تری‌گلیسیریدها (005/0=P) و کلسترول تام (004/0=P) از پیش‌آزمون به پس‌آزمون بین گروه‌ها تفاوت معناداری مشاهده شد. نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان داد که تغییرات مثبت نیمرخ لیپیدی در گروه تمرین+ کورکومین نسبت به سایر گروه‌ها بیشتر بود (05/0>P). در خصوص داده‌های ترکیب بدنی، نتایج آنوای یکسویه نشان داد که تغییرات وزن بدن (031/0=P)، نمایة تودة بدن (001/0>P)، درصد چربی (001/0>P)، نسبت کمر به باسن (001/0>P) و فشار خون سیستولی (002/0=P) و دیاستولی (001/0>P) از پیش‌آزمون به پس‌آزمون بین گروه‌ها تفاوت معناداری داشت و بهبود نشانگرهای مذکور در گروه تمرین+ کورکومین نسبت به سایر گروه‌ها بیشتر بود. اما برای متغیر ضربان قلب استراحتی تفاوت معناداری دیده نشد (474/0=P). نتیجه‌گیری: در نتیجه‌گیری کلی، مصرف روزانه 500 میلی‌گرم کورکومین یا انجام تمرین مقاومتی به مدت 12 هفته می‌تواند به بهبود نیمرخ لیپیدی، فشار خون و ترکیب بدنی مردان چاق مبتلا به دیابت نوع دو بینجامد. اما در صورت مصرف کورکومین در کنار تمرین مقاومتی بهبود متغیرهای ذکرشده به‌طور معناداری بیشتر خواهد بود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105225_0b8a2864fa5ca05f9dc84146fc84fdf4.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 18 2 2025 06 22 Effect of cooling down through hypoxic-hypercapnia and normoxia on lactate, fatigue and recovery in elite triathletes and swimmers after an exhausting exercise تأثیر سرد ‌کردن هایپوکسی هایپرکپنی و نورموکسی بر لاکتات، خستگی و بازیافت سه‌گانه‌کاران و شنا‌گران نخبه پس از یک فعالیت وامانده‌ساز 17 29 105479 10.48308/joeppa.2025.237665.1315 FA وحید کشاورز تقوایی دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران حمید رجبی دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-3276-1598 مهدی گودرزی گروه مدیریت ورزشی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران 0000-0003-3465-526X محمدعلی قرائت گروه آموزش تربیت بدنی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران Journal Article 2024 11 22 Background and Purpose: Cooling-down after an intensive exercise has been studied widely, while evidence on the role of hypoxia in optimal cooling-down are rare. Present study aimed to compare the effects of cooling-down through hypoxia-hypercapnia or normoxia on fatigue and blood lactate concentration in elite triathletes and swimmers after an exhaustive swimming activity. Materials and Methods: Ten elite swimmers (age, 21.4 ± 4.16 years; height, 187.1 ± 6.3 cm; weight, 76.3 ± 6.4 kg) from the triathlon and swimming men’s national team (at least 3 years of experience as a member of national team) performed an exhaustive swimming protocol followed by either hypoxia-hypercapnia or normoxia recovery, in two separate sessions, with one week intervening. The exhaustive swimming protocol included 4×50 meters all-out swimming with 10 s rest between the intervals. Afterward, subjects in hypoxia-hypercapnia grouphad 8 min active recovery in hypoxia-hypercapnia, while, subjects in normoxia group had 8 min active recovery in normoxia condition. Blood lactate level and rate of fatigue (ROF) were measured immediately after, 5 min and 8 min after recovery. ANCOVA was used to analyze the data at p≤ 0.05 significance level. Results: Cooling-down through hypoxia-hypercapnia resulted in lower blood lactate level 5 and 8 min after recovery compared to normoxia condition (P = 0.02 and P = 0.03, respectively). Moreover, ROF was significantly lower after 8 min in hypoxia-hypercapnia condition than normoxia condition (P = 0.04). Conclusions: It seems that cooling-down in hypoxia-hypercapnic condition resulting in better recovery after exhaustive swimming than normoxia condition. However, further studies are needed to understand possible mechanisms of this type of recovery. زمینه و هدف: سرد کردن پس از انجام فعالیت شدید به روش‌های گوناگون بررسی شده است. ولی پژوهش‌های کاربردی در خصوص نقش هایپوکسی در سرد‌‌ کردن بهینه اندک است. پژوهش حاضر، به بررسی اثر سرد‌‌ کردن در شرایط هایپوکسی هایپرکپنی بر غلظت لاکتات خون و میزان خستگی ورزشکاران نخبۀ سه‌گانه و شنا پس از یک فعالیت وامانده‌ساز پرداخته است. مواد و روش‌ها: 10 ورزشکار مرد نخبۀ سه‌گانه و شنا (دارای حداقل سه سال عضویت تیم ملی، سن 16/4 ± 4/21 سال، قد 3/6 ± 1/187 سانتی‌متر و وزن 4/6 ± 3/76 کیلوگرم) به‌صورت در دسترس هدفمند گزینش شدند و به‌صورت تصادفی در دو جلسه گروه سرد کردن نورموکسی و سرد کردن هایپوکسی هایپرکپنی در آب قرار گرفتند. فعالیت وامانده‌ساز شامل50×4 متر شنا با حداکثر سرعت با فاصلۀ 10 ثانیه استراحت و سرد ‌‌کردن به‌صورت نورموکسی (هشت دقیقه استراحت فعال با شنای زیر بیشینه در سطح آب) یا هایپوکسی هایپرکپنی (هشت دقیقه استراحت فعال با شنای زیر سطح آب همراه با حبس نفس) پس از فعالیت بود. آزمودنی‌ها به‌صورت متقاطع دو نوع سرد کردن پس از فعالیت وامانده‌ساز را با فاصلۀ یک هفته انجام دادند و پس از یک هفته، روش دیگر را تکرار کردند. غلظت لاکتات (با برداشت خون از انگشت سبابه) و میزان خستگی (مقیاس(ROF بلافاصله، پنج دقیقه و هشت دقیقه پس از سرد کردن اندازه‌گیری شد. از روش آنکوا برای مقایسۀ گروه‌ها در سطح معناداری 05/0 P≤ استفاده شد. نتایج: اندازه‌گیری لاکتات در زمان‌های پنج دقیقه و هشت دقیقه پس از سرد کردن نشان داد که لاکتات هنگام سرد‌ کردن در شرایط هایپوکسی هایپرکپنی به‌صورت معنادار کمتر از لاکتات در شرایط نورموکسی بود (به‌ترتیب 02/0=P، 03/0=P). همچنین میزان درک خستگی در هشت دقیقه پس از فعالیت سرد کردن، در گروه هایپوکسی هایپرکپنی به‌طور معنادار کاهش برجسته‌تری نسبت به گروه نورموکسی داشت (04/0=P). نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد سرد کردن در شرایط هایپوکسی هایپرکپنی به‌عنوان راهکاری جدید تأثیر بیشتری بر بازیافت پس از فعالیت شنای درمانده‌ساز دارد. البته برای نتیجه‌گیری بهتر و همچنین سازوکار‌های احتمالی برتری این روش، به پژوهش بیشتری نیاز است.