دانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018320250923The effects of high-intensity interval training on the content of mitophagy proteins in visceral adipose tissue of type 2 diabetic ratsاثرات تمرین تناوبی با شدت بالا بر محتوای پروتئینهای میتوفاژی در بافت چربی احشایی موشهای دیابتی نوع دو11710556610.48308/joeppa.2025.238528.1334FAهادیگلپسندیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایرانمحمد رحمانرحیمیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایرانشادیگلپسندیگروه حرکت شناسی و مدیریت ورزشی، دانشگاه A&M، تگزاس، آمریکامبیناخسرویگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایرانJournal Article20250126<strong>Background and Purpose:</strong> Type 2 diabetes is a common metabolic disorder characterized by elevated blood glucose levels and impaired mitochondrial function. Reduced mitochondrial efficiency in this disease leads to a decline in the mitophagy process, which in turn contributes to the progression of diabetes complications, including insulin resistance and metabolic disorders. Mitophagy, which involves the degradation and recycling of damaged mitochondria, is essential for maintaining cellular health. Parkin, PTEN-induced kinase 1 (PINK-1), and Optineurin (OPTN) are among the key markers of this process. Therefore, identifying strategies to enhance mitophagy in type 2 diabetes may help improve mitochondrial function and mitigate disease complications. One such strategy is exercise, which has been shown to have positive effects on metabolic health and mitochondrial function. This study aimed to investigate the effect of a high-intensity interval training (HIIT) regimen on the content of mitophagy-related proteins, including Parkin, PINK-1, and OPTN, in the visceral adipose tissue of rats with type 2 diabetes.<br /><strong>Materials and Methods: </strong>In this experimental study, 24 male rats were divided into three groups: healthy control (HC), diabetic control (DC), and diabetic + HIIT exercise (D+HIIT). Type 2 diabetes was induced in the rats through streptozotocin (STZ) injection combined with a high-fat diet (HFD). The exercise group underwent eight weeks of HIIT. The intensity of the HIIT sessions was set at 85–90% of the rats' maximum running speed, while the low-intensity recovery intervals were performed at 50–60% of maximum speed. At the end of the HIIT intervention, visceral adipose tissue was extracted from each group, and the protein content of mitophagy markers, including Parkin, PINK-1, and OPTN, were measured using the Western blot technique.<br /><strong>Results:</strong> The results of this study showed that type 2 diabetes led to a significant reduction in the levels of Parkin (33%), PINK-1 (41%), and OPTN (46%) in the DC group compared to the HC group (p<0.001). However, in the D+HIIT group, HIIT exercise significantly increased these protein levels compared to the DC group, with Parkin, PINK-1, and OPTN levels increasing by 117.91%, 103.39%, and 536.36%, respectively (p<0.001). Additionally, HIIT exercise in the D+HIIT group resulted in a significant reductions in fasting glucose levels and the HOMA-IR index (p<0.001).<br /><strong>Conclusion:</strong> The results of this study indicate that HIIT has significant effects on the restoration of mitophagy-related proteins and the improvement of metabolic indices in visceral adipose tissue in an animal model of type 2 diabetes. These findings highlight the importance of exercise, particularly HIIT, in enhancing mitochondrial function and promoting cellular processes. However, given the animal-based nature of this study, extrapolating the results to patients with type 2 diabetes requires further investigation in human studies.<strong>زمینه و هدف:</strong> دیابت نوع دو اختلال سوختوسازی شایعی است که با افزایش سطح گلوکزخون و اختلال در عملکرد میتوکندری همراه است. کاهش کارایی میتوکندریها در این بیماری موجب کاهش فرایند میتوفاژی میشود که خود به پیشرفت عوارض دیابت از جمله مقاومت به انسولین و اختلالات سوختوسازی کمک میکند. میتوفاژی، که فرایند تجزیه و بازیافت میتوکندریهای آسیبدیده را شامل میشود، برای حفظ سلامت سلولی ضروری است. پروتئینهای Parkin، کیناز 1 ناشی از PTEN (PINK-1) و اپتینورین (OPTN) از جمله مهمترین نشانگرهای این فرایند هستند. بنابراین، یافتن راهکارهایی برای تقویت میتوفاژی در دیابت نوع دو میتواند به بهبود عملکرد میتوکندری و کاهش عوارض این بیماری کمک کند. یکی از این راهکارها، تمرین ورزشی است که تأثیرات مثبتی بر سلامت سوختوسازی و عملکرد میتوکندری دارد. هدف از این تحقیق بررسی اثر یک دوره تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر محتوای پروتئینهای میتوفاژی شامل Parkin، PINK-1 و OPTN در بافت چربی احشایی موشهای صحرایی القاشده به دیابت نوع دو بود.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> در این تحقیق تجربی، 24 سر موش صحرایی نر به سه گروه تقسیم شدند: کنترل سالم (HC)، کنترل دیابتی (DC) و دیابتی + تمرین HIIT (D+HIIT) از طریق تزریق استرپتوزوتوسین (STZ) همراه با رژیم غذایی پرچرب در موشهای صحرایی القا شد. گروه تمرینی به مدت هشت هفته تحت تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) قرار گرفتند. شدت تمرین HIIT بین 85-90 درصد بیشینة سرعت دویدن موشهای صحرایی بود، درحالیکه تناوب استراحتی با شدت کم (50-60 درصد) انجام میشد. در پایان دورة تمرین HIIT، بافت چربی احشایی از هر گروه استخراج شده و محتوای پروتئینهای میتوفاژی شامل Parkin، PINK-1 و OPTN با استفاده از روش وسترن بلات اندازهگیری شد.<br /><strong>نتایج</strong>: یافتهها نشان داد که دیابت نوع دو به کاهش معنادار سطوح پروتئینهای PARKIN (33 درصد)، PINK-1 (41 درصد) و OPTN (46 درصد) در گروه DC نسبت به گروه HC منجر شد (001/0>P). با این همه، در گروه D+HIIT، تمرین HIIT موجب افزایش معنادار این پروتئینها نسبت به گروه DC شد، بهگونهای که سطوح Parkin، PINK-1 و OPTN بهترتیب 91/117، 39/103 و 36/536 درصد افزایش یافت (001/0>P). افزون بر این، تمرینHIIT در گروه D+HIIT به کاهش معنادار سطح گلوکز ناشتا و شاخص HOMA-IR منجر شد (001/0>P).<br /><strong>نتیجهگیری</strong>: بر پایة یافتههای این پژوهش، تمرین HIIT تأثیرات زیادی بر بازسازی پروتئینهای میتوفاژی و بهبود شاخصهای سوختوسازی در بافت چربی احشایی در الگوی حیوانی دیابت نوع دو دارد. این یافتهها بر اهمیت تمرین ورزشی، بهویژه HIIT، در بهبود عملکرد میتوکندری و افزایش فرایندهای سلولی تأکید میکنند. با این همه، با توجه به ماهیت حیوانی این پژوهش، تعمیم نتایج به بیماران مبتلا به دیابت نوع دو نیازمند بررسیهای بیشتری در پژوهشهای انسانی است.