دانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018420251222The effects of low-intensity eccentric quasi-isometric training with blood flow restriction on serum levels of testosterone and cortisol, and on muscular hypertrophy and power in male athletesتأثیر تمرین شبه همطول برونگرای کم شدت با محدودیت جریان خون بر سطوح سرمی تستوسترون، کورتیزول، هایپرتروفی و توان عضلانی در مردان ورزشکار12010588610.48308/joeppa.2025.239468.1352FAسید علیسیدیدانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایرانکاظمخدائیدانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایرانداستیناورانچوکآزمایشگاه مورفولوژی، مکانیک و عملکرد ماهیچهای، گروه طب فیزیکی و توانبخشی، پردیس پزشکی دانشگاه کلرادو-آنشوتز، آرورا، کلرادو، ایالات متحده آمریکاJournal Article20250413<strong>Background and Purpose:</strong> Achieving high efficiency in athletic training and maximizing muscular output is of critical importance to both coaches and athletes. Therefore, the purpose of this study was to investigate the effects of six weeks of low-intensity eccentric quasi-isometric (EQI) training with blood flow restriction (BFR) on serum levels of testosterone and cortisol, and on muscular hypertrophy and power in male athletes.
<strong>Materials and Methods:</strong> Thirty-six young male athletes were selected and randomly divided into three groups including EQI, the low-intensity EQI+BFR (EQI + BFR), and the control (CON). The training groups performed EQI resistance training in addition to their routine training for 6 weeks, 2 sessions per week. The EQI group performed weight training using the eccentric quasi-isometric method, 3-4 repetitions at an intensity of 60-85% of one repetition maximum (1RM) and a duration under tension of 15-90 seconds per repetition for 5 lower and upper body exercises, and the EQI + BFR group performed the same exercise protocol at an intensity range of 20-35% of 1RM and with BFR. The control group performed their routine exercise activities. Fasting blood samples were taken 48 hours before the first training session and 48 hours after the last training session. Serum testosterone and cortisol levels were measured using human ELISA kits. Upper and lower body hypertrophy was measured anthropometrically. Lower body power was also assessed using a vertical jump test. Two-way ANOVA and Bonferroni’s post-hoc test were used for between-group comparisons and paired t-test was used to examine within-group changes.
<strong>Results:</strong> A significant time × group interaction was observed after six weeks of both EQI and EQI + BFR training for serum levels of testosterone (p=0.014), cortisol (p=0.007), testosterone to cortisol ratio (p=0.005), thigh circumference (p=0.001), arm circumference (p=0.001), mean (p=0.009) and peak leg power (p=0.009). Between-group results showed that both EQI and EQI + BFR training significantly increased testosterone levels (p=0.03 and p=0.02, respectively), testosterone to cortisol ratio (p= 0.023 and p=0.007, respectively), arm circumference (p= 0.011 and p=0.001, respectively), and thigh circumference (p= 0.001 and p=0.002, respectively), compared to the control group. The EQI + BFR group showed a significant decrease in cortisol in comparison to the control group (p=0.005), and the EQI group revealed a significant increase in peak (p=0.007) and average leg power (p=0.007) compared to the control group. However, there was no significant difference between the EQI and EQI + BFR training groups in all variables (p>0.05).
<strong>Conclusion:</strong> The results of the present study showed that both high-intensity EQI and low-intensity EQI+BFR training can improve testosterone serum levels, testosterone to cortisol ratio, arm and thigh circumferences similarly. However, the role of EQI+BFR was more prominent in reducing cortisol level and high-intensity EQI in improving lower body power. It seems that low-intensity EQI training with BFR can be used interchangeably with high-intensity EQI training.<strong>زمینه و هدف:</strong> بهرهوری بالا در تمرین ورزشی و دستیابی به بیشترین بازدهی ماهیچهای با توجه به میزان تلاش انجام شده، برای مربیان و ورزشکاران از اهمیت بالایی برخوردار است. بنابراین، هدف از این پژوهش بررسی تأثیر شش هفته تمرین شبه همطول برونگرا (EQI) کم شدت با محدودیت جریان خون (BFR) بر سطوح سرمی تستوسترون، کورتیزول، هایپرتروفی ماهیچهای و توان در مردان ورزشکار بود.
<strong>مواد و روش</strong><strong>ها</strong><strong>:</strong> 36 مرد جوان ورزشکار انتخاب شده و بهصورت تصادفی به سه گروه شامل گروه EQI، گروه تمرین EQI با شدت کم و محدودیت جریان خون (EQI + BFR) و گروه کنترل (CON) تقسیم شدند. گروههای تمرین به مدت 6 هفته و 2 جلسه در هر هفته تمرین مقاومتی EQI را افزون بر تمرین روزمره خود انجام دادند. گروه EQI تمرین با وزنه به روش شبه همطول برونگرا، 4-3 تکرار با دامنة شدت 85-60% یک تکرار بیشینه (1RM) و مدت تحت تنش 90-15 ثانیه در هر تکرار برای 5 حرکت پایینتنه و بالاتنه انجام دادند و گروه EQI+BFR تمرین با وزنه به روش شبه همطول برونگرا با محدودیت جریان خون، 4-3 تکرار با دامنة شدت 35-20% 1RM و مدت تحت تنش 90-15 ثانیه در هر تکرار برای 5 حرکت پایینتنه و بالاتنه انجام دادند. گروه کنترل فعالیتهای ورزشی روزمره خود را انجام دادند. 48 ساعت پیش از نخستین جلسة تمرین و 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرین خونگیری در حالت ناشتا انجام شد. میزان سرمی هورمونهای تستوسترون و کورتیزول با کیتهای انسانی الایزا اندازهگیری شدند. محیط زان و بازو به روش آنتروپومتریکی اندازهگیری شد. توان پائین تنه نیز با آزمون پرش عمودی اندازه گیری شد. برای بررسی دادهها، از آنوای دوراهه با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی و برای بررسی تغییرات درونگروهی از آزمون t زوجی استفاده گردید.
<strong>نتایج:</strong> اثر تعاملی زمان در گروه معناداری پس از شش هفته تمرین EQI و EQI + BFR بر مقادیر سرمی تستوسترون (014/0=P)، کورتیزول (007/0=P)، نسبت تستوسترون به کورتیزول (005/0=P)، محیط ران (001/0=P)، محیط بازو (001/0=P)، میانگین (009/0=P) و اوج توان پائین تنه (009/0=P) مشاهد شد. نتایج بینگروهی نشان داد که هر دو تمرین EQI وEQI + BFR افزایش معناداری در میزان تستوسترون (مقادیر P به ترتیب 03/0 و 02/0)، نسبت تستوسترون به کورتیزول (مقادیر P به ترتیب 023/0 و 007/0)، محیط بازو (مقادیر P به ترتیب 011/0 و 001/0) و محیط ران (مقادیر P به ترتیب 001/0 و 002/0)، نسبت به گروه کنترل داشتند. گروه EQI+BFR کاهش معناداری در کورتیزول نسبت به گروه کنترل داشت (005/0=P) و گروه EQI افزایش معناداری در اوج (007/0=P) و میانگین توان پا (008/0=P) نسبت به گروه کنترل داشت. بین دو گروه تمرین EQI و EQI+BFR در همة متغیرها تفاوت معناداری وجود نداشت) 05/0P>).
