دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 19 1 2026 03 21 The effect of six weeks of voluntary swimming on the content of GSK3β, mTOR, and caspase-3 proteins in rats with cuprizone-induced multiple sclerosis اثر شش هفته فعالیت شنای اختیاری بر محتوای پروتئین‌های GSK3β، mTOR،caspase-3 موش‌های صحرایی مبتلا به بیماری مولتیپل اسکلروزیس (MS) القاشده با کوپریزون 1 21 106292 10.48308/joeppa.2025.240196.1369 FA محمد کهوازی زاده گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0009-0005-5604-877X عبدالحمید حبیبی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0003-3407-2574 محمد رمی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0002-2775-2435 Journal Article 2025 06 01 Background and Purpose: Multiple sclerosis (MS) is a chronic, inflammatory, and autoimmune disease with multifactorial origins that significantly reduces patients' quality of life by impairing physical and cognitive functions. Physical activity has been shown to exert anti-inflammatory effects and neuroprotective actions, which may benefit MS patients by mitigating neural degeneration, particularly axonal damage. In the hippocampus, signaling pathways involving glycogen synthase kinase-3 beta (GSK3β), mechanistic target of rapamycin (mTOR), and caspase-3 play key roles in regulating cellular survival, apoptosis, proliferation, and metabolic homeostasis. Given the importance of these pathways, the current study aimed to investigate the effects of voluntary swimming exercise on the expression levels of GSK3β, mTOR, and caspase-3 proteins in the hippocampal tissue of male rats with cuprizone-induced MS. Materials and Methods : Twenty-one male Wistar rats (average age 12 weeks; weight, 225 ± 16 g) were randomly assigned to three groups: healthy control, MS control, and MS plus exercise. MS was induced by feeding a diet containing 0.5% cuprizone for 12 weeks. Disease induction was confirmed using the rotarod performance test. Following MS confirmation, the exercise group underwent a six-week voluntary swimming training protocol. In the first week, rats swam for 10 minutes without added weight, and the swimming duration was increased by 5 minutes weekly, for the first 4 weeks. During weeks five and six, the duration was maintained at 30 minutes to ensure adaptation and avoid overtraining. After completion of the protocol, behavioral assessments were repeated, hippocampal tissues were extracted, and protein levels of GSK3β, mTOR, and caspase-3 were analyzed by using Western blotting. Statistical analysis was performed using one-way ANOVA followed by Tukey’s post-hoc test. Results: A significant increase in GSK3β and caspase-3 protein levels was observed in the MS control group compared to the healthy group (p=0.001), indicating enhanced apoptotic signaling. Conversely, mTOR expression was significantly reduced in MS rats (p=0.001). Importantly, after six weeks of swimming, levels of GSK3β and caspase-3 were significantly decreased (p<0.001), while mTOR expression increased significantly in the exercise group compared to MS controls (p<0.001). Conclusion: The results of this study suggest that swimming exercise leads to beneficial molecular adaptations in the hippocampus of MS-affected rats. These include the suppression of apoptosis-related proteins and enhancement of pro-survival signaling, which may contribute to hippocampal cell preservation. Therefore, voluntary swimming could serve as a promising non-pharmacological intervention to support neuronal health in MS. زمینه و هدف: مالتیپل اسکلروزیس (MS) یک بیماری مزمن، التهابی و خودایمنی با جنبه‌های چندعاملی است که به شکل چشمگیری کیفیت زندگی بیماران را تحت تأثیر قرار می‌دهد و محدود می‌سازد. یافته‌ها نشان می‌دهد فعالیت بدنی می‌تواند با ایجاد آثار ضدالتهابی و نقش محافظتی بر آکسون‌ها در این بیماران مفید باشد. در هیپوکامپ، پیام‌رسانی GSK3β، mTOR،caspase-3 در تنظیم چندین فرایند مهم سلولی از جمله آپوپتوز، بقا، تکثیر و سوخت‌وساز نقش دارد، بر همین اساس، هدف این پژوهش بررسی تأثیر فعالیت ورزشی (شنای اختیاری) بر سطح پروتئین‌های کلیدی و برجسته‌ای GSK3β mTOR،caspase-3 در بافت هیپوکمپ موش‌های صحرایی مبتلا به MS القاشده با کوپر‌یزون است. مواد و روشها: در این پژوهش 21 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با میانگین سن 12 هفته و وزن 16±225 گرم خریداری و در سه گروه شامل کنترل سالم، کنترل بیمار و بیمار تمرین جایگزین شدند. الگوی بیماری MS با استفاده از رژیم غذایی حاوی 5/0 درصد کوپریزون به مدت ۱۲ هفته القا شد. پس از تأیید القای بیماری با آزمون روتارود، تمرین شنا طی شش هفته اعمال شد. در هفتة اول، فعالیت شنا به مدت ۱۰ دقیقه بدون بار اضافی انجام گرفت و به‌منظور اعمال اضافه بار مدت شنا در هر هفته پنج دقیقه افزایش پیدا کرد. به‌منظور ارزیابی سازگاری، مدت زمان شنا در هفته‌های پنجم و ششم به مدت زمان ۳۰ دقیقه ثابت نگه داشته شد. پس از پایان تمرین و آزمون‌ روتارود و برای بررسی تعادل و حافظه انجام گرفت. سپس بافت هیپوکمپ استخراج و مقادیر پروتئین‌های GSK3β، mTOR و caspase-3 با روش وسترن بلات سنجش شد. داده‌ها با آزمون آماری آنووا یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معناداری کمتر از 05/0 تحلیل شدند. نتایج:. یافته‌ها نشان داد که محتوای پروتئینی GSK3β و caspase-3 در گروه بیمار نسبت به گروه سالم بیشتر شد (001/0P=)؛ اما پس از شش هفته تمرین شنا، محتوای پروتئین‌های یادشده در گروه تمرینی نسبت به گروه بیمار کمتر شده (P<0/001). همچنین در محتوای پروتئین mTOR کاهش در گروه بیمار نسبت به گروه سالم دیده شد (001/0P=)؛ اما پس از شش هفته تمرین شنا، محتوای پروتئین یادشده در گروه تمرینی نسبت به گروه بیمار به افزایش یافت (001/0P=). نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که ممکن است فعالیت ورزشی شنای اختیاری با القای سازگاری‌های مولکولی، بتواند تأثیرات ضدالتهابی و محافظت‌کنندة عصبی و همچنین اثر تعدیلی بر تغییر پروتئین‌های مؤثر در فرایند آپوپتوز سلول‌های هیپوکامپ در موش‌های دارای ام‌اس داشته باشد و موجب بقای سلول‌های هیپوکامپ شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106292_af67ea69af9e845d7701186bb637c955.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 19 1 2026 03 21 Effects of caffeine consumption following an exhaustive exercise protocol on amplitude of EMG activity muscle electrical activity during Sargent jump: An investigation of exercise performance using the muscle electrical activity approach تاثیر مصرف کافئین پس از فعالیت وامانده ساز بر دامنه EMG حین پرش سارجنت: بررسی عملکرد ورزشی با رویکرد فعالیت الکتریکی عضله 22 35 106070 10.48308/joeppa.2025.240723.1380 FA سیده زینب پرندک گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی قزوین، قزوین، ایران 0009-0004-3681-3879 علی همتی عفیف گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی قزوین، قزوین، ایران 0000-0002-8216-3799 امیرحسین حرمتی اوغول بیگ گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0009-0001-1281-0612 Journal Article 2025 07 17 Background and Purpose: Exhaustive exercise induces fatigue that can compromise muscular performance, particularly in explosive movements such as the Sargent jump, which requires maximal power output. Caffeine, widely recognized as an ergogenic aid, may mitigate fatigue-related declines in neuromuscular function. This study aimed to evaluate the effect of caffeine consumption following exhaustive exercise on the amplitude of electromyographic (EMG) activity of lower limb muscles during the Sargent jump in male students, hypothesizing that caffeine would enhance muscle activation post-fatigue. Materials and Methods: This randomized, double-blind, placebo-controlled