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105566_38e25be6341c4897c16b7fa33212b18f.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018320250923The effect of simultaneous administration of nanoliposomal ursolic acid supplement along with regular exercise in an enriched environment on the expression of MOG, PLP, MBP and MAG genes in cerebellar tissue of aged ratsتأثیر تجویز همزمان مکمل اورسولیک اسید نانولیپوزومال بههمراه فعالیت ورزشی منظم در محیط غنیسازیشده بر بیان ژنهای MOG، PLP، MBP و MAG در بافت مخچة موشهای مسن183410553510.48308/joeppa.2025.237648.1314FAعلیزارعگروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایرانعلیرضارحیمیگروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایرانفوادفیض الهیگروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایرانJournal Article20241120<strong>Background and Purpose</strong>: Demyelination, axonal damage and loss of neurons associated with aging and advancing senescence, which lead to decreased cognitive and motor function and neurological diseasesare among the concerns of today's societies due to the global increase in the elderly population. Exercise, not only improves overall brain health, it also acts as a powerful anti-aging treatment with minimal side effects. In addition, ursolic acid with its anti-inflammatory properties prevents brain damage and reduces cognitive defects. Therefore, the aim of this study is to investigate the effect of simultaneous administration of ursolic acid supplement along with regular exercise in an enriched environment on the expression of genes involved in myelination including myelin oligodendrocyte glycoprotein (MOG), myelin proteolipid protein (PLP), myelin basic protein (MBP) and Myelin-associated glycoprotein (MAG) in aged rats.<br /><strong>Materials and Methods</strong>: In this experimental study, 20 male Wistar rats, aged 16-20 months, were divided into four equal groups including: 1) control + placebo, 2) supplement, 3) exercise and 4) supplement + exercise. Regular exercise was performed for 4 weeks, 5 sessions per week and 30 minutes per session, which included voluntary exercise in an enriched environment (a metal cage larger than a standard cage with structures for the animal to climb, opportunities for shelter (houses, PVC pipes, cardboard tunnels), chews, spinning wheel and a set of 14 different non-chewable plastic objects). Nanoliposomal ursolic acid supplement gavage was performed at the rate of 250 mg/kg body weight on an empty stomach and according to training days. The expression of MOG, PLP, MBP and MAG genes in cerebellar tissue was measured by Real-Time PCR method. The data were analyzed using two-factor analysis of variance and Bonferroni's post-hoc test at a significance level of P≤0.05.<br /><strong>Results</strong>: The simultaneous administration of ursolic acid and performing regular exercise caused a significant increase in the expression of all studied genes compared to the other three groups. In addition, voluntary regular exercise and ursolic supplementation alone led to a significant increase in the expression of MOG, PLP and MAG genes compared to the old control group.<br /><strong>Conclusions:</strong> According to the research findings, the simultaneous administration of ursolic acid supplement and regular physical exercise in old age, may reduce axonal damage, neuronal destruction and age-related cognitive function decline through stimulating myelination. However, due to the limited research in this field, more investigations are needed in human.<br /><strong> </strong><strong>زمینه و هدف:</strong> دمیلینه شدن، آسیب آکسونی و از دست رفتن نورونها با افزایش سن و پیشرفت پیری که به کاهش عملکرد شناختی و حرکتی و بیماریهای عصبی منجر میشود، یکی از دغدغههای جوامع امروزی با توجه به افزایش جهانی جمعیت افراد سالمند بهشمار میرود. فعالیتهای ورزشی نهتنها سلامت کلی مغز را بهبود میبخشند، بلکه بهعنوان یک درمان ضدپیری قوی با دستکم تأثیرات منفی عمل میکنند. همچنین اورسولیک اسید با خواص ضدالتهابی خود، از آسیبهای مغزی و کاهش نقایص شناختی جلوگیری میکند. از اینرو هدف این تحقیق بررسی تأثیر تجویز همزمان مکمل اورسولیک اسید بههمراه فعالیت ورزشی منظم در محیط غنیشده بر بیان ژنهای دخیل در میلینسازی شامل گلیکوپروتئین الیگودندروسیت میلین (MOG)، پروتئین پروتئولیپید میلین (PLP)، پروتئین پایة میلین (MBP) و گلیکوپروتئین وابسته به میلین (MAG) در موشهای مسن است.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> در این تحقیق تجربی، 20 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با سن 16-20 ماه به چهار گروه مساوی شامل 1. کنترل پیر + حلال، 2. پیر + مکمل، 3. پیر + ورزش و 4. پیر + مکمل + ورزش تقسیم شدند. فعالیت ورزشی منظم به مدت چهار هفته، پنج جلسه در هفته و هر جلسه 30 دقیقه بود که شامل ورزش داوطلبانه در محیط غنیسازیشده (قفسی فلزی بزرگتر از قفس استاندارد دارای سازههایی جهت بالا رفتن حیوان، فرصتهایی برای سرپناه (خانهها، لولههای پیویسی، تونلهای مقوایی)، مواد جویدنی، چرخ دوار و مجموعهای از 14 اشیای مختلف پلاستیکی غیرقابل جویدن) بود. گاواژ مکمل اورسولیک اسید نانولیپوزومالشده به مقدار 250 میلیگرم/کیلوگرم وزن بدن، بهصورت ناشتا و مطابق با روزهای تمرین انجام شد. بیان ژنهای MOG، PLP، MBP و MAG در بافت مخچه به روش Real-Time PCR صورت گرفت. دادههای حاصل با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دوعاملی و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری 05/0≥P تجزیهوتحلیل شدند.<br /><strong>نتایج:</strong> تجویز همزمان اورسولیک اسید و فعالیت ورزشی منظم سبب افزایش معنادار بیان همة ژنهای مورد بررسی در مقایسه با سه گروه دیگر شد. فعالیت بدنی داوطلبانه و مکمل اورسولیک نیز هر کدام بهتنهایی به افزایش معنادار بیان ژنهای MOG، PLP و MAG نسبت به گروه کنترل پیر منجر شد.<br /><strong> </strong><strong>نتیجهگیری:</strong> با توجه به یافتههای پژوهش، تجویز همزمان مکمل اورسولیک اسید و فعالیتهای بدنی داوطلبانه و منظم در دوران سالمندی، با تحریک میلینسازی شاید بتواند آسیب آکسونی، تخریب نورونی و کاهش عملکرد شناختی وابسته به سن را تا حدی کاهش دهد. هرچند که با توجه به محدود بودن پژوهشها در این زمینه، بررسیهای بیشتر در جوامع انسانی مورد نیاز است.