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105479_c8d62d64ff3ecd54b258f2c6c0605ec5.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 18 2 2025 06 22 Effect of short-term beetroot juice supplementation on salivary 8-oxo-dG and performance in male adolescent taekwondo athletes اثر مکمل‌دهی کوتاه‌مدت آب چغندر بر 8-oxo-dG بزاقی و عملکرد تکواندوکاران نوجوان پسر 30 48 105325 10.48308/joeppa.2025.237905.1319 FA معراج میرزائی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. سید مرتضی طیبی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. مینو باسامی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. 0000-0001-8204-8355 Journal Article 2024 12 10 Background and Purpose: Taekwondo is a high-intensity Olympic sport in which aerobic fitness, anaerobic capacity, and agility are all essential for success. High-intensity exercise leads to the production of reactive oxygen species (ROS) and oxidative stress. Oxidative stress can result in reduced muscle performance, impaired athletic function, and muscle fatigue, particularly in adolescents. This is because young individuals have a less developed and lower antioxidant capacity compared to middle-aged and even older individuals. Consuming antioxidants derived from natural fruits is proposed as a more effective and safer nutritional strategy to counteract the harmful effects of oxidative stress. Beetroot juice, in particular, has significantly higher antioxidant capacity compared to other vegetables and fruits. The present study aimed to investigate the short-term supplementation effects of beetroot juice on salivary 8-oxo-dG levels as an antioxidant and performance in adolescent taekwondo athletes. Materials and Methods: Forty adolescent taekwondo athletes were randomly divided into 4 groups (n= 10): TAAA (Taekwondo-specific-aerobic-anaerobic-agility) + Supplement (TS), TAAA, Supplement (Sp) and Placebo (Pl). The taekwondo athletes consumed 2 servings of 100 ml of the beetroot juice supplement or placebo for 7 days. The TAAA test was performed 72 hours before beginning of supplementation, 12 hours after the last serving of supplementation, 90 min after 2nd test, and 24 hours after the 3rd test. Saliva sampling was performed 72 hours after 1st TAAA test and before beginning of supplementation, 12 hours after the last serving of supplementation, immediately after 2nd TAAA test, 90 min after 2nd test and before the 3rd test, 24 hours after the 3rd test and before 4th test. Repeated measures analysis of variance (ANOVA) was used for data analyses at a significance level of p < 0.05. Results: The data analyses of 8-oxo-dG, aerobic power, anaerobic power, and agility showed a significant difference in the second, third, and fourth stages compared to the baseline (p < 0.05). According to the repeated measures of ANOVA, there was a significant difference between the changes of 8-oxo-dG, aerobic and anaerobic power, and agility in different groups (p < 0.05). Conclusion: It appears that consuming beetroot juice supplementation for 7 days (200 ml per day) can reduce oxidative stress in adolescent male taekwondo athletes and improve their aerobic, anaerobic, and agility performance. Beetroot juice can be used to mitigate the harmful effects of oxidative stress caused by intense physical activities. Beetroot juice, being a low-calorie, cost-effective, accessible, and highly beneficial drink, can be consumed by taekwondo athletes a week before competitions to enhance performance. زمینه و هدف: تکواندو یک ورزش المپیکی پرشدت است که هر سه عامل آمادگی هوازی، بی‌هوازی و چابکی برای موفقیت در این رشته ضروری است. ورزش پرشدت سبب تولید گونه‌های واکنشی اکسیژن (ROSها) و فشار اکسایشی می‌شود. فشار اکسایشی می‌تواند به کاهش عملکرد ماهیچه‌ای، اختلال در عملکرد ورزشی و خستگی ماهیچه‌ای به‌ویژه در نوجوانان منجر شود، زیرا افراد جوان نسبت به افراد میانسال و حتی مسن ظرفیت ضداکسایشی کمتر و نابالغ‌تری دارند. دریافت ضداکساینده‌های مشتق از میوه‌های طبیعی به‌عنوان راهبرد تغذیه‌ای مؤثرتر و ایمن‌تر برای جلوگیری از آثار مخرب فشار اکسایشی پیشنهاد می‌شود. ظرفیت ضداکسایشی آب چغندر به‌طور چشمگیری بالاتر از سایر سبزیجات و میوه‌هاست. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر مکمل یاری کوتاه‌مدت آب چغندر بر 8-oxo-dG بزاقی به‌عنوان ضداکساینده و عملکرد در تکواندوکاران نوجوان بود. مواد و روش‌ها: 40 تکواندوکار نوجوان پسر به‌طور تصادفی به چهار گروه آزمون تکواندو + مکمل (10 نفر)، آزمون تکواندو (10 نفر)، مکمل (10 نفر) و دارونما (10 نفر) تقسیم شدند. ورزشکاران دو وعدة 100 میلی‌لیتری مکمل آب چغندر یا دارونما را به مدت هفت روز دریافت کردند. آزمون TAAA (Taekwondo-specific aerobic-anaerobic-agility) 72 ساعت پیش از دریافت مکمل، 12 ساعت پس از آخرین وعدۀ مکمل، 90 دقیقه پس از آزمون دوم و 24 ساعت پس از آزمون سوم انجام شد. نمونه‌برداری بزاق 72 ساعت پس از نخستین آزمون TAAA و پیش از آغاز مکمل، 12 ساعت پس از آخرین وعدۀ مکمل، بلافاصله پس از آزمون TAAA دوم، 90 دقیقه پس از آزمون دوم و پیش از آزمون سوم، 24 ساعت پس از آزمون سوم و پیش از آزمون چهارم انجام گرفت. از تحلیل واریانس مکرر برای مقایسه‌های آماری داده ها در سطح معناداری 05/0 > P استفاده شد. نتایج: تحلیل آماری داده‌های 8-oxo-dG، توان هوازی، بی‌هوازی و چابکی تفاوت معناداری را در مراحل دوم، سوم و چهارم به نسبت حالت پایه نشان داد (05/0 > p) . براساس تحلیل واریانس مکرر تفاوت معناداری بین تغییرات 8-oxo-dG، توان هوازی، بی‌هوازی و چابکی در گروه‌های مختلف وجود داشته است (05/0 > p). نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد طبق نتایج ما مصرف هفت روز مکمل آب چغندر (200 میلی‌لیتر در روز) می‌تواند فشار اکسایشی را در نوجوانان پسر تکواندوکار کاهش دهد و سبب بهبود عملکرد هوازی، بی‌هوازی و چابکی آنها شود. آب چغندر به‌عنوان یک نوشیدنی کم‌کالری، کم‌هزینه، در دسترس و بسیار سودمند می‌تواند توسط ورزشکاران تکواندو و ورزش‌هایی که از نظر فیزیولوژیایی به مانند تکواندو هستند، به‌صورت محتاطانه یک هفته پیش از مسابقات برای افزایش عملکرد دریافت شود. ازاین‌رو تعمیم به سایر رشته‌ها نیازمند پژوهش‌های دیگر خواهد بود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105325_269c02865f02bc1072478f2c17d29a83.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 18 2 2025 06 22 Designing the basketball specific anaerobic capacity test (BSACT) based on the 30-second lower-body wingate test طراحی آزمون جدید ظرفیت بی‌هوازی ویژة بسکتبال (BSACT) بر مبنای آزمون وینگیت 30 ثانیه پایین‌تنه 49 68 105324 10.48308/joeppa.2025.238058.1325 FA پویا فیروزیان گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران مهرداد فتحی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران سید رضا عطارزاده حسینی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران Journal Article 2024 12 24 Background and Purpose: Anaerobic capacity and power play a significant role in executing sport-specific movement patterns and meeting the physiological demands of basketball players during competition. Numerous laboratory tests are available to assess these capabilities, but field tests seem to have greater practical applicability. The aim of this study was to design and evaluate the validity, reliability, and objectivity of the Basketball-Specific Anaerobic Capacity Test (BSACT) based on the 30-second Lower-Body Wingate test. Materials and Methods: In this study the participants consisted of 30 young semi-professional basketball players (age, 17.17 ± 1.00 years; BMI, 22.61 ± 2.10 kg/m2). After designing the new test based on previous research and the opinions of experienced and expert basketball coaches, incorporating the physiological demands and basketball-specific movement patterns, including forward, backward, and lateral movements, shooting, lay-ups, dribbling, direction changes, and accelerations, aligned with the frequency and intensity of their occurrence in actual games, the test was piloted several times. Following the pilot implementations, the participants completed the 30-second Wingate test (criterion measure) and the BSACT (predictive measure) over four days with a 72-hour interval between sessions. On the first day, the criterion test was administered; on the second and third days, the predictive test was performed by the first tester; and on the fourth day, the predictive test was conducted by the second tester. Peak, average, and minimum power and fatigue index for the Wingate test were measured using the Monark ergometer, while in the new test, these parameters were measured using a stopwatch for timing and the anaerobic power by using the RAST. Post-exercise heart rate in both tests was recorded using a Polar heart rate monitor. After confirming the normality of data distribution using the Shapiro-Wilk test, Pearson's correlation coefficient was employed to assess validity, while ICC and Bland-Altman plots were used to determine reliability and objectivity. Statistical analyses were performed using SPSS version 27 and GraphPad version 10, with a significance level set at p ≤ 0.05. Results: The results demonstrated a very strong significant correlation for validity between the two tests in peak power (r=0.811), average power (r=0.828), and minimum power (r=0.758), as well as a strong significant correlation in heart rate (r=0.623, P<0.001). However, a moderate significant correlation was observed in the fatigue index (r=0.469, P=0.009). Regarding reliability, significant correlations were found between two repetitions of the BSACT conducted by the same tester for peak power (ICC=0.960), Average power (ICC=0.981), minimum power (ICC=0.984), fatigue index (ICC=0.799), and heart rate (ICC=0.937, P<0.05). Similarly, significant correlations were observed for objectivity between the results of two testers in peak power (ICC=0.957), mean power (ICC=0.970), minimum power (ICC=0.964), fatigue index (ICC=0.801), and heart rate (ICC=0.616, P<0.05). Moreover, the Bland-Altman plot for evaluating the reliability and objectivity of the BSACT test demonstrated that, for all variables, the mean bias (mean of the differences) was