trial was conducted on 30 healthy male students aged 19–25 years, who were randomly allocated to an experimental group (n=15) and a control group (n=15). Both groups performed an exhaustive exercise protocol, consisting of high-intensity aerobic cycling until volitional exhaustion, designed to induce significant neuromuscular fatigue. Immediately after exercise, the experimental group received 6 mg of caffeine per kilogram of body weight, while the control group received placebo (a tasteless, caffeine-free solution). Electromyographic activity was recorded from eight lower limb muscles (medial gastrocnemius, rectus femoris, biceps femoris, semitendinosus, semimembranosus, vastus medialis, vastus lateralis, and gluteus maximus) during the Sargent jump in two phases: pre-test (before the exhaustive exercise) and post-test (30 minutes after caffeine/placebo administration). EMG signals were captured using surface electrodes, normalized to maximum voluntary contraction, and analyzed for amplitude changes. Data were analyzed by using two-way repeated-measures ANOVA. Results: Statistical analysis revealed a significant time effect on the amplitude of EMG activity of the medial gastrocnemius during the Sargent jump (p=0.039), with post-test amplitudes significantly lower than pre-test values, indicating fatigue-induced reductions. A significant group effect was observed for the rectus femoris (p=0.013) and biceps femoris (p=0.041), where the caffeine group exhibited significantly higher post-test amplitudes of EMG compared to the placebo group. No significant differences were observed for the other muscles, suggesting selective effects of caffeine on specific muscle groups. Conclusion: Caffeine consumption post-exhaustive exercise significantly enhances the amplitude of EMG activity for the rectus femoris and biceps femoris during the Sargent jump, likely due to its stimulatory effects on the central nervous system and reduction of neuromuscular fatigue. These findings highlight caffeine’s potential as an ergogenic aid for improving explosive power performance in fatigued states. Future research should investigate optimal caffeine dosages, timing of administration, and its effects across different exercise modalities. زمینه و هدف: خستگی ناشی از فعالیت‌های ورزشی وامانده‌ساز می‌تواند عملکرد عضلانی و توانایی اجرای حرکات انفجاری مانند پرش را تحت تأثیر قرار دهد. کافئین به‌منزلة یک مکمل ارگوژنیک (نیروزا) شناخته شده است که شاید بر عملکرد عضلانی پس از خستگی اثر مثبت داشته باشد. هدف از این پژوهش بررسی تأثیر دریافت کافئین پس از خستگی وامانده‌ساز بر دامنة فعالیت الکتریکی عضلات اندام تحتانی طی اجرای پرش سارجنت در دانشجویان پسر بود. مواد و روش‌ها: در این پژوهش کارآزمایی تصادفی دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما، 30 دانشجوی پسر سالم 19 تا 25 سال به‌صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. هر دو گروه یک وهله فعالیت هوازی شدید وامانده‌ساز یکسان تا رسیدن به آستانة خستگی انجام دادند و پس از فعالیت وامانده‌ساز، گروه آزمایش به ازای هر کیلوگرم وزن بدن شش میلی‌گرم کافئین دریافت کرد، درحالی‌که گروه کنترل دارونما (محلول بدون کافئین) دریافت کرد. فعالیت الکتریکی (الکترومیوگرافی) هشت ماهیچة اصلی اندام تحتانی شامل عضلات دوقلوی داخلی، راست رانی، دوسر رانی، نیم‌وتری، نیم‌غشایی، پهن داخلی، پهن خارجی و سرینی بزرگ در دو مرحله (پیش‌آزمون و پس‌آزمون) طی اجرای پرش سارجنت اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دوطرفه با اندازه‌گیری مکرر و نرم‌افزار SPSS نسخة 24 تحلیل شدند. نتایج: نتایج تحلیل داده‌ها نشان داد که اثر عامل زمان بر دامنة فعالیت الکتریکی ماهیچة دوقلوی داخلی هنگام پرش سارجنت معنادار بود (039/0P=، 258/0=d). میانگین داده‌ها حاکی از کاهش معنادار دامنة فعالیت الکتریکی ماهیچة دوقلوی داخلی در پس‌آزمون نسبت به پیش‌آزمون بود. همچنین اثر عامل گروه بر دامنة فعالیت الکتریکی ماهیچة راست رانی (013/0P=، 483/0=d) و ماهیچة دوسر رانی (041/0P=، 374/0=d) اختلاف معناداری را نشان داد. در این دو عضله، دامنة فعالیت الکتریکی در گروه آزمایش (دریافت‌کنندة کافئین) به‌طور معناداری بیشتر از گروه کنترل بود. سایر عضلات مورد بررسی تفاوت معناداری بین گروه‌ها یا در طول زمان نشان ندادند. نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که دریافت کافئین پس از یک جلسه فعالیت وامانده‌ساز می‌تواند دامنة فعالیت الکتریکی عضلات راست رانی و دوسر رانی را طی اجرای پرش سارجنت به‌طور معناداری بهبود بخشد. این اثر شاید به‌دلیل تأثیر کافئین بر کاهش خستگی عصبی-عضلانی و افزایش تحریک‌پذیری عضلانی است. بنابراین، کافئین می‌تواند به‌عنوان مکمل مؤثری برای بهبود عملکرد حرکات انفجاری‌توانی پس از خستگی در نظر گرفته شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106070_cfed4959bcccda88d8afd31f6e09a579.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 19 1 2026 03 21 he effect of 10 weeks of total body resistance training with chamomile extract supplementation on serum lipocalin-2 levels and glycemic indices in type 2 diabetic women تأثیر 10 هفته تمرین مقاومتی کل بدن با دریافت مکمل عصارة بابونه بر سطح سرمی لیپوکالین-2 و نشانگرهای گلایسمیک زنان دیابتی نوع دو 36 57 106139 10.48308/joeppa.2025.240768.1381 FA مریم نیک نام گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران 0009-0004-5501-663X بهلول قربانیان گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران. یوسف صابری گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران. 0000-0002-1968-3396 Journal Article 2025 07 21 Background and Purpose: Type 2 diabetes is one of the most common metabolic disorders worldwide. Considering the complications and problems caused by diabetes, the use of herbal medicines can be a therapeutic and controlling method. Moreover, exercise is an important therapeutic component of type 2 diabetes. Given the limited information in these cases, the aim of the present study was to investigate the effect of 10 weeks of total body resistance training with chamomile extract supplementation on serum lipocalin-2 levels and glycemic indices in type 2 diabetic women. Materials and Methods: For this purpose, in a double-blind clinical trial, 44 inactive diabetic women aged 40 to 60 years (mean, height, 159.45 cm; weight, 76.83 kg; age, 51.25 years; BMI 30.24 kg/m2) were voluntarily selected and randomly divided into four groups (n=11 per group), including the exercise + supplement group, exercise + placebo group, chamomile group, and placebo group. The exercise protocol consisted of 10 weeks of TRX training, 3 sessions per week (at an intensity corresponding to 13-17 Borg scale). The supplement and placebo groups received three 500 mg capsules daily containing chamomile extract and placebo (corn starch powder). Lipocalin 2, fasting blood sugar, insulin, and insulin resistance levels were measured before and after the intervention. Data were analyzed using ANOVA, Tukey's post hoc and paired t-tests. Results: Blood glucose, insulin and insulin resistance index levels in all three study groups showed a significant decrease compared to the placebo group (p = 0.001). However, lipocalin 2 was significantly reduced only in the exercise+supplement and exercise+placebo groups compared to the placebo group (p = 0.001). Furthermore, the exercise+supplement group had a significant difference in blood glucose, insulin and insulin resistance index variables compared to the exercise+placebo and chamomile groups (p = 0.005). In addition, in the case of lipocalin-2, the exercise+supplement group had a significant difference compared to the chamomile group (p = 0.005), though, there was no significant difference compared to the exercise+placebo group. Conclusion: Based on the findings of present study, it could be concluded that performing whole body resistance training with chamomile extract supplementation can reduce fasting blood sugar, insulin, insulin resistance, and lipocalin 2 levels in women with type 2 diabetes and be beneficial in improving women's health. زمینه و هدف: دیابت نوع دو یکی از شایع‌ترین اختلالات سوخت‌وسازی در سراسر جهان است. با توجه به عوارض و مشکلات ناشی از دیابت، استفاده از دارو‌های گیاهی یک راه درمانی و کنترل‌کننده می‌تواند باشد. همچنین فعالیت ورزشی، جزء درمانی مهم دیابت نوع دو است. با توجه به اطلاعات محدود در این موارد، هدف این پژوهش، بررسی تأثیر 10 هفته تمرین مقاومتی کل بدن با دریافت مکمل عصارة بابونه بر سطح سرمی لیپوکالین 2 و نشانگرهای گلایسمیک زنان دیابتی نوع دو است. مواد و روش‌ها: بدین منظور در یک کارآزمایی بالینی دوسویه کور، 44 زن دیابتی غیرفعال 40 تا 60 ساله (میانگین قد 45/159 سانتی‌متر، وزن 83/76 کیلوگرم، سن 25/51 سال، BMI 24/30 کیلوگرم بر متر مربع) به‌صورت داوطلبانه انتخاب و با آرایش تصادفی به چهار گروه 11 نفری شامل گروه تمرین+مکمل (T+Cham)، گروه تمرین+دارونما (T+P)، گروه بابونه (Cham) و گروه دارونما (P) جایگزین شدند. مداخله شامل 10 هفته تمرین TRX و سه جلسه در هفته (با شدت فشار 13 تا 17 بورگ) بود. گروه‌های مکمل و دارونما روزانه سه عدد کپسول 500 میلی‌گرم حاوی عصارة بابونه و پودر نشاستة ذرت دریافت کردند. پیش و پس از مداخله سطوح لیپوکالین 2، قند خون ناشتا، انسولین و مقاومت انسولینی اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تحلیل واریانس، تعقیبی توکی و t همبسته در سطح معنا‌داری 05/0 P£ تحلیل شد. یافته‌ها: میزان سطوح گلوکز خون، انسولین و نشانگر مقاومت انسولینی در هر سه گروه مورد بررسی نسبت به گروه دارونما کاهش معنا‌داری نشان داد (001/0= P). اما لیپوکالین 2، فقط در گروه‌های تمرین+مکمل و تمرین+دارونما نسبت به گروه دارونما کاهش معنا‌داری داشت (001/0= P). همچنین گروه تمرین+مکمل در مورد متغیرهای گلوکز خون، انسولین و نشانگر مقاومت انسولینی نسبت به گروه‌های تمرین+دارونما و گروه بابونه تفاوت معنا‌داری داشت (005/0 P £). افزون بر این، در مورد لیپوکالین-2، گروه تمرین+مکمل نسبت به گروه‌ بابونه تفاوت معنا‌داری داشت (005/0P £)، اما نسبت به گروه تمرین+دارونما تفاوت معنا‌داری وجود نداشت. نتیجه‏گیری: با توجه به یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که انجام تمرین مقاومتی کل بدن با دریافت مکمل عصارة بابونه می‌تواند موجب کاهش سطوح قند خون ناشتا، انسولین، مقاومت انسولینی و لیپوکالین دودر زنان مبتلا به دیابت نوع دو شود و در جهت افزایش سلامت زنان مفید باشد. همچنین این مداخله می‌تواند به‌عنوان راهکار مکمل و غیردارویی در بهبود وضعیت بیماران مبتلا به دیابت نوع دو استفاده شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106139_7be9f234f2dc2b716b263dc3d73822d8.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 19 1 2026 03 21 The effect of simultaneous intervention of interval aerobic training and mealworm extract on the expression of CHOP and BIP genes and oxidative stress markers of MDA and SOD in liver tissue of rats with non-alcoholic fatty liver disease تأثیر مداخلة همزمان تمرین هوازی تناوبی و دریافت عصارة کرم آرد بر بیان ژن‌های CHOP و BIP و نشانگرهای فشار اکسایشی MDA و SOD بافت کبد موش‌های صحرایی مبتلا به کبد چرب غیرالکلی 58 78 105885 10.48308/joeppa.2025.239438.1350 FA زهره باقرپور گروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران 0000-0001-9229-6002 علیرضا رحیمی گروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران 0000-0002-9971-7380 فریبا آقایی گروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران 0000-0002-5781-3454 فواد فیض الهی گروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران 0000-0003-1847-9745 Journal Article 2025 04 17 Background and Purpose: Regulation of autophagy, endoplasmic reticulum (ER) stress, lysosomal activity and their relationship with oxidative stress have been proposed as underlying cellular targets in the treatment of non-alcoholic fatty liver disease (NAFLD). Nowadays, it seems necessary to investigate the changes resulting from NAFLD therapeutic interventions, especially exercise and dietary modification, on some hepatic markers in autophagy, cellular stress, and lipid metabolism. Therefore, the aim of this study was to investigate the simultaneous effects of interval aerobic training and mealworm extract on the expression of genes of bound immunoglobulin protein (BIP), C/EBP homolog protein (CHOP), malondialdehyde (MDA), and superoxide dismutase (SOD) in liver tissue of rats with nonalcoholic fatty liver. Materials and Methods: This experimental and applied study was conducted on 25 male Wistar rats, which were divided into five equal groups: 1) healthy, 2) diseased, 3) diseased + supplement, 4) diseased + exercise, 5) diseased + supplement + exercise. To induce NAFLD, the samples were fed a high-fat, cholesterol, and cholic acid diet for 12 weeks, and the healthy group received a standard rodent diet. After ensuring the induction of the disease, a moderate-intensity interval aerobic training protocol was performed, 8 weeks/5 sessions per week of treadmill running for a total of 30 minutes with gradual overload. The Mealworm extract supplement gavage was performed at a dose of 20 mg/kg body weight similar to the exercise days. Hepatic expression of BIP and CHOP genes was measured by Real-Time PCR and hepatic MDA and SOD concentrations were measured by Western blotting. Data were analyzed using independent t-tests and two-way analysis of variance. Results: Hepatic levels of BIP, CHOP, and MDA were increased and SOD level was significantly decreased in NAFLD group. Exercise and mealworm extract separately and in interaction with each other, resulted in a significant decrease in BIP, CHOP, and MDA levels and a significant increase in SOD in NAFLD rats (p<0.01). The effect size of exercise was higher than that of supplementation alone or the interaction of exercise and supplementation, only for SOD. Conclusion: Employing aerobic interval training along with mealworm extract intake simultanuously may be effective in the treatment of NAFLD, possibly through reducing hepatic fat accumulation, ER stress, and oxidative stress, and their role in regulating autophagy. Further research is needed to clarify the mechanism of the effect of these interventions on BIP and CHOP genes and their mediating role in regulating autophagy and cellular stress. زمینه و هدف: تنظیم اتوفاژی، تنش شبکۀ اندوپلاسمی (ER)، فعالیت لیزوزومی و ارتباط آن‌ها با فشار اکسایشی به‌عنوان اهداف زیربنایی یاخته‌ای در درمان کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) مطرح شده‌اند. امروزه بررسی تغییرات حاصل از مداخلات درمانی NAFLD به‌ویژه ورزش و اصلاح رژیم غذایی بر برخی نشانگرهای کبدی در اتوفاژی، تنش یاخته‌ای و سوخت‌وساز چربی ضروری به‌نظر می‌رسد. از این‌رو، این پژوهش با هدف بررسی تأثیر مداخلۀ همزمان تمرین هوازی تناوبی و دریافت عصارۀ کرم آرد بر بیان ژن‌های پروتئین ایمونوگلوبولین پیوندی (BIP)، پروتئین همولوگ C/EBP (CHOP)، مالون دی آلدئید (MDA) و سوپراکساید دیسموتاز (SOD) بافت کبد موش‌های صحرایی مبتلا به کبد چرب غیرالکلی انجام گرفت. مواد و روش‌ها: این پژوهش تجربی و کاربردی، روی 25 سر موش صحرایی نر ویستار انجام شد که به پنج گروه مساوی شامل 1. سالم، 2. بیمار، 3. بیمار+ مکمل، 4. بیمار+ ورزش، 5. بیمار+ مکمل+ ورزش تقسیم شدند. به‌منظور القای NAFLD، نمونه‌ها به مدت 12 هفته با رژیم غذایی پرچرب، کلسترول و اسید کولیک تغذیه شدند و گروه سالم، رژیم غذایی استاندارد جوندگان را دریافت کردند. پس از اطمینان