<strong>نتیجه گیری:</strong> نتایج این پژوهش نشان داد که هر دو تمرین EQI با شدت بالا و BFR+ EQI با شدت کم میتواند باعث بهبود میزان تستوسترون سرمی، نسبت تستوسترون به کورتیزول و هایپرتروفی عضلانی ران و بازو شوند و تفاوتی بین دو شیوه تمرینی وجود ندارد. با این همه، در کاهش کورتیزول نقش EQI+BFR و در بهبود توان پائین تنه نقش EQI با شدت بالا پررنگتر بود. به نظر میرسد انجام تمرین EQI با شدت کم به همراه BFR جایگزین تمرین EQI شود.
<strong> </strong>https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105886_9e36e8f2f270edae18784839ef469ff5.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018420251222The effect of HIIT on lactate transporters involved in the ANLS pathway and BDNF in the hippocampal tissue of young and aged male Wistar ratsتأثیر تمرین HIIT بر ناقلهای لاکتات مسیر ANLS و BDNF در بافت هیپوکمپ موشهای صحرایی نر جوان و سالمند نژاد ویستار214110582210.48308/joeppa.2025.239461.1353FAشیرینشایگان مهرگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.علی اکبرعلی زادهگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.مهرزادشعبانیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.0000-0002-6246-3954سعیداحمدی براتیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.Journal Article20250413<strong>Background and Purpose</strong>: The increasing elderly population and the aging process pose challenges to memory, learning, neuroplasticity, and cognitive function of the central nervous system. Given the potential of high-intensity interval training (HIIT) to alter body lactate levels, this study investigates the effects of HIIT and lactate as a non-pharmacological and therapeutic strategy on the levels of brain-derived neurotrophic factor and lactate transporters associated with age-related markers, including cognition, memory, learning, and neural plasticity, in young adult and induced-aged rats.
<strong>Materials and Methods:</strong> In this study, 40 male Wistar rats with an average age of 12 weeks and a weight range of 200–220 grams were randomly divided into four groups: young adult control, induced-aged control, young adult with HIIT, and induced-aged with HIIT. To induce aging, two groups of rats received daily intraperitoneal injections of D-galactose for 8 weeks, while the other two groups received normal saline. Following the induction of aging, an 8-week HIIT protocol was implemented. This protocol consisted of 3 training sessions per week, with each session including 6 repetitions of 4 minutes of exercise at 85–95% of maximum training capacity, interspersed by 3 minutes of recovery at 40–50% of maximum training capacity. Forty-eight hours after the last training session, hippocampal tissue was extracted from the rat's brains. Lactate transporter levels (MCT2 and MCT4) were measured using Western blot, and BDNF levels were assessed using ELISA Technique. Data analysis was performed using one-way ANOVA followed by Tukey's post-hoc test, with statistical significance set at p≤0.05.
<strong>Results</strong>: The results indicated that HIIT had no significant effect on MCT2 levels in young adult rats (p>0.05). In induced-aged rats, MCT2 levels were significantly reduced (p<0.0001) and HIIT led to a significant increase in MCT2 levels (p<0.001). In young adult rats, HIIT resulted in a significant increase in MCT4 levels (p<0.01). Aging induction caused a significant reduction in MCT4 levels (p<0.0001), while, HIIT resulted in a significant increase in MCT4 levels (p<0.001) in this group. In young adult rats, HIIT had no significant effect on BDNF levels (p>0.05). In induced-aged rats, BDNF levels were significantly decreased (p<0.01). Although, HIIT in induced-aged rats led to a notable increase in BDNF levels, this increase was not statistically significant (p>0.05).
<strong>Conclusion</strong>: The levels of lactate transporters MCT2 and MCT4, as well as the brain-derived neurotrophic factor (BDNF), decrease with aging. However, HIIT exercise can partially compensate for this reduction and HIIT proves to be an effective method for enhancing the expression of MCT2, MCT4, and BDNF in aged rats, while its impact is less pronounced in young adults. This type of training can serve as an effective non-pharmacological strategy to improve cognitive function in the elderly by modulating lactate metabolism and age-related neural adaptations in the hippocampus.<strong>زمینه و هدف:</strong> افزایش جمعیت سالمندان و روند سالمندی مشکلاتی برای حافظه، یادگیری، نوروپلاستیسیته و عملکرد شناختی دستگاه عصبی مرکزی ایجاد میکند. با توجه به توان تمرین HIIT در تغییر سطوح لاکتات بدن، این پژوهش به بررسی اثر تمرین HIIT و لاکتات بهعنوان یک راهبرد غیردارویی و درمانی بر سطوح عامل نروتروفیک مشتق از مغز و ناقلهای لاکتاتی که با نشانگرهای وابسته به افزایش سن، شامل شناخت، حافظه، یادگیری و نوروپلاستیسیته عصبی همبستگی دارند، در موشهای صحرایی جوان بالغ و موشهای القای سالمندی پرداخته است.
<strong>مواد و روشها</strong>: در این پژوهش 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با میانگین سنی 12 هفته و دامنة وزن 200-220 گرم خریداری و بهطور تصادفی در چهار گروه کنترل جوان بالغ، کنترل القای سالمندی، جوان بالغ با تمرین تناوبی و القای سالمندی با تمرین تناوبی تقسیم شدند. برای الگوی القای سالمندی به مدت هشت هفته، روزانه به دو گروه از موشها از طریق تزریق درونصفاقی، دی گالاکتوز تزریق شد و دو گروه دیگر نیز نرمال سالین دریافت کردند. پس از القای سالمندی، تمرین تناوبی شدید به مدت هشت هفته انجام گرفت. به این صورت که هر هفته شامل سه جلسة تمرینی و هر جلسه با شش تکرار و بهصورت چهار دقیقه تمرین با شدت برابر 85-95 درصد بیشینة ظرفیت تمرینی و سه دقیقه بازیابی با شدت برابر 40-50 درصد بیشینه ظرفیت تمرینی بود. 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرینی، بافت هیپوکمپ از مغز موشها خارج شده و مقادیر ناقلهای لاکتات MCT2 و MCT4 با روش وسترن بلات و مقادیر عامل نروتروفیک مشتق از مغز BDNF با روش الایزا اندازهگیری شد. برای تحلیل دادهها نیز از آزمون آنوای یکراهه و سپس آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. معناداری در سطح 05/0 P≤ بود.
<strong>نتایج</strong>: یافتهها نشان داد که در موشهای صحرایی جوان بالغ، تمرین HIIT تأثیر معناداری بر سطح MCT2 نداشت (05/0P≥). در موشهای القای سالمندی، سطح MCT2 بهطور معناداری کاهش یافت (0001/0 P<). تمرین HIIT در موشهای القای سالمندی سبب افزایش چشمگیر MCT2شد (001/0 P<). در موشهای صحرایی جوان بالغ، تمرین HIIT موجب افزایش معنادار MCT4 شد (01/0 P<). القای سالمندی به کاهش معنادار MCT4 منجر شد (0001/0 P<). تمرین HIIT در موشهای القای سالمندی موجب افزایش معنادار MCT4 شد (001/0 P<). در موشهای صحرایی جوان بالغ، تمرین HIIT تأثیر معناداری بر سطح BDNF نداشت (05/0P<). در موشهای القای سالمندی، سطح BDNFبهطور معناداری کاهش یافت (01/0 P<). تمرین HIIT در موشهای القای سالمندی سبب افزایش چشمگیر BDNF شد، اما این افزایش معنادار نبود (05/0P<).