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105535_9f45aea45d2bccad96dbb7ab4a09ecb4.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018320250923The effect of acute consumption of caffeine gum and capsules on some functional parameters of football players during small-sided gamesتأثیر دریافت حاد آدامس و کپسول کافئین بر برخی نشانگرهای عملکردی بازیکنان فوتبال هنگام بازی در ابعاد کوچک355110551010.48308/joeppa.2025.238305.1331FAحسینعالیشوندیگروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز ، ایرانجوادنعمتیگروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز ، ایرانمحمدهمتی نفرگروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز ، ایرانرسولرضاییگروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز ، ایرانJournal Article20250112<strong>Background and Purpose:</strong> Considering the importance of enhancing athletic performance and improving the physiological abilities of football players, it is essential to investigate the effects of nutritional supplements such as caffeine under competitive conditions. This study aimed to compare the acute effects of caffeine gum and capsule consumption before and during small-sided football games on the performance of football players.<br /><strong>Materials and Methods:</strong> This semi-experimental, single-blind study involved sixteen players from national leagues (age, 20.2±2.7 years; weight, 74.5±11.3 kg), who participated voluntarily. The participants completed the training protocol under five conditions: control, placebo, capsule, gum, and a combination of caffeine capsule and gum. The training protocol included small-sided football games in two halves. During the second half, variables such as displacement distance and time spent with heart rates above 80% and 90% of the maximum were measured using a heart rate monitor. At the end of the training, speed and long jump tests were performed. Data were analyzed using SPSS version 26, repeated measures ANOVA, and Bonferroni post-hoc tests.<br /><strong>Results:</strong> The results showed that in the displacement variable, the combination condition had significant differences with control (p=0.003), placebo (p=0.006), and capsule (p=0.021). Significant differences were also observed between the gum condition with control (p=0.032) and placebo (p=0.035). For the time spent with heart rates above 80%, the combination condition showed significant differences with control (p=0.001) and placebo (p=0.001). In addition, the gum condition significantly differed from placebo (p=0.004) and control (p=0.05). The capsule condition also significantly differed from control (p=0.049). Similar results were observed for the time spent with heart rates above 90%. In the long jump variable, the combination condition showed significant differences with control (p=0.030) and capsule (p=0.046), while the gum condition significantly differed from control (p=0.011). In the speed variable, the combination condition showed significant differences with control (p=0.002) and placebo (p=0.024). Similarly, the gum condition was significantly different from control (p=0.017) and placebo (p=0.034).<br /><strong>Conclusion:</strong> The findings suggest that all three caffeine consumption methods positively influence players' performance. However, the combination of caffeine capsules and gum can improve football players' performance more effectively during the second half.<strong>زمینه و هدف:</strong> با توجه به اهمیت بهبود عملکرد ورزشی و بهبود تواناییهای فیزیولوژیکی بازیکنان فوتبال، بررسی تأثیر مکملهای تغذیهای نظیر کافئین در شرایط مسابقه ضروری بهنظر میرسد. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر دریافت حاد آدامس و کپسول کافئین بر برخی نشانگرهای عملکردی بازیکنان فوتبال هنگام بازی در ابعاد کوچک انجام شد.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> روش پژوهش از نوع نیمهتجربی و یکسوکور بود، ۱۶ بازیکن فعال در دستههای کشوری با میانگین سن 7/2±2/20 سال و وزن 30/11±5/74 کیلوگرم بهصورت داوطلبانه شرکت کردند. آزمودنیها در پنج شرایط مختلف شامل کنترل، دارونما، کپسول، آدامس، ترکیب کپسول- آدامس کافئین به تمرین پرداختند. تمرین شامل بازی فوتبال در ابعاد کوچک در دو نیمه بود که در حین نیمة دوم متغیرهای مسافت طیشده، مدت زمان ضربان قلب بیش از 80 و 90 درصد با استفاده از حسگر ضربان قلب اندازهگیری شد و در پایان تمرین، آزمونهای سرعت و پرش طول انجام گرفت. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخة ۲۶ و تحلیل واریانس با اندازهگیریهای مکرر و تعقیبی بونفرونی بررسی شدند.<br /><strong>نتایج:</strong> در متغیر مسافت طیشده، تفاوت بین شرایط ترکیبی با کنترل (003/0P=)، دارونما (006/0P=) و کپسول (021/0P=) معنادار بود. تفاوت بین شرایط آدامس با کنترل (032/0P=) و دارونما (035/0P=) نیز معنادار بود. در متغیر مدت زمان ضربان قلب بیش از 80 درصد، شرایط ترکیبی تفاوت معناداری با کنترل (001/0P=) و دارونما (001/0P=) داشت. شرایط آدامس تفاوت معناداری با شرایط دارونما (004/0P=) داشت و با حالت کنترل (05/0P=) داشت. همچنین شرایط کپسول تفاوت معناداری با کنترل داشت (049/0P=). در متغیر مدت زمان ضربان قلب بیش از 90 درصد نتایج مشابهی دیده شد. در متغیر پرش طول شرایط ترکیبی تفاوت معناداری با شرایط کنترل (030/0P=) و کپسول (046/0P=) داشت. همچنین شرایط آدامس تفاوت معناداری با حالت کنترل داشت (011/0P=). در متغیر سرعت شرایط ترکیبی با کنترل (002/0P=) و دارونما (024/0P=) و شرایط آدامس با کنترل (017/0P=) و دارونما (034/0P=) تفاوت معنادار داشت.<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> یافتهها نشان میدهد هر سه روش دریافت کافئین میتواند بر عملکرد بازیکنان اثرگذار باشد. اما دریافت ترکیبی کپسول و آدامس کافئین میتواند بهطور مؤثرتری نسبت به هریک از آنها بهتنهایی عملکرد بازیکنان فوتبال را در نیمة دوم بهبود بخشد.<br /> https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105510_fa0990352fb84ce9a1bfe63ead6c6bcb.