close to zero. The distribution of data points was centered around the line representing the mean of the differences, with most points falling within the 95% confidence limits, indicating acceptable agreement between measurements. Conclusions: The findings suggest that the BSACT is a valid and reliable field test for measuring anaerobic capacity in young semi-professional basketball players. Therefore, basketball and strength coaches can utilize BSACT for initial assessment and continuous monitoring of players' anaerobic capacity, as well as for identifying well-prepared and elite individuals. زمینه و هدف: ظرفیت و توان بی‌هوازی در اجرای الگوهای حرکتی ویژه و پاسخ به نیازمندی‌های فیزیولوژیکی بازیکنان در مسابقة بسکتبال، اهمیت زیادی دارد. آزمون‌های متعدد آزمایشگاهی برای تعیین این قابلیت وجود دارند، اما به‌نظر می‌رسد آزمون‌های میدانی کاربرد بیشتری داشته باشند. هدف پژوهش حاضر، طراحی و اعتباریابی آزمون ظرفیت بی‌هوازی ویژة بسکتبال (BSACT) بر مبنای آزمون وینگیت 30 ثانیه پایین‌تنه بود. مواد و روش‌ها: در این پژوهش کاربردی به روش همبستگی، آزمودنی‌ها شامل 30 نفر از بازیکنان جوان نیمه‌حرفه‌ای بسکتبال (سن00/1±17/17 سال، شاخص تودة بدنی 10/2±61/22 کیلوگرم بر متر مربع) بودند. ابتدا آزمون جدید بر پایة پیشینۀ پژوهش و نظرهای مربیان متخصص و باتجربۀ بسکتبال، با استفاده از نیازمندی‌های فیزیولوژیکی و الگوهای حرکتی ویژۀ بسکتبال، از جمله حرکات رو به جلو، عقب و به پهلو، شوت، لی‌آپ، دریبل، تغییر جهت و شتاب‌گیری، به تناسب تکرار و شدت رخداد در مسابقۀ واقعی طراحی و سپس چندین بار به‌صورت آزمایشی اجرا شد. سپس از آزمودنی‌ها طی چهار روز با فاصلۀ 72 ساعت، آزمون‌های وینگیت 30 ثانیه (ملاک) و BSACT (پیش‌بین)، گرفته شد. به‌طوری‌که روز اول آزمون ملاک، روزهای دوم و سوم آزمون پیش‌بین توسط آزمون‌گیرندة اول و روز چهارم آزمون پیش‌بین توسط آزمون‌گیرندة دوم اجرا شد. توان اوج، توان میانگین، توان کمینه و نمایة خستگی آزمون وینگیت با نرم‌افزار دوچرخة کارسنج مونارک و در آزمون جدید با استفاده از کرنومتر زمان‌گیری و با فرمول‌های توان بی‌هوازی آزمون رست، محاسبه شد. ضربان قلب در هر دو آزمون با دستگاه ضربان‌سنج پولار ثبت شد. پس از اطمینان از نرمال بودن توزیع داده‌ها با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک، از ضریب همبستگی پیرسون به‌منظور تعیین روایی و از ضریب همسانی درونی و نمودار بلاند-آلتمن برای تعیین پایایی و عینیت آزمون جدید استفاده شد. تجزیه‌وتحلیل آماری و رسم نمودارها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS نسخة 27 و گراف‌پد نسخۀ 10 و در سطح معناداری آماری 05/0≥ Pانجام شد. نتایج: نتایج نشان داد که در بررسی روایی، بین توان اوج (811/0=r)، توان میانگین (828/0=r) و توان کمینه (758/0=r) دو آزمون همبستگی بسیار قوی معنادار و در ضربان قلب (623/0=r)، همبستگی قوی معناداری وجود دارد (0/001 p<)، اما در نمایة خستگی (469/0=r ، 009/0P=) همبستگی معنادار متوسطی دیده شد. در بررسی پایایی، بین توان اوج (960/0=ICC)، توان میانگین (981/0=ICC)، توان کمینه (984/0=ICC)، نمایه خستگی (799/0=ICC) و ضربان قلب (937/0=ICC) پس از دو بار اجرای BSACT توسط یک آزمون‌گیرنده، همبستگی معناداری دیده شد (05/0>P). همچنین در بررسی عینیت، بین توان اوج (957/0=ICC)، توان میانگین (970/0=ICC)، توان کمینه (964/0=ICC)، نمایة خستگی (801/0=ICC) و ضربان قلب (616/0=ICC) توسط دو آزمون‌گیرنده، همبستگی معناداری دیده شد (05/0 p<). افزون بر این، نمودار بلاند-آلتمن برای ارزیابی پایایی و عینیت آزمون BSACT نشان داد که در همة متغیرها، سوگیری میانگین (میانگین اختلاف‌ها) نزدیک به صفر بود. توزیع نقاط حول خط میانگین اختلاف‌ها متمرکز بود و بیشتر نقاط در حدود اطمینان 95 درصد قرار داشتند، که نشان‌دهندة توافق قابل قبول بین اندازه‌گیری‌هاست. نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد آزمون میدانی جدید BSACT ، آزمونی کاربردی، معتبر و قابل ‌اطمینان برای اندازه‌گیری ظرفیت بی‌هوازی بازیکنان جوان و نیمه‌حرفه‌ای بسکتبال است. بنابراین، مربیان بسکتبال و بدنسازی می‌توانند از این آزمون به‌منظور ارزیابی اولیه و پایش مستمر ظرفیت بی‌هوازی بازیکنان و شناسایی افراد آماده و برتر، استفاده کنند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105324_245343e60bb4791444f00eeb15f33b33.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 18 2 2025 06 22 The effect of eight weeks of concurrent training combined with ginseng supplementation on serum fibroblast growth factor 21 concentration in overweight and obese women تأثیر هشت هفته تمرین موازی همراه با مصرف مکمل جینسینگ بر غلظت عامل رشد فیبروبلاست 21 سرمی در زنان دارای اضافه وزن و چاق 69 86 105323 10.48308/joeppa.2025.237132.1299 FA ریژنه بهرامی ادارة آموزش و پرورش شهرستان سروآباد، کردستان، ایران حسن فرجی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد مریوان، دانشگاه آزاد اسلامی، مریوان، ایران محمد رحمان رحیمی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران مهدی قهرمانی مقدم گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران Journal Article 2024 10 07 Background and Purpose: The effect of ginseng supplementation and concurrent exercise on fibroblast growth factor 21 (FGF21) levels is not known. The aim of this study was to investigate the effect of ginseng supplementation with concurrent exercise on FGF21 levels in overweight and obese women. Results: The levels of FGF21 in the supplement group were significantly higher compared to the placebo group in the post-test (F=5.73, p=0.03). FGF21 levels were also significantly higher in the