<strong>نتیجهگیری: </strong>سطوح ناقلهای لاکتات MCT2 و MCT4 و عامل نروتروفیک مشتق از مغز BDNF در اثر افزایش سن کاهش مییابد، با این همه، تمرین ورزشی HIIT، میتواند این کاهش را تا اندازهای جبران کند. تمرین HIIT روش مؤثری برای افزایش بیان MCT2، MCT4 و BDNF در سالمندان است، درحالیکه تأثیر آن در جوانان بالغ کمتر مشهود است. این نوع تمرین میتواند بهعنوان راهکار غیردارویی مؤثر برای بهبود عملکرد شناختی سالمندان از طریق تنظیم سوختوساز لاکتات و سازگاریهای عصبی وابسته به سالمندی در هیپوکمپ بهکار رود.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105822_7b41033ad9b06d02ddf3d1dd45dcf959.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018420251222Comparison of the acute effects of specialized volleyball training with and without blood flow restriction (BFR) on CRP, ESR and TNF-α in adolescent female volleyball playersمقایسة تأثیر حاد تمرین تخصصی والیبال با و بدون محدودیت جریان خون (BFR) بر CRP، ESR و TNF-α دختران نوجوان والیبالیست425510593110.48308/joeppa.2025.239614.1357FAکوثررحمانیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانجوادوکیلیگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانوحیدساری صرافگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانJournal Article20250424<strong>Background and Purpose</strong>: Recent evidence suggests that exercise can increase levels of inflammatory markers in athletes, leading to greater fatigue and exhaustion, which may negatively affect athletic performance. One of the novel training methods that has gained attention in recent years is blood flow restriction (BFR) training. This type of exercise involves applying limited pressure to the vessels of the target area, enabling low-intensity training to yield similar effects as high-intensity workouts. However, studies examining the effects of BFR training remain limited, and no research to date has investigated the acute effects of sport-specific volleyball training with BFR. Therefore, the present study aimed to examine the acute effects of sport-specific volleyball training with and without BFR on serum levels of C-reactive protein (CRP), tumor necrosis factor-alpha (TNF-α), and erythrocyte sedimentation rate (ESR) in adolescent female volleyball players.<br /><strong>Materials and Methods:</strong> Twenty adolescent female volleyball players (mean±SD, age, 15.2±1.03 years) were randomly assigned into either the BFR volleyball training group or the non-BFR (N-BFR) volleyball training group. Participants in both groups performed a 65-minute session of sport-specific volleyball training. The training included volleyball-specific drills such as spiking, receiving, blocking, and serving, conducted in a circuit format with an intensity of 17–18 based on the Rate of Perceived Exertion (RPE) scale. Throughout the training session, blood flow restriction cuffs were applied to the proximal part of the lower limbs in the BFR group, with the cuff pressure set at 140 mmHg. Blood sampling was performed before and after the training session, to assess inflammatory markers.<br /><strong>Results:</strong> Serum levels of CRP significantly increased in both the BFR and N-BFR groups following the specialized volleyball activity (p<0.05); though, this increase was 160% in the BFR group and 100% in the N-BFR group. Additionally, ESR levels increased by 78% in the BFR group and by 63% in the N-BFR group (p<0.05). Nevertheless, serum TNF-α levels showed a significant increase only in the BFR group (p=0.001), with a 77% rise, whereas the change in the N-BFR group was 72%. Furthermore, between-group comparisons revealed no significant differences between the BFR and N-BFR groups for ESR (p= 0.469), TNF-α (p=0.951), and CRP (p= 0.367) levels.<br /><strong>Conclusion:</strong> A single session of specialized volleyball training, with or without blood flow restriction, leads to an increase in inflammatory markers in adolescent female volleyball players. Despite the greater metabolic and mechanical stress induced by BFR training compared to the primarily mechanical load of non-BFR training, both modalities resulted in similar inflammatory responses. However, further studies with larger sample sizes are necessary to confirm these findings.<br /> <strong>زمینه و هدف:</strong> بر اساس جدیدترین یافتهها، فعالیتهای ورزشی میتواند سبب افزایش سطوح عوامل التهابی در بدن ورزشکاران شود که به افزایش خستگی و واماندگی منجر میشود و بر کیفیت اجرای ورزشکار تأثیر منفی میگذارد. یکی از روشهای تمرینی نوین که در این سالها مورد توجه قرار گرفته، تمرین با محدودیت جریان خون (BFR) است. این نوع تمرین با اعمال فشار محدود بر عروق ناحیة هدف، تمرینی با شدت کمتر اما اثرگذاری مشابه تمرین شدید فراهم میکند. با این همه، تحقیقات در زمینة تأثیر تمرین با محدودیت جریان خون (BFR) محدود است و تاکنون نیز هیچ پژوهشی تأثیر حاد (و زودگذر) تمرین تخصصی والیبال با BFR را بررسی نکرده است. بنابراین، هدف از این پژوهش، بررسی تأثیر حاد تمرین تخصصی والیبال با و بدون BFR بر سطح سرمی پروتئین واکنشگرC (CRP، عامل نکروزدهندۀ تومور-آلفا (TNF-α) و میزان رسوب گلبول قرمز (ESR) در دختران نوجوان والیبالیست بود.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> 20 دختر نوجوان والیبالیست (سن 03/1 ± 2/15 سال) بهصورت تصادفی در دو گروه تمرین تخصص والیبال با محدودیت جریان خون (BFR) و تمرین تخصصی والیبال بدون محدودیت جریان خون (N-BFR) قرار گرفتند. آزمودنیهای هر دو گروه BFR و N-BFR در یک جلسه تمرین تخصصی والیبال به مدت 65 دقیقه شرکت کردند. هر دو گروه BFR و N-BFR تمرین اختصاصی والیبال شامل اسپک، دریافت، دفاع و سرویس را بهصورت ایستگاهی با شدت 17-18 بر اساس مقیاس میزان درک خستگی (RPE) اجرا کردند. کافهای محدودکنندة جریان خون در سراسر دورۀ تمرین از بخش پروگزیمال اندامهای تحتانی به دور ران آزمودنیهای گروه BFR بسته شده و فشار کافها روی 140 میلیمتر جیوه تنظیم شد. نمونهگیری خونی در دو مرحلة پیش و پس از تمرین برای سنجش نشانگرهای التهابی انجام گرفت.<br /><strong>نتایج:</strong> سطوح سرمی CRP در هر دو گروه BFR و N-BFR پس از فعالیت تخصصی والیبال افزایش معناداری داشت (05/0 > P)، اما این افزایش در گروه BFR، 160 درصد و در گروه NBFR، 100 درصد بود. همچنین سطوح ESR در گروه BFR، 78 درصد و در گروه NBFR، 63 درصد افزایش داشت (05/0 > P). با این همه، سطح سرمی TNF-α فقط در گروه BFR (001/0=P) افزایش معناداری به مقدار 77 درصد داشت، درحالیکه این تغییر در گروه NBFR، 72 درصد بود. افزون بر این، نتایج مقایسة بینگروهی نشان داد که بین گروههای BFR و N-BFR در مقدار ESR ( 469/0=P)، TNF-α )559/0=P ) و CRP (367/0=P) تفاوت معناداری وجود ندارد.<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> یک جلسه تمرین تخصصی والیبال با و بدون محدودیت جریان خون سبب افزایش عوامل التهابی در دختران نوجوان والیبالیست میشود. همچنین این نوع تمرین با وجود ایجاد فشار سوختوسازی و مکانیکی در مقایسه با تمرین بدون BFR (که فشار واردشده فقط بهصورت مکانیکی است)، به پاسخهای التهابی یکسانی منجر شده است. اما برای تأیید یافتههای این پژوهش بررسیهای بیشتر با حجم نمونة بزرگتر نیاز است.