از القای بیماری، تمرین هوازی تناوبی با شدت متوسط، هشت هفته، پنج جلسه در هفته دویدن روی نوار گردان (در مجموع 30 دقیقه) همراه با اضافه بار تدریجی انجام شد. گاواژ مکمل عصارۀ کرم آرد، با دوز 20 میلی‌گرم/کیلوگرم وزن بدن مشابه با روزهای ورزش صورت گرفت. اندازه‌گیری بیان کبدی ژن‌های BIP و CHOP به روش Real-Time PCR و غلظت‌های کبدی MDA و SOD به روش وسترن بلات صورت گرفت. داده‌های حاصل از طریق آزمون‌های آماری t-مستقل و تحلیل واریانس دوعاملی در سطح معناداری 05/0P≤ بررسی شدند. نتایج: در موش‌های صحرایی با الگوی NAFLD، افزایش سطوح کبدی BIP، CHOP و MDA و کاهش سطح SOD دیده شد. تمرین و دریافت عصارۀ کرم آرد، هر کدام به‌تنهایی و همچنین در تعامل با یکدیگر به کاهش معنادار سطوح BIP، CHOP و MDA و افزایش معنادار SOD در موش‌های مبتلا به NAFLD منجر شدند (01/0P≤)؛ اندازۀ اثر تمرین نسبت به مکمل تنها یا تعامل تمرین و مکمل، فقط در افزایش SOD بالاتر بود. نتیجه‌گیری: بر پایۀ یافته‌های پژوهش گمان می‌رود مداخلات همزمان تمرین تناوبی هوازی به‌همراه دریافت عصارۀ کرم آرد از طریق کاهش انباشت چربی کبدی، تنش ER و فشار اکسایشی و نقش آن‌ها در تنظیم اتوفاژی در درمان NAFLD مؤثر باشد. نیاز به پژوهش‌های بیشتر به‌منظور روشن شدن سازوکار اثر این مداخلات پژوهشی بر ژن‌های BIP و CHOP و نقش میانجیگری آن‌ها در تنظیم اتوفاژی و تنش یاخته‌ای احساس می‌شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_105885_271afefd532164546cab9f167a3a390f.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 19 1 2026 03 21 The effect of 12 weeks of multi-component exercise training on serum levels of interferon-gamma and interleukin-17 in healthy elderly men تأثیر 12 هفته تمرین ورزشی چندجزئی بر سطوح سرمی اینترفرون گاما و اینترلوکین-17 در مردان سالمند 79 95 106186 10.48308/joeppa.2025.240980.1386 FA زهرا ثمری ابراهیم زاده گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران 0000-0002-0163-0624 اکبر اعظمیان جزی گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران 0000-0003-3672-4927 محسن اکبرپور بنی گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران 0000-0002-3565-4851 Journal Article 2025 08 04 Background and Purpose: The aging process is associated with a state of chronic low-grade systemic inflammation, characterized by elevated serum levels of inflammatory markers such as interleukin-17 (IL-17) and interferon-gamma (IFN-γ). IFN-γ, a pro-inflammatory cytokine primarily produced by Th1 and CD4+ T cells, natural killer (NK) cells, and CD8+ T cells, serves as the primary activator of macrophages and plays a crucial role in both innate and adaptive cell-mediated immunity against intracellular pathogens. Considering the role of chronic inflammation in the development of age-related diseases and the importance of regulating inflammatory mediators, such as IFN-γ and IL-17, to improve the health of older adults, this study investigated the effects of a 12-week multicomponent exercise program, including aerobic, resistance, balance, and flexibility training, on serum levels of these cytokines in older men. Materials and Methods: In this quasi-experimental study thirty-six volunteers (age, 66.88±3.96 years) were randomly assigned to either the multi-component exercise group (n=18) or the control group (n=18). The exercise program, was designed based on the ACSM guidelines for older adults, for 12 weeks, three sessions per week, incorporating a gradual progression in intensity tailored to participants’ capacities. Each exercise session included a 10-minute warm-up, the main exercise component (resistance, aerobic, and balance exercises), and a five-minute cool-down. Five milliliters of blood were drawn from the antecubital vein after a 12-hour overnight fast, and IFN-γ and IL-17 levels were measured using the ELISA laboratory method. Statistical analysis was performed using two-way repeated measures of ANOVA with SPSS software. Results: The multi-component exercise program resulted in a significant decrease in serum levels of both Interferon-Gamma (p<0.001) and Interleukin-17 (p=0.001). Specifically, in the exercise group, IFN-γ and IL-17 levels decreased by 23.2% and 53%, respectively. No significant changes in the levels of these cytokines were observed in the control group during the study period. Conclusion: The findings of this research clearly demonstrated that a 12-week multi-component exercise program, encompassing resistance, aerobic, and balance training, can effectively reduce key inflammatory markers such as interferon-gamma and interleukin-17 in older men. Therefore, these types of exercises can serve as a safe, effective, and non-pharmacological strategy for modulating immune responses, controlling chronic inflammation, and ultimately promoting overall health in the older adult population. زمینه و هدف: فرایند پیری به یک وضعیت التهاب سراسری درجه خفیف مزمن وابسته است و این التهاب با افزایش سطوح سرمی برخی از نشانگرهای التهابی شامل اینترلوکین-17 (IL-17) و اینترفرون گاما (IFN-γ) مشخص می‌شود. IFN-γ یکی از سایتوکاین‌های پیش‌التهابی است که بیشتر توسط سلول‌های Th1 و TCD4، سلول‌های کشندة طبیعی (NK) و سلول‌های TCD8 تولید می‌شود. IFN-γ سایتوکاین اصلی فعال‌کنندة ماکروفاژ است و در ایمنی ذاتی و اکتسابی با واسطة سلولی علیه میکروب‌های داخل سلول نقش اساسی بر عهده دارد. با توجه به نقش التهاب مزمن در بروز بیماری‌های وابسته به سالمندی و اهمیت کنترل عوامل التهابی مانند IFN-γ و IL-17 در بهبود سلامت سالمندان، این پژوهش با هدف بررسی تأثیر 12 هفته تمرین ورزشی چندجزئی (شامل تمرین هوازی، مقاومتی، تعادلی و انعطاف‌پذیری) بر سطوح سرمی این سایتوکاین‌ها در مردان سالمند انجام گرفت. مواد و روش‌ها: این پژوهش به‌صورت نیمه‌تجربی و دوگروهی با اندازه‌گیری دومرحله‌ای (پیش و پس‌آزمون) انجام شد. جامعة آماری پژوهش مردان سالمند شهر قم بودند و آزمودنی‌های برگزیده‌شده (36 مرد سالمند با میانگین سن 96/3±88/66 سال) به‌صورت تصادفی در دو گروه تمرین چندجزئی (18 نفر) و کنترل (18 نفر) جایگزین شدند. تمرین بر پایة راهنمای تمرین ACSM برای افراد سالمند شامل تمرین با افزایش تدریجی شدت بر پایة توانایی شرکت‌کنندگان به مدت 12 هفته و سه جلسه در هفته تنظیم شد. هر جلسة تمرین شامل 10 دقیقه گرم کردن، بخش اصلی تمرین (اجرای تمرین مقاومتی، هوازی و تعادلی) و پنج دقیقه بازیافت بود. نمونه‌های خون به مقدار پنج میلی‌لیتر از سیاهرگ پیش‌آرنجی پس از 12 ساعت ناشتایی گرفته شد و سطوح IFN-γ وIL-17 با روش آزمایشگاهی ELISA اندازه‌گیری شدند. تحلیل آماری داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر دوطرفه انجام گرفت. نتایج: تمرین چندجزئی به کاهش معنادار سطح اینترفرون گاما (001/0>p) و سطح اینترلوکین-17 (001/0=p) منجر شد. به‌طوری‌که میزان اینترفرون گاما و اینترلوکین-۱۷ در گروه تمرین به‌ترتیب ۲/۲۳ و ۵۳ درصد کاهش یافت، درحالی‌که این تغییرات در گروه کنترل از نظر آماری معنادار نبود و هیچ تغییر معناداری در سطح این دو سایتوکاین دیده نشد. نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش بیانگر آن است که یک برنامة 12 هفته‌ای تمرین ورزشی چندجزئی، شامل تمرین مقاومتی، هوازی و تعادلی، می‌تواند به شکل مؤثری به کاهش نشانگرهای التهابی کلیدی مانند اینترفرون گاما و اینترلوکین-17 در مردان سالمند منجر شود. بنابراین، این نوع تمرین می‌تواند به‌عنوان یک راهبرد غیردارویی، ایمن و کارامد برای تعدیل پاسخ‌های ایمنی، کنترل التهاب مزمن و در نهایت بهبود سلامت عمومی در جمعیت سالمند استفاده شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106186_d0763e42e09beb1163fafc1495bb24c7.