supplement group in the post-test than in the pre-test (F=17.73, p=0.001). The interaction of time and group was also significant (F=10.96, p=0.005). There was no significant difference in glucose levels in the supplement group compared to the placebo group (F=2.19, p=0.16). Glucose levels in the supplement group had a significant decrease compared to the pre-test (F=14.07, p=0.003). The changes in FGF21 and glucose levels in the placebo group were not significant (p>0.05). Conclusion: A two-month period of 500 mg ginseng supplement daily with concurrent training may be associated with increased FGF21 levels and decreased blood glucose in overweight and obese women. زمینه و هدف: به‌نظر می‌رسد مکمل جینسینگ و تمرین موازی با سطوح عامل رشد فیبروبلاست 21 (FGF21) در ارتباط است، اما تأثیر مکمل جینسینگ با و بدون تمرینات موازی بر سطوح FGF21 به‌خوبی مشخص نیست. بنابراین، هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر مکمل جینسینگ با تمرین موازی بر سطوح FGF21 زنان دارای اضافه وزن و چاق بود. مواد و روش‌ها: نمونة آماری این پژوهش 24 زن (سن: 8/6±9/34 سال، شاخص تودة بدن: 5/4±9/31 کیلوگرم بر متر مربع) میانسال داوطلب دارای اضافه وزن و چاقی بودند که به‌صورت تصادفی در دو گروه مساوی دارونما و مکمل قرار گرفتند. تمرین موازی به مدت هشت هفته با تواتر سه جلسه در هفته بود. شدت تمرینات هوازی از 50 درصد ضربان قلب بیشینه آغاز شد و در هفتة آخر به 70 درصد ضربان قلب بیشینه رسید. مدت آن نیز از 10 دقیقه شروع شد و در نهایت به 30 دقیقه در هفته‌های آخر رسید. شدت تمرینات مقاومتی از 50 درصد هفتة اول آغاز شد و در نهایت به 70 درصد یک تکرار بیشینه رسید. آزمودنی‌های گروه جینسینگ روزانه 500 میلی‌گرم جینسینگ پس از ناهار و شام در کپسول‌های ژلاتینی دریافت کردند. گروه دارونما نیز در شرایط مشابه، آرد گندم دریافت کردند. خون‌گیری 48 ساعت پیش و پس از دورة تمرینی در شرایط ناشتا انجام گرفت. از آزمون تحلیل واریانس دوطرفه با اندازه‌گیری مکرر (طرح 2×2) و آزمون تعقیبی توکی به‌منظور تحلیل داده‌ها استفاده شد. سطح معناداری 05/0≥P در نظر گرفته شد. نتایج: سطوح FGF21 گروه مکمل در مقایسه با گروه دارونما در پس‌آزمون به‌طور معناداری بالاتر بود (37/5F=، 03/0p=). سطوح FGF21 همچنین در گروه مکمل در پس‌آزمون به‌طور معناداری نسبت به پیش‌آزمون (73/17F=، 001/0p=) بالاتر بود. تعامل زمان و گروه نیز معنادار بود (96/10F=، 005/0p=). سطوح گلوکز در گروه مکمل نسبت به گروه دارونما در پس‌آزمون تفاوت معناداری نداشت (19/2F=، 16/0p=). سطوح گلوکز در گروه مکمل کاهش معناداری نسبت به پیش‌آزمون داشت (07/14F=، 003/0p=). تغییرات سطوح FGF21 و گلوکز گروه دارونما معنادار نبود (05/0<P). نتیجه‏گیری: مصرف مکمل جینسینگ همراه با تمرین موازی ممکن است با افزایش سطوح FGF21 و کاهش گلوکز خون در زنان دارای اضافه وزن و چاق همراه باشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105323_5065a35f6165b5080f6932edc1063ed4.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 18 2 2025 06 22 The Effect of TRX Suspension Training on PAX7 Muscle Protein Levels and Functional Markers in Elderly Women تاثیر تمرین معلق TRX بر بیان پروتئین PAX7 عضله و شاخص های عملکردی زنان سالمند 87 100 105516 10.48308/joeppa.2025.237854.1316 FA فاطمه خزائیلی گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران مجتبی صالح پور گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران آرزو اسکندری شهرابی گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران Journal Article 2024 12 05 Background and Purpose: Aging leads to a reduction in muscle fibers, the number of stem cells, and their regenerative potential Strength training is utilized as a factor to enhance muscle strength and performance. This study aimed to investigate the effect of six weeks of TRX training on paired box 7 (PAX7) protein levels and functional performance indices of upper and lower body strength, flexibility, agility, and cardiorespiratory endurance in elderly women. Materials and Methods: This applied research utilized a pre-test/post-test design. Thirty-two elderly women (age, 62.5 ± 5.16 years; height,162.60 ± 4.68 cm; weight 73.92 ± 9.29 kg; body mass index, 27.97 ± 3.38 kg/m2) were randomly assigned to either a training group (n = 16) or a control group (n = 16). The training protocol consisted of six weeks of TRX exercises, two sessions per week. Eight exercises, including various rows, assisted squats, biceps curls, chest presses, shoulder presses, squats, triceps extensions, and a squat-biceps curl-row combination, were performed for 50 minutes per session. Six Fullerton functional fitness tests were administered as dependent variables in both the pre-test and post-test. Blood samples were collected 48 hours before the first session and after the last session. PAX7 protein levels were measured using the ELISA method. Following confirmation of data normality using the Shapiro-Wilk test and homogeneity of variance using Leven's test, a one-way analysis of covariance (ANCOVA) was conducted using SPSS 26 to test the hypotheses. Results: Six weeks of TRX resistance training significantly increased PAX7 protein levels in the training group compared to the control group (p= 0.001). Furthermore, the training program significantly improved upper body strength (p = 0.011), upper body flexibility (p = 0.001), lower body flexibility (p = 0.001), agility (p = 