<br /> https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105931_c3c151e57c36350189565a13c2934ef9.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018420251222Attenuation of TGF-β1/SMAD-4 signaling pathway following high-intensity interval training in the heart of streptozotocin diabetic ratsتضعیف مسیر پیامرسانی TGF-β1/SMAD-4 بهدنبال تمرین تناوبی با شدت بالا در قلب موشهای صحرایی دیابتیشده با استرپتوزوسین566910606910.48308/joeppa.2025.239858.1358FAزهراکریمیگروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدة علوم ورزشی دانشگاه اصفهان، اصفهان. ایرانزینبرضاییگروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدة علوم ورزشی دانشگاه اصفهان، اصفهان. ایرانسید محمدمرندیگروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدة علوم ورزشی دانشگاه اصفهان، اصفهان. ایرانمریمراداحمدیگروه فیزیولوژی، دانشکدة پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان. ایران0000-0002-1383-9572Journal Article20250507<strong>Background and Purpose: </strong>Diabetes mellitus is a common and lifelong health-threatening disease that affects vital organs such as the heart, kidneys, liver, and central and peripheral nervous systems by disrupting glucose metabolism and energy homeostasis. Exercise is one of the important interventions for reducing complications of diabetes, including cardiomyopathy, which produces different effects depending on the type of exercise program. In this study, we examined the effects of 8 weeks of high-intensity interval training on blood glucose, weight, and fibrosis indices in the heart tissue of diabetic rats.<br /><strong>Materials and Methods:</strong> Twenty-eight male Wistar rats (8-week-old) weighing approximately 200±50 grams were divided into four groups: 1) Control, 2) Exercise, 3) Diabetes, and 4) Diabetes + Exercise. Diabetic groups received a single dose of streptozotocin intraperitoneally. The exercise groups began progressive interval running on a treadmill at 85% of maximum speed for 8 weeks, so that the intensity of activity increased by 5% each week until the fifth week, while, the speed remained constant for the final 3 weeks. The duration of activity also increased from 38 minutes in the first week to 60 minutes in the eighth week. Active rest intervals between high-intensity exercise intervals were 1 minute and at a speed of 10 m/min. Fasting blood glucose and weight changes were recorded before diabetes induction, and 3, 5, and 8 weeks later. At the end of the training sessions, the expression of TGF-B1/SMAD-4 genes was evaluated using qRT-PCR by extracting heart tissue. One-way ANOVA was used to analyze the gene expression data, and the analysis of variance (4x4) design was used to examine the data for weight and blood glucose at . The level of significance was set at p≤0.05.<br /><strong>Results:</strong> The diabetic groups showed significant (p<0.05) increases in blood glucose and fibrotic gene expression compared to healthy groups. Additionally, the weight change pattern showed a decreasing trend compared to healthy groups and also compared to pre-disease conditions. In addition, exercise in diabetic rats caused significant improvement in blood glucose from the fifth week after the disease onset. Weight recovery was also observed in the Diabetes+Exercise group compared to the non-exercised diabetic group. Furthermore, expression of fibrotic genes TGF-β1/SMAD-4 was significantly (p<0.05) reduced in this group. However, there remained significant differences in the examined factors between healthy and diabetic groups (p≤0.05).<br /><strong>Conclusion:</strong> Although longer exercise duration would likely have greater effects on improving diabetes-related complications, 8 weeks of high-intensity interval training can be effective in improving cardiac fibrosis indices in diabetic rats and probably could improve disease-related disorders through controlling glucose metabolism and weight homeostasis.<br /> <strong>زمینه و هدف</strong><strong>:</strong> دیابت قندی از بیماریهای شایع و تهدیدکنندۀ سلامتی در طول زندگی است که با اختلال در سوختوساز گلوکز و هومئوستاز انرژی، اندامهای حیاتی بدن مانند قلب، کلیه، کبد، دستگاه عصبی مرکزی و محیطی را درگیر میکند. فعالیت ورزشی یکی از مداخلات مهم برای کاهش عوارض ناشی از دیابت از جمله کاردیومیوپاتی است که با توجه به نوع برنامة تمرینی تأثیرات متفاوتی ایجاد میکند. در این پژوهش اثر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت بالا روی نوار گردان بر تغییرات گلوکز خون، وزن و نشانگرهای فیبروز در بافت قلب موشهای صحرایی دیابتی بررسی میشود.<br /><strong>مواد و روشها</strong>: به این منظور 28 سر موش صحرایی نر هشتهفتهای، با وزن تقریبی 50±200 گرم از نژاد ویستار به چهار گروه 1. کنترل، 2. ورزش، 3، دیابت و 4. دیابت+ورزش تقسیم شدند. گروههای دیابتی یک دوز استرپتوزوسین داخلصفاقی دریافت کردند. گروههای ورزش به مدت هشت هفته و بهصورت پیشرونده دویدن تناوبی روی نوار گردان با شدت 85 درصد سرعت بیشینه را آغاز کردند، تا هفتة پنجم هر هفته شدت فعالیت پنج درصد افزایش یافت و در سه هفتة پایانی سرعت فعالیت ثابت باقی ماند. مدت فعالیت نیز از 38 دقیقه در هفتة اول به 60 دقیقه در هفتۀ هشتم رسید. تناوب استراحتی فعال بین تناوبهای تمرین با شدت بالا نیز یک دقیقه و با سرعت 10 متر بر دقیقه بود. در بازههای زمانی پیش از القای دیابت، و سه، پنج و هشت هفته پس از آن گلوکز خون ناشتا و تغییرات وزن ثبت شد. در پایان جلسات تمرینی با استخراج بافت قلب، بیان ژنهای TGF-B1/SMAD-4 به روش qRT-PCR ارزیابی شد. برای تحلیل یافتههای بیان ژن از نرمافزار SPSS و روش آماری آنوای یکطرفه استفاده شد و طرح تحلیل واریانس (4*4) برای بررسی تغییرات وزن و گلوکز خون استفاده شد. سرانجام از طریق آزمون تعقیبی توکی یافتهها در سطح معناداری 05/0 P≤<strong> </strong>ارزیابی شدند.<br /><strong>نتایج</strong><strong>:</strong> گروههای دیابتی افزایش گلوکز خون و بیان ژنهای فیبروتیک را نسبت به گروههای سالم نشان دادند، همچنین الگوی تغییرات وزن در بازة مورد بررسی نسبت به گروههای سالم و نسبت به شرایط پیش از ابتلا به بیماری روند کاهشی داشت. با این همه، ورزش در موشهای صحرایی سبب بهبود معنادار گلوکز خون از هفتة پنجم پس از ابتلا به بیماری شد. بازیابی وزن نسبت به گروه دیابت بدون تمرین نیز در گروه دیابت+ورزش دیده شد. همچنین بیان ژنهای فیبروتیک TGF-B1/SMAD-4 بهطور معناداری در این گروه کاهش یافت. . بهطورکلی اختلاف معناداری در تمامی عوامل مورد بررسی بین گروههای سالم و بیمار وجود داشت (05/0p<).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> هشت هفته ورزش تناوبی با شدت بالا میتواند در بهبود نشانگرهای فیبروز قلبی در موشهای صحرایی دیابتیشده با استرپتوزوسین مؤثر باشد و با کنترل سوختوساز گلوکز و هومئوستاز وزن در بهبود اختلالات ناشی از بیماری مؤثر باشد.