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018320250923Comparing the effect of 8 weeks of continuous aerobic and high intensity interval training on soleus muscle gene expression of mTORC1, eEF2K, and eEF2 in male Wistar ratsمقایسة تأثیر هشت هفته تمرین تداومی هوازی و تناوبی پرشدت بر بیان ژنهای eF2K، mTORC1 و eEF2 در ماهیچه نعلی موشهای صحرایی نر نژاد ویستار526710577110.48308/joeppa.2025.238426.1333FAکیاسلیمیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی وعلوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانمعصومهالوندیگروه علوم زیستی ورزش و سلامت، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانرحمانسوریگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی وعلوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانعلی اصغررواسیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی وعلوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20250120<strong>Background and Purpose</strong>: The mechanism of muscle protein synthesis is regulated by the mTORC1 pathway and specific downstream signaling factors such as Eukaryotic Translation Elongation Factor 2 (eEF2), which maximize skeletal muscle fiber hypertrophy. The aim of the present study was to compare the effects of eight weeks of continuous aerobic training and high-intensity interval training (HIIT) on the gene expression of mTORC1, eEF2K, and eEF2 in the soleus muscle of male Wistar rats.<br /><strong>Material and Methods:</strong><strong> </strong>For this purpose, twenty-four male Wistar rats (8 weeks old; weight, 280-300 g) were randomly divided into three groups: HIIT (n=8), continuous aerobic training (n=8) and control (n=8). The training protocol consisted of eight weeks of continuous aerobic and HIIT program (three times per week) at a 15° incline. The HIIT protocol included eight minutes of high intensity repetitions at an intensity of 85-95% V̇O<sub>2</sub>max followed by active recovery at an intensity of 50-60% V̇O<sub>2</sub>max. The intensity of the exercise increased from two full repetitions in the first week to five repetitions. In the continuous aerobic group, the rats ran at an intensity of 65-75% of V̇O<sub>2</sub>max and the training time increased from 30 minutes in the first week to 60 minutes in the fourth to last week. For warm-up and cool-down, the subjects ran at 40-50% of V̇O<sub>2</sub>max for 10 minutes at the beginning and end of each training session. Fourty eight hours after the last training session, the soleus muscle of the rats was extracted and the factors were evaluated by real-time PCR. Data were analyzed using one-way ANOVA with LSD post-hoc test at a significance level of α=0.05.<br /><strong>Results</strong>: The results of the study showed that continuous training significantly increased the ratio of soleus muscle weight to body weight (p=0.01) and the expression of eEF2K (p=0.002). Moreover, mTORC1 expression was significantly elevated in the continuous aerobic group (p=0.001). However, changes in eEF2 expression were not statistically significant (p>0.05). The HIIT also led to significant increases in mTORC1 (p=0.001), eEF2K (p=0.05), and the soleus muscle-to-body weight ratio (p=0.05), while no significant changes were observed in eEF2 expression (p>0.05).<br /><strong>Conclusion</strong>: Our results showed that 8 weeks of continuous aerobic training and HIIT on a treadmill at a 15° incline increased mTORC1 gene expression and the ratio of soleus muscle weight to body weight. Given the increased expression of eEF2K and no changes in eEF2 in both exercise groups, it appears that the elongation pathway does not play a major role in the potential hypertrophy caused by either training modality.<strong>زمینه و هدف: </strong>سازوکار ساخت پروتئین ماهیچه از مسیر mTORC1 و مسیرهای پاییندستی خاصی از جمله eEF2 کنترل میشود که افزایش اندازة تار ماهیچة اسکلتی را به حداکثر میرساند. هدف از پژوهش حاضر مقایسة تأثیر هشت هفته تمرین تداومی هوازی و تناوبی پرشدت بر بیان ژنهای mTORC1 ,eEF2K ,eEF2 در ماهیچة نعلی موشهای صحرایی نر نژاد ویستار بود.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> بدین منظور 24 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با میانگین وزنی 280-300 گرم و سن هشت هفته، تصادفی به سه گروه تمرین تناوبی با شدت بالا، تمرین تداومی استقامتی و کنترل تقسیم شدند. روش تمرین عبارت بود از هشت هفته تمرین تداومی هوازی و تناوبی با شدت بالا که با شیب 15 درجه آغاز شد. در تمرین تناوبی شدت تمرین از دو تکرار با شدت بالا (85-95% V̇O2 max) در هفتة اول به پنج تکرار پرشدت و مدت تمرین از 40 دقیقه در هفتة اول به 70 دقیقه در هفتة آخر رسید. در گروه تدامی هوازی نیز این افزایش در شدت و مدت رعایت شد. در این برنامة تمرینی مدت زمان تمرین از 50 دقیقه در هفتة اول با شدت 65-75% V̇O2 max به 80 دقیقه در هفتة آخر افزایش یافت. برای گرم کردن و سرد کردن، آزمودنیها در شروع و پایان هر جلسة تمرین 10 دقیقه با شدت 40 تا 50 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه فعالیت کردند. 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرین، ماهیچة نعلی موشهای صحرایی استخراج و بیان عوامل موردنظر توسط Real Time PCR سنجش شد. از تحلیل واریانس یکطرفه با آزمون تعقیبی LSD و سطح معناداری 05/0=α در نظر گرفته شد.<br /><strong>نتایج:</strong> نتایج پژوهش نشان داد تمرین استقامتی روی نوار گردان موجب افزایش معنادار نسبت وزن ماهیچة نعلی به وزن بدن )۰٫۰۱ (P=و بیان ژن eEF2K (002/0P=) شد. همچنین تمرین استقامتی سبب افزایش بیان mTORC1 در گروه تمرین (001/0p=) شد، حال آنکه تغییرات eEF2(0.05P ≥)از دید آماری معنادار نبود. از طرف دیگر هشت هفته تمرین تناوبی پرشدت سبب افزایش معناداری در بیان mTORC1(001/0P=)، eEF2K (05/0P=) و نسبت وزن ماهیچة نعلی به وزن بدن شد (05/0p=). این در حالی است که تفاوت معناداری در بیان eEF2 دیده نشد (05/0P>).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> یافتهها نشان داد که انجام تمرین استقامتی و تمرین تناوبی با شدت بالا روی نوار گردان با شیب 15 درجه سبب افزایش بیان ژن mTORC1 و افزایش نسبت وزن ماهیچة نعلی به وزن بدن شد. با توجه افزایش بیان eEF2K و عدم تغییر eEF2 در هر دو گروه تمرین بهنظر میرسد مسیر طویلسازی پروتئینها نقشی در هایپرتروفی احتمالی ناشی از هر دو تمرین نداشته است.<br /> <br /> https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105771_f8fcd1a97def1b074127be24d713d72c.