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 19 1 2026 03 21 The effect of high-intensity functional training on miR-637 and high-sensitivity C-reactive protein in obese and overweight women تأثیر تمرین عملکردی با شدت بالا بر miR-637 و پروتئین واکنش‌پذیر C با حساسیت بالا در زنان دارای اضافه وزن و چاق 96 111 106302 10.48308/joeppa.2025.240785.1382 FA امیر شکیب دکتری تخصصی فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، ایران 0000-0002-5886-988X مهدی زارعی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه نیشابور، نیشابور، ایران 0000-0002-4616-2166 حمیدرضا زلفی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه ملی مهارت، تهران، ایران 0000-0002-7905-2588 Journal Article 2025 07 22 Background and Purpose: Obesity has been a growing health problem worldwide and its prevalence is increasing in both developed and developing countries. Overweight and obesity are associated with an increased risk of cardiovascular diseases. It has recently been reported that functional training is effective in reducing the percentage of fat in obese individuals and can be used as a potentially useful strategy to combat obesity and inflammation. Given the role of obesity and chronic inflammation in the development of cardiovascular and metabolic diseases, and the importance of high-sensitivity C-reactive protein (hs-CRP) as a marker of cardiovascular risk, this study aimed to investigate the effect of high-intensity functional training on the expression of miR-637 and high-sensitivity Hs-CRP in obese and overweight women. Materials and Methods: In this quasi-experimental study, 20 overweight and obese women were randomly divided into two groups: high-intensity functional training (n = 9) and control (n = 11). Subjects in the training group performed high-intensity functional training 3 sessions per week for 8 weeks. The exercises were performed at an intensity of ≤ 7 on the CR10 rate of perceived exertion scale. Anthropometric measurements and blood samples were taken before and after 8 weeks, for measuring miR-637 and hs-CRP. Between- and within-group comparisons were made by using the analysis of covariance and the paired t-test, respectively. Results: Data analysis showed that after eight weeks of high-intensity functional training, body weight, body mass index, and fat percentage were significantly (p<0.001) reduced in the experimental group compared to the control group. Between-group comparisons showed that after eight weeks of high-intensity functional training, miR-637 was significantly reduced in the experimental group compared to the control group (p<0.001). After eight weeks, no significant between-group differences were observed for Hs-CRP (p=0.097). However, within-group comparisons showed that Hs-CRP levels in the experimental group were significantly reduced (p=0.004). Conclusion: Base on the findings of the present study it might be concluded that eight weeks of high-intensity functional training is effective in reducing weight and body fat percentage in overweight or obese women. These exercise modality may also be effective in improving the complications of overweight and obesity by reducing miR-637 and partially improving Hs-CRP. زمینه و هدف: چاقی یک چالش بهداشتی با اهمیت رو به رشد در سراسر جهان بوده است؛ گستردگی و پراکندگی آن در کشورهای توسعه‌یافته و در حال توسعه رو به افزایش است. اضافه وزن و چاقی به افزایش خطر بیماری‌های قلبی-عروقی وابسته است. پژوهش‌های فراوانی در زمینة نقش چاقی در بروز بیماری‌های قلبی-عروقی در دست است. به‌تازگی گزارش شده است که تمرین عملکردی در کاهش درصد چربی افراد چاق مؤثر است و از آن می‌توان به‌عنوان یک راهبرد نهفته و بالقوه مفید برای مبارزه با چاقی و التهاب استفاده کرد. با توجه به نقش چاقی و التهاب مزمن در ایجاد بیماری‌های قلبی-عروقی و اختلالات سوخت‌وسازی و اهمیت پروتئین واکنش‌پذیر C با حساسیت بالا (hs-CRP) در خطر و بروز بیماری‌های قلبی-عروقی، این پژوهش با هدف بررسی تأثیر تمرین عملکردی با شدت بالا بر بیان miR-637 و Hs-CRP با حساسیت بالا در زنان چاق و دارای اضافه وزن انجام شد. مواد و روش‌ها: در این پژوهش نیمه‌تجربی،20 زن دارای اضافه وزن یا چاق به‌صورت تصادفی ساده در دو گروه تمرین عملکردی با شدت بالا (9 نفر) و کنترل (11 نفر) جایگزین شدند. آزمودنی‌های گروه‌ تمرینی سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته به اجرای تمرین عملکردی با شدت بالا پرداختند. تمرین با شدت 7≤ سنجه درک فشار انجام گرفت. پیش و پس از هشت هفته، اندازه‌های پیکرسنجی و نمونه‌های خونی به‌منظور اندازه‌گیری miR-637 و Hs-CRP به‌عمل آمد. برای بررسی و مقایسة تفاوت‌های بین‌گروهی پس از مداخله، از آزمون آماری تحلیل کوواریانس و برای بررسی تفاوت‌ها و تغییرات درون‌گروهی از آزمون تی زوجی استفاده شد. تحلیل‌ها در سطح معناداری 05/0نتایج: یافته‌ها نشان داد پس از هشت هفته تمرین عملکردی با شدت بالا، وزن بدن ، نمایه تودة بدنی و درصد چربی در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل به‌طور معناداری (001/0p<) کاهش یافت. یافته‌های بین گروهی نشان داد که پس از هشت هفته تمرین عملکردی با شدت بالا، miR-637 در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل به‌طور معناداری کاهش یافت (001/0p<). پس از هشت هفته تفاوت معناداری در Hs-CRP بین گروه‌ها دیده نشد (097/0=p). با این همه، یافته‌های درون‌گروهی نشان داد که سطوح Hs-CRP در گروه تجربی در پس‌آزمون نسبت به پیش‌آزمون به‌طور معناداری کاهش یافته است (004/0=p ). نتیجه‏گیری: نتایج این پژوهش نشان داد هشت هفته تمرین عملکردی با شدت بالا در کاهش وزن و درصد چربی بدن در زنان دارای اضافه وزن یا چاق مؤثر است. این تمرین همچنین با کاهش miR-637 و بهبود نسبی Hs-CRP شاید در بهبود عوارض اضافه وزن و چاقی مؤثر باشد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106302_bec65d6663d936a46f3a0f8ff7faa35b.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 19 1 2026 03 21 The effect of six weeks of endurance training on MMP-2 and MMP-9 in heart tissue of rats suffering from myocardial infarction اثر شش هفته تمرین استقامتی بر MMP-2 و MMP-9 میوکارد موش‌های صحرائی مبتلا به انفارکتوس 112 123 106413 10.48308/joeppa.2025.239130.1345 FA رضا دارابی گروه فیزیولوژی ورزشی،واحد محلات،دانشگاه آزاد اسلامی، محلات،ایران 0009-0002-9692-3784 بهرام عابدی گروه فیزیولوژی ورزشی،واحد تهران شمال،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران 0000-0002-6858-5469 عباس صارمی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اراک، اراک، ایران 0009-0004-3681-3879 Journal Article 2025 08 12 Background and Purpose: Myocardial infarction is one of the leading causes of mortality and is characterized by the loss of cardiac cells and extensive remodeling of the extracellular matrix. Matrix metalloproteinases (MMPs) are a large family of proteolytic enzymes that play a significant role in these changes, leading to increased levels of inflammatory cytokines and exacerbating cardiovascular diseases and their associated complications. Physical activity can reduce cardiac fibrosis and improve cardiac dysfunction following myocardial infarction, while also decreasing the levels of negative and inflammatory factors. Therefore, the aim of the present study was to investigate the effect of six weeks of endurance training on matrix metalloproteinases 2 and 9 in the myocardium of rats with myocardial infarction. Materials and Methods: In this experimental study, 20 male Wistar rats (8 weeks old, weighing 230 ± 30 g) were subjected to myocardial infarction induction by subcutaneous administration of isoproterenol (150 mg/kg). The animals were then randomly assigned to two groups: myocardial infarction with endurance training and myocardial infarction without training. Twenty-four hours after infarction induction, blood samples were collected to confirm myocardial infarction and were sent to the laboratory for cardiac troponin T analyses. In addition, electrocardiography (ECG) was performed to verify the induction of myocardial infarction. Both assessments confirmed successful induction of myocardial infarction.The training group underwent a six-week endurance training program (running on treadmill) consisting of three sessions per week, each session lasting 20-45 minutes at a speed of 13–18 m/min. Twenty-four hours after the final training session, following an overnight fast and anesthesia with ketamine and xylazine, blood samples were collected directly from the heart for the assessment of serum concentrations of MMP-2 and MMP-9. The samples were transferred to the laboratory and analyzed using the enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) method. Data were analyzed using the Shapiro–Wilk test and the independent-samples t-test in SPSS version 26. Results: Data analyses showed that endurance training reduced the serum levels of MMP-2 and MMP-9 in rats with myocardial infarction. However, these reductions were not statistically significant. Specifically, the serum level of MMP-2 showed a non-significant decrease (P = 0.641), and the reduction in MMP-9 levels was also not statistically significant (P = 0.095). Conclusion: Based on the findings of the present study we conclude that 6 weeks of endurance training does not results in adapatations of matrix metalloproteinases associated with cardiac remodeling in rats with myocardial infarction. زمینه و هدف: انفارکتوس یکی از مهمترین علل مرگ ومیر است و از مهم‌ترین نتایج آن می‌توان به از دست رفتن سلول‌های قلبی و تغییر شکل شدید در اجزای ماتریکس خارج سلولی اشاره کرد. ماتریکس متالوپروتئینازها گروه بزرگی از آنزیم‌های پروتئازی هستند که نقش مهمی در بروز این تغییر داشته و منجر به افزایش سطح سایتوکاین‌های التهابی می‌شوند و بیماری‌های قلبی_عروقی و عوارض ناشی از آن را تشدید می‌کنند. افته‌های پیشین نشان داده اند فعالیت بدنی باعث کاهش فیبروز قلبی و بهبود اختلالات قلبی پس از انفارکتوس می‌شود و می‌تواند سطح عوامل منفی و التهابی را کاهش دهد. به همین دلیل، هدف این پژوهش بررسی اثر شش هفته تمرین استقامتی بر ماتریکس متالوپروتئینازهای 2 و 9 در میوکارد موش‌های صحرائی مبتلا به انفارکتوس بود. مواد و روش‌ها: در این پژوهش تجربی، 20سر موش صحرایی نژاد ویستار با (سن هشت هفته و وزن 30±230 گرم) پس از القای انفارکتوس با ایزوپروترونول(150میلی گرم بر کیلوگرم) به صورت زیر جلدی، به طور تصادفی به دو گروه انفارکتورس القایی با و بدون تمرین جایگزین شدند. 24 ساعت پس از انفارکتوس، به منظور تایید انفارکتوس، نمونه خونی از نمونه‌ها گرفته و جهت بررسی تروپونین T به آزمایشگاه انتقال داده شد، همچنین، از آزمون نوار قلب به منظور تایید انفارکتوس استفاده گردید که هر دو آزمون، انفارکتوس را تأیید کردند. گروه تمرین برای مدت شش هفته تحت مداخله برنامه تمرین استقامتی به صورت 3جلسه در هفته به مدت 20تا45 دقیقه با سرعت 13 تا 18 متر دردقیقه قرار گرفتند. 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین و ناشتائی و بیهوشی با استفاده از کتامین و زایلازین، نمونه خون گرفته شده از قلب نمونه‌ها جهت ارزیابی غلظت سرمی MMP-2 و MMP-9 جمع آوری و به آزمایشگاه منتقل و به روش الایزا مورد بررسی قرار گرفت. جهت تجزیه و تحلیل یافته ها از آزمون شاپیرو-ویلک و آزمون تی مستقل با نرم افزار SPSS نسخه26 و جهت رسم نمودار از نرم افزار Prism استفاده گردید. همچنین، سطح معناداری 05/0>P در نظر گرفته شد. نتایج: یافته‎‌ها نشان داد تمرین استقامتی موجب کاهش سطح سرمی MMP-2/9 در موش‌های صحرایی مبتلا به انفارکتوس همراه با تمرین استقامتی شد؛ اما کاهش سطح این عوامل معنادار نبود به گونه‌ای که MMP-2 (641/0P=) و MMP-9 (095/0P=) بود. نتیجه گیری: بر اساس یافته های تحقیق حاضر نتیجه گیری می شود که شش هفته تمرین استقامتی پس از سکته قلبی بر ماتریکس متالوپروتئینازهای مرتبط با بازسازی قلب تاثیرندارد.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106413_0cb1ebf6ff9c06e9608d771f7ffd268b.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 19 1 2026 03 21 The effect of high-intensity interval training and Rutin supplementation on the expression of PGC-1α, SIRT1, and TFAM Genes in the cardiac tissue of male wistar Rats with type 2 diabetes تأثیر تمرین تناوبی با شدت بالا و مکمل روتین بر بیان ژن‌های PGC1-α، SIRT1 و TFAM در بافت قلب موش‌های صحرایی نر مبتلا به دیابت نوع دو 124 143 106324 10.48308/joeppa.2025.241113.1389 FA مهران نوروزی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران 0009-0000-1125-1540 بهمن میرزایی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران 0000-0003-3723-7434 Journal Article 2025 08 19 Background and Purpose: Type 2 diabetes mellitus (T2DM) is a progressive metabolic disorder characterized by chronic hyperglycemia, insulin resistance, and impaired cellular energy homeostasis. Diabetes disrupts mitochondrial biogenesis through downregulation of the genes including PGC-1α, SIRT1, and TFAM. This impairment in mitochondrial biogenesis reduces cardiac energy availability, promotes contractile dysfunction, and ultimately contributes to the development of diabetic cardiomyopathy and heart failure. Consequently, non-pharmacological interventions such as structured exercise training and natural compounds have received considerable attention as potential and promising therapeutic approaches. High-intensity interval training (HIIT), owing to its intense and intermittent nature, has been shown to stimulate mitochondrial biogenesis and improve energy metabolism. Similarly, rutin, a natural flavonoid with potent antioxidant and anti-inflammatory properties, protects cardiomyocytes against oxidative stress and may also influence mitochondrial biogenesis pathways. Therefore, the present study was conducted to investigate the single and combined effects of HIIT and rutin supplementation on the gene expression of PGC-1α, SIRT1, and TFAM in the cardiac tissue of male Wistar rats with type 2 diabetes.. Materials and Methods: In this experimental study, 40 male wistar rats with type 2 diabetes (induced by a single intraperitoneal injection of streptozotocin and nicotinamide) were selected and randomly assigned to five groups of eight rats each: 1) Diabetic control (DC), 2) Normal control (NC), 3) High-Intensity Interval Training (D+HIIT), 4) Rutin supplementation (D+R), and 5) High-Intensity Interval Training plus Rutin supplementation (D+HIIT+R). The HIIT groups underwent a 4-week training protocol, consisting of five sessions per week (5-6 bouts of 2-minute running at 80-90% of maximum attained speed, interspersed with 1-minute recovery periods at 30% of maximum attained speed) on a specialized rodent treadmill and the Rutin supplementation groups received 100 mg/kg of Rutin daily via oral gavage for 4 weeks. Data analysis was performed using one-way analysis of variance (ANOVA) followed by Tukey's post-hoc test. Results: Induction of diabetes significantly reduced the expression of PGC1-α, SIRT1, and TFAM genes in the diabetic control (DC) group compared to the normal control (NC) group (p زمینه و هدف: دیابت نوع دو (T2DM) یک اختلال سوخت‌وسازی پیشرونده است که با هایپرگلایسمی مزمن، مقاومت به انسولین و اختلال در هومئوستاز انرژی سلولی مشخص می‌شود. دیابت با کاهش بیان ژن‌های PGC1-α، SIRT1 و TFAM، بیوژنز میتوکندری را مختل می‌سازد. این اختلال در بیوژنز میتوکندری، در دسترس بودن انرژی قلب را کاهش می‌دهد، موجب اختلال در عملکرد انقباضی می‌شود و در نهایت در بروز کاردیومیوپاتی دیابتی و نارسایی قلبی نقش دارد. در نتیجه، مداخلات غیردارویی مانند تمرین ورزشی ساختارمند و ترکیبات طبیعی به‌عنوان رویکردهای درمانی بالقوه و نهفته مورد توجه قرار گرفته‌اند. تمرین تناوبی پرشدت (HIIT) به‌دلیل ماهیت شدید و متناوب