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106069_9fec6b30833998fc5bdde768e36d0fba.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018420251222Effect of combined swimming training and creatine supplementation on glucose metabolism improvement in obese rats: role of GLUT4 and glycogen synthase Proteinsتأثیر ترکیب تمرین شنا و مکمل کراتین بر بهبود سوختوساز گلوکز در موشهای صحرایی چاق: نقش پروتئینهای GLUT4 و گلیکوژن سنتاز708410585710.48308/joeppa.2025.240115.1367FAحسامپارسادانشکده علوم ورزش، دانشگاه بوعلی سینا همدان، همدان، ایرانموسیمحمدی راداداره آموزش و پرورش اسلام آباد غرب، معاونت تربیت بدنی و سلامت،اسلام آباد غرب، ایرانJournal Article20250526<strong>Background and Purpose:</strong><strong> </strong>Obesity is a chronic metabolic disorder that is usually caused by long-term positive energy balance during human life, is associated with increased adipose tissue mass and leads to skeletal abnormalities, physiological disorders and functional deficits over time. Obesity increases the risk of progression of other chronic diseases and is usually associated with premature death. Obesity increases the risk of various types of diseases, including conditions that cause the development of more than 200 chronic diseases such as cardiovascular disease, cancer, cerebrovascular diseases, type 2 diabetes, hypertension, asthma, mental illness, polycystic ovary syndrome, non-alcoholic fatty liver disease, gastrointestinal reflux, gallbladder disease, rheumatoid arthritis In general, obesity directly and indirectly reduces the quality of life and imposes a lot of economic costs on the society. Obesity is associated with interruption in glucose metabolism and insulin function. Therefore, the aim of this study was to investigate the effect of exercise training alone and in combination with creatine supplementation on glucose homeostasis, insulin efficiency and muscle glycogen regulator proteins in high fat died-induced obese rat.<strong> </strong><br /><strong>Materials and Methods</strong>: 50 male Wistar rats (17±170 g) were divided into two groups of 10 control (standard food) and 40 high-fat diet (HFD). After 12 weeks after induction of obesity, 10 control rats and 10 rats from HFD group were killed. Then, 30 obese rats were randomly divided into three groups: control obese, swimming training and swimming training plus creatine supplementation. Finally, rats underwent oral glucose tolerance test (OGTT) and blood samples were taken to measure glucose and insulin levels. Also, the right SOL muscle was removed to measure the protein level of GLUT4 and glycogen synthase. For evaluation of protein levels of samples, Western blot technique, and for analyzing data, one-way ANOVA been used. P value for statistical differences set as 0.05<br /><strong>Results:</strong><strong> </strong>After 12 weeks of HFD consumption, obesity decreased glucose tolerance and insulin efficiency and increased fasting insulin and glucose in rats. Also, obesity reduced the protein levels of GLUT4 and muscle glycogen synthase. Ten weeks of training increased glucose tolerance, insulin efficiency and increased protein levels of GLUT4 and glycogen synthase. Compared with training alone, creatine supplementation combined with training synergistically increased glucose tolerance, insulin efficiency and muscle GLUT4 and GS protein levels (P<0.05).<br /><strong>Conclusion</strong><strong>: </strong>Creatine supplementation combination with swimming exercises increased the glucose metabolism and this effect is probably due to higher muscle glucose uptake and increased levels of GLUT4 and glycogen synthase proteins expression in skeletal muscles.<strong>زمینه و هدف:</strong> چاقی بهعنوان اختلال سوختوسازی مزمن بیشتر در نتیجۀ تراز مثبت انرژی در طول زندگی فرد ایجاد شده و با افزایش تودة بافت چربی همراه است و در طول زمان به ناهنجاریهای اسکلتی، اختلالات فیزیولوژیکی و نقصهای کارکردی منجر میشود. همچنین چاقی با خطر ابتلا به بیماریهای مزمن از جمله بیماریهای قلبی-عروقی، انواع خاصی از سرطانها، سکتههای مغزی، دیابت نوع دو، فشار خون، آسم، اختلالات روانشناختی، نشانگان تخمدان پلیکیستیک و بیماریهای مفصلی وابسته است. این بیماری با افزایش مرگومیر زودرس و کاهش کیفیت زندگی در سطح فردی و افزایش هزینههای اقتصادی در جامعه همراه است. چاقی با اختلال در سوختوساز گلوکز و کارکرد انسولین همراه است. هدف از این پژوهش، بررسی اثر تمرین شنا بهتنهایی و در ترکیب با مکمل کراتین بر هومئوستاز گلوکز، حساسیت به انسولین و میزان پروتئینهای تنظیمی گلیکوژن ماهیچهای در موشهای صحرایی چاقشده با رژیم پرچرب بود.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> 50 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (با میانگین وزن 17±170 گرم) به دو گروه کنترل (غذای استاندارد، 10 سر) و رژیم پرچرب (40 سر) تقسیم شدند. پس از 12 هفته تغذیه، چاقی القا شد و10 سر موش صحرایی کنترل و 10 سر از گروه HFD کشته شدند. در ادامه 30 موش صحرایی باقیمانده به سه گروه تقسیم شدند: کنترل چاق، تمرین شنا و تمرین شنا بههمراه کراتین. در پایان و پس از 10 هفته، آزمون تحمل گلوکز خوراکی (OGTT) انجام شد و نمونههای خونی و ماهیچهای برای اندازهگیری گلوکز، انسولین، GLUT4 و گلیکوژن سنتازجمع آوری شد. برای اندازهگیری مقدار پروتئین از روش وسترن بلات و برای تجزیهوتحلیل داده از آنوای یکطرفه استفاده شد. سطح معناداری آماری 05/0>P در نظر گرفته شد.<br /><strong>نتایج: </strong>پس از 12 هفته دریافت غذای پرچرب، چاقی سبب افزایش کاهش تحمل گلوکز و کارایی انسولین و افزایش انسولین و گلوکز ناشتا در موشهای صحرایی شد. همچنین چاقی سبب کاهش مقادیر پروتئین GLUT4 و گلیکوژن سنتاز ماهیچهای شد. 10 هفته تمرین سبب افزایش تحمل کلوگز، کارایی انسولین و افزایش مقادیر پروتئینهای GLUT4 و گلیکوژن سنتاز شد. استفاده از مکمل کراتین همراه با تمرین بهصورت فزایندهای سبب افزایش تحمل کلوگز، کارایی انسولین و افزایش مقادیر پروتئین GLUT4 و گلیکوژن سنتاز در مقایسه با تمرین تنها شد (05/0>P).<br /><strong>نتیجهگیری: </strong>مکمل کراتین همراه با تمرین شنا سبب بهبود سوختوساز گلوکز شد و این تأثیرات شاید با افزایش برداشت گلوکز توسط ماهیچه و افزایش بیان پروتئینهای GLUT4 و گلیکوژن سنتاز در ماهیچة اسکلتی است.<br /> https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105857_bba9413682224e13febc74c26d6e4956.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018420251222The effects of aerobic exercise, vitamin C, and their combination on insulin resistance and ceramide in men with metabolic syndromeتأثیر تمرین هوازی، ویتامینC و ترکیب آنها بر مقاومت انسولینی و سرامید در مردان مبتلا به نشانگان سوختوسازی8510210607610.48308/joeppa.2025.240165.1368FAروح ا..