0.018), and cardiorespiratory endurance (p = 0.008) in the elderly women. However, six weeks of TRX resistance training did not significantly affect lower body strength (p = 0.479). Conclusion: Six weeks of TRX training resulted in a significant increase in serum PAX7 protein levels in elderly women and improved functional performance indices of upper body strength, upper and lower body flexibility, and cardiorespiratory endurance. Based on these findings, TRX training can be utilized to enhance functional fitness in elderly individuals. However, given the lack of significant impact on lower body strength and its critical role in preventing falls and improving quality of life, it is recommended to implement a modified protocol with more targeted lower body exercises to enhance lower limb strength, functional capacity, and postural control in elderly populations زمینه و هدف: سالمندی موجب کاهش فیبرهای عضلانی و تعداد سلول های بنیادی و پتانسیل بازسازی آن می شود. تمرینات قدرتی به عنوان عاملی برای کاهش قدرت و عمکرد عضلات استفاده می‌شود. هدف پژوهش تاثیر شش هفته TRX بر میزان پروتئین PAX7 و شاخص‌های عملکردی قدرت، انعطاف پذیری، چابکی و استقامت قلبی تنفسی بالا و پایین تنه در زنان سالمند است. مواد و روش ها: پژوهش حاضر به صورت کاربردی و شامل دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون بود. 32 زن سالمند با میانگین سنی 16/5±5/62، میانگین قد 68/4±60/162، میانگین وزن 29/9±92/73 و با شاخص توده بدنی 38/3±97/27 به صورت تصادفی در دو گروه تمرین (16 n=) و کنترل (16 n=) قرارگرفتند. پروتکل تمرینات شامل شش هفته تمرینات TRX که در هر هفته دو جلسه دنبال می‌شد. 8 تمرین شامل انواع پارویی، اسکوات زیربغل، جلوبازو، پرس سینه، پرس سرشانه، اسکوات و جلوبازو، پشت بازو و اسکوات+زیربغل+جلوبازو به مدت 50 دقیقه انجام گرفت. همچنین شش آزمون‌ عملکردی فولرتون بعنوان متغیرهای وابسته بصورت پیش و پس آزمون مورد ارزیابی قرار گرفت. 48 ساعت قبل از شروع و پایان آخرین جلسه تمرین، خونگیری انجام گرفت. میزان پروتئین pax7 به روش الایزا اندازه گیری شد. پس از اثبات طبیعی بودن توزیع داده‌ها با استفاده از آزمون شاپیروویلک، آزمون لوین برای همگنی و از آزمون تحلیل کوواریانس یک راهه جهت تایید فرضیه ها با نرم افزار SPSS26 انجام گرفت. نتایج: شش هفته تمرین مقاومتی TRX میزان پروتئین Pax7 را در گروه تمرین افزایش داد که این مقدار افزایش در گروه تمرین نسبت به کنترل معنی دار گزارش شد ( 001/0 = P ). همچنین برنامه تمرینات سبب افزایش معنی دار قدرت بالاتنه ( 011/0= P)، انعطاف بالاتنه ( 001/0= P)، انعطاف پایین تنه ( 001/0= P)، چابکی( 018/0= P) و استقامت قلبی – تنفسی ( 008/0= P) زنان سالمند شد. همچنین قابل ذکر است شش هفته تمرین مقاومتی TRX بر قدرت پایین تنه ( 479/0= P) تاثیر معنی دار نداشت. نتیجه گیری: شش هفته تمرین TRX افزایش قابل توجهی درمیزان پروتئین Pax7 سطح سرمی زنان سالمند داشت و همچنین موجب بهبود در شاخص های عملکردی قدرت بالاتنه، انعطاف پذیری بالاتنه و پایین تنه و استقامت قلبی – تنفسی پس از شش هفته برنامه تمرینی داشت. باتوجه به نتایج به دست آمده از این پژوهش در خصوص فاکتورهای عملکردی، می‌توان از این روش تمرینی برای بهبود آمادگی عملکردی در افراد سالمند استفاده گردد. همچنین به دلیل عدم تاثیر این پروتکل بر قدرت پایین تنه زنان و با توجه به اهمیت زیاد قدرت پایین تنه در جلوگیری از زمین خوردن و بهبود کیفیت زندگی سالمندان پیشنهاد می‌شود تا از پروتکل تعدیل شده با تمرینات بیشتر و موثر بر اندام تحتانی جهت افزایش قدرت اندام تحتانی، ظرفیت عملکردی و کنترل وضعیتی سالمندان استفاده شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105516_9df184aa3519029bc8373dbbb34fd460.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 18 2 2025 06 22 Effect of 12 weeks of aerobic training combined with Ginkgo biloba supplementation on serum levels of lipocalin-2, total antioxidant capacity, and brain-derived neurotrophic factor (BDNF) in obese middle-aged men اثر 12 هفته تمرین هوازی همراه با دریافت مکمل جینکوبیلوبا بر سطح سرمی لیپوکالین-2، ظرفیت ضداکسایشی تام و عامل نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF) در مردان میانسال چاق 110 118 105490 10.48308/joeppa.2025.237509.1309 FA حسن نقی زاده گروه علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران Journal Article 2024 11 10 Background and Purpose: Exercise combined with nutritional interventions has beneficial effects on reducing inflammation, improving antioxidant defenses, and increasing brain neurogenesis. Therefore, the aim of this study was to investigate the effect of 12 weeks of aerobic training combined with Ginkgo biloba supplementation on serum levels of lipocalin-2 (Lcn-2), total antioxidant capacity (TAC), and brain-derived neurotrophic factor (BDNF) in obese middle-aged men. Materials and Methods: The research design was semi-experimental and applied, which was conducted with a pre-test and post-test design with a control group. Thus, 56 obese middle-aged men (body mass index, 32.34±1.41 kg/m2) were selected through simple random sampling and randomly divided into four groups (n=14 per group) including aerobic exercise+placebo, Ginkgo biloba supplementation, aerobic exercise+Ginkgo biloba supplementation, and placebo. Aerobic exercise intervention (26 minutes at 75-85% of maximum heart rate reserve) was performed for 12 weeks, 3 sessions per week. Ginkgo biloba supplement (in the form of 80 mg gelatin capsules) was