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018320250923Correlation between Bruce laboratory test and field tests of YO-YO IRT2 and FIET in estimating aerobic power of elite futsal playersهمبستگی بین آزمونهای آزمایشگاهی بروس و میدانی YO-YOIRT2 و FIET در برآورد توان هوازی فوتسالیستهای نخبه688410571910.48308/joeppa.2025.237820.1318FAبیژنخدایاریدانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانعبدالحسینپرنودانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانوریاطهماسبیدانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران0000-0003-3971-5348کریمفیروزبختدانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانJournal Article20241208<strong>Background and Purpose</strong>: Futsal is a high-intensity intermittent sport that its energy is supplied through both aerobic and anaerobic pathways. This reality in futsal, makes it important to assess and understand the physiological indicators such as lactate, heart rate, respiratory exchange ratio, and VO<sub>2</sub>max in futsal players. Futsal players must have high aerobic fitness, and evaluating aerobic fitness indicators and their measurement techniques require understanding the related field tests. On the other hand, improving various physical aspects of futsal players requires accurate and specific evaluation of the futsal game, while, accurate evaluation requires accurate and specific tools for this sport. The aim of this study was to investigate the relationship between Bruce laboratory test (BLT) and two field tests (YO-YOIRT2 & FIET) used for determining aerobic power in elite futsal players.<br /><strong>Materials and Methods:</strong> Fifteen elite futsal players (age, 20.4±1.85 yrs; height, 1.78±0.0437 m; body mass, 66.33±7.13 kg; and BMI, 20.80±1.62 kg/m<sup>2</sup>) participated in this study. After familiarization with the study procedure, the main tests were performed on three different sessions, interspersed with one week. In these three sessions, all participants randomly performed the Bruce laboratory test on treadmill, the YO-YO IRT2 test, and the FIET test for measuring VO<sub>2</sub>max, RER, blood lactate, and maximal heart rate (MHR) via gas analysis, lactometer, and heart rate monitoring (Polar system), respectively. Pearson correlation coefficient was used to determine relationship between the variables.<br /><strong>Results</strong>: Data analyses showed a significant positive correlation among the VO<sub>2</sub>max factors (r=0.54, p=0.034), and RER (r=0.60, p=0.017) in the Bruce and YO-YO IRT2 tests, as well as blood lactate (r=0.60, p=0.017,) in the Bruce and FIET tests. Additionally, there was a significant positive correlation between the maximum heart rate factor for Bruce and YO-YO IRT2 (r=0.82, p=0.001), Bruce and FIET (r =0.95, p=0.001,), and Yo-Yo IRT2 and FIET (r=0.81, p=0.001). However, there was no significant correlation between the VO<sub>2</sub>max and RER in the Bruce and FIET tests, and and in the YO-YO IRT2 and FIET tests. Additionally, there was no significant correlation between blood lactate in the Bruce and YO-YO IRT2 tests, and between the YO-YO IRT2 and FIET tests.<br /><strong>Conclusion: </strong>Based on the results of this study, it can be stated that the YO-YO IRT2 test is a valid and reliable test for assessing the aerobic capacity of elite male futsal players. Moreover, according to the correlations between blood lactate levels in the Bruce test and FIET, as well as the HRmax across all three laboratory tests (Bruce, Yo-Yo IRT2 and FIET), it can be stated that the physiological stress imposed by these tests on different body systems is similar in elite male futsal players.<strong>زمینه و هدف:</strong> فوتسال ورزشی متناوب و با شدت بالاست که انرژی آن از دو مسیر هوازی و بیهوازی تأمین میشود. این واقعیت موجود در بازی فوتسال، ارزیابی و شناخت موقعیت نشانگرهای فیزیولوژیکی مانند لاکتات، ضربان قلب، نسبت تبادل تنفسی و VO<sub>2</sub>max را در بازیکنان فوتسال دارای اهمیت میکند. بازیکنان فوتسال باید آمادگی هوازی بالایی داشته باشند، ارزیابی نشانگرهای آمادگی هوازی و روشهای ارزیابی آنها نیازمند شناخت آزمونهای میدانی وابسته به این رشته ورزشی است. از طرفی، تقویت جنبههای مختلف بدنی بازیکنان فوتسال نیازمند ارزیابی دقیق و ویژة بازی فوتسال است و ارزیابی دقیق نیازمند ابزار دقیق و مختص به این رشتة ورزشی است؛ بنابراین، هدف از پژوهش حاضر تعیین همبستگی بین آزمونهای آزمایشگاهی بروس و میدانی (YO-YOIRT2 و FIET) در توان هوازی فوتسالیستهای نخبه بود.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> 15 بازیکن نخبه با میانگین سن 85/1 ±04/20 سال، قد 37/4±37/178 سانتیمتر، تودة بدن 13/7±33/66 کیلوگرم، درصد چربی 24/3±29/11 و BMI، 62/1±80/20 در پژوهش حاضر شرکت کردند. پس از آشنایی با اجرای آزمونها، شرکتکنندگان به سه گروه تقسیم شدند و در سه جلسة جداگانه و به فاصلة یک هفته بهطور متناوب آزمونها را اجرا کردند. آزمون بروس با استفاده از نوار گردان و آزمونهای YO-YOIRT2و FIET در سالن انجام شد. VO2maxاز طریق ارزیابی سه آزمون بروس، YO-YOIRT2و FIET، RER با دستگاه تجزیهوتحلیل گازهای تنفسی، همچنین ضربان قلب بیشینه بهوسیلة ضربانسنج پولار و لاکتات خون با لاکتومتر اندازهگیری شد. برای ارتباطسنجی بین دادههای سه آزمون، از آزمون آماری ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. سطح معناداری تحلیل آماری 05/0>P در نظر گرفته شد.<br /><strong>نتایج:</strong> بین عوامل VO2max (034/0=P، 54/0=r)، RER (017/0=P، 60/0=r) در آزمونهای بروس و YO-YOIRT2 و لاکتات خون (017/0=P، 60/0=r) در آزمونهای بروس و FIET، همچنین در عامل ضربان قلب بیشینه بین آزمونهای بروس و YO-YOIRT2 (001/0=P، 82/0=r)، آزمونهای بروس و FIET (001/0=P، 95/0=r) و آزمونهای Yo-YoIRT2 و FIET (001/0=P، 81/0=r) همبستگی مثبت و معنادار وجود دارد؛ اما بین عوامل VO2max و RER در آزمونهای بروس و FIET و آزمونهای YO-YOIRT2 و FIET، همچنین بین لاکتات خون آزمونهای بروس و YO-YOIRT2و آزمونهای YO-YOIRT2 و FIET هیچگونه همبستگی معناداری دیده نشد.<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> بر اساس نتایج این پژوهش میتوان گفت آزمون YO-YOIRT2 در برآورد توان هوازی بازیکنان نخبة فوتسال مرد آزمونی معتبر و قابل استناد است. با توجه به وجود همبستگی بین لاکتات خون در آزمونهای بروس و FIET، همچنین در عامل HRmax بین هر سه آزمون آزمایشگاهی بروس و آزمونهای میدانی Yo-YoIRT2و FIET بازیکنان نخبة فوتسال مرد میتوان گفت که فشار فیزیولوژیکی این آزمونها بر دستگاههای مختلف بدن اعمال میکنند، نسبتاً مشابه است.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105719_8c4f8bb369d6b928476ad21f3c2e6cb4.