رنجبرگروه فیزیولوژی ورزشی ، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایرانحسندرواخگروه مهندسی مکانیک ، دانشگاه شهید چمران اهواز-پردیس صنعتی شهدای هویزه، دشت آزادگان ، ایرانمسعودنیکبختگروه فیزیولوژی ورزشی ، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایرانرسول ماضی محمدالنوریگروه فیزیولوژی ورزشی ، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایرانJournal Article20250528<strong>Background and Purpose</strong>: Metabolic syndrome is recognized as one of the major public health challenges in the 21st century, which is associated with a set of risk factors including abdominal obesity, hypertension, hyperglycemia, dyslipidemia (increased triglycerides, decreased HDL), and insulin resistance. Recent studies have focused on the role of biomolecules such as ceramides in causing insulin resistance and metabolic dysregulation. Ceramides, which are part of sphingolipid lipids, play an important role in regulating insulin signaling pathways, inflammation, and apoptosis. In this regard, non-pharmacological strategies such as regular aerobic exercise and supplementation with antioxidants, especially vitamin C, have been proposed as strategies to improve metabolic disorders. The aim of this study was to investigate the separate and combined effects of aerobic exercise and vitamin C intake on insulin resistance, lipid profile, and serum ceramide levels in men with metabolic syndrome.<br /><strong>Materials and Methods</strong>: In this quasi-experimental study, 40 men with metabolic syndrome were randomly divided into four groups of 10, including the aerobic exercise, the vitamin C supplement, the combination (aerobic exercise with supplement intake), and the control groups. The exercise program included eight weeks of running at an intensity corresponding to 50 to 70 percent of heart rate reserve in three non-consecutive days per week. Vitamin C supplement was also taken daily in the amount of two 500 mg tablets. Blood samples were taken 24 hours before and 48 hours after the final intervention session in a fasting state. Data were analyzed using a paired t-test and analysis of covariance.<br /><strong>Results</strong>: After eight weeks of intervention, a significant decrease in the HOMA-IR index was observed in the aerobic exercise groups (p=0.001), vitamin C (p=0.001), and combination group (p=0.001) compared to the control group. The greatest decrease was found in the combination group, which was significantly different than the other two intervention groups (p<0.001). Significant improvements were also observed in lipid indices including significant reductions in triglyceride levels, LDL, and total cholesterol in three intervention groups compared to the control group, wherease HDL was significantly increased in these three groups compared to the control group.. In addition, serum ceramide levels decreased significantly in the aerobic exercise group (p=0.024), combined group (p=0.001) and vitamin C group (p=0.002) in comparisons to the control group, while no significant change was observed in the vitamin C group compared to the aerobic exercise group (p=0.999). The effect of aerobic exercise alone was also significant, though, the combined effect of exercise and vitamin C showed the greatest improvement in lipid profiles and ceramide levels.<br /><strong>Conclusion:</strong> Based on the findings of this study it is concluded that both aerobic exercise and vitamin C consumption are independently effective in improving metabolic indices, though, their combination has a synergistic effect and leads to higher improvements in insulin resistance, lipid profile, and reduction in serum ceramide levels. These findings indicate the high potential of these non-invasive and low-cost interventions in the management of metabolic syndrome and probably prevention of its associated cardiovascular complications.<strong>زمینه و هدف:</strong> نشانگان سوختوسازی یکی از چالشهای عمدۀ سلامت همگانی در سدۀ بیستویکم است که با مجموعهای از عوامل خطر شامل چاقی شکمی، فشار خون بالا، هیپرگلیسمی، اختلالات لیپیدی (افزایش تریگلیسیرید، کاهش HDL)، و مقاومت به انسولین همراه است. بهتازگی یافتهها نقش مولکولهای زیستی مانند سرامیدها را در ایجاد مقاومت به انسولین و دیسریگولاسیون سوختوسازی مورد توجه قرار دادهاند. سرامیدها، که جزء لیپیدهای اسفنگولیپیدی هستند، در تنظیم مسیرهای پیامرسانی انسولین، التهاب و آپوپتوز نقش مهمی ایفا میکنند. در همین زمینه راهبردهای غیردارویی مانند تمرین هوازی منظم و مکملیاری با ضداکسایندهها بهویژه ویتامین C بهعنوان راهکارهایی برای بهبود اختلالات سوختوسازی پیشنهاد شدهاند. هدف از این پژوهش، بررسی تأثیرات جداگانه و ترکیبی تمرین هوازی و دریافت ویتامینC بر مقاومت به انسولین، نیمرخ لیپیدی و سطح سرامید سرمی در مردان مبتلا به نشانگان سوختوسازی بود.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> در این پژوهش نیمهتجربی، ۴۰ مرد مبتلا به نشانگان سوختوسازی بهصورت تصادفی به چهار گروه ۱۰ نفره شامل گروه تمرین هوازی، گروه دریافت مکمل ویتامین C، گروه ترکیبی (تمرین هوازی همراه با دریافت مکمل) و گروه کنترل تقسیم شدند. برنامۀ تمرینی شامل دویدن با شدت ۵۰ تا ۷۰ درصد ضربان قلب ذخیره در سه جلسۀ غیرمتوالی در هفته به مدت هشت هفته بود. مکمل ویتامین C نیز روزانه به میزان دو عدد قرص ۵۰۰ میلیگرمی دریافت شد. نمونههای خونی ۲۴ ساعت پیش و ۴۸ ساعت پس از پایان مداخله در حالت ناشتا گرفته شد. دادهها با آزمون تی وابسته و تحلیل کوواریانس بررسی شدند.<br /><strong>نتایج:</strong> نتایج نشان داد که پس از هشت هفته مداخله، کاهش معناداری در نشانگرHOMA-IR در سه گروه تمرین هوازی (001/0)، ویتامینC ( 001/0) و گروه ترکیبی (0001/0) نسبت به گروه کنترل دیده شد. بیشترین کاهش در گروه ترکیبی ثبت شد که از دید آماری نیز تفاوت معناداری با سایر گروهها داشت (0001/0P<). در نشانگرهای لیپیدی نیز بهبود معناداری دیده شد؛ سطوح تریگلیسیرید در سه گروه تمرین هوازی (008/0)، ویتامینC (007/0) و گروه ترکیبی (0001/0) نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری داشت؛ مقدار LDL در سه گروه تمرین هوازی (002/0)، ویتامینC (014/0) و گروه ترکیبی (0001/0) نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری داشت؛ مقدار کلسترول تام در سه گروه تمرین هوازی (023/0)، ویتامینC (001/0) و گروه ترکیبی (0001/0) نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری یافت؛ مقدارHDL در سه گروه تمرین هوازی (031/0)، ویتامینC (001/0) و گروه ترکیبی (0001/0) نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری نشان داد (بهویژه در گروه ترکیبی). همچنین سطح سرامید سرمی در گروه تمرین هوازی (024/0)، ترکیبی (0001/0) و گروه ویتامین C (002/0) نسبت به گروه کنترل بهطور معناداری کاهش یافت، درحالیکه در گروه ویتامینC نسبت به گروه تمرین هوازی (999/0) تغییر چشمگیری دیده نشد. تأثیر تمرین هوازی بهتنهایی نیز معنادار بود، اما تأثیر ترکیبی تمرین و ویتامین C، بیشترین بهبود را در همۀ نشانگرها نشان داد.