consumed twice daily (simultaneously) one hour after breakfast for 12 weeks. Blood samples were taken before and 48 hours after the last training session in a 12-hour fasted state to determine serum concentrations of Lcn-2, TAC, and BDNF. The data were analyzed using the analysis of variance test with repeated measures, two-way analysis of variance and Post hoc Bonferroni test at a significance level of p≤ 0.05. Results: Within-group comparisons showed that serum Lcn-2 levels significantly decreased in the exercise (P=0.0001, 12.69%), supplement (P=0.037, 4.05%) and exercise-supplement (P=0.0001, 18.49%) groups. Serum TAC levels increased significantly in the exercise (P=0.012, 4.68%), supplement (P=0.048, 1.51%), and exercise-supplement (P=0.001, 6.92%) groups. Serum TAC levels increased significantly in the exercise (P=0.012, 4.68%), supplement (P=0.048, 1.51%), and exercise-supplement (P=0.001, 6.92%) groups. Furthermore, serum BDNF levels increased significantly in the exercise (P=0.0001, 35.15%), supplement (P=0.046, 8.07%) and exercise-supplement (P=0.0001, 41.73%) groups. Significant between-group differences were observed in Lcn-2 (P=0.0001), TAC (P=0.014), and BDNF (P=0.0001). The combined effect of exercise and Ginkgo biloba supplementation caused a significant decrease in Lcn-2 (P=0.0001), and a significant increase in TAC (P=0.0001) and BDNF (P=0.001). The main effect of exercise was a significant decrease in Lcn-2 (P=0.013), and a significant increase in TAC (P=0.001) and BDNF (P=0.015). However, the main effect of Ginkgo biloba supplementation was not significant on Lcn-2 (P=0.241), TAC (P=0.103), and BDNF (P=0.316). Conclusions: The results showed that aerobic exercise and Ginkgo biloba supplement have beneficial effects on the biological activities of the body. Twelve weeks of aerobic exercise alone and especially with Ginkgo biloba consumption probably reduces inflammation, increases antioxidant defense and brain neurogenesis accompanied by improving body composition and aerobic capacity in obese middle-aged men. زمینه و هدف: ورزش همراه با مداخلات تغذیه‌ای تأثیر سودمندی در کاهش التهاب، بهبود دفاع ضداکسایشی و رشد نورون‌زایی مغز دارد. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 12 هفته تمرین هوازی همراه با دریافت مکمل جینکوبیلوبا بر سطح سرمی لیپوکالین-2 (2Lcn-)، ظرفیت ضداکسایشی تام (TAC) و عامل نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF) در مردان میانسال چاق بود. مواد و روش‌ها: روش پژوهش نیمه‌تجربی و کاربردی است که با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل انجام گرفت. بدین‌ترتیب 56 مرد میانسال چاق (شاخص تودۀ بدنی 41/1 ± 34/32 کیلوگرم بر مترمربع) از طریق نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند و به‌طور تصادفی به چهار گروه 14 نفره شامل تمرین هوازی-دارونما، مکمل جینکوبیلوبا، تمرین هوازی با دریافت مکمل جینکوبیلوبا و کنترل-دارونما تقسیم شدند. مداخلۀ تمرین هوازی (75 تا 85 درصد ضربان قلب ذخیرۀ بیشینه، 26 دقیقه) به مدت 12 هفته و سه جلسه در هفته انجام شد. مکمل جینکوبیلوبا (به‌صورت کپسول ژلاتینی 80 میلی‌گرمی) روزانه دو عدد همزمان یک ساعت پس از صبحانه به مدت 12 هفته مصرف شد. نمونه‌های خون پیش و 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرین در حالت ناشتا 12 ساعته برای تعیین غلظت سرمی 2Lcn-، TAC و BDNF گرفته شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و تحلیل واریانس دوراهه و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری 05/0 p≤ تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج درون‌گروهی نشان داد که سطح سرمی 2Lcn- در گروه‌های تمرین (0001/0P=، 69/12 درصد)، مکمل (037/0P=، 05/4 درصد) و تمرین-مکمل (0001/0P=، 49/18 درصد) به‌طور معناداری کاهش یافت. سطح سرمی TAC در گروه‌های تمرین (012/0P=، 68/4 درصد)، مکمل (048/0P=، 51/1 درصد) و تمرین-مکمل (001/0P=، 92/6 درصد) به‌طور معناداری افزایش یافت. همچنین سطح سرمی BDNF در گروه‌های تمرین (0001/0P=، 15/35 درصد)، مکمل (046/0P=، 07/8 درصد) و تمرین-مکمل (0001/0P=، 73/41 درصد) به‌طور معناداری افزایش یافت. تغییرات بین‌گروهی معنادار در 2Lcn- (0001/0P=)، TAC (014/0P=) و BDNF (0001/0P=) دیده شد. اثر توأم تمرین و مکمل جینکوبیلوبا موجب کاهش معنادار 2Lcn- (0001/0P=)، و افزایش معنادار TAC (0001/0P=) و BDNF (001/0P=) شد. اثر اصلی تمرین سبب کاهش معنادار 2Lcn- (013/0P=)، و افزایش معنادار TAC (001/0P=) و BDNF (015/0P=) شد. اما اثر اصلی مکمل جینکوبیلوبا تأثیر معناداری بر 2Lcn- (241/0P=)، TAC (103/0P=) و BDNF (316/0P=) نداشت. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که تمرین هوازی و مکمل جینکوبیلوبا تأثیر سودمندی بر فعالیت‌های زیستی بدن دارند. به‌طوری‌که 12 هفته تمرین هوازی به‌تنهایی و به‌ویژه همراه با مصرف جینکوبیلوبا احتمالاً با بهبود ترکیب بدن و ظرفیت هوازی سبب کاهش التهاب، افزایش دفاع ضداکسایشی و رشد نورون‌زایی مغز در مردان میانسال چاق می‌شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105490_0ecbeb2bea3284a3881ba2bfe90739c5.