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018320250923The effect of short-term astaxanthin supplementation and cold-water immersion on serum levels of immunoglobulin A and interleukin-6 in trained water polo players following high intensity interval exerciseاثر مکملدهی کوتاهمدت آستاگزانتین و غوطهوری در آب سرد بر سطوح سرمی ایمونوگلوبولین A و اینترلوکین - 6 واترپلوییستهای تمرینکرده پس از فعالیت تناوبی شدید8510510572710.48308/joeppa.2025.239008.1343FAمحمدهادیاصغریگروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایرانرقیهفخرپورگروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایرانبهلولقربانیانگروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران0000-0002-7308-3519Journal Article20250303<strong>Background and Purpose</strong>: While physical exercise offers numerous health benefits, it is also a significant contributor to oxidative stress and increased inflammation in the body. Astaxanthin, a natural red ketocarotenoid with potent antioxidant properties, may mitigate exercise-induced oxidative stress and inflammation while enhancing immune responses. Cold water immersion (CWI), a cost-effective recovery method, has also gained attention for post-exercise recovery. Therefore, the present study aimed to investigate the effects of astaxanthin supplementation and cold-water immersion on serum levels of immunoglobulin A (IgA) and interleukin-6 (IL-6) in trained water polo players following high-intensity interval exercise (HIIE).<br /><strong>Materials and Methods</strong>: In this double-blind, semi-experimental trial, 24 professional male water polo athletes (mean±SD; age, 18.41±0.98 yrs; height, 178.8±5.26 cm; weight, 76.58±6.35 kg) with regular training routines and at least two years of professional experience were randomly assigned to four groups: supplement, supplement-recovery, placebo, and placebo-recovery. Participants underwent two HIIE sessions (5 × 50-meter maximal-effort sprints) separated by a three-week interval, with the first week designated as a washout period. During the subsequent two weeks, subjects consumed either 25 mg astaxanthin or a starch-based placebo daily with their final meal. Blood samples were collected at four time points per session (pre-exercise, immediately post-exercise, an hour and 24-hours post-exercise), totaling eight measurements. Serum levels of immunoglobulin A (IgA) and interleukin-6 (IL-6) were quantified via ELISA. Data were analyzed using SPSS, with one-way repeated measures ANOVA, Bonferroni post-hoc tests, and t-tests, at a significance level of p≤0.05.<br /><strong>Results</strong>: Following HIIE, significant changes were observed in IgA and IL-6 levels (p<0.001). Two weeks of astaxanthin supplementation significantly enhanced post-exercise IgA recovery (p=0.023) and reduced IL-6 levels compared to the placebo group (p=0.03). In groups undergoing CWI, IgA levels returned to baseline within 24 hours, while the combined astaxanthin-CWI group demonstrated similar baseline restoration for IL-6.<br /><strong>Conclusion</strong>: Short-term astaxanthin supplementation reduces IL-6 and accelerates plasma IgA recovery. CWI may further expedite the return of measured markers to baseline levels. These findings suggest that astaxanthin supplementation and post-acute exercise cold water immersion could effectively reduce exercise-induced inflammation and modulate immune responses in elite athletes.<strong>زمینه و هدف:</strong> تمرین ورزشی در کنار فواید سلامتمحور خود، عامل مهمی در ایجاد فشار اکسایشی و افزایش التهاب در بدن بهشمار میرود. آستاگزانتین یک کتوکاروتنوئید قرمزرنگ طبیعی با خواص ضداکسایشی بسیار بالاست که میتواند التهاب و فشار اکسایشی ناشی از فعالیتهای ورزشی شدید را کاهش دهد و پاسخ ایمنی را بهبود بخشد. همچنین غوطهوری در آب سرد بهعنوان یک روش بازیافت (بازیابی) مناسب و کمهزینه پس از ورزش، مورد توجه قرار گرفته است. از اینرو پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر مکملدهی آستاگزانتین و غوطهوری در آب سرد بر سطوح سرمی ایمونوگلوبولین A و اینترلوکین - 6 واترپلوییستهای تمرینکرده پس از فعالیت تناوبی شدید انجام شد.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> در این پژوهش نیمهتجربی دوسوکور، 24 ورزشکار مرد حرفهای واترپلو (با میانگین سنی 68/0±23/18 سال، میانگین قد 08/4±14/181سانتیمتر و میانگین وزن 22/5±84/79 کیلوگرم) که به شکل منظم تمرین کرده و دارای دستکم دو سال سابقة فعالیت حرفهای بودند، بهصورت تصادفی به چهار گروه مکمل، مکمل - بازیافت، دارونما و دارونما - بازیافت تقسیم شدند. آزمودنیها در دو جلسه فعالیت (پنج نوبت شنای سرعتی 50 متر با بیشینة توان) را انجام دادند و سپس در برنامههای بازیافتی ویژة هر گروه شرکت کردند. همچنین بین دو جلسه سه هفته فاصلة زمانی وجود داشت که یک هفتة اول استراحت (واش اوت) و دو هفتة بعدی شامل دریافت 25 میلیگرم مکمل آستاگزانتین و دارونما حاوی نشاسته بود که بههمراه آخرین وعدة غذایی دریافت شد. نمونههای خونی در هر جلسه چهار مرتبه (یک ساعت پیش از فعالیت، بلافاصله پس از فعالیت، یک ساعت و 24 ساعت پس از فعالیت) و رویهمرفته هشت مرتبه گرفته شد و عوامل سرمی ایمونوگلوبولینA (IgA) و اینترلوکین-6 (IL-6) به روش الایزا، اندازهگیری شد. سنجش دادهها از طریق نرمافزار SPSS و آزمون تحلیل واریانس یکراهه با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی و آزمونهای t انجام گرفت و سطح معناداری 05/0≥ α در نظر گرفته شد.<br /><strong>نتایج:</strong> پس از فعالیت تناوبی شدید، مقادیر IgA IL-6 , تغییر معنادار یافت (001/0 P ≤). نتایج حاکی از آن بود که دو هفته دریافت مکمل آستاگزانتین سبب افزایش معنادار در بازیابی مقادیر IgA خون پس از ورزش شد (023/0=P). همچنین مقادیر IL-6 در گروههایی که مکمل دریافت کرده بودند نسبت به دارونماها کاهش معنادار داشت (03/0=P). در گروههایی که غوطهوری در آب سرد را انجام دادند، مقادیر IgA و در گروه توأم مکمل-بازیافت مقادیر IL-6 پس از 24 ساعت به حالت پایه بازگشتند.<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> مصرف کوتاهمدت آستاگزانتین سبب کاهش IL-6و افزایش سریعتر مقادیر IgA پلاسما میشود. همچنین شاید غوطهوری در آب سرد عامل تسریع بازگشت عوامل اندازهگیریشده به حالت پایه باشد. بنابراین بهنظر میرسد که دریافت مکمل آستاگزانتین و بازیافت آب سرد پس از ورزش، میتواند در کاهش التهاب ناشی از فعالیت ورزشی شدید و تنظیم پاسخهای ایمنی، موثر باشد.<br /> https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105727_263e0ba636755ffe51427fe2d0f28d0f.