خود، نشان داده است که می‌تواند بیوژنز میتوکندری را تحریک کند و سوخت‌وساز انرژی را بهبود بخشد. به‌طور مشابه، روتین به‌عنوان یک فلاونوئید طبیعی با خواص ضداکسایشی و ضدالتهابی قوی، توانایی محافظت از کاردیومیوسیت‌ها در برابر فشار اکسایشی را دارد و شاید مسیرهای بیوژنز میتوکندری را نیز تحت تأثیر قرار دهد. از این‌رو، این پژوهش با هدف بررسی تأثیرات مستقل و ترکیبی تمرین تناوبی پرشدت و مکمل روتین بر بیان ژن‌های PGC-1α، SIRT1 و TFAM در بافت قلب موش‌های صحرایی دیابتی نوع دو انجام شد. مواد و روش‌ها: در این پژوهش تجربی، 40 سر موش صحرایی نر ویستار دیابتی نوع دو (القاشده با یک بار تزریق درون‌صفاقی استرپتوزوتوسین و نیکوتین آمید) برگزیده و به‌طور تصادفی در پنج گروه هشت سری 1. کنترل دیابتی (DC)، 2. کنترل سالم (NC)، 3. تمرین تناوبی پرشدت (D+HIIT)، 4. مکمل روتین (D+R) و 5. تمرین تناوبی پر شدت و مکمل روتین (D+HIIT+R) جایگزین شدند. گروه‌های تمرین تناوبی پر شدت به مدت چهار هفته، پنج جلسه در هفته (5-6 وهلة دودقیقه‌ای دویدن با شدت 80 -90 درصد سرعت بیشینة دست‌یافته به‌همراه یک دقیقه بازیافت با 30 درصد از سرعت بیشینة دست‌یافته) به تمرین روی نوار گردان ویژه جوندگان پرداختند و گروه‌های دریافت روتین به مدت چهار هفته روزانه mg/kg 100 روتین را به‌صورت گاواژ دریافت کردند. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون واریانس یک‌راهه و آزمون تعقیبی توکی انجام شد (05/0 >P). نتایج: القای دیابت سبب کاهش معنا‌دار بیان ژن‌های PGC1-α، SIRT1 و TFAM در گروه کنترل دیابتی (DC) نسبت به گروه کنترل سالم (NC) شد (05/0>P ). هریک از مداخلات تمرین تناوبی پرشدت و دریافت مکمل روتین به‌تنهایی موجب افزایش معنا‌دار بیان این ژن‌ها شد (001/0 =P : PGC1-ɑ، 001/0 =P :SIRT1، 001/0 =P :TFAM). همچنین ترکیب تمرین تناوبی پرشدت با دریافت روتین اثر معناداری در افزایش بیان ژنی PGC1-ɑ (001/0 =P)، SIRT1 (001/0 =P) و TFAM (001/0 =P) نشان داد. نتیجه‌گیری: تمرین تناوبی پرشدت (HIIT) و مکمل روتین، به‌تنهایی یا در ترکیب با یکدیگر، بیان ژن‌های PGC-1α، SIRT1 و TFAM را در بافت قلب موش‌های صحرایی نر دیابتی نوع دو افزایش می‌دهند. این افزایش شاید بتواند با بهبود بیوژنز میتوکندری و تولید ATP، سبب بهبود سوخت‌وساز انرژی میوکارد، کاهش فشار اکسایشی و قند خون، در راستای پیشگیری یا کاهش عوارض کاردیومیوپاتی دیابتی شود.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106324_102f7d401df75b91cd3532141cf90f85.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 19 1 2026 03 21 The effect of interval aerobic exercise combined with nano-emulsified Betaine supplementation on the gene expression of mTORC1, PI3K, and calcineurin in hepatocytes of obese rats تأثیر تمرین هوازی تناوبی به‌همراه مکمل‌یاری بتائین نانو امولسیفای‌شده بر بیان ژن‌های mTORC1، PI3K و کلسی نورین در سلول‌های کبدی موش‌های صحرایی چاق 144 164 106137 10.48308/joeppa.2025.240676.1376 FA مهدیه پورسلطانی زرندی گروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران 0009-0005-9599-7564 امیر سرشین گروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران 0000-0003-4994-606X علیرضا رحیمی گروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران 0000-0002-9971-7380 فواد فیض الهی گروه فیزیولوژی ورزش، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران 0000-0003-1847-9745 Journal Article 2025 07 15 Background and Purpose: Obesity is one of the major health problems in today's societies, which is associated with a wide range of diseases, including diabetes, metabolic disorders, and fatty liver. The increasing prevalence of obesity and sedentary lifestyles and the development of related diseases have led to the emergence of regular exercise as the basis for obesity treatment. Recent evidence also suggests that betaine consumption may be effective in improving obesity by affecting hepatic lipid and glucose metabolism. Therefore, in the present study, the effect of interval aerobic exercise combined with nano-emulsified betaine supplementation on the genes expression of mammalian target of rapamycin complex-1 (mTORC1), phosphatidyl inositol-3 kinase (PI3K), and calcineurin in hepatocyte cells of obese rats was investigated. Materials and Methods: In this experimental study, 25 male Wistar rats were divided into five groups (five rats in each group): 1) healthy, 2) obese, 3) obese + supplement, 4) obese + exercise, 5) obese + supplement + exercise. Rats in obese groups were fed a high-fat and cholesterol diet for 12 weeks. Moderate-intensity interval aerobic training was performed for 8 weeks, included treadmill running for 30 minutes, 5 days a week, with gradual overload. The training protocol in the first week included ten 1-minute activity intervals (at a speed of 10 meters per minute) with 2-minute rest intervals (at a speed of 5 meters per minute), and the running speed in the activity intervals reached 16 meters per minute during fourth to eighth weeks. High-amplitude ultrasound was used to prepare betaine nanoemulsion, which increases its serum stability and bioavailability. Nanoemulsified betaine supplement was administered by gavage at a dose of 50 mg/kg body weight before exercise. At the end of the study period, the expression of mTORC1, PI3K, and calcineurin genes in the liver were measured by using Real-Time PCR, and the data were analyzed using independent t-tests, two-way ANOVA, and Bonferroni post-hoc test. Results: Obesity significantly decreased mTORC1 and PI3K and also increased calcineurin (p=0.0001). Interval aerobic exercise significantly increased mTORC1 and PI3K and significantly decreased calcineurin (p=0.0001). Betaine supplementation also increased mTORC1 (p=0.002) and PI3K (p=0.0001) levels and decreased calcineurin (p=0.0001). Furthermore, a statistically significant interaction effects of exercise and supplementation on mTORC1 (p=0.0001), PI3K (p=0.0001) and calcineurin (p=0.021) levels were observed. Conclusion: Based on our findings, it seems that moderate-intensity interval aerobic exercise and betaine supplementation, independently and together, might play an important role in improving obesity-induced fatty liver by affecting the expression of mTORC1, PI3K, and calcineurin genes through regulating hepatic fat metabolism. زمینه و هدف: چاقی، یکی از معضلات مهم بهداشتی درمانی در جوامع امروزی است که با گسترة وسیعی از بیماری‌ها از جمله دیابت، اختلالات متابولیک و کبد چرب در ارتباط است. گسترش روزافزون چاقی و سبک زندگی بی‌تحرک و ابتلا به بیماری‌های مرتبط با آن سبب شده است تا فعالیت ورزشی منظم به‌عنوان زیربنای درمان چاقی مطرح شود. همچنین شواهد اخیر نشان می‌دهند که مصرف بتائین از طریق تأثیر بر سوخت‌وساز کبدی چربی و گلوکز، احتمالاً در بهبود چاقی مؤثر باشد. از این‌رو در پژوهش حاضر، تأثیر تمرین هوازی تناوبی به‌همراه مکمل‌یاری با بتائین نانو امولسیفای‌شده بر بیان ژن‌های کمپلکس-1 هدف راپامایسین پستانداران (mTORC1)، فسفاتیدیل اینوزیتول-3 کیناز (PI3K) و کلسی نورین در سلول‌های هپاتوسیتی موش‌های صحرایی چاق بررسی می‌شود. مواد و روش‌ها: در این تحقیق تجربی، 25 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به پنج گروه (پنج سر موش در هر گروه) شامل . سالم، 2. چاق، 3. چاق + مکمل، 4. چاق + تمرین و 5. چاق + مکمل+ تمرین تقسیم شدند. گروه‌های چاق به مدت 12 هفته با رژیم غذایی پرچرب و کلسترول تغذیه شدند. تمرین هوازی تناوبی با شدت متوسط به مدت هشت هفته شامل دویدن روی نوار گردان به مدت 30 دقیقه و پنج روز در هفته همراه با اضافه بار تدریجی انجام شد؛ پروتکل تمرینی در هفتة اول شامل 10 وهله فعالیت یک‌دقیقه‌ای (با سرعت 10 متر در دقیقه) با تناوب‌های استراحتی دودقیقه‌ای (با سرعت پنج متر در دقیقه) بود که سرعت دویدن در وهله‌های فعالیتی در هفتة چهارم تا هشتم به 16 متر در دقیقه رسید. از روش فراصوت با دامنة بالا برای تهیة نانوامولسیون بتائین استفاده شد که پایداری سرمی و فراهمی زیستی آن را افزایش می‌دهد. گاواژ مکمل نانوامولسیفای‌شدة بتائین با دوز 50 میلی‌گرم/کیلوگرم وزن بدن قبل تمرین صورت گرفت. در پایان دورة پژوهش، بیان ژن‌های mTORC1، PI3K و کلسی نورین در کبد با روش Real-Time PCR اندازه‌گیری شد و داده‌ها از طریق آزمون‌های آماری t-مستقل و آنوای دوعاملی و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری 05/0 P≤ تحلیل شد. نتایج: چاقی سبب کاهش معنادار mTORC1 و PI3K و همچنین افزایش کلسی نورین شد (0001/0=P). تمرین هوازی تناوبی به افزایش معنادار mTORC1 و PI3K و کاهش معنادار کلسی نورین منجر شد (0001/0=P). مکمل‌یاری بتائین نیز سطوح mTORC1 (002/0=P) و PI3K (0001/0=P) را افزایش و کلسی نورین (001/0=P) را کاهش داد. همچنین در تعامل تمرین و مکمل اثر آماری معناداری بر سطوح mTORC1 (0001/0=P)، PI3K (0001/0=P) و کلسی نورین (021/0=P) مشاهده شد. نتیجه‏گیری: به‌نظر می‌رسد که تمرین هوازی تناوبی با شدت متوسط و مکمل‌یاری بتائین، به‌طور مستقل و همچنین در کنار یکدیگر، با تأثیر بر بیان ژن‌های mTORC1، PI3K و کلسی نورین، از طریق تنظیم سوخت‌وساز چربی کبدی احتمالاً نقش مهمی در بهبود کبد چرب ناشی از چاقی دارند.