<br /><strong> نتیجهگیری:</strong> یافتهها نشان داد که هر دو مداخلۀ تمرین هوازی و دریافت ویتامین C بهطور جداگانه در بهبود نشانگرهای سوختوسازی مؤثرند، اما استفادۀ همزمان از آنها بهدلیل معناداری آماری ناشی از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) با کنترل پیشآزمون، اثر همافزایی دارد و به بهبود چشمگیرتری در مقاومت به انسولین، نیمرخ لیپیدی و کاهش سطح سرامید سرمی منجر میشود. این یافتهها بیانگر توانایی بالای این مداخلات غیرتهاجمی و کمهزینه در مهار و درمان نشانگان سوختوسازی و پیشگیری از عوارض قلبی-عروقی وابسته با آن است.<br /> https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106076_3153d3e9f05f95c5818497d29d88fbbc.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018420251222The effects of 12 weeks of swimming training and royal jelly consumption on the expression of JNK and AP-1 genes of lung tissue in mice with lung cancerاثر 12 هفته تمرین شنا و دریافت ژل رویال بر بیان ژنهای JNK و AP-1 بافت ریه در موشهای مبتلا به سرطان ریه10311810611210.48308/joeppa.2025.240386.1372FAحسینرسولی زادهگروه علوم ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایرانمهرزادمقدسیگروه علوم ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایرانسیدعلیحسینیگروه علوم ورزشی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایرانJournal Article20250611<strong>Background and Purpose</strong>: Lung cancer is one of the most important causes of global mortality and oxidative stress and inflammatory factors play an important role in its occurrence and development. Probably regular exercise along with taking anti-inflammatory supplements can be effective in improving lung cancer through reducing oxidative stress and inflammatory factors, though, this is not well known and needs to be further investigated. Therefore, we aimed to investigate the effect of 12 weeks of swimming training and royal jelly consumption on the expression of JNK and activator protein 1 (AP-1) genes in mice with Benzo[a]pyrene -induced lung cancer.<br /><strong>Materials and Methods</strong>: In this experimental study,<strong> </strong>36 male Balb/c mice (age, 8 to 10 weeks; weight, 18 to 25 g) were randomly assigned to 6 groups: healthy control (n=6), sham (n=6), and experimental (n=24). Thereafter, cancer was induced by injection of 100 mg/kg body weight of benzopyrene, and the mice in the experimental group were divided into four subgroups of control with lung cancer (n=6), swimming training (n=6), royal jelly (n=6), and training + royal jelly (n=6). Swimming training was performed three times a week for 12 weeks. Royal jelly was also injected intraperitoneally at a dose of 100 mg/kg of body weight daily for 12 weeks. Forty-eight hours after the last training session, JNK and AP-1 gene expression were measured using Real-Time PCR. To analyze the data, a one-way analysis of variance (ANOVA) test with Tukey post-hoc tests and two-way ANOVA with Bonferroni post-hoc tests were used.<br /><strong>Results</strong>: Data analyses revealed that the expression of JNK and AP-1 genes in the lung cancer group was significantly increased compared to the healthy control group (p=0.001). Although the expression of JNK and AP-1genes were lower in the royal jelly group compared to the control cancer group (p=0.044, p=0.007, respectively), no significant differences were observed in the expression of these two genes between swimming training group and control cancer group (p=0.056, p=0.18, respectively). Finally, our result indicated that training + royal jelly group had the greatest decrease in expression of JNK and AP-1genes compared to the control cancer group (both p=0.001).<br /><strong>Conclusion:</strong> According to the study results, it seems that swimming training along with the consumption of royal jelly has more inhibitory and protective effects on the expression of JNK and AP-1 genes in lung tissue compared to either of these interventions in mice with lung cancer. To generalize the results to human, further studies on human subjects are warranted.<strong>زمینه و هدف:</strong> سرطان ریه از مهمترین عوامل مرگومیر جهانی در حوزۀ سلامت عمومی است. فشار اکسایشی و عوامل التهابی نقش مهمی در بروز و توسعة سرطان ریه دارند. گمان میرود فعالیت ورزشی همراه با دریافت مکملهای ضد التهابی بتواند با کاهش فشار اکسایشی و عوامل التهابی در بهبود سرطان ریه مؤثر باشد، هرچند این موضوع بهدرستی مشخص نیست. از اینرو، این پژوهش با هدف بررسی اثر 12 هفته تمرین شنا و دریافت ژل رویال بر بیان ژنهای JNK و پروتئین فعالکننده 1 (AP-1) در موشهای مبتلا به سرطان ریه با بنزوپیرن انجام گرفت.<br /><strong>مواد و روشها:</strong> در این پژوهش تجربی و بنیادی، 36 سر موش نر نژاد Balb/c با سن هشت تا 10 هفته و وزن 18 تا 25 گرم بهطور تصادفی به شش گروه کنترل سالم (6=n)، شم (6=n) و آزمایش (24=n) تقسیم شدند. سپس موشهای گروه آزمایش پس از القای سرطان با تزریق 100 میلیگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بنزوپیرن، به چهار زیرگروه شامل سرطان ریه (6=n)، تمرین شنا (6=n)، ژل رویال (6=n) و تمرین + ژل رویال (6=n) تقسیم شدند. تمرین شنا بهصورت پیشرونده، سه بار در هفته و به مدت 12 هفته اجرا شد. روزانه به مدت 12 هفته به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، 100 میلیگرم ژل رویال بهصورت داخلصفاقی تزریق شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرین، بیان ژنهای JNK و AP-1 با استفاده از روش Real-Time PCR در بافت ریه سنجیده شد. دادهها با نرمافزار SPSS نسخة 22 و آزمون آماری تحلیل واریانس یکراهه همراه با آزمون تعقیبی توکی و آزمون آماری تحلیل واریانس دوراهه همراه با آزمون تعقیبی بونفرونی تجزیهوتحلیل شدند.<br /><strong>نتایج:</strong> یافتههای این پژوهش نشان داد بیان ژنهای JNKو AP-1 در بافت ریه موشهای گروه سرطان ریه نسبت به گروه کنترل سالم افزایش معناداری داشت (001/0=P). همچنین یافتهها نشان داد اگرچه دریافت ژل رویال موجب کاهش بیان ژن JNK و AP-1 در مقایسه با گروه سرطان ریه میشود (بهترتیب 044/0=P و 007/0=P)، اما تفاوت بیان این دو ژن در گروه تمرین شنا نسبت به گروه سرطان ریه معنادار نبود (بهترتیب 056/0=P و 18/0=P). رویهمرفته یافتهها نشان داد تمرین+ ژل رویال بیشترین کاهش را در بیان ژنهای JNK و AP-1 نسبت به گروه سرطان داشت (هر دو 001/0=P).