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018320250923Investigating the role of lifetime physical activity on brain health in people with multiple sclerosis: Evidence from magnetic resonance and diffusion imagingبررسی نقش فعالیتبدنی در طول عمر بر سلامت مغز افراد مبتلا به مالتیپلاسکلروزیس: شواهد برگرفته از تصویربرداری تشدید مغناطیسی و دیفیوژن10612910577310.48308/joeppa.2025.239108.1344FAرئوفنگارش1. گروه آموزش تربیت بدنی،دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 889-14665 تهران، ایرانرضاقراخانلودانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانمحمدعلیصحراییانمرکز تحقیقات مالتیپلاسکلروزیس، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایرانمریمابوالحسنیمرکز تحقیقات مالتیپلاسکلروزیس، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایرانرابرتموتلگروه حرکت شناسی و تغذیه، دانشگاه ایلینویز، شیکاگو، ایلینویز، ایالات متحده آمریکاJournal Article20250309<strong>Background and Purpose:</strong> Lifestyle is one of the most important factors affecting human health. Lifetime physical activity can be one of the most important components of lifestyle that is beneficial for brain health in people with multiple sclerosis (MS). The aim of the current study was to investigate the role and relationship of current and lifetime physical activity with the volume and markers of myelin and axon loss in the hippocampus, thalamus, corpus callosum, and amygdala in individuals with MS.
<strong>Methods & Materials:</strong> Sixty individuals with MS (66% female, 77% relapsing-remitting MS) with a mean age of 37.3±9.3 years and a disability index of 2.2±1.1, participated in this study. Whole brain volume and regions of interest were assessed by magnetic resonance imaging (MRI) and myelin and axonal loss parameters were assessed by diffusion tensor imaging (DTI). In DTI imaging, fractional anisotropy (FA, an indicator of axonal loss) and mean diffusion (MD, an indicator of myelin loss) were assessed. Current and lifetime physical activity were assessed using an accelerometer and an adapted version of the Activity History Questionnaire, respectively. Moreover, Pearson correlation and partial correlation coefficients were used to estimate the relationship of physical activity parameters with MRI and DTI markers.
<strong>Results:</strong> The brain, hippocampus and corpus callosum volume of participants who were physically active more than 4 hours/week (high active participants) was significantly greater compared to other participants (p<0.05). Moreover, the FA parameter was significantly higher in the hippocampus and corpus callosum of active participants (p<0.05), while the MD parameter was significantly higher only in the corpus callosum of sedentary participants (p<0.05). There was a significant (p<0.05) positive correlation between lifetime total energy expenditure and brain (r=0.29), thalamus (r=0.37), hippocampus (r=0.73) and corpus callosum volume (r=0.69). Higher lifetime total energy expenditure was associated with improved markers of myelin and axonal loss in the hippocampus and corpus callosum (p<0.05). Current moderate to vigorous physical activity was positively and significantly (p<0.05) associated with thalamus (r=0.37), hippocampus (r=0.39), corpus callosum volume (r=0.45) and markers of axonal loss in the corpus callosum (r=0.75).
<strong>Conclusions:</strong> The current study provides new evidence for the positive association between physical activity and brain volume and the prevention of myelin and axonal loss in individuals with MS. The present findings support performing physical activity for more than 4 hours per week at various intensities, especially moderate to vigorous intensity, as a means to improve brain health in individuals with MS as a disease-modifying treatment.
زمینه و هدف: سبک زندگی یکی از مهمترین عوامل موثر بر سلامت انسان است. فعالیت بدنی در طول عمر می تواند یکی از مهمترین مولفه های سبک زندگی باشد که برای سلامت مغز افراد مبتلا به مالتیپلاسکلروزیس (اماس) سودمند است. هدف از مطالعه حاضر بررسی نقش و ارتباط فعالیت بدنی فعلی و در طول عمر افراد مبتلا به اماس با حجم و نشانگرهای زوال آکسون و میلین در هیپوکامپ، تالاموس، کورپوسکالوزوم و آمیگدال است.<br />مواد و روشها: در این مطالعه 60 فرد مبتلا به اماس (66% زن، 77% اماس عودکننده-بهبودیابنده) با میانگین سن 3/9±3/37 سال و شاخص ناتوانی 1/1±2/2 شرکت کردند. حجم کلی مغز و نواحی مورد نظر بوسیله تصویربرداری تشدید مغناطیس (MRI) و پارامترهای نشانگر زوال میلین و آکسون بوسیله تصویربرداری تنسور دیفیوژن (DTI) ارزیابی شد. در تصویربرداری DTI، ناهمسانگردی کسری (FA، شاخصی از زوال آکسون ها) و متوسط نفوذ (MD، شاخصی از زوال میلین) ارزیابی شد. فعالیتبدنی فعلی و در طولعمر بهترتیب با استفاده از شتابسنج و نسخه اقتباسشده پرسشنامه سابقه فعالیت اندازهگیری شد. همچنین، از آزمون همبستگی پیرسون و ضرایب همبستگی جزئی جهت تخمین ارتباط بین پارامترهای فعالیتبدنی و نشانگرهای MRI و DTI استفاده شد. <br />نتایج: حجم مغز، هیپوکامپ و کورپوسکالوزوم در شرکتکنندگانی که بیش از 4 ساعت در هفته فعالیتبدنی داشتند (شرکت کنندگانفعال) بطور معناداری بیشتر از سایر شرکتکنندگان بود (05/0 > p). همچنین، پارامتر FA در هیپوکامپ و کورپوسکالوزوم شرکت کنندگان فعال بطورمعناداری بیشتر بود (05/0 > p) درحالی که پارامتر MD فقط در ناحیه کورپوسکالوزوم در شرکتکنندگان بیتحرک بطور معنادار بیشتر بود (05/0 > p). ارتباط مثبت معناداری بین کل انرژی مصرفی در طول عمر و حجم کلی مغز (29/0 = r)، تالاموس (37/0 = r)، هیپوکامپ(73/0 = r) و کورپوسکالوزوم (69/0 = r) وجود داشت (05/0 > p). کل انرژی مصرفی بالاتر در طولعمر با بهبود نشانگرهای زوال میلین و آکسون در هیپوکامپ و کوروپوسکالوزوم همراه بود (05/0 > p). فعالیتبدنی متوسط تا شدید کنونی شرکتکنندگان ارتباط مثبت و معناداری با حجم تالاموس (37/0 = r)، هیپوکامپ (39/0 = r)، کورپوسکالوزوم (45/0 = r) و نشانگر زوال آکسون در کورپوسکالوزوم (75/0 = r) داشت (05/0 > p). <br />نتیجهگیری: مطالعه حاضر شواهد نوینی برای ارتباط مثبت بین فعالیتبدنی با حجم مغز و جلوگیری از زوال میلین و آکسون در افراد مبتلا به اماس ارائه میکند. یافتههای حاضر از انجام فعالیتبدنی بیش از 4 ساعت در هفته با شدت های متنوع، بهویژه شدت متوسط تا شدید، جهت بهبود سلامت مغز افراد مبتلا به اماس به عنوان یک درمان اصلاح کننده بیماری حمایت میکند.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105773_c971c23af3b2c9b61e81b1c4f4348ad3.