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 18 2 2025 06 22 Prediction of maximal heart rate (HRmax) in healthy children and adolescent boys برآورد ضربان قلب بیشینه در پسران کودک و نوجوان سالم 119 133 105492 10.48308/joeppa.2025.238035.1324 FA مجید جلیلی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. رضا کمیجانی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. فرزاد ناظم گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. Journal Article 2024 12 22 Background and Purpose: Measuring or estimating maximal heart rate (HRmax) as a physiological indicator is of great importance in adjusting the intensity of exercise training and rehabilitation programs. However, due to the implementation problems of the standard HRmax measurement, sports sciences experts recommend HRmax estimation equations. Most of these linear/nonlinear regression prediction equations are designed using samples of adult populations (20 to 90 years old), which seems to limit the application of such estimation equations to children’s and adolescents’ populations in different geographical regions due to the intervening role of the biological maturation process. Therefore, the purpose of this research was to design a native equation for estimating the HRmax for healthy Iranian children and adolescent boys. Material and Methods: In the present study, the HRmax was measured in a modified Bruce's test on a treadmill equipped with a respiratory gas analysis device in 349 healthy boys aged 8 to 17 years in Hamedan city. Moreover, for all subjects, anthropometric and physiological variables were measured in resting conditions. Pearson's correlation was used in order to investigate the relationship between independent variables and HRmax. Stepwise regression was used to design the native equation for HRmax estimation. The indexes of coefficient of determination (R2), standard error of estimate (SEE), percentage of standard error of estimate (SEE%) and normal distribution of errors were used to evaluate the efficiency of the native model. Results: The average ergometric HRmax of the subjects was 202.44±6.12 beats/min. There was a weak and significant correlation between HRmax and the independent variables including age, height and weight (R=-0.131-0.198, p<0.05). The HRmax of children’s and adolescents’ boys could be estimated (p=0.0002) according to the native equation "maximal heart rate (bpm) = 208.015 - 0.452 × age (years)". However, the indicators of the native equation did not have high power, so that the coefficient of determination of the equation was equal to (R2=0.04) and the standard error index was (SEE=6.14 bpm), which was equivalent to 3% of the average measured HRmax. Conclusions: Considering the low power of the statistical indicators in the native equation of the present study, the use of the number 202 as the upper limit of maximal heart rate for Iranian children and adolescents’ boys is recommended to control the intensity of training in exercise, sports and rehabilitation workouts. Evaluating the results of the present study for greater confidence and generalization to the children and adolescents would be very valuable. زمینه و هدف: اندازه‌گیری و یا برآورد ضربان قلب بیشینه (HRmax) به‌عنوان یک نمایۀ فیزیولوژیک در تنظیم شدت برنامه‌های تمرینی ورزشی و توانبخشی از اهمیت بسیاری برخوردار است. با این همه، به‌دلیل مشکلات اجرایی در اندازه‌گیری استاندارد ضربان قلب بیشینه هنگام فعالیت بدنی، متخصصان علوم ورزش و تندرستی، کاربست معادلات برآورد ضربان قلب بیشینه را پیشنهاد می‌کنند. اغلب این معادلات پیشگوی رگرسیونی خطی/غیرخطی با بهره‌گیری نمونه‌های جمعیت‌های بزرگسال (20 تا 90 سال) طراحی شده است که به‌نظر می‌رسد کاربرد چنین معادلات برآوردی را برای جمعیت کودک و نوجوان در مناطق جغرافیایی گوناگون به‌دلیل نقش مداخلۀ فرایند بلوغ زیستی محدود سازد. بنابراین هدف این پژوهش، طراحی معادلۀ برآورد ضربان قلب بیشینه ویژۀ پسران سالم کودک و نوجوان است. مواد و روش‌ها: ضربان قلب بیشینه در 349 پسر سالم 8 تا 17 سالۀ شهر همدان با شرکت در آزمون درمانده‌ساز بروس تعدیل‌شده اندازه‌گیری شد. همچنین متغیرهای آنتروپومتری و فیزیولوژیک آزمودنی‌ها در شرایط استراحت به روش استاندارد اندازه‌گیری شد. برای بررسی همبستگی متغیرهای مستقل الگوی رگرسیون با ضربان قلب بیشینۀ اندازه‌گیری‌شده از روش همبستگی استفاده شد. در این زمینه به‌منظور طراحی معادلۀ برآورد ضربان قلب بیشینه از روش آماری رگرسیونی گام به گام استفاده شد. همچنین از نمایه‌های ضریب تعیین (R2)، خطای استاندارد برآورد (SEE)، درصد خطای استاندارد برآورد (SEE%) و توزیع طبیعی خطاها برای ارزیابی کارایی الگوی پیشگو استفاده شد. نتایج: میانگین ضربان قلب بیشینه هنگام کارسنجی آزمودنی‌ها 12/6±44/202 ضربه در دقیقه بود. همبستگی ضعیف و معنادار ضربان قلب بیشینه با متغیرهای ملاک شامل سن، قد و وزن به‌دست آمد (198/0 - 131/0-=R) (05/0>p). ضربان قلب بیشینه پسران کودک و نوجوان با معادلۀ رگرسیونی «(سال) سن × 452/0 – 015/208 = ضربان قلب بیشینه» برآورد شد (0002/0=p). با این همه، نمایه‌های برگزیده‌شده در این معادله از قدرت بالا برخوردار نبود، به‌طوری‌که ضریب تعیین معادلۀ پیشگو برابر (04/0=R2) و خطای استاندارد برآورد (ضربه در دقیقه 14/6=SEE) بود که برابر با 03/3 درصد میانگین ضربان قلب بیشینۀ اندازه‌گیری‌شده بود. نتیجه‌گیری: با ملاحظۀ قدرت پایین نمایه‌های آماری در معادلۀ پژوهش حاضر، کاربست عدد 202 به‌عنوان ضربان قلب بیشینۀ پسران سالم جهت کنترل شدت تمرین در برنامه‌های ورزشی و توانبخشی پیشنهاد می‌شود. ارزیابی نتایج پژوهش حاضر به‌منظور اطمینان بیشتر و نیز تعمیم آن به جامعۀ کودکان و نوجوان بسیار ارزشمند خواهد بود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105492_ddca6fd755545fcdf6b2059bcf4067d8.pdf