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> با توجه به یافتههای این پژوهش گمان میرود تمرین شنا در کنار دریافت ژل رویال، تأثیرات مهاری و محافظتی بیشتری در بیان ژنهای JNK و AP-1 بافت ریه در مقایسه با هر کدام از این مداخلهگرها بهتنهایی در نمونههای مبتلا به سرطان ریه دارد. برای تعمیم نتایج به نمونههای انسانی نیازمند پژوهشهای بیشتری بهویژه از نوع کاربردی استhttps://joeppa.sbu.ac.ir/article_106112_bf8d14df1767d154d8bf4be55c2e6c55.pdfدانشگاه شهید بهشتینشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی2676-371018420251222Sprint exercise snacking versus volume-matched intermittent-sprint exercise: acute metabolic and hormonal responses in overweight menمقایسه فعالیت ورزشی سرعتی_پرتوان میانوعدهای و تناوبی همحجم: پاسخهای حاد سوختوسازی_هورمونی در مردان دارای اضافهوزن11913710663910.48308/joeppa.2026.243115.1428FAبانیپالتاتاروگروه علوم زیستی ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانافشارجعفریگروه علوم زیستی ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20251201<strong>Background and Purpose:</strong> Exercise snacking has recently emerged as a novel, time-efficient, and practical strategy for improving metabolic health and cardiometabolic outcomes. This approach typically involves the distribution of very brief bouts of high-intensity exercise across the day, aiming to maximize metabolic stimulation while minimizing total time commitment. Although exercise snacking may improve glycemic control, aerobic fitness, and energy expenditure, human data comparing the effect of sprint-based exercise snacking and volume-matched intermittent-sprint exercise performed within a single session are scarce and we aimed to compare the acute metabolic and hormonal responses to these two exercise protocols in overweight men.<br /><strong>Materials and Methods:</strong> In this randomized crossover design study 14 overweight men completed a single session of intermittent-sprint exercise (ISE), and a volume-matched intermittent-sprint exercise performed separately in the morning and afternoon (SES1 + SES2). Each sprint bout was based on a Wingate-style protocol. Respiratory gas exchange was continuously measured to assess excess post-exercise oxygen consumption (EPOC), respiratory exchange ratio (RER), and fat and carbohydrate oxidation, both cumulatively and at discrete time points, throughout a 30-minute recovery period following exercise. Venous blood samples were obtained at baseline, immediately post-exercise, and 30 minutes into recovery to determine concentrations of lactate, glucose, insulin, cortisol, the cortisol-to-insulin ratio, epinephrine, norepinephrine, glycerol, and non-esterified fatty acids (NEFA).<br /><strong>Results:</strong> The findings demonstrated that the exercise snacking condition elicited significantly greater increases in EPOC, total energy expenditure, and cumulative oxidation of both fat and carbohydrate substrates compared to the volume-matched intermittent-sprint exercise condition (p<0.05). In contrast, glycolytic and sympathoadrenal responses, reflected by higher post-exercise lactate and catecholamine concentrations, were significantly higher immediately after the intermittent-sprint exercise session. Conversely, lipolytic markers, including circulating glycerol and NEFA concentrations, were significantly elevated during the late recovery phase following exercise snacking compared with intermittent-sprint exercise (p<0.05). No significant differences were observed between conditions for mean RER or point-specific substrate oxidation rates during the recovery period.<br /><strong>Conclusion:</strong> These findings indicate that distributing sprint exercise across the day in the form of exercise snacks, despite identical total exercise volume and intensity, induces greater cumulative metabolic stimulation and post-exercise energy expenditure than performing the same workload within a single intermittent session. This pattern appears to promote a more favorable lipolytic environment during recovery, which may have implications for enhancing fat oxidation in overweight men.<strong>زمینه</strong><strong> و هدف</strong><strong>: </strong>بهتازگی فعالیتهای ورزشی میانوعدهای بهعنوان رویکردی نوین، کمزمان و کاربردی برای بهبود پیامدهای سوختوسازی و تندرستی ارائه شدهاند؛ بهویژه برای افرادی که به دلایل زمانی یا تحملپذیری قادر به انجام جلسههای درازمدت تمرین نیستند. این الگوها همواره شامل اجرای وهلههای بسیار کوتاه اما پرشدت فعالیت ورزشی در طول روز هستند و هدف آنها بیشینهسازی تحریک سوختوسازی با کمترین زمان خالص فعالیت است. با وجود یافتههای روبهرشد درباره اثرات سودمند فعالیتهای میانوعدهای بر مهار و کنترل گلوکز، آمادگی هوازی و هزینه انرژی، دادههای انسانی درباره پاسخ های حاد سوختوسازی– هورمونی این الگوها همچنان اندک است؛ بهویژه زمانی که با فعالیت هایسرعتی – پرتوان تناوبی همحجم مقایسه میشوند. از اینرو، این پژوهش با هدف مقایسة پاسخهای حاد سوختوسازی و برخی نشانگرهای هورمونی به فعالیت سرعتی _ پرتوان میانوعدهای و تناوبی همحجم در مردان دارای اضافه وزن انجام شد.<br /><strong>مواد و روشها: </strong>این پژوهش بهصورت نیمهتجربی متقاطع با اندازهگیری مکرر انجام شد. چهارده مرد دارای اضافه وزن (با نمایه توده بدن بیش از ۲۵ کیلوگرم بر متر مربع) در دو شرایط آزمایشی جداگانه و بهصورت تصادفی، با فاصله شستوشوی یک هفتهای شرکت کردند. شرایط آزمایشی شامل: یک وهله فعالیت سرعتی _ پرتوان تناوبی (ISE) و دو وهله فعالیت سرعتی _ پرتوان میانوعدهای هم حجم (SES1+SES2) در صبح و عصر بود که هر دو برپایه آزمون وینگیت طراحی شدند. اندازهگیری گازهای تنفسی برای تعیین اکسیژن مصرفی اضافی پس از ورزش (EPOC)، نسبت تبادل تنفسی (RER) و اکسایش چربی و کربوهیدرات بهصورت تراکمی و نقطهای تا ۳۰ دقیقه دوره بازیافت انجام شد. نمونههای خونی در سه زمان (پیش از فعالیت، بلافاصله پس از فعالیت و ۳۰ دقیقه پس از فعالیت) برای سنجش لاکتات، گلوکز، انسولین، کورتیزول، نسبت کورتیزول به انسولین، اپینفرین، نوراپینفرین، گلیسرول و اسیدهای چرب غیراستریفهشده (NEFA) جمعآوری شد. دادهها با استفاده از آزمونهای تحلیل واریانس مکرر یکطرفه و دوطرفه در سطح معناداری کمتر از 5 صدم تحلیل شدند.<br /><strong>نتایج: </strong>یافتههای پژوهش نشان داد که افزایش پاسخ EPOC، هزینه انرژی تام (کل فعالیت و دوره بازیافت) و اکسایش تجمعی سوبستراهای سوختی در الگوی فعالیت میانوعدهای بهطور معناداری بیشتر از فعالیت سرعتی _ پرتوان تناوبی همحجم بود (05/0>P). در مقابل، پاسخهای گلیکولیتیکی و سمپاتوآدرنالی، شامل افزایش لاکتات و کاتکولامینها، بلافاصله پس از فعالیت در الگوی سرعتی _ پرتوان تناوبی چشمگیرتر بود. از سوی دیگر، پاسخ های لیپولیتیکی، بهویژه افزایش غلظت گلیسرول و NEFA در پایان دوره بازیافت، در الگوی میانوعدهای بهطور معناداری بیشتر دیده شد (05/0>P). تفاوت معناداری در RER و مقادیر اکسایش نقطهای چربی و کربوهیدرات طی دوره بازیافت بین دو الگو دیده نشد.<br /><strong>نتیجهگیری: </strong>یافتههای این پژوهش نشان میدهد که توزیع زمانی فعالیتهای سرعتی _ پرتوان در قالب میانوعدههای ورزشی، با وجود همسانسازی حجم و شدت کلی فعالیت بدنی، میتواند پاسخهای تجمعی سوختوسازی و هزینه انرژی بیشتری نسبت به اجرای همان حجم فعالیت در قالب یک وهله تناوبی ایجاد کند. این الگو با ایجاد محیط لیپولیتیکی مساعدتر در دوره بازیافت، شاید بهعنوان رویکردی کم زمان و بالقوه مؤثر برای بهبود اکسایش چربی و وضعیت سوختوسازی در مردان دارای اضافه وزن مورد توجه قرار گیرد. با این همه، بررسی اثرات درازمدت و پنجرههای بازیافت طولانیتر برای تأیید پیامدهای بالینی و ترکیب بدن ضروری است.https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106639_5c6256b8d02bd6ace1924735170e6c41.pdf