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018320251203The effect of resistance training combined with cucumber juice on oxidative markers in women with type 2 diabetesاثر تمرین مقاومتی همراه با دریافت آب خیار بر وضعیت نشانگرهای اکسایشی زنان مبتلا به دیابت نوع دو13014710616310.48308/joeppa.2025.241001.1387FAمریملطفیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانناصربهپورگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانمهرعلیرحیمیگروه داخلی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه ، ایران0000-0003-0900-5740افشارجعفریدانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20251203<strong>Background and Purpose: </strong>Type 2 diabetes is a metabolic disease that, if not treated properly, reduces the quality of life and increases the risk of other heart diseases, retinopathy, nephropathy, etc. The aim of this study was to investigate the effect of resistance training combined with cucumber juice on oxidative markers in women with type 2 diabetes.<br /><strong>Materials and Methods:</strong> Forty women with type 2 diabetes participated in a double-blind experimental study and were divided into four groups: Training + placebo, Training + supplement, supplement, and control. The subjects in the Training groups performed resistance training for 8 weeks. For eight weeks, the subjects in the supplement and Training + supplement groups were given 240 ml of cucumber juice by a research assistant in a double-blind manner. The Training + placebo and control groups were also given 240 ml of placebo. Blood samples were taken 48 hours before and after the study. Fasting blood sugar (FBS) and glycosylated hemoglobin (HbA1c) were measured using blood plasma. After separating the serum samples from the plasma, oxidative markers were evaluated using special kits and changes in oxidative markers were examined. After collecting the data, they were analyzed using SPSS version 22 statistical analysis software. Paired t-tests and one-way ANOVA were used to analyze the data. Tukey's post hoc test was used to determine the significant difference between the groups. All statistical analyses were considered at a significance level of α equal to 5%.<br /><strong>Results:</strong> The greatest reductions in FBS and HbA1c were observed in the training+supplement group compared with the other groups. Additionally, FBS decreased significantly more in the training-placebo group than the supplement group (p<0.05), whereas, the difference in HbA1c between these two groups was not significant (p>0.05). Antioxidant capacity also increased significantly more in the training+supplement group compared the other groups (p<0.05). A significant decrease in antioxidant enzyme activities (superoxide dismutase, catalase, and glutathione peroxidase) was found in both supplement-receiving groups compared with the control (p<0.05), while a significant increase in these enzymes was observed only in the training+placebo group (p<0.05). Moreover, the difference in the magnitude of glutathione peroxidase changes between the training+supplement and supplement groups was not significant (p>0.05).<br /><strong>Conclusions: </strong>Resistance training and intake of some antioxidants have attracted special attention as two non-pharmacological methods in the management of type 2 diabetes. In the present study, considering the effect of eight weeks of resistance training and cucumber juice intake on the levels of diabetic markers and total antioxidant capacity in women with type 2 diabetes, it can be concluded that these two methods can be used to control type 2 diabetes and increase the body's antioxidant capacity in women with type 2 diabetes.<br /> <strong>زمینه و هدف:</strong> بیماری دیابت نوع دو از جمله بیماریهای سوختوسازی است که در صورت نبود درمان مناسب سبب کاهش کیفیت زندگی و افزایش خطر ابتلا به سایر بیماریهای قلبی، رتینوپاتی، نفروپاتی و غیره میشود. هدف از این پژوهش بررسی اثر تمرین مقاومتی همراه با دریافت آب خیار بر نشانگرهای اکسایشی زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> 40 زن مبتلا به دیابت نوع دو، در یک مطالعة تجربی دوسوکور شرکت کردند و در چهار گروه تمرین + دارونما، تمرین + مکمل، مکمل و کنترل قرار گرفتند. آزمودنیهای گروههای تمرین به مدت هشت هفته تمرین مقاومتی را اجرا کردند. به مدت هشت هفته، توسط دستیار پژوهشی به روش دوسوکور، به آزمودنیهای گروههای مکمل و تمرین+ مکمل، مقدار 240 میلیلیتر آب خیار داده شد. همچنین به گروه تمرین+ دارونما و کنترل، مقدار 240 میلیلیتر دارونما داده شد. 48 ساعت پیش و پس از اجرای پژوهش خونگیری انجام شد. اندازهگیری قندخون ناشتا و هموگلوبین گلیکوزیلهشده با بررسی پلاسمای خون انجام شد. با استفاده از سرم نمونهها و کیتهای ویژه، نشانگرهای اکسایشی ارزیابی و تغییرات نشانگرهای اکسایشی بررسی شد. دادهها پس از جمعآوری با استفاده از نرمافزار تجزیهوتحلیل آماری SPSS ویراست 22 تجزیهوتحلیل شد. از آزمونهای تی همبسته و آنوا یکراهه برای تجزیهوتحلیل دادهها استفاده شد. برای تعیین تفاوت معناداری بین گروهها از آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. همة تحلیلهای آماری در سطح معناداری α برابر با 5 درصد در نظر گرفته شد.<br /><strong>نتایج: </strong>بیشترین کاهش قند خون و HbA1c در گروه تمرین+مکمل نسبت به سایر گروهها دیده شد. البته، کاهش قند خون گروه تمرین+دارونما نسبت به مکملدهی تنها بیشتر بود (05/0p<)؛ در حالی که تفاوت HbA1c میان این دو گروه معنادار نبود (05/0p>). افزایش توان ضداکسایشی گروه تمرین + مکمل نیز بهطور معنادار بیشتر از سایر گروهها بود (05/0p<). کاهش فعالیت آنزیمهای ضداکسایشی دو گروه دریافتکننده مکمل نسبت به گروه کنترل نیز معنادار بود (05/0p<)؛ در حالیکه فعالیت این آنزیمها تنها در گروه تمرین + دارونما به طور معنادار افزایش یافت (05/0p<)؛ البته، تفاوت دامنه تغییرات گلوتاتیون پراکسیداز بین گروه تمرین + مکمل و مکملدهی تنها، معنادار نبود (05/0p>).<br /><strong>نتیجهگیری: </strong>تمرین مقاومتی و دریافت برخی ضداکسایندهها بهعنوان دو روش غیردارویی در مدیریت درمان دیابت نوع ۲ توجه ویژهای را به خود جلب کردهاند. در پژوهش حاضر با توجه به تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی و دریافت آب خیار بر سطوح نشانگرهای دیابتی و ظرفیت ضداکسایشی کل در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲، میتوان نتیجه گرفت که میتوان از این دو روش برای کنترل دیابت نوع ۲ و افزایش ظرفیت ضداکسایشی بدن در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ استفاده کرد.<br /> <br /> https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106163_e214ed5fb6bcbceaebf28ad591f284d9.pdf