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106137_b87f05aa0dce1cbbc8a04f524f354032.pdf

دانشگاه شهید بهشتی نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی 2676-3710 19 1 2026 03 21 The crosstalk between exercise and ncRNAs in NAFLD: bioinformatic evidence and regulatory network analysis تعامل میان فعالیت ورزشی و RNAهای غیرکدکننده در NAFLD: یافته‌های بیوانفورماتیکی و تحلیل شبکه‌های تنظیمی 165 191 106308 10.48308/joeppa.2025.240694.1378 FA زهرا عاشقی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0009-0007-0089-7857 سید محمد مرندی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0003-3877-870X Journal Article 2025 07 14 Non-alcoholic fatty liver disease (NAFLD) is linked to metabolic dysfunction, high-fat diets, and physical inactivity, culminating in chronic inflammation, hepatic fibrosis, and increased risk of cirrhosis and hepatocellular carcinoma. Given the limitations of pharmacotherapy, exercise represents a safe, accessible intervention that can attenuate lipogenesis, suppress inflammation, and enhance mitochondrial function. This review-plus-bioinformatic study interrogated the crosstalk between exercise and non-coding RNAs (ncRNAs)—microRNAs (miRNAs), long non-coding RNAs (lncRNAs), and circular RNAs (circRNAs)—in NAFLD, with the goals of identifying exercise-modulated ncRNAs and reconstructing competitive endogenous RNA (ceRNA) networks governing lipid metabolism, inflammation, and bioenergetics. We first retrieved murine high-fat diet (HFD) liver datasets with and without exercise from GEO (GSE239729, GSE226132), then conducted a systematic literature search of PubMed, Scopus, Web of Science, and Google Scholar (2019–2025) using standard keywords. RNA-Seq preprocessing and normalization were performed in R (v4.5.0) with DESeq2; ncRNAs were prioritized using |log₂FC| ≥ 2 and FDR < 0.05. Annotations were drawn from Ensembl, NONCODE, LNCipedia, circBase, and circAtlas; miRNA targets from TargetScan and miRWalk; circRNA–miRNA interactions from starBase. ceRNA networks were reconstructed in Cytoscape (v3.10.1), and functional enrichment (GO/KEGG) was conducted with clusterProfiler and DAVID. Integrated evidence from the literature and reanalysis showed that exercise consistently downregulates miR-34a and the lncRNAs MALAT1/HOTAIR, while upregulating miR-122 and circScd1 and decreasing circRNA_002581. The resulting ceRNA programs converge on AMPK, SIRT1/PGC-1α, and PPARα axes, aligning with reduced lipogenesis (↓SREBP1/FASN), enhanced fatty-acid oxidation (↑CPT1/FAO), dampened inflammation (↓NF-κB/TNF-α), and modulation of TGF-β signaling. Concordant patterns across both datasets support a robust, exercise-driven ncRNA response; sensitivity analyses with more permissive thresholds preserved the key signals. In sum, exercise reprograms NAFLD liver through coordinated ncRNA regulation that reshapes gene networks controlling metabolism, inflammation, and mitochondrial function. By integrating systematic evidence with RNA-Seq reanalysis and ceRNA modeling, we outline a practical framework for (i) ncRNA-based biomarkers of exercise response, and (ii) RNA-directed “exercise-mimetic” interventions targeting AMPK/SIRT1/PPARα to optimize therapy and improve metabolic/inflammatory outcomes in NAFLD. بیماری کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) وابسته به اختلالات سوخت‌وسازی، رژیم‌های غذایی پرچرب و سبک زندگی کم‌تحرک است و به التهاب مزمن، فیبروز کبدی و افزایش خطر ابتلا به سیروز و سرطان کبد منجر می‌شود. با توجه به محدودیت‌های درمانی دارویی، فعالیت ورزشی به‌عنوان رویکردی ایمن و در دسترس، نقش کلیدی و برجسته‌ای در بهبود لیپوژنز، کاهش التهاب و بهبود عملکرد میتوکندری ایفا می‌کند. هدف این پژوهش مروری-بیوانفورماتیکی، بررسی تعاملات و برهمکنش بین فعالیت ورزشی و RNAهای غیرکدکننده (miRNA، lncRNA و circRNA) در زمینة کبد چرب غیرالکلی، شناسایی ncRNAهای تعدیل‌شده توسط فعالیت ورزشی و بازسازی شبکه‌های تنظیمی رقابتی (ceRNA) وابسته به سوخت‌وساز لیپید، التهاب و بیوژنز میتوکندری است. برای دستیابی به این هدف، داده‌های برگرفته از روش‌های حیوانی (رژیم پرچرب با/بدون مداخلة ورزشی) از GEO (GSE239729 و GSE226132) بازیابی شد، سپس جست‌وجوی نظام‌مند در پایگاه‌های دادة PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ با استفاده از کلیدواژه‌های استاندارد انجام شد. پیش‌پردازش و هنجارسازی داده‌ها در محیط R (نسخة ۴.۵.۰) با بستة DESeq2صورت گرفت و تمرکز بر ncRNAها با آستانه‌های |log2FC| ≥2 و FDR < 05/0 بود. انوتیشن از منابع Ensembl، NONCODE، LNCipedia، circBase و circAtlas اخذ شد؛ پیش‌بینی اهداف miRNA از TargetScan و miRWalk، تعاملات circRNA-miRNA از starBase استخراج شده و شبکه‌های ceRNA در Cytoscape (نسخة ۳.۱۰.۱) بازسازی شد. غنی‌سازی عملکردی (GO/KEGG) نیز با ابزارهای clusterProfiler و DAVID انجام پذیرفت. یافته‌های ادغام‌شده از مرور ادبیات و بازتحلیل داده‌ها نشان داد که فعالیت ورزشی به‌طور پیوسته بیان miR-34a را کاهش و miR-122 را افزایش می‌دهد؛ در lncRNAها، بیان MALAT1 و HOTAIR کاهش می‌یابد و در circRNAها، circRNA_002581 کاهش و circScd1 افزایش می‌یابد. شبکه‌های ceRNA بیشتر محورهای AMPK،SIRT1/PGC-1α و PPARα را هدف قرار می‌دهند و با کاهش لیپوژنز (↓SREBP1/FASN)، تقویت اکسایش اسیدهای چرب (↑CPT1/FAO)، مهار التهاب (↓NF-KB/TNF-α) و تعدیل پیام‌رسانی TGF-β همخوانی دارند. همسانی الگوها بین دو مجموعه داده، پایداری پاسخ ncRNA-محور به فعالیت ورزشی را تأیید و تحلیل حساسیت با آستانه‌های ملایم‌تر نیز یافته‌های کلیدی و برجسته‌ای را حفظ کرد. به‌طور خلاصه، فعالیت ورزشی از طریق بازتنظیم هماهنگ ncRNAها، معماری شبکه‌های ژنی وابسته به سوخت‌وساز، التهاب و عملکرد میتوکندری را در کبد چرب غیرالکلی بازآرایی می‌کند. این پژوهش، از طریق ادغام یافته‌های پیشینة پژوهشی و بازتحلیل RNA-Seq، چارچوبی عملی-مفهومی برای هدف‌گیری ncRNAها، توسعة نشانگرهای زیستی وابسته به پاسخ به فعالیت ورزشی و طراحی مداخلات RNA-محور مقلد تأثیرات فعالیت ورزشی فراهم می‌آورد. با ادغام مرور نظام‌مند و بازتحلیل داده‌های موجود و بازسازی شبکه‌های ceRNA، نشان داده شد تأثیر فعالیت ورزشی بیشتر از محورها‌ی AMPK، SIRT1/PGC-1α و PPARα میانجی‌گری می‌شود و با الگوهای ncRNA (miR-34a↓، miR-122↑، MALAT1/HOTAIR↓، circScd1↑) همراستاست. این نقشة شبکه‌ای، کاربرد بالینی روشن دارد: 1. نشانگرهای زیستی پاسخ به ورزش، 2. مداخلات RNA-محورِ ( مقلد ورزش‌) با هدف‌گیری این محورها، برای بهینه‌سازی درمان و بهبود نتایج سوخت‌وسازی/التهابی در کبد چرب غیرالکلی.

https://joeppa.sbu.ac.ir/article_106308_d9c1d37543a865f37ff0aca5eb016da1.pdf